Τα γεγονότα που προηγήθηκαν του αγώνα με τη Ζενίτ καθόρισαν το πλαίσιο του αγώνα. Η (λανθασμένη για εμένα) απόλυση του Βόβορα και η μη άμεση εύρεση αντικαταστάτη ανάγκασαν την ομάδα να πορευτεί με τον παντελώς άπειρο Κώστα Χαραλαμπίδη και με πολλούς παίκτες εν αναμονή των εξελίξεων απέναντι σε μία από τις πραγματικά καλές ομάδες της διοργάνωσης, τη Ζενίτ των Μάνου Παπαδόπουλου, Τσάβι Πασκουάλ.

Γράφει ο Efthymis

Η εικόνα της ομάδας στα πρώτα 25-30 λεπτά ήταν αποκαρδιωτική. Οι Μήτογλου, Μποχωρίδης και Κασελάκης, σε συνδυασμό με τη χαλάρωση των παικτών της ρώσικης ομάδας, κράτησαν κάπως τα προσχήματα και η ομάδα γλύτωσε τον διασυρμό, αφού η διαφορά έφτασε τους 25 πόντους.

Ο αγώνας

Στα πρώτα λεπτά του αγώνα ο Παναθηναϊκός έμοιαζε να μην έχει προσανατολισμό. Πραγματικά δε θυμάμαι χειρότερη ομάδα στον τρόπο που επιτίθονταν και αμύνονταν στο pick and roll. Επιθετικά, ασχέτως ποιοι έστηναν το pnr (HSR-Παπαγιάννης και Παπαπέτρου-Παπαγιάννης ήταν τα προσφιλή ζευγάρια) δεν υπήρξε ούτε μία στοιχειωδώς σωστή συνεργασία. Αμυντικά τα πράγματα ήταν χειρότερα. Η άμυνα ήταν παθητική με τον Howard Sant Ross να μην δυσκολεύει καν τον Πάνγκος (αξίζει να δει κανείς πως χρησιμοποιεί λανθασμένα τα χέρια του σε πολλές πάσες του Καναδού και πως του δίνει αρκετό χώρο), ενώ οι τακτικές πήγαν περίπατο μιας και οι HSR-Παπαγιάννης δε μπορούσαν να συνεννοηθούν πότε θα παίξουν show and recover και πότε θα αλλάξουν. Ένα ακόμη αρνητικό ήταν η παντελής έλλειψη block outs, αφού μόνο ο Παπαγιάννης έκανε αποτελεσματικά. Τίποτα δεν άλλαξε δραστικά μέχρι το τέλος της περιόδου.

Στις αρχές του δευτέρου δεκαλέπτου η Ζενίτ στόχευσε το mismatch Νέντοβιτς-Ρίβερς στο χαμηλό ποστ, δίνοντας προσπάθειες στον Αμερικανό, ο οποίος εκτέλεσε και δημιούργησε με συνέπεια. Το time out του Χαραλαμπίδη βελτίωσε κάπως την κατάσταση με τους Μπέντιλ-Νέντοβιτς να δίνουν πνοή στην επίθεση. Η Ζενίτ έτρεξε κάποια signature plays του κόουτς Πασκουάλ, τα οποία τα είδαμε και στη θητεία του στον Παναθηναϊκό, και βρήκε λύσεις. Η επίθεση του Παναθηναϊκού ακούμπησε τη μπάλα στο ποστ και συγκεκριμένα στους Μπέντιλ, Παπαπέτρου, Κασελάκη, αλλά δεν κέρδισε κάτι, ενώ η Ζενίτ εκμεταλλεύτηκε το switch του Παναθηναϊκού στο κεντρικό pnr και τροφοδότησε τον Γκουντάιτις, ενώ τιμώρησε και τις βοήθειες των γηπεδούχων και οι φιλοξενούμενοι πήγαν στα αποδυτήρια έχοντας διαφορά 12 πόντων (35-47).

Η είσοδος του Καλαϊτζάκη στις αρχές του τρίτου δεκαλέπτου άλλαξε την τακτική στο pnr σε step back/fight through, αλλά οι αποστάσεις στην άμυνα μακριά από τη μπάλα ήταν κάκιστες και η Ζενίτ βρήκε ελεύθερα σουτ. Η επίθεση δεν μπορούσε να δημιουργήσει μέσα από συνεργασίες 2vs2 μιας και οι handler (HSR, Παπαπέτρου, Καλαϊτζάκης) δεν έχουν σουτ και ήταν εύκολο για την ομάδα του Πασκουάλ να αμυνθεί απέναντί τους. Η επίθεση είχε κολλήσει και μόνο ο Παπαγιάννης έδωσε κάποιες λύσεις. Η διαφορά έφτασε τους 25 πόντους (41-66), (49-74) και (51-76). Ο Κασελάκης βοήθησε επιθετικά, αλλά η άμυνα είχε καταρρεύσει.

Η (καθυστερημένη) είσοδος του Μποχωρίδη άλλαξε αρκετά την εικόνα της ομάδας σε άμυνα και επίθεση. Η άμυνα στο pnr (step back/fight though) βελτιώθηκε, με τον Μπάρον να δυσκολεύεται από τον Έλληνα γκαρντ, ενώ στην επίθεση οι επιλογές ήταν πιο ορθολογικές με τελικό αποδέκτη τον Μήτογλου. Το diamond press (1-2-1-1) που δοκίμασε ο Χαραλαμπίδης δε δούλεψε και δε ξαναχρησιμοποιήθηκε. Ο Παναθηναϊκός μείωσε τη διαφορά σε μονοψήφιο αριθμό, αλλά δε μπόρεσε να κάνει κάτι καλύτερο.

