Μπορεί η εθνική μας ομάδα με το “ελάφι” των Bucks και MVP του NBA στη σύνθεση της να αποτελέσει το μαύρο άλογο του φετινού Παγκόσμιου Κυπέλλου? Βρισκόμαστε πολύ μακριά από τον ανταγωνισμό και μια διάκριση θα είναι υπέρβαση ή μπορούμε να στοχεύουμε πραγματικά ψηλά?

Με τα παιδιά που συμμετείχαν στο αφιέρωμα με τις υπόλοιπες εθνικές στα 2 προηγούμενα άρθρα(paste here),γράφουμε τις σκέψεις για το εθνικό μας συγκρότημα,τα στοιχεία μας και τη δυναμική μας μέσα στο τουρνουά των επόμενων εβδομάδων.

Το κομμάτι του καθενός με ένα κλικ: Makis, Efthymis, Peris, Nava

Σας συνιστώ αν θέλετε να μπείτε στο κλίμα και να θυμηθείτε λίγο εικόνες από το πρόσφατο παρελθόν και τον κύκλο της ομάδας του Παναγιώτη Γιαννάκη και την πορεία ως σήμερα να κάνετε ένα refresh στο αφιέρωμα του 77 προ λίγων μηνών εδώ.

Efthymios

Η Εθνική ομάδα έχει υψηλές βλέψεις σε αυτό το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η παρουσία του Γιάννη Αντετοκούνμπο-του MVP του ΝΒΑ- καθώς και των Καλάθη, Σλούκα-δύο εκ των κορυφαίων γκαρντ της Ευρώπης γεννά προσδοκίες. Η ομάδα έχει καλό υλικό, αρκετά ποιοτικό. Ποια είναι τα προβλήματα για να φτάσει στη ζώνη των μεταλλίων; Ας τα πάρουμε από την αρχή ή για την ακρίβεια από την κορυφή. Η ΕΟΚ, πιο συγκεκριμένα ο Βασιλακόπουλος, είχε υποβαθμίσει το ρόλο του προπονητή πριν λίγα χρόνια. Αυτό δημιούργησε μία αλληλουχία γεγονότων και τελικά η Εθνική φτάνει σε ένα ακόμη τουρνουά χωρίς να υπάρχει πραγματική εμπιστοσύνη στον προπονητή από μία μεγάλη μερίδα του κόσμου, πιθανότατα την πλειοψηφία. Η ΕΟΚ λοιπόν αντί να αναθέσει την ομάδα σε κάποιον αξιόλογο προπονητή που θα συσπείρωνε τον κόσμο προτίμησε την εύκολη λύση. Όταν όμως λέω αξιόλογο προπονητή δεν αναφέρομαι οπωσδήποτε στον Ομπράντοβιτς ή στον Ιτούδη, αλλά σε έναν προπονητή με παραστάσεις από Ευρωλίγκα. Ο Σκουρτόπουλος δεν είναι κακός προπονητής ή λίγος, είναι ένας καλός -σε επίπεδο Α1-προπονητής, που έχει να επιδείξει μερικές καλές ομάδες (Αιγάλεω με Τζάαμπερ), αλλά και μερικές κακές. Γενικά όμως έχει προπονήσει ομάδες που κινούνται στο όριο της εισόδου στα playoffs. Αυτό που είναι αρνητικό είναι πως δεν έχει παραστάσεις από το υψηλότερο επίπεδο. Είχε όμως τρία πλεονεκτήματα για να καθοδηγήσει την Εθνική στο Παγκόσμιο.

