Δεν συνηθίζεται μέσα Μάρτη να αποτιμάται μια ολόκληρη σεζόν. Ωστόσο, ο Ολυμπιακός έχει μπροστά του έναν σκάρτο διαδικαστικό μήνα πριν μπει ξανά σε μια μακρόσυρτη off season.

Οπότε, ας κάνουμε έναν απολογισμό.

Γράφει ο 77

Αυτή εδώ η σπάνια φάση που ολοκληρώνει ανατροπή αποτέλεσε την αρχή της κατάρρευσης τους φετινού Ολυμπιακού συνοψίζοντας μάλιστα ολόκληρη τη σεζόν. Όλες οι φάσεις καρέ – καρέ συμβολικές. Ο Σλούκας δεν έχει ανάσες και καθαρό μυαλό στο τέλος. Ο αντίπαλος πιο έτοιμος, με περισσότερη ενέργεια και πνευματική διαύγεια. Ο Σπανούλης παλεύει μάταια να τον φτάσει. Ο Λίβιο κάνει την υπερπροσπάθεια μήπως και…

Εντυπωσιακή η ευκολία που έκτοτε η ομάδα παραδίνεται, που μέσα σε 1,5 μήνα πετά στα σκουπίδια το υπόλοιπο 1/3 της σεζόν, που αδικεί την προσπάθεια των προηγούμενων 2/3 και που μουντζουρώνει την συνολική της εικόνα.

Ο Ολυμπιακός απώλεσε τις τελευταίες βδομάδες τις πιθανότητές του για πρόκριση στα play offs κι αυτό έχει δημιουργήσει προβληματισμό και απαισιοδοξία. Όσο και τα εμφανή σημάδια παραίτησης που παρουσιάζει. Η μεγάλη εικόνα, όμως, είναι το ζητούμενο. Είναι για πέταμα η χρονιά ή μήπως μπορεί να αποτελέσει βάση για μια συνέχεια ώστε του χρόνου η ομάδα να εμφανιστεί αισθητά καλύτερη; Μπορεί ο αποκλεισμός να είναι μια αποτυχία επίτευξης του (μοναδικού εξάλλου) στόχου που το ίδιο το club έθεσε στην αρχή της σεζόν αλλά για να αξιολογηθεί το μέγεθος αυτής της αποτυχίας πρέπει να αναλυθούν το περιβάλλον μέσα στο οποίο προέκυψε και οι προοπτικές που ανοίγονται πέρα απ’ την στενή ερμηνεία των νικών – ηττών.

Πολύ συχνά η τελευταία εντύπωση κάθε σεζόν κρίνει σχεδόν τα πάντα. Το ‘χουμε δει πολλές φορές στην Ελλάδα όπου η κατάληξη των τελικών των play offs καθόριζαν σημαντικά την επερχόμενη off season. Είτε αυτή αφορούσε προπονητές είτε παίκτες είτε τον γενικότερο σχεδιασμό του club. Ο Ολυμπιακός μπορεί εδώ και 2 χρόνια να μην έχει την Α1 για να επηρεαστεί θετικά ή αρνητικά κι έτσι το απογοητευτικό του κλείσιμο στην regular season της Euroleague κινδυνεύει να σκεπάσει τα πάντα. Η δυναμική της κατάρρευσης είναι τέτοια που δύσκολα θα αφήσει ανεπηρέαστη την δουλειά που πρέπει να γίνει την επόμενη σεζόν. Ο Ολυμπιακός, λοιπόν, απέχοντας απ’ το πρωτάθλημα χάνει την ευκαιρία να δώσει στην φετινή ομάδα μια διέξοδο που ενδεχομένως βοηθούσε στην αναζήτηση της ισορροπίας. Τώρα όλοι και όλα είναι υπό κρίση μέσα απ’ το πρίσμα της παταγώδους αποτυχίας στην Euroleague.

