Με τέτοια άμυνα και νοοτροπία, δεν πας πουθενά.

Η 3Η συνεχόμενη ήττα του Ολυμπιακού, πέραν από την βαθμολογική υποχώρηση (7-8, πλέον το ρεκόρ), ήρθε να αναδείξει ακόμα μια φορά όλες τις αγωνιστικές αδυναμίες της ομάδας, οι οποίες συνοδεύτηκαν τόσο από μη καθαρό μυαλό όσο και από ξεκάθαρο μπέρδεμα πλάνου, όσον αφορά την καθοδήγηση από τον πάγκο.

Γράφει ο Nίκος Μυγδάλης

Η ήττα από την παραπαίουσα, μέχρι πρότινος, Φενέρ, ο τρόπος που αυτή ήρθε και η ξεκάθαρη αγωνιστική φιλοσοφία που πρέπει να σχηματιστεί στο μυαλό του κόουτς Μπαρτζώκα, να δουλευτεί με την ομάδα και να εμφανιστεί, με κάποια συνέπεια επιτέλους, στο παρκέ, αποτελούν κομμάτια που χρήζουν, υποκειμενικής φυσικά, τεκμηρίωσης.

Φενέρ και Ολυμπιακός ήταν δεδομένο ότι θα επιζητούσαν αγωνιστική αντίδραση και βαθμολογική ανάκαμψη, η κάθε ομάδα για τους δικούς της λόγους. Οι μεν γηπεδούχοι, έχοντας υποστεί 6 ήττες στις τελευταίες 7 αναμετρήσεις, παίζοντας πολύ άσχημα και όντας, πλέον, η χειρότερη επίθεση της διοργάνωσης σκοράροντας οριακά 72 πόντους κατά μ.ο. και οι δε φιλοξενούμενοι, προερχόμενοι από 2 σερί εντός έδρας ήττες και με κάποια εσωτερικά θέματα ρόλων που, τελικά, φάνηκε πως τους επηρέασαν και δε κατάφεραν να επιστρέψουν στις νίκες.

Οι προηγούμενες ημέρες «φώναζαν» πως στο στρατόπεδο των Τούρκων γίνεται προσπάθεια ανάκαμψης. Η ομάδα είχε πιάσει, αγωνιστικά, πάτο και υπήρξε κινητοποίηση με μία σοβαρή μεταγραφή, την επιστροφή του Γκούντουριτς από το ΝΒΑ, καθώς και την επιστροφή στη δράση του, προερχόμενου από τραυματισμό, Βέσελι. Τα γεγονότα αυτά, συν το σερί ηττών και μάλιστα συχνά με διασυρμούς, έπρεπε να κάνουν τον Ολυπιακό να νιώσει απόλυτα σίγουρος, ότι θα αντιμετωπίσει μια ομάδα με μεγάλο κίνητρο και αποφασιστικότητα για αντιστροφή του κλίματος.

Αντ’αυτού, οι ερυθρόλευκοι ξεκίνησαν ακόμα μία αναμέτρηση πολύ νωθροί αμυντικά, με καμία διάθεση για πίεση πάνω στη μπάλα, χωρίς νεύρο σε κάθε διεκδικήσιμη μπάλα και με, εκ νέου, αδιανόητα αναιμική αμυντική προσπάθεια στο ζωγραφιστό. Το πιο φανερό δείγμα της κακής νοοροπίας των Πειραιωτών, ήταν ότι παρά τη μεγάλη ευστοχία που είχαν από την αρχή στα τρίποντα (7/11 στη 1η περίοδο, σχεδόν όλα αποτέλεσμα καλών επιθέσεων και ελεύθερων σουτ), δεν έδειξαν στιγμή να αναζητούν το κάτι παραπάνω στην άμυνα, ώστε να κεφαλαιοποιήσουν την υψηλή παραγωγικότητά τους, με ένα πολύ καλύτερο προβάδισμα από αυτό που είχαν σε όλη τη διάρκεια της περιόδου για να την κλείσουν με το ισχνό 22-27.

Η Φενέρ είχε προσαρμόσει όλο το αμυντικό της πλάνο σε δύο βασικά σημεία. 1ον τον περιορισμό του Σλούκα, με συνεχείς hedge out δράσεις πάνω του από τους Βέσελι και Μπαρτέλ ώστε να φύγει γρήγορα η μπάλα από τα χέρια του και 2ον τη θωράκιση της ρακέτας της, γνωρίζοντας ότι με την απώλεια του Πρίντεζη, εάν δεν πληγεί σημαντικά από την πικ εν ρολ συνεργασία του Μάρτιν με τους Σλούκα και Σπανούλη, δε φοβάται ότι θα χάσει το παιχνίδι από τα τρίποντα του Ολυμπιακού. Απόλυτα ορθολογική η προσέγγιση του κόουτς Κοκόσκοφ, απέναντι στη πιο άστοχη ομάδα της διοργάνωσης από την περιφέρεια και σε ένα σύνολο αρκετά δυσλειτουργικό, ειδικά δημιουργικά, στο σετ παιχνίδι.