Πρώτον, οδήγησε την Εθνική με άνεση και … στυλ στην Κίνα. Η ομάδα έδειξε καλή εικόνα στα προκριματικά, παρά τις απουσίες που είχε. Δεύτερον, υπήρξε αξιοκρατία σε γενικό βαθμό. Σχεδόν όλες οι κλήσεις ήταν με αξιοκρατικά κριτήρια και ο χρόνος συμμετοχής ανάλογος των προσόντων και της βοήθειας κάθε παίκτη. Για μερικούς θα υπήρξαν και εκπλήξεις (πχ το κόψιμο του Μήτογλου), όμως όλες μπορούν να αιτιολογηθούν με μπασκετικά κριτήρια. Τρίτον, οι παίκτες δείχνουν να τον πιστεύουν, ή έστω να τον ακούν. Δεν έχουμε δει κρούσματα απειθαρχίας, όπως στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2017. Πολύ σημαντικό. Οι παίκτες από τη σειρά τους ήρθαν σχεδόν όλοι. Σχεδόν όλοι, γιατί ο Κουφός είναι απών, όπως ήταν στην πλειοψηφία των σημαντικών τουρνουά, και ο Ντόρσεϊ αποχώρησε έπειτα από την άδεια που ζήτησε. Υπήρχαν όμως και παίκτες που δεν κλήθηκαν, ενώ θα μπορούσαν να βοηθήσουν με το σουτ. Παίκτες όπως ο Σάκοτα, ο Μπράμος, ο Βασιλειάδης και ο Περπέρογλου. Αλλά και παίκτες όπως ο Βουγιούκας, που δεν έχουν σουτ, αλλά έχουν αδιαμφισβήτητη ποιότητα…

Το θετικό είναι πως δέχθηκαν με χαρά το κάλεσμα για το Παγκόσμιο. Σε μία διοργάνωση που θα λείπουν πολλά αστέρια του Παγκοσμίου μπάσκετ οι Έλληνες κατέβηκαν. Σημαντικό. Δε θα αναφερθώ σε πιθανά ρόστερ και τα πλεονεκτήματα που θα είχαμε εάν έρχονταν οι παίκτες που έμειναν εκτός. Δεν έχει νόημα άλλωστε. Το θέμα είναι πως μπορεί αυτό το ρόστερ να γίνει λειτουργικό και εάν μπορεί να μας φτάσει μακριά. Εδώ τίθεται και το μεγαλύτερο ερωτηματικό σχετικά με τον Σκουρτόπουλο. Είναι συμβατός με το υλικό που έχουμε; Αυτό το ρόστερ έχει ουσιαστικά μόνο μία κατεύθυνση. Βασικά δεν την έχει, αλλά πρέπει να την ακολουθήσει. Hard-nose defense/transition offense. Το ζήτημα είναι να μπορέσει να το δουλέψει ο προπονητής.

Η Εθνική καλείται λοιπόν να αλλάξει χαρακτήρα και να γίνει από μία pick and roll based ομάδα με έμφαση στο σετ παιχνίδι, μία ομάδα με έμφαση στο transition. Μπορεί, αλλά αυτό απαιτεί χρόνο. Χρόνο που δεν υπάρχει. Όμως όσο καλή και να γίνει η Eθνική στο transition αυτό δε θα είναι αρκετό. Δε φτάνει, διότι το transition δεν εξαρτάται μόνο από την μία ομάδα ή πιο σωστά υπάρχουν ομάδες που θα διαλέξουν να επιστρέφουν γρήγορα και τότε θα φανεί το πρόβλημα που υπάρχει στο σετ παιχνίδι. Εκεί απαιτούνται λύσεις από τη στιγμή που δεν υπάρχουν σουτέρ που θα έκαναν πιο εύκολη τη ζωή του προπονητή, αλλά και των συμπαικτών τους.