Μένουν ακόμη παιχνίδια κι ο Ολυμπιακός οφείλει να τα παίξει με την μεγαλύτερη δυνατή προσήλωση για πολλούς λόγους. Κυρίως για να μην προβοκάρει την ίδια του τη συνέχεια. Η σεζόν ήταν εξαρχής δύσκολη, η ίδια η ομάδα πολλές φορές την έκανε δυσκολότερη και είναι βέβαιο πως δεν ανταποκρίθηκε στην ελάχιστη προσδοκία να μείνει τουλάχιστον μέχρι το τέλος στο παιχνίδι της διεκδίκησης μιας θέσης στα play offs. Ωστόσο, υπάρχουν κομμάτια πάνω στα οποία μπορεί να πατήσει. Κι αυτό ακριβώς το σημείο δηλ. η ψύχραιμη αξιολόγηση των επιμέρους πεδίων της φετινής πορείας είναι ταυτόχρονα μια μεγάλη πρόκληση αλλά και ένα πραγματικά δύσκολο εγχείρημα. Ο πειρασμός της εύκολης οδού – διάλυση και ξανά απ’ το μηδέν – είναι μεγάλος.

Πέρα απ’ το αγωνιστικό σκέλος, τη στελέχωση, τις επιλογές των παικτών και τις επιδιώξεις του coach, στην αφετηρία της φετινής χρονιάς υπήρξε μια σημαντική αλλαγή στο κλίμα μέσα και γύρω απ’ τον οργανισμό. Καθόλου αμελητέο για να το προσπεράσει κανείς. Ο Ολυμπιακός μετά από 1,5 χρόνο ταλαιπωρίας και εσωστρέφειας, πορείας χωρίς προσανατολισμό και προοπτική, σπασμωδικών κινήσεων επέστρεψε με μια λογική, με σχέδιο και με ξεκάθαρη στόχευση ως προς το μέλλον. Ανεξάρτητα απ’ την εφαρμογή, υπήρξε ένας χαραγμένος δρόμος για να ακολουθηθεί. Προφανώς και σ’ αυτό συνέβαλλε η λύση των οικονομικών προβλημάτων των ιδιοκτητών τα οποία πέρα απ’ τα αυτονόητες είχαν και παρεπόμενες συνέπειες στη λειτουργία του club κι όχι μόνο.

Είναι προφανές πως έγιναν λάθη στον σχεδιασμό του ρόστερ, υπερτιμήθηκαν καταστάσεις και η ομάδα εμφανίστηκε πολύ εύθραυστη σε συγκεκριμένα σημεία της περιόδου. Ακόμη και το γεγονός πως δεν επιχειρήθηκαν 1-2 παρεμβάσεις στο ρόστερ όταν τα προβλήματα έγιναν σαφή αποτελεί μια ολιγωρία που κόστισε. Για παράδειγμα, ο ασυνήθιστος τραυματισμός του Παπανικολάου. Πότε διαπιστώθηκε η σοβαρότητά του; Πότε κατάλαβαν πως ο παίκτης χάνει το υπόλοιπο της σεζόν; Και γιατί δεν έγινε προσπάθεια να καλυφθεί το κενό που άφησε πίσω του; Όλα τα παραπάνω και η έλλειψη ξεκάθαρης αγωνιστικής ταυτότητας οδήγησαν στα εντυπωσιακά σκαμπανεβάσματα καθ’ όλη την διάρκεια της σεζόν ακόμη και μέσα στα ίδια ματς. Ο Ολυμπιακός δεν σταθεροποιήθηκε ποτέ, δεν μείωσε το χάσμα μεταξύ των καλών και των κακών του διαστημάτων. Πρόβλημα στην περιφερειακή άμυνα, αδυναμία στο αμυντικό ριμπάουντ και έλλειψη ιδεών στην επίθεση μισού γηπέδου. 