Το πλάνο των Τούρκων δεν άλλαξε και δεν θα άλλαζε λόγω της μεγάλης ευστοχίας του Ολυμπιακού από τη περίμετρο, μιας και η λογική έλεγε ότι αυτό δε θα συνεχιζόταν για όλο το βράδυ, όπως και έγινε. Είναι εκνευριστικό μάλιστα να σκέφτεσαι ότι αν η ομάδα δεν ξεκίναγε με 7 τρίποντα στη 1η περίοδο και δεν έβρισκε άλλα 5 στην 4η, θα είχε ηττηθεί πανεύκολα και βάσει εικόνας και βάσει σκορ, από την παραπαίουσα, το τελευταίο δίμηνο, Φενέρ, χωρίς μάλιστα η ίδια να πιάσει κάποια υψηλά επίπεδα απόδοσης και ούσα εξαιρετικά άστοχη αυτή από το τρίποντο με το κάκιστο 6/22.

Ως προς την επίθεση, η Φενέρ στηρίχτηκε εξαρχής στο δίπολο Ντε Κολό – Βέσελι, τόσο εκτελεστικά όσο και δημιουργικά. Υπήρχε ξεκάθαρη στόχευση να περάσει η μπάλα στη ρακέτα, όπου οι Μπαρτέλ και Βέσελι με υπομονή διάβαζαν την άμυνα του Ολυμπιακού, δεν σκεφτόντουσαν αμέσως την εκτέλεση αλλά εκμεταλλεύτηκαν πολλάκις τη πληθώρα των off-ball screens δράσεων, καθώς και πολλών cuts είτε από τη baseline είτε απευθείας στο ζωγραφιστό από τα φτερά, ώστε να προκληθεί αμυντική ανισορροπία του αντιπάλου. Κάτι που συνέβαινε με μνημειώδη συχνότητα, με τους ερυθρόλευκους να δέχονται συνεχώς εύκολα καλάθια από όποιον αποφάσιζε να κινηθεί προς τη ρακέτα τους.

Ταυτόχρονα, γνωρίζοντας ότι ο Βέσελι είναι ο μόνος παίκτης που μπορεί να αξιοποιήσει πικ εν ρολ κατάστασεις, δεν έδειξαν να έχουν το παραμικρό πλάνο περιορισμού του, με τον Τσέχο να γίνεται πολλάκις κάτοχος της μπάλας έπειτα από short-roll μετά το screen και είτε τελειώνοντας ο ίδιος φάσεις με χαρακτηριστική άνεση πάνω σε κάκιστες άμυνες είτε βρίσκοντας εύκολα πάσες αξιοποιώντας τους συμπαίκτες του. Η δε φετινή συνολικά μέτρια και ασταθής εικόνα του Βέσελι, πόσο μάλλον η επιστροφή του έπειτα από διάστημα 3 εβδομάδων, φανερώνει πως η στατιστική του με 8/8 δίποντα και 5 ασίστ έρχεται να αναδείξει περίτρανα το κακό αμυντικό πρόσωπο του Ολυμπιακού.

This image has an empty alt attribute; its file name is Edgaras-Ulanovas-Octavius-Ellis-Fenerbahce-Olympiacos.jpg

Ο Ολυμπιακός βρέθηκε να κυνηγάει στο σκορ στην ανάπαυλα (45-41) αλλά υπήρχε χρόνος να διαφοροποιήσει την αμυντική του προσέγγιση και να αναζητήσει κάποιες εξτρά λύσεις στο σκοράρισμα μέσα απ’τη ρακέτα για να ξαναπάρει τα ηνία του ματς. Το κοουτσάρισμα του Γιώργου Μπαρτζώκα δε βοήθησε να αλλάξει την εικόνα, παίκτες που είχαν θετική παρουσία στο 1ο ημίχρονο είτε ξεκίνησαν την αναμέτρηση (Χάρισον) είτε όχι (Βεζένκοφ), βρέθηκαν πολλά λεπτά στον πάγκο, η ομάδα συνέχισε να παρουσιάζει τις ίδιες αμυντικές αδυναμίες και να εξακολουθεί να μη βρίσκει ρυθμό στην επίθεση, όντας εγκλωβισμένη στο αργό τέμπο που είχε επιβάλλει η Φενέρ, συνεχίζοντας να μην απειλεί καθόλου από τη ρακέτα και επιμένοντας στη περιφερειακή εκτέλεση έχοντας χάσει, ωστόσο, την αρχική της ευστοχία.