Τι θα μπορούσε να κάνει ο Σκουρτόπουλος;

  1. Να δουλέψει την επίθεση στο χρονικό διάστημα 8-16’’. Στο διάστημα δηλαδή που η άμυνα έχει μεν επιστρέψει, αλλά δεν έχει προλάβει να οργανωθεί και οι αμυνόμενοι ψάχνουν τι θέσεις τους.
  2. Να δουλέψει την επίθεση ώστε να αποκτήσει κίνηση μακριά από τη μπάλα, με κοψίματα και λιγότερο pick and roll. Ή όταν χρησιμοποιούμε pnr τότε οι υπόλοιποι 3 να κινούνται και να μην είναι βιδωμένοι στις θέσεις τους. Κίνηση έπειτα από κάθε πάσα. Ειδικά όταν η μπάλα περνάει στο χαμηλό ποστ και ακόμη πιο ειδικά όταν ο Καλάθης είναι αυτός που δίνει την πάσα εκεί.
  3. Μιας και μιλήσαμε για ποστ. Μπορούμε να ποστάρουμε. Έχουμε παίκτες με κυριότερο τον Πρίντεζη, ο οποίους είναι καλλιτέχνης στο ποστ, που μπορούν να τελειώσουν φάσεις. Το θέμα είναι πως θα δημιουργήσουμε το κατάλληλο πλαίσιο, μιας και λείπει το σουτ. Εδώ κομβικό ρόλο μπορεί να παίξει ο Μπουρούσης. Ο Μπουρούσης είναι ικανός δημιουργός, ένα υποτιμημένο πλεονέκτημα του ρόστερ μας. Θυμηθείτε το ρόλο που είχε στη Μπασκόνια. Ήταν ο δημιουργός της ομάδας στο μισό γήπεδο. Η ικανότητά του στην πάσα και στο σουτ είναι σημαντικές. Στην πάσα γιατί εάν δίνει αυτός την μπάλα στο χαμηλό ποστ ή σε ένα κόψιμο στη baseline τότε ο αντίπαλος ψηλός δε θα μπορεί να δώσει εύκολα βοήθεια. Στο σουτ γιατί αν ο ψηλός τον ακολουθήσει έξω τότε το ζωγραφιστό θα αδειάσει και θα είναι πιο εύκολο να δημιουργηθούν καλές προϋποθέσεις για ποστ ή κόψιμο. Εδώ λοιπόν ενδεχόμενη καλή κατάσταση του Μπουρούση μπορεί να ανεβάσει την επίθεση της Εθνικής.
  4. Να παρουσιάσει απλωμένες άμυνες με τις οποίες θα οδηγήσει την αντίπαλη ομάδα σε λάθη, τα οποία θα μας δώσουν εύκολους πόντους. Δηλαδή να μετατρέψουμε άμεσα την άμυνά μας σε επίθεση.
  5. Να υποστηρίξει την επίθεση της ομάδας με επιθετικό ριμπάουντ. Τα κορμιά υπάρχουν και μπορούν να ανανεώσουν κατοχές που θα μας δώσουν πολύτιμους πόντους ώστε να ανεβάσουμε την παραγωγικότητά μας

Για να λειτουργήσουν όμως όλα αυτά πρέπει η Εθνική να παρουσιαστεί για άλλη μια φορά εξαιρετική στον τομέα που παραδοσιακά είναι καλή. Στην άμυνα και στο αμυντικό ριμπάουντ. Διότι αν δεν εξασφαλίσουμε το εύκολο αμυντικό ριμπάουντ τότε όλα τα παραπάνω καταρρέουν και η transition offense έχει πάει περίπατο. Υπάρχει σίγουρα η αδυναμία στην pnr άμυνα, αφού Μπουρούσης και Παπαγιάννης είναι εύκολοι στόχοι. Αυτό όμως δεν με ανησυχεί. Η Εθνική έχει τα forwards για να καλύψει κάθε αμυντική αδυναμία.

