H αρκούδα είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης. Ο Δημήτρης Ιτούδης,ο Αντρέι Βατούτιν και ένα σύνολο παικτών που έχουν βιώσει την αποτυχία και τα βέλη της ανέβηκαν το δύσκολο δρόμο της πίεσης και γεύτηκαν τους καρπούς της επιτυχίας καταβάλοντας την αντίσταση της αξιόμαχης Εφές στο φινάλε κλείνοντας ένα εντυπωσιακό Final-4.

Ο τελικός της Κυριακής θα μείνει χαραγμένος στη μνήμη μας για καιρό.Οι εικόνες που παρακολουθήσαμε ήταν γεμάτες ένταση και αμιγώς μπασκετικά οι ομάδες έβγαλαν στο παρκέ την μεγάλη τους ποιότητα παίζοντας τον τελικό που αντιστοιχούσε στο μέγεθος της διοργάνωσης.

Μπορεί η εξέδρα και η συγκυρία δύο ομάδων χωρίς μεγάλη οπαδική βάση πίσω τους,να κόστισε σε ατμόσφαιρα,αλλά όσα έγιναν εντός τεσσάρων γραμμών ήταν άλλη υπόθεση.Έστω κι αν το ματς δεν πήγε στον πόντο,έστω και αν οι Ρώσοι ξέφυγαν,η Εφές άδειασε το γεμιστήρα της επιστρέφοντας στο ματς αλλά η φαρέτρα της αρκούδας αποδείχτηκε πιο γεμάτη στο τέλος της βραδιάς..

Η διακύμανση του αγώνα

Με πατημένο το γκάζι

Οι δύο ομάδες μπήκαν στο παρκέ με σπουδαίες επιθετικές ορέξεις.Στο 1ο δεκάλεπτο η Τούρκικη ομάδα ξεκίνησε πολύ καλά το παιχνίδι διαβάζοντας πολύ σωστά τις άμυνες της Τσσκα η οποία στόχευε στο να αποκόψει το γρήγορο σουτ μετά από σκριν στη μπάλα.H Efes με όπλο την ικανότητα του Larkin να κόβει την άμυνα στα 2 και την αντίστοιχη του Dunston να σπάει τη μπάλα σε σωστό χρόνο και παίκτη αφού έχει μαζέψει βοήθεια στο ρολάρισμα κατάφερνε να γυρίζει αποτελεσματικά τη μπάλα και να βρίσκει εκτελέσεις από την περιφέρεια(πολύ σημαντική η καλή συμπεριφορά του Anderson στα close-out).

H Cska από την άλλη είχε μπει έτοιμη να αφήσει τα πάντα στο παρκέ και το πιστοποίησε γρήγορα.Εκτός από την επιθετικότητα της στην άμυνα,την οποία δεν εξαργύρωσε στο έπακρον με φάσεις σε αιφνιδιασμούς,ήταν αποφασισμένη να χτυπήσει κάθε αμυντικό μειονέκτημα του αντιπάλου.

Βασικός στόχος της ήταν να εκθέσει όλες τις αδυναμίες της Εφές σε προσωπικά μαρκάρισματα καθώς είχε τα όπλα να το κάνει πάνω στη βασική της φιλοσοφία,την επίθεση 1 on 1.Είτε με τον De Colo να χτυπάει με penetration dribble,τον Clyburn και τον Hackett να πηγαίνουν χαμηλά αντιπάλους που μπορούσαν να ποστάρουν ή τους παραπάνω και τον Higgins να τραβούν βαρύτερους αντιπάλους ψηλά και να προσπαθούν να τους εκθέσουν στα πόδια.Είδαμε κάμποσες φάσεις με handoff ή απλό away screen ψηλά στην περιφέρεια για να επιτεθεί σε αλλαγές και να σημαδέψει τον παίκτη που θέλει.(συχνά τον Λάρκιν πάνω σε άμεση εκτέλεση λόγω ύψους)

Πάνω σε αυτές τις συνθήκες δημιουργίας mis-match,η ομάδα του Ιτούδη εκτέλεσε άψογα το πλάνο της,ιδίως στο timing της πάσας από μέσα προς τα έξω,ή το split-out στη διείσδυση.Το κυριότερο όμως ήταν οτι παρουσίασε μια μοναδική αποφασιστικότητα στην περιφερειακή εκτέλεση και το 3ποντο.Είναι ενδεικτικό οτι ο Clyburn που δεν φημίζεται για την περιφερειακή εκτελεστική του δεινότητα,σούταρε με εξαιρετικά ποσοστά,μαζί με τον διόσκορο του Higgins στη γραμμή των φτερών.