Τα λεπτά περνούσαν και το μόνο που άλλαζε με την εικόνα στις δύο πλευρές του παρκέ, ήταν η διαφορά που όλο και άνοιγε υπέρ της Φενέρ, φτάνοντας σε διψήφια και άνω επίπεδα προς το τέλος της περιόδου, με μια επιστροφή του Ολυμπιακού στο ματς να μη φαντάζει μάλιστα καν λογικό και ρελαιστικό σενάριο. Ούτε με τον Σλούκα μοναδικό οργανωτή στο ξεκίνημα του 2ου μέρους ούτε με το δίδυμο Σλούκα-Σπανούλη που ακολούθησε, κατάφερε να βρει η ομάδα μια ισορροπία και το μόνο θετικό ήταν η θετική παρουσία και μαχητικότητα του Ζαν Σαρλ και στις δύο πλευρές, καθώς και η μικρή άνοδος του ΜακΚίσικ στο φινάλε, ο οποίος βρήκε 2 φάσεις στο ανοιχτό γήπεδο και με 5 πόντους + 1 ασίστ στο Μάρτιν έδωσε μια πνοή στην ομάδα.

Με τις ελπίδες για αλλαγή του ρου της αναμέτρησης να εξανεμίζονται κάθε λεπτό που περνούσε και τη Φενέρ να ελέγχει απόλυτα το ρυθμό και το προβάδισμα που είχε χτίσει, φτάσαμε στα τελευταία 7 λεπτά και το 70-57, το οποίο ακολούθησε η ύστατη προσπάθεια του Ολυμπιακού να παραμείνει στη διεκδίκηση της νίκης. Ένας καταιγισμός τριπόντων, με 1 του Σπανούλη και 3 του Βεζένκοφ, με τα τρία του Σάσα να προέρχονται είτε από close out επιθέσεις είτε από πικ εν ποπ συνεργασίες με τον αρχηγό, συν ότι η Φενέρ ξαφνιάστηκε, αποσυντονίστηκε και άρχισε, κακώς για την ίδια, να «παίζει με το χρόνο» στις δικές της επιθέσεις, οδήγησαν σε ένα σερί 5-17, με 2 λεπτά να απομένουν και τους ερυθρόλευκους να έχουν μειώσει σε 75-74. Το τάιμ άουτ του Κοκόσκοφ ηρέμησε την ομάδα του, που άμεσα βρήκε λύσεις επιθετικά, εκμεταλλευόμενη 3 σερί λανθασμένες αμυντικές δράσεις του αντιπάλου. Συγκεκριμένα:

  • Με τον Ολυμπιακό να παίζει καλή άμυνα και τη μπάλα να καταλήγει στα τελευταία δευτερόλεπτα στον Ντε Κολό, ο Βεζένκοφ «τσιμπάει» στην προσποίηση του Γάλλου και δίνει δύο εύκολους πόντους από βολές.
  • Ο ΜακΚίσικ υποπίπτει σε λάθος και βήματα στην επίθεση. Από τη στιγμή που δεν κατάφερε να περάσει τον αντίπαλο, έπρεπε να βγάλει τη μπάλα στη περίμετρο, με την ομάδα μάλιστα να έχει πάρει «φωτιά» από αυτή στα τελευταία λεπτά. Ακολούθως, με τον Βέσελι να παίρνει τη μπάλα στα 5 μέτρα έχοντας miss match με τον ΜακΚίσκ, γίνεται ένα βιαστικό νταμπλ τιμ πάνω του με τον Βεζένκοφ να κλείνει ως βοήθεια, τις περιστροφές να μη γίνονται σωστά και τον Τσέχο να πασάρει στον Πιερ ο οποίος έκοψε στην πλάτη του Σπανούλη για εύκολο lay up.
  • Έχοντας κάνει ο Σπανούλης το 79-76 με δύσκολο ντράηβ μπροστά στον Βέσελι και με 40” να απομένουν για τη λήξη, ο Ολυμπιακός είχε ακόμα μια ευκαιρία, αλλά τη σπατάλησε ξανά. Ο Βέσελι βρέθηκε στο ίδιο σημείο με την προηγούμενη, μακριά από το ζωγραφιστό και με νέο miss match, αυτή τη φορά με τον Χάρισον. Και πάλι έγινε νταμπλ τιμ με τον Ζαν Σαρλ αυτή τη φορά να κλείνει πάνω του, τους ΜακΚίσικ και Σπανούλη να μένουν κολλημένοι στις περιστροφές και τον Τσέχο να βρίσκει εύκολα στο φτερό τον Πιερ ο οποίος ευστοχώντας σφράγισε τη νίκη της ομάδας του.

Ισάριθμα αμυντικά λάθη, στέρησαν από την ομάδα την ευκαιρία που η ίδια είχε εμφανίσει στον ορίζοντα, με το κρεσέντο τριπόντων στα τελευταία λεπτά. Το 75-74 μετουσιώθηκε στο τελευταίο δίλεπτο σε 84-77 και αυτό αποτελεί μια ξεχωριστή και εξτρά ήττα από αυτήν της αναμέτρησης.