Η Εθνική όμως δεν έχει μόνο θέματα που πρέπει να λύσει, αλλά έχει και πλεονεκτήματα. Έχει παίκτες με αθλητικότητα και ταχύτητα. Παίκτες που μπορούν να βγάλουν ενέργεια και να αλλάξουν ανά πάσα στιγμή το ρυθμό ενός αγώνα. Έχει forwards που μπορούν να στραγγαλίσουν τον αντίπαλο. Έχει παίκτες με ύψος κάτι που απαιτούν τα τουρνουά της FIBA. Είναι μία ψηλή ομάδα, αρκετά σημαντικό πλεονέκτημα. Έχει δύο ψηλούς διαφορετικών προδιαγραφών. Από την μία ο Μπουρούσης με το σουτ, τη δημιουργία του και το ποστ παιχνίδι του και από την άλλη ο Παπαγιάννης με την ταχύτητά του και το rim protection που προσφέρει. Ο Καλάθης και ο Σλούκας δύο υπέροχα γκαρντ που αλληλοσυμπληρώνονται εξαιρετικά. Ο Αντετοκούνμπο ένας παίκτης που δημιουργεί συνεχώς mismatches. Ο MVP του καλύτερου πρωταθλήματος μπάσκετ.

Peris

Αρχικά θα ήθελα να ξεκινήσω από τη συνολικότερη αύρα της ομάδας και το κομμάτι που αφορά τα μέλη της ως έμψυχο δυναμικό. Η εθνική μας βρίσκεται για μια δεκαετία μακριά από κάποια διάκριση σε διεθνή διοργάνωση και θαρρώ πως αποτελεί κοινό μυστικό οτι σε ένα βαθμό έχουμε αδικήσει τους εαυτούς μας.Οι τελευταίες διοργανώσεις μας έχουν υπενθυμίσει οτι δεν είμαστε ένα μεγαθήριο του παγκόσμιου στερεώματος που μας έκαναν να νομίζουμε οι μεθυστικές επιτυχίες του πρόσφατου παρελθόντος,όμως για χρόνια πάνω από την ομάδα πλανάται μια αμφίβολη ατμόσφαιρα όσον αφορά όρους χημείας,διάθεσης και πειθαρχίας.Τα κρούσματα στο τελευταίο Eurobasket του 17′ δεν ήταν λίγα,ενώ έχουμε μετρήσει ουκ ολίγες απώλειες και μουρμούρες που έχουν διατηρήσει ένα κλίμα μη ενωτικό και συμπαγές όσον αφορά την ομάδα,ακόμα και αν αυτό δεν πηγάζει πάντα μέσα από αυτή. Η φετινή λοιπόν ευτυχία να έχουμε στη διάθεσή μας τον Γιάννη μαζί με την ανάδειξη του στον MVP της regular season της μεγάλης λίγκας,πρώτα απ’όλα σαν μεγαλύτερο όφελος νιώθω πως μας προσφέρει ακριβώς αυτή την ασφάλεια.Τα πάντα έχουν σιγήσει μπροστά στην παρουσία ενός τόσο μεγάλου μεγέθους.Άπαντες στην ομάδα και τον περίγυρο δείχνουν να αντιλαμβάνονται τη σκιά που δημιουργεί ο διεθνούς φήμης σούπερσταρ και υπάρχει μια σοβαρότητα και υγιής συσπείρωση γύρω από την ομάδα σε κάθε πιθανό κύκλο.Μπορεί οι τελευταίες μας δόξες να συνέβησαν με μια ομάδα που κανείς δεν έμοιαζε να είναι υπεράνω άλλου και την επιτομή της ομαδικής ομοψυχίας φτιαγμένη από αντι-σταρ,όμως στην παρούσα φάση η λάμψη του Γιάννη Αντετοκούμπο λειτουργεί σαν λίπασμα για τα ταλαίπωρα ελληνικά “χωράφια” και την πορεία της ομάδας στα παρκέ της Κίνας.Φυσικά αξίζει αναφορά και σπουδαίο credit στην προσπάθεια που έγινε για να φτάσουμε ως εδώ με την παρουσία των αφανών στρωμάτων του ελληνικού μπάσκετ,αλλά και στον κόουτς για το πώς έχει κουμαντάρει το πλήρωμα σαν ομάδα.