Ο COACH

Οι επιστροφές είναι συνήθως δύσκολες. Είτε γιατί το συναίσθημα κυριεύει το μυαλό. Είτε γιατί μια επιτυχημένη πρώτη θητεία του παρελθόντος δημιουργεί υπερβολικές προσδοκίες μεταφρασμένες σε όρους του παρόντος. Δύσκολα βρίσκει κανείς πολλές περιπτώσεις επαγγελματιών που πετυχαίνουν κάπου την πρώτης τους φορά, φεύγουν κι επιστρέφουν για μια δεύτερη που αποδεικνύεται επίσης επιτυχημένη.

Ο Μπαρτζώκας επέστρεψε δικαιωμένος. Καθόλου δεν πρέπει να υποτιμάται αυτή η αίσθηση ενός επαγγελματία πολύ περισσότερο όταν μιλάμε για κάποιον με τον συγκεκριμένο χαρακτήρα και τις ιδιαίτερες συναισθηματικές παραμέτρους της σχέσης του με τον σύλλογο. Ο coach έφυγε πικραμένος και μ’ έναν ντροπιαστικό τρόπο οι πληγές του οποίου έμειναν ανοιχτές για καιρό.

Το βασικό πρόβλημα φέτος είναι το ότι δύσκολα απαντά κανείς στο ερώτημα : «Τι μπάσκετ ήθελε να παίξει τελικά;». 

Κάτι που να προσομοιάζει στον Ολυμπιακό της πρώτης του θητείας; 

Κάτι κοντινότερο στην Λοκομοτίβ που φαίνεται πως αποτελεί την πιο αντιπροσωπευτική ομάδα με βάση την δική του φιλοσοφία; 

Κάτι που να φέρνει στην Χίμκι του Σβεντ; 

Η Μπάρτσα δεν μπαίνει στον λογαριασμό γιατί ήταν ξεκάθαρο πως ο εκεί Μπαρτζώκας δούλεψε υπό πολλούς περιορισμούς.

Αν έπρεπε να εστιάσω σε ένα βασικό σημείο που δυσκολεύει την δουλειά του coach είναι η διαχείριση της πίεσης και του άγχους. Μια απ’ τις σημαντικότερες πτυχές του επικεφαλής ενός συνόλου είναι το να μην μεταφέρει την πίεση στα μέλη της ομάδας. Να λειτουργεί αποσυμπιεστικά, να αποτελεί τον τοίχο που θα σταματούν όλα. Ο Μπαρτζώκας είναι φανερό μετά από τόσα χρόνια καριέρας πως δυσκολεύεται να βρει την ισορροπία. Πολύ περισσότερο στον Ολυμπιακό όπου το συναισθηματικό υπόβαθρο επηρεάζει τόσο αποφασιστικά όσο πουθενά αλλού.

Καθόλου τυχαίο το δείγμα και της φετινής σεζόν. Ο Ολυμπιακός έκανε τα καλύτερά του ματς όταν δεν υπήρξε η υποχρέωση της νίκης. Κι αντίστροφα τα χειρότερά του όταν η νίκη ήταν προαπαιτούμενο.

ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΛΟΥΚΑΣ

Ο Ολυμπιακός κατάφερε να πείσει τον Σλούκα να επιστρέψει παρά τα σαφέστατα μειονεκτήματά του έναντι του ανταγωνισμού. Του πρόσφερε όχι το μεγαλύτερο συμβόλαιο που θα μπορούσε ο Έλληνας γκαρντ να βρει αλλά την δυνατότητα να ηγηθεί ξεκάθαρα ενός νέου project με ορίζοντα τριετίας.

Ο παίκτης στα 30 του πλέον γύρισε εντελώς διαφορετικός απ’ όταν έφυγε πριν από 5 χρόνια. Το status του top class guard βελτιωμένου σε κάθε κομμάτι του παιχνιδιού του, ξέχειλου από παραστάσεις κι εμπειρίες, χορτάτου από λεφτά και τίτλους. Ο Ολυμπιακός που άφησε ήταν ο Ολυμπιακός του Σπανούλη. Ο Ολυμπιακός που βρήκε θα ήταν ο Ολυμπιακός μετά τον Σπανούλη. Ο δικός του Ολυμπιακός. Αυτό το κτητικό είναι ταυτόχρονα ευλογία και παγίδα για τον ίδιο τον παίκτη και την ομάδα.