Οι 3 σερί τελευταίες ήττες έφεραν τον Ολυμπιακό σε δυσχερή θέση, συγκριτικά με τον ανταγωνισμό ως προς τις ομάδες που έχουν στόχο τα πλέι οφ και αυτό που οφείλει να κάνει είναι να κλειστεί στον εαυτό του, προπονητής και παίκτες να μιλήσουν ανοιχτά μεταξύ τους, να δουλέψουν πάνω σε μια συγκεκριμένη φιλοσοφία και να να αλλάξουν οι ίδιοι την αρνητική εικόνα των πιο πρόσφατων αναμετρήσεων. Τη προσεχή Τρίτη ακολουθεί το τελευταίο ματς του έτους, στη Μόσχα απέναντι στη Χίμκι και αν η ομάδα δε θέλει να κυνηγάει πραγματικούς ΑΘΛΟΥΣ στο β’ γύρο (ήδη έχει μείνει πίσω…) πρέπει να βρει τρόπο να το κερδίσει.

Τέλος, το δείγμα 15 αναμετρήσεων είναι υπέρ-αρκετό για να σημειωθούν πράγματα που εμποδίζουν την ομάδα και πρέπει να αλλάξουν. Για την κακή εικόνα του Ολυμπιακού δε φταίει ούτε ένας ούτε δύο παίκτες. Αλλά ένας ή δύο παίκτες, δείχνουν ότι δε μπορούν να προσφέρουν αυτά τα οποία προστάζει ο ρόλος τους και δείχνουν να μην έχουν καν τη προοπτική να διαφοροποιήσουν τη συνεισφορά τους στο παιχνίδι. Χρειάζεται αξόπιστο και δυνατό back up του Μάρτιν. Έναν σέντερ με όγκο, δύναμη, μέγεθος και έφεση στα αμυντικά καθήκοντα (άμυνα στο πικ εν ρολ, στις αλλαγές, έφεση στο ριμπάουντ και στοιχεία rim protector, συν μια απλά ικανοποιητική ικανότητα στο πικ εν ρολ επιθετικά), μιας και ο Έλις, στα 2-3 βασικά πράγματα που έκανε επιτυχώς πέρυσι, δεν δείχνει να ανταποκρίνεται φέτος.

Και από την άλλη ο Τζένκινς, οποίος είναι απόλυτα φιλότιμος, προσπαθεί πολύ, αλλά όταν δεν βρίσκει το 1 μαξ 2 σουτ μέσα στο ματς, ή όταν το βρίσκει αλλά δεν το βάζει, ειλικρινά επιθετικά δείχνει να μη συμμετέχει καθόλου στο παιχνίδι και κάνει την αντίπαλη άμυνα να εστιάζει σε όλους τους υπόλοιπους, ξέροντας ότι δε θα πληγεί ακόμα και αν δεχτεί ένα τρίποντο από τον Τσαρλς. Θεωρώ πως ο Μπαρτζώκας έχει διακρίνει τα παραπάνω, εμπιστεύομαι τη γνώση της αγοράς που έχει και εικάζω ότι η ομάδα θα κινηθεί ΑΜΕΣΑ για ΨΗΛΟ. Για γκαρντ δεν πιστεύω ότι θα γίνει κάποια κίνηση στο αμέσως επόμενο διάστημα και θεωρώ πως πρώτα θα κατασταλλάξει ο κόουτς σε κάποια σχήματα και αφότου δει πως αυτά αποδίδουν στο παρκέ, η απόφαση για ενίσχυση ή όχι στη περιφέρεια θα ληφθεί αργότερα.

ΥΓ1: Με το υπάρχον ρόστερ ο Ολυμπιακός μπορούσε και έπρεπε να παρουσιάζει καλύτερο πρόσωπο και μάλιστα, σημάδια βελτίωσης καθώς περνάνε οι αναμετρήσεις. Η αμυντική σταθερότητα και σκληράδα της ομάδας που έδειχνε πριν λίγες αναμετρήσεις, φθίνει και αυτό δεν είναι μόνο θέμα δουλειάς αλλά και διάθεσης. Για να τίθεται θέμα διάθεσης, εκτιμώ ότι δεν είναι ξεκάθαροι οι ρόλοι και δεν υπάρχει και ικανοποίηση από αρκετούς παίκτες για το ρόλο τους. Επομένως, ο κόουτς πρέπει να καταστήσει ξανά ένα ΞΕΚΑΘΑΡΟ ΠΛΑΝΟ το οποίο θα ακολουθηθεί πιστά από όποιον μπορεί και θέλει να το υποστηρίξει.

ΥΓ2: Η ομάδα δε συμμετέχει στο Πρωτάθλημα αλλά αυτό είναι κάτι που το γνώριζαν άπαντες όταν ήρθαν ή έμειναν σε αυτή. Ζητούμενο δεν είναι να έχουν όλοι συνεχώς ικανοποιητικό χρόνο συμμετοχής. Ζητούμενο είναι η ομάδα να βελτιώνεται, να κερδίζει ή τουλάχιστον να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να διεκδικεί με αξιώσεις τη νίκη στην εκάστοτε αναμέτρηση. Η αναβάθμιση κάποιων παικτών στο ροτέισον και η υποβάθμιση κάποιων άλλων, δεν είναι ντροπή, ίσα-ίσα, αποτελεί ένδειξη προσαρμογής στις συνθήκες που συναντάς μπροστά σου και δείχνει ικανότητα ευελιξίας. Δε νοείται σουτέρ όπως ο Χάρισον, που δεν είναι αδιάφορος στην άμυνα, είτε αρχίζει εύστοχα είτε όχι, να ξέρει ότι θα κάτσει στο πάγκο πάντα για 10 και πολλές φορές και παραπάνω λεπτά και συχνά και περισσότερο. Όπως δε νοείται, για έναν σουτέρ όπως ο Βεζένκοφ (κατά τη γνωμή μου μακράν ο καλύτερος στο τρίποντο stretch-4 της διοργάνωσης) να μην έχει σταθερά 3+ εκτελέσεις σε κάθε αγώνα και πολλές δράσεις για να σουτάρει ελεύθερος και αυτός και ο Άαρον.