Πάμε παρακάτω λοιπόν και στο αμιγώς αγωνιστικό.Αρχικά,γίνεται κουβέντα για τον Γιάννη και το αν έχουμε στην ομάδα τον καλύτερο παίκτη αυτού του Μουντομπάσκετ.Είναι προφανές οτι σαν status,με τις απώλειες της αμερικάνικης ομάδας,κάτι τέτοιο είναι το εύλογο συμπέρασμα.Eίναι όμως ίδιο το επιστέγασμα όταν μιλάμε για ένα τουρνουά της FIBA και τους κανόνες που το διέπουν? Εγώ θα πω πως ναι.Ας κρατήσουμε όμως κάποιες παρατηρήσεις.Ο Αντετοκούνμπο είναι σαφές πως είναι ένα υπερόπλο και μια περίπτωση παίκτη ιδιαίτερη,ίσως πρωτόγνωρη.Είναι η πιο τρανταχτή περίπτωση παραδείγματος αν χρειαστεί κάποιος παραπομπή για τον όρο positionless basketball.Η θέση του στο παρκέ είναι απροσδιόριστη καθώς πρόκειται για παίκτη με στοιχεία φοργουορντ που ο χειρισμός της μπάλας και το πώς τρέχει το παρκέ τον τοποθετούν στην περιφέρεια,ενώ το τεράστιο μάκρος και τα φυσικά του στοιχεία τον τοποθετούν κοντά στο καλάθι.Εστιάζουμε λοιπόν πολύ στο πώς θα δημιουργηθούν χώροι για αυτόν να κινηθεί κοντά στο καλάθι και να αποτελέσει το άρμα μάχης μας στην επίθεση στο ζωγραφιστό,συνεπώς τη σημασία του να είχαμε καλούς σουτέρ και τις συνέπειες της έλλειψης αυτών.

Σωστά φυσικά,αλλά η δική μου άποψη είναι οτι αυτό που είναι ακόμα πιο νευραλγικό σε μια τέτοια κατάσταση είναι η παρουσία καλών χειριστών και ικανότητας να ελέγξουμε τη μπάλα.Ο Γιάννης μπορεί να είναι unmatchable ακόμα και στο μπάσκετ αυτό,όχι όμως σαν απόλυτος generator στο επιθετικό κομμάτι.Για παράδειγμα μπορεί πρόσφατα το 15′ ο Γκασόλ να κυριάρχησε απόλυτα με την Ισπανία παρότι σέντερ,είχε όμως έστω δίπλα την παρουσία των γκαρντ της Ρεάλ να τοποθετήσουν τη μπάλα στα σωστά σημεία. Η πραγματική μεγάλη μας πληγή είναι στην ιδιαιτερότητα που έχει η ομάδα στη θέση του γκαρντ(η απουσία του Σλου στα φιλικά δυσκολεύει τον προσδιορισμό του προσώπου μας).Η απουσία πλήθους λύσεων σε playmaking και floor general skills είναι ο μεγαλύτερος πονοκέφαλος μας και το στοίχημα είναι ο Γιάννης να συμμετάσχει στο παιχνίδι της ομάδας και σαν off-ball απειλή που μπορεί να είναι τεράστια(cut,επιθετικό ριμπάουντ),να επιτεθεί λαμβάνοντας τη μπάλα εν κινήσει προς το καλάθι (όχι μόνο βρισκόμενος στην κορυφή σταματημένος),ανοιχτά στο low post ή και πιο βαθιά στη ρακέτα.Φυσικά το ίδιο ισχύει και για το τρανζίσιον παιχνίδι όπου η παρουσία του μπορεί να κάνει πάταγο,ειδικά όταν βγάλει defensive plays,αλλά η ομάδα θα ήταν πραγματικά τρομακτική στον αιφνιδιασμό αν είχε γκαρντ που θα κουβαλούσαν άνετα τη μπάλα σε αυτό και φυσικά σουτέρς που θα εξομάλυναν τη διαδικασία “απλώματος” μας σε φάση πρωτεύοντα και ειδικά δευτερεύοντα αιφνιδιασμού(δηλαδή κυρίως ενδιάμεσων επιθέσεων που συνήθως δεν έχουν προκύψει από κάποιο deflection).