Υπάρχει μια γενική ροπή στην αναζήτηση του υπεράνθρωπου ηγέτη κι εφόσον αυτός υπήρξε στο παρελθόν στην ανάγκη να χριστεί κάποιος ως ο «αντ’ αυτού». Μετά την δραστική περικοπή των budget των αιωνίων το 2012 και οι δύο ακούμπησαν στην τεράστια κλάση των Διαμαντίδη – Σπανούλη. Οι επιτυχίες έφτιαξαν το σχετικό manual που σε πρώτο πλάνο είχε τον παικταρά – ηγέτη και πίσω τους όποιους. Στον ΠΑΟ έγινε το γνωστό λάθος με τον Καλάθη. Αν στον Ολυμπιακό περίμεναν πως ο Σλούκας μόνος του θα κουβαλήσει την ομάδα στην επιτυχία πατώντας στα χνάρια του Σπανούλη η φετινή σεζόν τους προσγειώνει στην πραγματικότητα. Οι συγκρίσεις με τον Bill είναι άσκοπες κι αχρείαστες. Άλλες εποχές, άλλος ανταγωνισμός, άλλες συνθήκες κι άλλοι παίκτες. 

Ο Σλούκας για πρώτη φορά στην καριέρα κλήθηκε να ηγηθεί ξεκάθαρα μιας προσπάθειας. Έχει την ποιότητα και την κλάση για να είναι καθοριστικός στην δημιουργία μιας καλής κι ανταγωνιστικής ομάδας. Διόλου ευκαταφρόνητο διακύβευμα αν αναλογιστεί κανείς την αγωνιστική πτώση της ομάδας την τελευταία διετία. Αλλά μέχρι εκεί.

Ήταν φυσικό να επωμιστεί μεγαλύτερο βάρος και να του ζητηθεί να γίνει επιθετικότερος. Ο Σλούκας θα έπρεπε να σουτάρει περισσότερο για να σκοράρει περισσότερο. Χωρίς να έχει στημένο στις γωνίες τον Ντατόμε για τρίποντο ή close out επίθεση. Χωρίς τον Βέσελι alter ego στο p’n’r’. Και φυσικά χωρίς τον Μπογκντάνοβιτς δίπλα… 

ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Όταν η ομάδα στήθηκε στην αφετηρία, είχε πέντε παραμέτρους απ’ τους οποίους θα εξαρτιόταν κατά πολύ η φετινή σεζόν.

  1. Θα σταθούν επαρκώς στο «5» ο Μάρτιν κι ο Έλις; 
  2. Θα μείνει υγιής ο Σλούκας χωρίς τα μικροπροβλήματα που αντιμετώπισε τις τελευταίες δυο σεζόν στη Φενέρ;
  3. Θα δώσει ο Χάρισον με συνέπεια το μακρινό σουτ ή θα έχει σκαμπανεβάσματα τύπου Πολ;
  4. Είναι ο Μακίσικ ο παίκτης που είδαμε στο μικρό δείγμα της περασμένης σεζόν;
  5. Θα καταφέρει ο Σπανούλης να σηκώσει στα 38 του το βάρος του δεύτερου καλύτερου δημιουργού;

Η εικόνα της ομάδας απάντησε θετικά σε μόλις δύο απ’ τα πέντε αλλά και πάλι με αστερίσκους. Ο Σλούκας έμεινε υγιής αλλά αυτό δεν αποδείχτηκε αρκετό καθώς αγωνιστικά φορτώθηκε περισσότερα απ’ όσα μπορούσε να αντέξει. Ο Μακίσικ ήταν όντως ο παίκτης που κατέπληξε πέρσι στα λίγα ματς που πρόλαβε να παίξει επιβεβαιώνοντας πάντως πως δύσκολα μπορεί να βρεθεί στην ίδια πεντάδα με τον Παπανικολάου.