Η Εφές συνήθιζε όλη τη χρονιά να τζογάρει ένα βήμα παραπάνω στις βοήθειες που έστελνε στη ρακέτα και τον κεντρικό διάδρομο και απέναντι στην Τσσκα και τη Φενέρ δεν έπραξε διαφορετικά.Η ομάδα του Ομπράντοβιτς δε σούταρε καλά στον ημιτελικό,η αρκούδα όμως πήρε τα σουτ που της δόθηκαν με ταχύτητα και γυαλάδα στο μάτι.

Τα δεδομένα του ματς έδειχναν να γέρνουν καταδικαστικά προς την Τσσκα για την Εφές.Μπορεί οι Τούρκοι εν τέλει να παρουσίασαν φέτος μια πολύ καλή 2-way team κάνοντας την αμυντική διαφορά όταν έπρεπε,όμως απέναντι στην καλύτερη ομάδα σε όρους individual-offense στη διοργάνωση τα πράγματα δεν ήταν με το μέρος της,καθώς οι περισσότεροι παίκτες της,ιδίως στη γραμμή των forward δεν κρίνονται άνω του μέσου όρου αμυντικά(είχε εκφραστεί σε μεγάλο βαθμό οτι αυτό το σύνολο ίσως είναι soft ή με ελλιπή αθλητικότητα) και οι οιωνοί έμοιαζαν αρνητικοί. Παρ’όλα αυτά το bounce-back της Εφές μετά το αρχικό ξέσπασμα της Τσσκα ήταν από αυτά που μπορείς να αποκαλέσεις breathtaking.

  Η επιστροφή

Παίκτες χωρίς πρωταγωνιστικό ρόλο όπως ο Αnderson και ο Motum παρέδωσαν σπουδαίο effort σε άμυνα κοντά στο καλάθι και ριμπάουντ,ο Dunston πάλευε μόνος απέναντι σε όλη τη γραμμή ψηλών και τις επιθέσεις της Τσσκα κοντά στο ζωγραφιστό,ενώ ο Larkin ήταν συγκινητικός.

Ο βραχύσωμος γκαρντ της Αναντολού,με τα εκρηκτικά πόδια,μπορεί να άφησε με το στόμα ανοιχτό όλη την Ευρώπη και να κρέμασε τα σαγόνια των αντιπάλων παικτών και προπονητών κρύβοντας τη μπάλα μπροστά,όμως κέρδισε την αμέριστη εκτίμησή και προσωπικά σε άλλη έκταση για το step-up που έκανε αμυντικά όταν η ομάδα βρέθηκε πίσω στο σκορ και έπρεπε να βάλει σώματα στη φωτιά για να ανατρέψει αυτά τα δεδομένα(now or never).Κόλλησε πάνω στον προσωπικό του αντίπαλο ψηλά αποτρέποντας την γρήγορη απεμπλοκή και εκκίνηση των plays τους,έδειξε τεράστια αυταπάρνηση με τις αντιδράσεις του απέναντι σε ψηλότερα κορμιά στο low post με άριστο positioning και γρήγορα χέρια,έκανε το βήμα παραπάνω για να ηγηθεί μιας ανατροπής σε αυτό το κομμάτι.

Ταυτόχρονα η ομάδα πέτυχε μερικά σπουδαία σουτ σπάζοντας λίγη από την αρχική αστοχία και βρήκε εναλλακτικούς δρόμους στο καλάθι με εκφραστές,παίκτες όπως ο Σιμόν,ο Μότουμ και ο Μπομπουά που έψαξαν άμεσες επιθέσεις και δεύτερες ευκαιρίες.

Η γάτα με το ποντίκι

H Εφές γύρισε ανάποδα ένα παιχνίδι στο οποίο η Τσσκα που είναι και ομάδα ψυχολογίας είχε χτίσει ισχυρό momentum και αξίζει credit.Ανάλογη όμως ήταν και η αντίδραση των Ρώσων όταν χρειάστηκε,και το ανάλογο respect που πρέπει να απονείμουμε.Απέδειξε πως τίποτα δεν ήταν τυχαίο για να φτάσει στον τελικό,για να χτίσει το πρώτο προβάδισμα αλλά και να φτάσει εν τέλει στη μεγάλη νίκη.