ΥΓ3: Ο Γιώργος Μπαρτζώκας πρώτος από όλους, πρέπει να κλείσει τα αυτιά του και να αδιαφορήσει πλήρως για το τι γράφει ο κάθε ένας στα social media. Έχει το προπονητικό υπόβαθρο, την εμπειρία και την ικανότητα να αποφασίσει ο ίδιος για το αγωνιστικό πλάνο της ομάδας, αλλά επειδή είναι άνθρωπος με συναισθήματα, έντονα μάλιστα, δεν είναι παράλογο κάπου να έχει μπερδευτεί και ο ίδιος. Είμαι πεποισμένος ότι μόνος του θα το λύσει με τον ευατό του και, κατόπιν, θα το περάσει και στην ομάδα, ώστε ο Ολυμπιακός να παρουσιαστεί ξανά δυνατός στη συνέχεια. Ελπίζω αυτό να αρχίσει να γίνεται πράξη και να είναι αρκετό για να κερδίσει η ομάδα τη Χίμκι στη τελευταία στροφή του έτους…

ΥΓ4: Προσωπική μου γνώμη η εξής: Ο Ολυμπιακός έπρεπε να τελειώσει την αναμέτρηση της Πόλης και με τον Σλούκα και με τον Σπανούλη στο παρκέ, πλαισιωμένους από τον ΜακΚίσικ. Δεν έχει σημασία που ο Σλούκας δεν ήταν συνολικά καλός στην αναμέτρηση. Η Φενέρ ήταν έτοιμη να καταρρεύσει από το σοκ της επιστροφής του Ολυμπιακού, η άμυνα των Πειραιωτών ήταν ούτως ή άλλως κακή, οπότε δε χρειαζόταν τόση ώρα στο παρκέ ο αρνητικός Παπανικολάου και, αφότου χτύπησε, ο «κρύος» Χάρισον και αν ο κόουτς ρίσκαρε έστω για 3 λεπτά με Σλούκα-Σπανούλη-ΜακΚίσικ-Σάσα-Λίβιο θα είχε πολύ καλύτερες πιθανότητες να «κλέψει» το ματς…

ΥΓ5: Περαστικά στον Κώστα Παπανικολάου ο οποίος τραυματίστηκε στον ώμο και θα απουσιάσει για τουλάχιστον ένα μήνα από την αγωνιστική δραστηριότητα της ομάδας. Μια σημαντική απώλεια για όλα όσα προσφέρει ο Παπ στην ομάδα, αλλά 1ον ευτυχώς δεν είναι κάτι πιο σοβαρό και 2ον αυτά συμβαίνουν και πρέπει να είσαι έτοιμος να ανταποκριθείς και σε τέτοιες δυσκολίες-ατυχίες. Ο Χάρισον πρέπει επιτέλους να αξιοποιηθεί περισσότερο και να νιώσει πραγματικά ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ. Το ίδιο έλεγα και με τον Παπανικολάου υγιή. Πόσο μάλλον ΤΩΡΑ…

ΥΓ6: Να ευχηθώ Καλά Χριστούγεννα και Καλές Γιορτές σε όλο τον κόσμο, με ΥΓΕΙΑ πάνω απ’όλα, περισσότερη ανθρωπιά, χαρές και καλύτερες μέρες για όλους μας…

It takes two to tango – Το σίριαλ που δεν θα έπρεπε να γυριστεί

Γράφει ο Peris

Θα ήθελα λοιπόν κι εγώ να πω μια παραπάνω κουβέντα κι ένα προσωπικό σχόλιο μετά τη λεπτομερή περιγραφή του Νίκου όσον αφορά την κατάσταση αυτή τη στιγμή στον Ολυμπιακό. Και-μάλλον δυστυχώς- αυτή δεν αφορά το αμιγώς αγωνιστικό κομμάτι αλλά την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί καλώς ή κακώς στα γύρω γύρω και που είναι άμεσα αλληλοεξαρτώμενα με την εικόνα της ομάδας και την ομαλή συνέχεια της.