Η απόλυση του Βόβορα, οι παίκτες και ο Κάτας

Η απόφαση για απόλυση του Βόβορα, όσο και να έχει αιτιολογημένη βάση (κακή εικόνα της ομάδας στα τελευταία παιχνίδια, η άμυνα δεν ήταν καλή, η επίθεση δυσκολευόταν να βρει ρυθμό μέσα στον αγώνα, το ροτέισιον ήταν προβληματικό) με βρίσκει αντίθετο. Ο Βόβορας κλήθηκε το καλοκαίρι να παρουσιάσει μία ομάδα που θα παλεύει. Υπήρξαν παιχνίδια που η ομάδα ήταν εκεί απέναντι στον ελίτ ανταγωνισμό της διοργάνωσης. Απέναντι σε ομάδες όπως η Μπαρτσελόνα, η Ρεάλ, η ΤΣΣΚΑ.

Υπήρξαν και παιχνίδια που η ομάδα παρουσιάστηκε αρκετά κατώτερη των προσδοκιών όπως στο Λυών και στο Βελιγράδι. Ξέραμε από την αρχή της χρονιάς ότι θα υπάρξουν και τέτοιες βραδιές. Αν είχε ληφθεί η απόφαση για απόλυση προπονητή, για τον οποιοδήποτε λόγο, σίγουρα η στιγμή δεν ήταν η ιδανική.

Ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε χειρότερος από ότι ήταν. Η απόλυση του προπονητή δεν άλλαξε τίποτα και μάλλον έκανε τα πράγματα χειρότερα. Η εικόνα ήταν αποκρουστική για 30’ και μόνο η μαχητικότητα ορισμένων παικτών γλύτωσε την ομάδα από τη συντριβή. Ο Μποχωρίδης, ένας από τους αδικημένους παίκτες βάση χρόνου συμμετοχής και ανταγωνισμού (σικ, δεν υπάρχει ανταγωνισμός είναι ο μοναδικός άσος του ρόστερ), άλλαξε τα δεδομένα παίζοντας απλά. Ο Λευτέρης είχε εξαφανιστεί στους τελευταίους αγώνες σε αντίθεση με το ξεκίνημα της χρονιάς. Δεν είναι τέλειος, τα τελειώματά του χρειάζονται βελτίωση, όπως ο χειρισμός, αλλά και πάλι δεν υπάρχει καλύτερος.

Ο Παπαπέτρου έχει περισσότερες ευθύνες φέτος, αλλά από ένα σημείο και μετά κάνει κατάχρηση των αρμοδιοτήτων του και γίνεται επιζήμιος για την ομάδα. Δεν μπορεί να βγαίνει από τα σκριν και να σουτάρει ή να βάζει τη μπάλα στο παρκέ και να επιτίθεται. Όχι τουλάχιστον σε τέτοιο βαθμό. Η ομάδα έπαιξε καλύτερα με τον Κασελάκη στο 3 όχι γιατί ο ίδιος είναι καλύτερος, αλλά γιατί το σουτ του και η ικανότητά του στο ποστ έδωσε λύσεις στην επίθεση.

Ο HSR είναι σταθερά αρνητικός σε άμυνα και επίθεση στα τελευταία παιχνίδια, όπως δυστυχώς και ο Μακ και η επίθεση γίνεται προβλέψιμη αφού ο Νέντοβιτς μονοπωλεί τις προσπάθειες.Ο Παπαγιάννης είχε δύσκολο έργο και μάλλον εκτέθηκε από το αμυντικό πλάνο, το οποίο ήταν ασαφές σε αρκετές περιπτώσεις μιας και κυνηγούσε τα γκαρντ στην περιφέρεια, την ίδια ώρα που ο Γκουντάιτις είχε μείνει με τον Νέντοβιτς κάτω από το καλάθι.

Καλό παιχνίδι από τον Μήτογλου, ελπίζω όμως να συνοδευτεί από σταθερότητα και να μην χαθεί όπως γίνεται συνήθως έπειτα από καλές εμφανίσεις, ενώ θετικός ήταν και ο Γουάιτ. Ο Μπέντιλ είχε καλές και κακές στιγμές ενώ ο Φόστερ πέρασε ξανά απαρατήρητος, ενώ ο Καλαϊτζάκης έκανε γρήγορα τρία φάουλ.

Ο Κάτας έρχεται στα μέσα της χρονιάς για να αξιολογήσει το ρόστερ και να μπορέσει να εγκαταστήσει ένα κομμάτι της φιλοσοφίας του που βασίζεται στην efficient επίθεση, αλλά αυτή τη στιγμή δεν έχει τους παίκτες για να το πράξει και κυρίως τα γκαρντ. Θεωρώ πως η επίθεσή της ομάδας θα βελτιωθεί σε βάθος χρόνου ακόμη και χωρίς αλλαγές. Αυτό που προέχει να βελτιωθεί είναι η άμυνα μιας και παρά της ελλείψεις, υπάρχουν παίκτες για να παρουσιάσει η ομάδα καλύτερη εικόνα.

Απογοητευτικός και χωρίς καθοδήγηση