Η ομάδα της Μόσχας είχε συνεχώς έτοιμες λύσεις.Βασικός εκφραστής του νέου προβαδίσματος της Τσσκα ήταν ο De Colo.Ο Γάλλος ήταν ο ιδανικότερος παίκτης στο να διαβάσει τις άμυνες της Εφές και να βάλει το παιχνίδι στην αδύνατη πλευρά τιμωρώντας με καίριες μεταβιβάσεις τις βοήθειες.Καθοδήγησε από την κορυφή την επίθεση της ομάδας του,ενώ “μέτρησε” άψογα τη help and recover τακτική του Ντάνστον ζυγίζοντας τα πίσω βήματα και τους χρόνους επιστροφών στις θέσεις των αμυντικών.Ταυτόχρονα όμως τιμώρησε αρκετές φορές τα εκατοστά που αναγκάστηκαν να του δώσουν με εκτελέσεις του δείχνοντας κρύο αίμα.Μεγάλο μερίδιο στην υπεροχή της Τσσκα και για τον Ντάνιελ Χάκετ με τον Ιταλό να σιγοντάρει το σπουδαίο drive and kick παιχνίδι της αλλά και να αποτελεί βασικό εκφραστή low post δραστηριότητας η οποία αντίστοιχα παρήγαγε πόντους από τελειώματα ή τρίποντα μετά από παγίδες.

Το παιχνίδι ακολούθησε ένα δεύτερο παρόμοιο κύκλο με την Εφές να επιστρέφει σε κοντινή απόσταση.Ο Shane Larkin ήταν και πάλι η αιχμή του δόρατος,με τους Ρώσους να καταφέρνουν να ελέγξουν λίγο παραπάνω τη δράση του με hedge out(στα όρια του trapping ψηλά) “δείχνοντας” την πάσα στο short roll του ψηλού για να βγει η μπάλα από τα χέρια του Αμερικανού μάγου.Παρότι ο Dunston εκμεταλλευόταν τις wide spread διατάξεις που του έδιναν χώρο να επιτεθεί ή να πασάρει στην περιφέρεια,η Τσσκα σταδιακά χαλιναγώγησε την ορμή του καλύτερου παίκτη του final4 σε ένα βαθμό(έτοιμη και να καλύψει τη ρακέτα στις κάθετες επιθέσεις του πηγαίνοντας αντίθετα από το pick).

Αυτό,σε συνδυασμό με την εξαιρετική αντιμετώπιση της ομάδας του Ιτούδη σε side screens με αλλαγές και κλείδωμα της γρήγορης εισαγωγικής πάσας στο low post,μετατόπισε πιο αργά τους χρόνους επίθεσης και οδήγησε τους παίκτες του Αταμάν να ψάξουν κυρίως το 3ποντο ή το σκορ από προσωπική φάση(παγίδα στην οποία έπεσε συνολικά ο Μίσιτς,ενώ ο Λάρκιν έπρεπε να βγει πολύ ψηλά και να ακολουθήσει τον αριστερό διάδρομο).

Το ματς ουσιαστικά κλείδωσε όταν ενώ η Εφές έψαχνε απεγνωσμένα defensive stops,η Τσσκα έβρισκε τον τρόπο να διεισδύσει στο καλάθι με τον Χίγκινς να τραβάει ψηλά τον Ντάνστον ή σε help defense που κόστισε σε συνδυασμό και μερικά αμυντικά ριμπάουντ για τους Τούρκους από την επιθετικότητα και για δεύτερες ευκαιρίες του αντιπάλου (που σε όλο το ματς έψαχνε το σωστό match-up για να επιτεθεί με τους penetrators της).


Μερικές σκέψεις μου για τις λεπτομέρειες οι οποίες ξεγλίστρησαν από την Αναντολού και δεν έκανε το βήμα παραπάνω:

-Άργησε λίγο να βγάλει την απαιτούμενη αμυντική σκληράδα και μαχητικότητα που έπρεπε για ένα τέτοιο παιχνίδι(σχεδόν μια περίοδο).

-Ο Μίσιτς που αποτέλεσε το κεντρικό πρόσωπο της ομάδας επιθετικά όλη τη σεζόν,βρήκε απέναντι του ένα διαφορετικό αμυντικό καθεστώς το οποίο δεν αποκωδικοποίησε ιδανικά,εκβιάζοντας σουτ και καταστάσεις.Ήρθε αντιμέτωπος με mobile ψηλούς στις αλλαγές και το μέγεθος του Χάκετ και επέμεινε στην περιφερειακή εκτέλεση και την προσπάθεια να τελειώσει μόνος του φάσεις,αφαιρώντας λίγη από την πνευματική του διαύγεια στο παιχνίδι της ομάδας του που ίσως έπρεπε να ψάξει μερικές επαφές και τελειώματα στο καλάθι παραπάνω,για να ταξιδέψει και συχνότερα στη γραμμή των βολών.