Να ξεκινήσουμε με τα γεγονότα πριν την άποψη. Η παρουσία του Σπανούλη στην ομάδα είναι πολυεπιδραστική και ξεπερνάει φυσικά τις 4 γραμμές του γηπέδου. Έχει κλείσει 10ετία στον σύλλογο, είναι το απόλυτο τοτέμ και πλέον συνώνυμο της ιστορίας και της ταυτότητας του οργανισμού. Όλα αυτά τα χρόνια και όχι μόνο τώρα, η ατμόσφαιρα μέσα στην ομάδα, οι αγωνιστικές της επιδιώξεις, το πνεύμα της και η μαχητικότητα της, ακόμα και τα κακά όπως η επιμονή της σε λάθη ή ακόμα και η εσωστρέφεια της μπορούν σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό να προσωποποιηθούν, να εξαρτηθούν, να τροφοδοτηθούν από το πώς λαμβάνει και το πώς δέχεται όλα τα ερεθίσματα γύρω του ο αρχηγός, πώς αντιλαμβάνεται τα θέλω του συνόλου, πώς θεωρεί ο ίδιος οτι πρέπει να πορεύεται αυτό και τι πρέπει να έχει ως προτεραιότητες.

Eίναι κάτι που εκπορεύεται από τα χρόνια που ο Βασίλης μεσουρανούσε ως ο καλύτερος παίκτης στην ήπειρο, όταν πήρε από το χέρι μια ομάδα που από το πουθενά και χωρίς τότε να διαθέτει μεγάλη τεχνογνωσία, χωρίς να προσφέρει παχυλά συμβόλαια και χωρίς να διαθέτει μεγάλες προδιαγραφές τη συνόδευσε στην ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ χαρίζοντας τρόπαια, ευρωπαϊκούς τελικούς και μια 7ετία σχεδόν όπου οι ερυθρόλευκοι ήταν υπολογίσιμο powerhouse στη λίγκα με τον Σπανούλη ως πρωταγωνιστή, σάρκα και οστά αυτής της διαδρομής, χωρίς να παραγνωρίζεται ή να μειώνεται οποιοσδήποτε προπονητής, παράγοντας ή παίκτης της συνέβαλε τα μέγιστα και συνοικοδόμησε όλο αυτό το εγχείρημα.

Είναι φυσικό απότοκο και εξέλιξη της ιστορίας, η “φωνή” του να είναι κάτι παραπάνω από μια απλή φωνή στα αποδυτήρια και το εσωτερικό της ομάδας. Είναι συνυφασμένος με τη σύγχρονη ιστορία και τα επιτεύγματα της και χαίρει εκτίμησης και σεβασμού από μέλη ολόκληρου του έμψυχου δυναμικού του συλλόγου, από το παρκέ, ως τον πάγκο και τα γραφεία της διοίκησης.

Νομίζω πως κάποιος που δε “βλέπει” ότι ο Σπανούλης παρεμβαίνει αυτή τη στιγμή στη δουλειά του προπονητή και την χρησιμοποίηση του ίδιου σε λεπτά αλλά και συνολικά τρόπο λειτουργίας του και του στησίματος πλατφόρμας της ομάδας ζει σε άρνηση. Πρέπει πέρα από προσωπικές εκτιμήσεις, απόψεις και λατρείες να διαβάζουμε την πραγματικότητα και όχι τα ευχολόγια του καθενός. Τρέφω τεράστιο αθλητικό θαυμασμό στον Kill Bill, αλλά αρχής γενομένης από το ματς με τη Ρεάλ (και περιστατικά που έχουν προηγηθεί εντός της ομάδας) έχει φανεί οτι βγάζει δυσαρέσκεια προς τον κόουτς και δυστυχώς την αφήνει να βγει προς τα έξω και να λειτουργήσει σαν πίεση για να μετατοπιστούν ορισμένα πράγματα προς τα εκεί που ζητάει και πιστεύει καλύτερα ο ίδιος.

Αυτό είδαμε στο χθεσινό ματς οτι έφερε μια αμήχανη κατ’εμέ πραγματικότητα στη ροή του αγώνα. Ο Σπανούλης χρησιμοποιήθηκε σε ένα μεγάλο διάστημα χωρίς να είναι εξαιρετικός- ούτε βέβαια κακός- με τον Σλούκα να μένει στο κλείσιμο στον πάγκο αλλά κυρίως να γεννά προφανώς ερωτηματικά καθώς ήταν κάτι διαφορετικό σε σύγκριση με αυτά που μας έχει δείξει ο Μπαρτζώκας. Κι αυτό γιατί έμοιαζε να μην είναι μια συνηθισμένη διαχείριση του rotation και της επιλογής τρόπου παιχνιδιού από πλευράς του, κάτι που πολύ πιθανό να έπληξε τη δική του καθοδήγηση από τον πάγκο και το πλάνο της ομάδας μέσα στο ματς.