Τα υπόλοιπα τρία ερωτήματα απαντήθηκαν αρνητικά χωρίς αμφιβολία. Ο Έλις λίγος, ο Χάρισον με πολλές διακυμάνσεις κι ο Σπανούλης ανήμπορος να παίξει τον ρόλο τον οποίο είτε προοριζόταν να παίξει είτε του ζητήθηκε στην πορεία.

Ο ΣΠΑΝΟΥΛΗΣ

Πολλά έχουν γραφτεί για τους Μπαρτζώκα – Σπανούλη των οποίων η σχέση ποτέ δεν ήταν εύκολη. Το καλοκαίρι που ο Bill ανανέωσε πίστευα πως οι συνθήκες ευνοούσαν μια σχετικά ήρεμη συνύπαρξη έχοντας στο μυαλό πως ο παίκτης θα ολοκλήρωνε την τεράστια καριέρα του. Απ’ ό,τι φαίνεται ο coach χειρίστηκε το θέμα ως έναν αναπόφευκτο μπελά στο κεφάλι του με ημερομηνία λήξης. Θυμίζω πως και στην Μπάρτσα κλήθηκε να κουλαντρίσει τον Ναβάρο στα τελευταία του και δέχτηκε σκληρή κριτική για τον τρόπο που τον αντιμετώπισε. Δεν τον βοήθησε βέβαια και η εικόνα εκείνης της ομάδας γενικότερα.

Δυστυχώς ή ευτυχώς για τους προπονητές τα πάντα ή σχεδόν τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Όταν ο Ολυμπιακός κέρδιζε χωρίς τον Σπανούλη κανείς δεν έθετε θέμα περί της περιθωριοποίησης του αρχηγού. Η εκάστοτε αντίδραση του παίκτη είχε σχέση και με το αποτέλεσμα. Όταν η ομάδα κερδίζει απονομιμοποιείται μια υπερβολική αντίδραση ακόμη κι απ’ το τοτέμ της. Όταν χάνει το πρόβλημα μεγεθύνεται.

Υπάρχει προϊστορία στη σχέση των δύο.

Την πρώτη σεζόν του Μπαρτζώκα στο ΣΕΦ (2012/13) ο Ολυμπιακός κατέκτησε τον back to back τίτλο στην Ευρωλίγκα αλλά πριν συμβεί αυτό έπαιξε μια δύσκολη σειρά με την Εφές του Μαχμούντι και των Φάρμαρ, Τζ. Λούκας, Σαβάνοβιτς κλπ. Με πλεονέκτημα έδρας έκανε το 2-0 στο ΣΕΦ και πήγε στην Κωνσταντινούπολη για δυο ευκαιρίες για το break. Έχασε το game 3 εύκολα. Ο Σπανούλης δεν είχε κάνει καλή σειρά και στο game 4 που ήταν κλειστό ο coach αποφάσισε να το τελειώσει με τον αρχηγό στον πάγκο και τον Σλούκα στο παρκέ. Με 1,5 λεπτό για τη λήξη ο Ολυμπιακός βρίσκεται στο +7 έτοιμος να τσεκάρει το εισιτήριο για το Λονδίνο. Μετά από διαδοχικά λάθη κι ένα επιθετικό ριμπάουντ του Τζαμόν Λούκας η Εφές απρόσμενα κερδίζει και οδηγεί την σειρά σε game 5. Μετά το ματς ο Σπανούλης σκασμένος κι ο Μπαρτζώκας στην δύσκολη θέση να απολογείται γιατί άφησε εκτός τον ηγέτη της ομάδας.