-Η έλλειψη ενός αξιόπιστου ψηλού πίσω από τον Ντάνστον.Ο Αμερικανός αναγκάστηκε να δωσει τα πάντα στο παρκέ και του αξίζει βαθιά υπόκλιση(μπορεί να μην είναι ο συνηθισμένα θεαματικός rim protector και beast μέσα στο καλάθι,αλλά παίζει με τεράστια πείρα και τακτική αντίληψη στην άμυνα παίζοντας εξαιρετική help defense και εκτελώντας τα απαραίτητα fundamentals της θέσης). Ο Πλάις είχε σημαντικό μερίδιο φέτος στην smooth επιθετική λειτουργία της ομάδας με την ικανότητα να σουτάρει,να πασάρει και να παίξει άμυνα κοντά στο καλάθι,όμως ήταν εκτός πνεύματος στον τελικό χάνοντας σημαντικά σε τελειώματα και motor.

-Ο Αταμάν σίγουρα τα πήγε πολύ καλά σε αυτό το f4 εμφανίζοντας εξαιρετικό flow και μια σιγουριά στον τρόπο που η ομάδα αποφάσιζε τις δράσεις της.Ίσως να έπρεπε να ρισκάρει λίγο παραπάνω στον τελικό βλέποντας την εξέλιξη του αγώνα.Ο Balbay ίσως να αξίωνε λίγα παραπάνω λεπτά για να ανεβάσει την πίεση στην αντίπαλη άμυνα,ο Anderson που είχε ξεκινήσει ζεστός ξεχάστηκε στον πάγκο ακουμπώντας στον λίγο επιπόλαιο Σιμόν ο οποίος έκανε λάθη που κόστισαν στην άμυνα,ενώ σε ένα σημείο ίσως έπρεπε να ψάξει πιο τολμηρό smallball βλέποντας οτι τα κουκιά στη θέση 5 δε βγαίνουν ώστε να ψάξει και το ανοιχτό γήπεδο.

‘Αξια τροπαιούχος

Έχω μιλήσει μερικές φορές για το παιχνίδι της ΤΣΣΚΑ,αλλά δεν είχα την ευκαιρία να επεκταθώ.Πρόκειται για ένα αγωνιστικό στιλ που δε βλέπουμε συχνά στο ευρωπαικό μπάσκετ.Μπορεί το υλικό να είναι πλούσιο και η δουλειά του Έλληνα κόουτς να μη φαίνεται τόσο δύσκολη,όμως δεν πρόκειται απλά για ένα μπάσκετ προσωπικής φάσης που σε πρώτη ανάγνωση μπορεί να συμπεράνει κανείς.Βασίζεται στην ατομική πρωτοβουλία και την ικανότητα των παικτών να διεμβολίζουν τις άμυνες,όμως έχει δέσει ένα dynamic και aggressive τρόπο παιχνιδιού αρκετών παικτών σε κοινή κατεύθυνση.Δεν πρόκειται για κλασικό μπάσκετ συνεργασίας,όμως κάτω από τις κοινές αρχές του drive and kick,λανσάρει μια διαφορετικού τύπου read and react επίθεση,σε πολύ γρήγορες ταχύτητες και μπορεί μέσα από τη δημιουργία καταστάσεων των επιθετικών της όπλων να ξεδιπλώσει αρκετούς αυτοματισμούς.

Μπορεί να αντιμετώπισε προβλήματα μέσα στη χρονιά,καθώς το να εντάξεις τόσες πολλές “φωνές” σε “δημοκρατικό” καθεστώς και να έχεις ευχέρεια στην ανάγνωση των συνθηκών επίθεσης κάθε φορά δεν είναι απλό,όπως και το να ματσάρεις πάντα το μειονέκτημα μεγέθους. Ίσως ώρες ώρες το μπάσκετ της να έμοιαζε μονοδιάστατο και χωρίς εναλλακτικές “γωνίες” και εκφάνσεις και να κούραζε σαν εικόνα μερικούς(όπως εμένα για παράδειγμα) όμως ένα πράγμα είναι αδιαμφισβήτητο και αποδείχθηκε περίτρανα και σε αυτό το 3ήμερο.