Πάμε στα καθέκαστα. Μπορεί πολλά πράγματα να βγαίνουν προς τα έξω και να γίνονται αντικείμενο λαϊκής κατανάλωσης με αποτέλεσμα να μεγενθύνεται μια κατάσταση που δεν είναι πρωτοφανής, αλλά καθημερινό φαινόμενο στις εσωτερικές τάξεις μιας ομάδας. Προφανώς οι ομάδες δεν είναι τμήματα κατηχητικού, έχουν εντάσεις, ανεβασμένους τόνους, μεγάλους εγωισμούς, καλοπληρωμένους νεαρούς ή ξεροκέφαλους γέρους που θέλουν να περάσει το δικό τους. Παντού, σε όλα τα αθλήματα και όλους τους συλλόγους υπάρχουν τριβές, υπάρχουν οι “παλιοί” και οι “νέοι”, οι “ντόπιοι” και οι “ξένοι”, ο “σταρ” και ο προπονητής κ.ο.κ

Δεν νομίζω οτι είναι ώρα για διαχωρισμούς σε στρατόπεδα και απολογισμούς χρόνων που θα μηδενίσουν και θα εξισώσουν καταστάσεις του παρελθόντος που μπορεί να έχουν παθογένειες. Ο Σπανούλης αν κρίνουμε ορθολογικά έχει λάθος μεμονωμένα ή συνολικά, δημιουργεί δυσκολίες και προβληματισμούς σε έναν προπονητή που πρέπει να ακροβατήσει πάνω σε εύθραυστες ισορροπίες. Από πότε όμως δεν συμπεριλαμβάνεται στη δουλειά του προπονητή η άριστη διαχείριση προσωπικοτήτων μέσα σε μια ομάδα και η καθοδήγηση εκτός από 5 κουκίδες σε ένα πινακάκι αυτή 15 διαφορετικών χαρακτήρων με διαφορετικά θέλω και ανάγκες μέσα σε ένα γήπεδο?

Προτού φτάσουμε στην ισοπέδωση ενός τεράστιου και ιστορικού αθλητή που πέρα από τα αγωνιστικά του χαρίσματα έχει υμνηθεί για την νοοτροπία πρωταθλητισμού και ηγετικότητας του μέσα και έξω από το παρκέ, ας θυμηθούμε οτι η επιβολή και η έμπνευση σε ένα έμψυχο δυναμικό είναι μέσα στις αρετές που ξεχωρίζουν συχνά ορισμένους μεγάλους προπονητές από τους απλά καλούς. Ο κόουτς Μπαρτζώκας έχει στο ιστορικό του μερικές μεγάλες επιτυχίες με το στίγμα του αλλά και απολογισμούς στους οποίους απέτυχε να βρει την άκρη και ίσως σε κάποιες από αυτές να πλήρωσε το μάρμαρο ανάλογων σκηνικών. Το “I did it my way” έχει δύο δυνατούς δελφίνους εδώ, τον Σπανούλη και τον Μπαρτζώκα.

Λίγο ή πολύ είναι γνωστό ότι οι δυο τους δεν είχαν ποτέ “αγαπησιάρικη” σχέση και έχουν βρει εμπόδια στη συνεργασία τους στο παρελθόν. Επίσης ο κόουτς B δεν έτριβε τα χέρια του από ικανοποίηση όταν επέστρεψε στον Πειραιά μπροστά στην “πρόκληση” να κουμαντάρει ένα δύσκολο και βαρύ καράβι με τις δικές του ιδιαιτερότητες σε όλο το περιβάλλον. Ήρθε όμως ως ο άνθρωπος καβάλα στο άλογο, εισέπραξε την εμπιστοσύνη και την ανάγκη ενός οργανισμού να ξαναβρεί ένα φάρο που θα χαράξει τη στρατηγική που ζητάει απεγνωσμένα και θα δημιουργήσει μια νέα ταυτότητα και τεχνογνωσία στο πώς θα προχωρήσει αυτός επιτυχημένα.

Όλη αυτή η αναγνώριση είναι έμπρακτα στα χέρια του από την αρχή της νέας του θητείας. Όμως, αυτό δεν αναιρεί τις διττές απαιτήσεις που καλείται να καλύψει. Μπορεί κάποιος να νιώθει θέλοντας ή μη, οτι ορισμένα πρόσωπα στη δύση της καριέρας τους τραβούν το καράβι πίσω, όμως ρεαλιστικά μιλώντας, σε κάθε περιβάλλον πρέπει να προσαρμοστείς και να κολυμπήσεις σε υπάρχοντα νερά που δεν ελέγχεις απόλυτα. Το καλοκαίρι το ρόστερ σχεδιάστηκε και συμπληρώθηκε με ένα τρόπο που υπογράμμιζε τη σημασία του Σπανούλη και τη συνέχιση της αγωνιστικής εξάρτησης σε ένα βαθμό που ζήταγε τα ποιοτικά λεπτά και το mentality του.