Πριν το game 5 στο ΣΕΦ είχε προηγηθεί μπόλικη σπέκουλα. Ο Μπαρτζώκας έπαιζε πολύ περισσότερα σε εκείνο το ματς εκτός απ’ την πρόκριση. Στο ημίχρονο η ομάδα του είναι στο -8 με το άγχος να έχει κυριεύσει παίκτες και πάγκο.

Το ματς τελικά γυρίζει. Βοηθάει ένας τραυματισμός του Φάρμαρ στο 3ο δεκάλεπτο που τον βγάζει off, ο Σπανούλης κάνει το καλύτερο ημίχρονό του στη σειρά κι ο Ολυμπιακός πάει Λονδίνο όπου τελικά σηκώνει την κούπα.

Η σχέση Μπαρτζώκα – Σπανούλη, όμως, είχε ως μόνιμο σημείο τριβής την άσχημη απόδοση του παίκτη στα ματς με τον ΠΑΟ. Στα αιώνια ντέρμπι της διετίας 2012-2014 ο Σπανούλης έκανε μερικά απ’ τα χειρότερα ματς της καριέρας του. Η περίφημη αμυντική τακτική του ΠΑΟ με τις αλλαγές και τους Γκιστ – Λάσμε είχε εγκλωβίσει τον Σπανούλη κλειδώνοντας το μεγάλο του όπλο. Το μυαλό. Ο Σπανούλης προσπαθούσε μάταια να τρυπήσει τοίχο. Ο παίκτης θεωρούσε πως η ομάδα δεν τον βοηθούσε να ξεμπλοκάρει δηλ. ο προπονητής. Ενώ ο Μπαρτζώκας έλεγε και ξανάλεγε πως ο ίδιος ο Bill πρέπει να ηρεμήσει και να διαβάσει καλύτερα το παιχνίδι. Αυτή η διάσταση απόψεων υπέβοσκε χωρίς πάντως να έχει βγει προς τα έξω κάποιο επεισόδιο. Μην ξεχνάμε πως ο Ολυμπιακός σ’ αυτήν την διετία είχε χάσει όλους τους εγχώριους τίτλους απέναντι στον ΠΑΟ.

Η κορύφωση αυτής της συνύπαρξης ήρθε στο πρώτο επίσημο ματς της σεζόν 2014/15 που ήταν και το τελευταίο του Μπαρτζώκα με την άθλια κατάληξη που όλοι θυμόμαστε. Στο ματς του κυπέλλου κόντρα στον νέο και ταυτόχρονα αποδεκατισμένο ΠΑΟ. Ο Ολυμπιακός σχεδόν αυτοκτονεί χάνοντας ένα μεγάλο προβάδισμα. Το ματς πάει στην κατοχή. Ο Σλούκας αστοχεί σε βολή, ο ΠΑΟ έχει την ευκαιρία του για το ριφιφί. Ο Ολυμπιακός έχει φάουλ να δώσει. Ο Διαμαντίδης έχει την μπάλα, απ’ τον πάγκο φωνάζουν φάουλ (το ματς χωρίς θεατές εντωμεταξύ), ο Σπανούλης είναι δίπλα, δεν το κάνει, ο Μπατίστα καρφώνει.

Μετά το ματς γράφτηκαν διάφορα που αδίκησαν τους πάντες. Ότι ο Σπανούλης επίτηδες παράκουσε την εντολή και δεν έκανε φάουλ θέλοντας να φάει τον Μπαρτζώκα. Δεν ξέρω αν το ίδιο πίστευε κι ο coach. Το σίγουρο είναι ότι έφυγε απ’ το ΣΕΦ και δεν αποκλείεται να είχε την αμφιβολία.