Είναι μια πολύ δυσκολοκατάβλητη ομάδα,και αυτή η διαρκής ένταση που μπορεί να εμφανίσει διαθέτοντας πολλούς παίκτες με αθλητικότητα,με δυναμικό και physical προφίλ αλλά και συνεχής κατά μέτωπον επίθεση στο καλάθι μπορεί να εξουθενώσει τον αντίπαλο.

Η Ρεάλ στον ημιτελικό ήταν πιο διαβασμένη,πιο πολυδιάστατη και ίσως άξιζε τη νίκη,όμως σε ένα παιχνίδι συγκυριών που οι πρωταθλητές δεν παράτησαν,η επιμονή τους στον κεντρικό διάδρομο και η ικανότητα να επισκεφτούν τη γραμμή των βολών και να διεκδικήσουν τα επιθετικά ριμπάουντ κρατώντας σε όλο το ματς την ίδια ένταση κατάφερε να βγάλει νοκ-άουτ ένα σπουδαίο αντίπαλο.

Σε αυτό το f4 η ομάδα έπαιξε σαν μια γροθιά,αμύνθηκε με τεράστια ένταση και συνοχή και συνέχισε να έχει πίστη σε αυτά που εκτελεί ως σύνολο.Ήταν ένας τίτλος που άξιζαν εξαργυρώνοντας τη “συνέχεια” αυτής της ομάδας(η οποία χτίστηκε με το βλέμμα στην απαιτητική post-season και την ασφάλεια της προσωπικής φάσης και της σκληράδας σε αυτά τα ματς) παρά τις αποτυχίες. Well deserved.

Οι χαμένοι τα παίρνουν όλα?

H ομάδα του Αταμάν έκλεψε τις εντυπώσεις σε αυτούς τους αγώνες με την ποιότητα του ρόστερ της αλλά και των συνεργασιών της.Ήταν η ομάδα που εξέφρασε καλύτερα το μπάσκετ ρυθμού και πώς αυτό μπορεί να αποδώσει αν χτίσει επιθετικό momentum.Πιστεύω αν δώσει μικρές ενέσεις αθλητικότητας στα forwards,κρατήσει τους σούπερσταρ της και βρει ένα καλό 5άρι δίπλα στον Ντάνστον μπορεί να έχει εξίσου καλή συνέχεια.

Η Ρεάλ είναι ίσως η αδικημένη της κατάληξης,χάνοντας ένα ματς μέσα από τα χέρια της.Ο τρόπος με τον οποίο έγινε ήταν ο χειρότερος δυνατός για έναν εκ των φυσικών ηγετών της,τον Σέρχιο Γιουλ και τον προπονητή της ο οποίος τα έχει καταφέρει εξαιρετικά στη διαχείριση τόσων προσωπικοτήτων αυτά τα χρόνια.Η συνταγή είναι ασφαλής και πετυχημένη,το πώς θα επιστρέψει τη νέα σεζόν ο Ισπανός γκαρντ(στοίχημα για τον ίδιο να φτάσει και πάλι το παλιό του status,ποντάρω οτι αυτό το αποτέλεσμα θα τον πεισμώσει) θα είναι καθοριστικό αλλά και ο τρόπος που θα ανεβάσει ορισμένους αθλητές στο rotation(το πάνε πολύ smoothly με τον Πρέπελιτς να ετοιμάζεται για το πόστο του Κάρολ,τον Ντεκ να ανεβαίνει σε νέο glue-guy στα forwards,τον Καμπάτσο να παίρνει τα κλειδιά εφεδρικά και τον Ταβάρες να αποτελεί τη διάδοχη κατάσταση στο κέντρο της ρακέτας).

Η Φενέρ έφτασε με προβλήματα στο final4 και δε μπορεί να κριθεί αυστηρά.Ήταν κατώτερη των περιστάσεων μη μπορώντας να ακολουθήσει μπάσκετ υψηλών ταχυτήτων και να παράγει καλές επιθέσεις σε υψηλό ρυθμό.Ο Ζοτς είναι προπονητής που θέλει να έχει τα πάντα υπό έλεγχο και να φέρνει την ομάδα του πεινασμένη,οι συνθήκες όμως δε του το επέτρεψαν.Δούλεψε υποδειγματικά όλη τη σεζόν,όμως ίσως θα πρέπει να λάβει μια διδαχή από τις ανάγκες του νέου format και να ετοιμάσει μια ομάδα με λίγο μεγαλύτερο βάθος η οποία θα έχει στην άκρη παίκτες ικανούς να αναλάβουν ευθύνες ακόμα και αν δεν είναι ψημένοι με πολλά λεπτά συμμετοχής.

Και του χρόνου!!!

Bear the pressure