Αν θέλετε τη γνώμη μου? Ειδικά με ένα μπάτζετ που δεν υπερβαίνει ένα α’ ποσό και δεν επιτρέπει να “αγοράσεις” έτοιμη την ποιότητα στο ρόστερ σου αλλά να τη φτιάξεις με επενδύσεις ή κληρονομιές, αξίζει η “ζαριά” σου να γίνει με ένα εντός λογικής υπολογίσιμο ρόλο στον Σπανούλη, συνδυάζοντας την οφειλή που έχεις να αποδίδεις φόρο τιμής στο τοτέμ σου. Και ξέρεις ότι αυτό εμπεριέχει λεπτή διαχείριση, ρίσκα και προσαρμογές ακόμα και σε πράγματα που με πρώτη ματιά δε θα σκεφτόσουν ή θα είχες την πρόθεση να συμπεριλάβεις στο πλάνο σου. Εφόσον λοιπόν όντως ανέλαβες συμφωνημένα να προχωρήσεις έτσι αποφεύγοντας άκομψες και δυσβάσταχτες τομές, καλείσαι να τις κουμαντάρεις και να τις έχεις στο μυαλό σου.

Ο Σπανούλης ενδεχομένως θεωρεί οτι το “κόψιμο” που πήγε να του γίνει δεν είναι αξιοκρατικό και έχει εκ προοιμίου πρόθεση, αρνούμαι να πιστέψω ότι τον ενδιαφέρει απλά να παίζει πολύ εις βάρος οποιουδήποτε τιμήματος. Ο Μπαρτζώκας αν έχει υποπέσει σε προπονητικά λάθη, σίγουρα το πρώτο που σου έρχεται στο μυαλό δεν είναι η μικρή χρησιμοποίηση του Μπιλ. Όμως είναι έτσι και το υλικό της ομάδας που πρέπει να συνδυάσει τη φιλοτιμία με την ανάγκη. Nα διατηρήσει τη δική του πυγμή, φιλοσοφία και “γραμμή” γιατί είναι κάτι που πλέον τον “παίρνει” αλλά να βάλει αστερίσκο στο πώς να κρατήσει ζεστό πνευματικά και αγωνιστικά τον VSpan και όχι μόνο. Ακόμα κι αν χρειαστεί να βάλει μικρές σταγόνες νερό στο κρασί του και δεν νιώθει απόλυτα “δικό” του αυτό που πράττει.

Καθαρά αγωνιστικά, θεωρώ οτι υπάρχουν φόρμουλες. Η ταυτότητα του Ολυμπιακού είναι defensive-minded σε φιλοδοξία και το Σλούκας-Σπανούλης μαζί μοιάζει παράτολμο, όμως σε σωστό timing και με κατάλληλη ασπίδα(Παπ-Λιβιό στα fwds και Μάρτιν-πιθανή μεταγραφή στο 5) μπορεί και πρέπει να χωρέσει, άλλωστε κατά κανόνα το κώλυμα των περισσότερων line-ups είναι πιο πολύ επιθετικό. Πρέπει σε περιπτώσεις να είναι ‘κομψό’ και όχι απότομο το παρκάρισμα του στον πάγκο, μπορεί να τον διατηρεί ζεστό και να τον φέρνει στο προσκήνιο στο κλείσιμο παιχνιδιών, καταστάσεις για τις οποίες ο Έλληνας γκαρντ ζει και αναπνέει και κουβαλά αποδεδειγμένα σπουδαίες στιγμές και ικανότητα στο παλμαρέ του.

Εν ολίγοις, it takes 2 to tango. Έχει δημιουργηθεί μια απόσταση την οποία πρέπει από κοινού να κλείσουν οι 2 πλευρές με τα απαραίτητα βήματα και να συνεχίσουν στους στόχους που έχει ορίσει το τμήμα για φέτος με τον δέοντα δρόμο και τρόπο. Δε θυμάμαι όσο διατηρώ μια “πένα” και φωνή σε αυτόν εδώ το χώρο, να έχω μακρηγορήσει ποτέ τόσο για ένα ζήτημα που ξεπερνάει τα τακτικά και τα 40 λεπτά που βλέπουμε στον αγωνιστικό χώρο. Όμως, οι άνθρωποι γράφουν την ιστορία και οι κρίσεις και η διαχείριση τους καθορίζουν τα πάντα. Το επόμενο διάστημα θα είναι πολύ κρίσιμο για τους ερυθρόλευκους πρώτα από όλα σε αυτόν τον τομέα και έπειτα στην αγωνιστική πρόοδο της ομάδας(που θα αναφερθούμε επίσης) που απαιτείται να βελτιώσει τα κακώς κείμενα.

Οι πρωταγωνιστές θα γράψουν την ιστορία, θα λάβουν αποφάσεις και θα ακολουθήσουν συμπεριφορές αναλαμβάνοντας να δώσουν τις απαντήσεις σε όλους εκεί που πρέπει. Εμείς ας κάτσουμε στη γωνία μας και ας παρακολουθήσουμε το αποτέλεσμα…

Καλά Χριστούγεννα σε όλους και σύντομα να είναι καλύτερα τα πράγματα για όλους μας σε αύτη την ιδιαίτερη κατάσταση που βιώνουμε με υγεία, πληρότητα και πνευματική και ψυχική διαύγεια.

Άμυνα σε απόγνωση, νοοτροπία σε αμφισβήτηση