Η μετά από 6 χρόνια εκ νέου συνεργασία προφανώς γίνεται υπό διαφορετικές συνθήκες. Ο προπονητής εμπειρότερος κι ο παίκτης στα 38 του κοντά στο τέλος της καριέρας του. Υποθέτω πως το καλοκαίρι έγιναν οι σχετικές συνεννοήσεις ωστόσο μερικές φορές στις ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες οι υπερβάσεις όταν υπάρχει background. Όπως δύσκολη είναι και η διαχείριση ενός τοτέμ σαν τον Σπανούλη που οδεύει στο τέλος. Ο τρόπος που τέλειωσε ο Γκάλης είναι ένα τέλειο αντιπαράδειγμα. Σε μερικούς παίκτες είναι αδύνατο να αποδεχτούν την φθορά του χρόνου και την συνεπακόλουθη υποχρέωσή τους να πάνε 2-3 βήματα πίσω.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Όλες οι χρονιές καλές και κακές πρέπει να αποτελούν μπούσουλα για την συνέχεια χωρίς μηδενισμούς και φαντασιώσεις. Το ζητούμενο είναι αν στο τέλος της φετινής σεζόν ο Ολυμπιακός θα έχει δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την επόμενη ώστε να δικαιούται να είναι πιο φιλόδοξος. Με άλλα λόγια ο Ολυμπιακός απέκτησε μπούσουλα που δεν είχε; Μέχρι πριν έναν χρόνο βάδιζε στο άγνωστο.

Η φετινή εικόνα πρέπει να αναλυθεί με σοφία και ρεαλισμό. Τα 34 παιχνίδια στο τέλος θα έχουν αναδείξει τα προβλήματα που θα κατευθύνουν τον Ολυμπιακό στην off season για να τα λύσει ενώ θα του επιτρέψουν να συνεχίσει την δουλειά πάνω σε παίκτες που φέτος θα ολοκληρώσουν την 1η τους σεζόν σ’ αυτό το επίπεδο ή θα έχουν κάνει το πολυπόθητο step up. Ο Βεζέκνοφ κάνει άλματα εκπλήσσοντας ακόμη κι όσους δεν έχασαν την πίστη τους σ’ αυτόν, ο Μάρτιν βγήκε λίρα εκατό, ο Μακίσικ μαθαίνει και βελτιώνεται, ο Χάρισον παρά τα σκαμπανεβάσματά του δείχνει χρήσιμος λόγω χαρακτηριστικών, ο Λίβιο προσφέρει απρόσμενα πολλά και μπορεί άνετα να υποστηρίξει την πεντάδα της front line, ο Λαρεντζάκης στις λίγες ευκαιρίες που έχει πάρει έχει ανταποκριθεί. Κι όλοι αυτοί δίπλα στο δίδυμο των Σλούκα, Παπανικολάου. Το σύνολο 8 παίκτες.

Χοντρικά κι εφόσον δεν προκύψει κανένα απρόοπτο με τον Μπαρτζώκα (στην Ελλάδα είμαστε, όλα παίζουν) ο Ολυμπιακός το καλοκαίρι δεν θα χρειαστεί πάνω από 4 αλλαγές στο υπάρχον ρόστερ. Σχηματικά θα έλεγα πως πρέπει να ψαχτεί για δυο παίκτες στην περιφέρεια αντί των Τζένκινς – Σπανούλη, έναν center αντί του Έλις και τον αντι-Πρίντεζη. Αν ο ένας είναι ο Κουφός τελικά τότε ο Μπαρτζώκας θα ψαχτεί για 3 παίκτες απ’ την ξένη αγορά για να φτιάξει αυτή την φορά μια ομάδα περισσότερο κοντά στα δικά του «θέλω». Νομίζω πως δικαιούται να έχει μια δεύτερη ευκαιρία με την ομάδα να επιστρέφει κατά τα φαινόμενα και στην Α1. 

Αναρωτιέμαι πόσο ενδιαφέρουσα θα ήταν φέτος μια σειρά τελικών ΠΑΟ -Ολυμπιακού και με τους δυο αποκλεισμένους απ’ τα play offs της Euroleague για πρώτη φορά.

Αναζητούνται ρεαλισμός και ψυχραιμία