Σε αυτό το πεδίο λοιπόν η παρουσία του καλύτερου εκδηλωτή fast-breaks στην Ευρώπη,του Νικ Καλάθη είναι ευλογία,όμως δεν αρκεί και θα πρέπει να ντυθεί κατάλληλα με ανάλογη δραστηριότητα στο πρόσωπο του Κώστα Σλούκα,αξιόπιστη απειλή από την περιφέρεια και ομαλό ξεδίπλωμα της ομάδας σε χώρους και χρόνους.Στεκόμενος λοιπόν στα πλεονεκτήματά μας είναι σαφές πως η ομάδα θα πρέπει να κατέβει με την άμυνα της σαν σημείο αναφοράς,καθώς αυτό προκύπτει και ως ανάγκη από τη φύση του ρόστερ μας. Οι εθνικές διοργανώσεις όμως δεν διαφέρουν από το συλλογικό μπάσκετ στο ζήτημα της ισορροπίας που καλείσαι να παρουσιάσεις στις 2 πλευρές του παρκέ.Ως εκ τούτου,είμαστε αναγκασμένοι να ζήσουμε και να πεθάνουμε με την ικανότητα μας και την προοπτική να αποτελέσουμε αξεπέραστο τείχος στην πρώτη γραμμή άμυνας.

Η αδυναμία μας σε όρους επίθεσης μισού γηπέδου και πολλών εναλλακτικών στο να επιτεθούμε σε γρήγορους χρόνους και ανάπτυξη,πρέπει να κρυφτεί βάζοντας στο παρκέ φωτιά με την πίεση της μπάλας σε πεδίο/απόσταση μιας πάσας(Νικ,ΘΑ,Παπ εδώ) έχοντας ως δίχτυ ασφαλείας την παρουσία rim protection(Γιάννης,Papa και Πάπι εδώ) στη δεύτερη γραμμή ώστε να αποσοβήσουμε τα backdoor cut που προκύπτουν μέσα από το ρίσκο του πιεστικού overplay στην περιφέρεια. Σε συνολικό επίπεδο,η άμυνα μας αξιολογείται με πολύ καλό βαθμό και παρότι έχει μερικές φαινομενικές αδυναμίες(τα αργά πόδια στο 5,η απουσία ομοιογένειας) μην περιμένετε να βρείτε εύκολα ομάδες που θα έχουν τέτοια αυτοματοποιημένη λειτουργία που θα μπορέσουν να τη διαπεράσουν με ευκολία.Η ύπαρξη αυτών των κορμιών στα μετόπισθεν απαιτεί ομάδες με πολύ καλό spacing και ικανότητα να σύρουν τα κορμιά μας πιο έξω,και συνάμα επίπεδο συνεργασιών που να είναι ικανά να δημιουργήσουν flow και να βάλουν στο παιχνίδι την αδύνατη πλευρά δημιουργώντας το defensive collapse.

Φυσικά,στο μπροστά μέρος του παρκέ δεν αλλάζουν τα όσα έχουν αναφερθεί.Ο Σκουρτόπουλος δείχνει να αγκαλιάζει ίσως παραπάνω από όσο “επιτάσσεται” τα ψηλά σχήματα που δεν έχουν καν 2ο τύποις χειριστή,όμως είναι μια αναγκαία τάση βλέποντας το potential που φέρνουν αυτά τα σχήματα στο να παγώσει τις αντίπαλες επιθέσεις και να τρέξει.Το πρόβλημα είναι πως όταν μας φρενάρουν θα υπάρξει πρόβλημα και είναι σαφές πως θα χρειαστούμε το δηλητήριο που θα ανοίξει το momentum σε ένα αγώνα υπέρ μας καθώς σε διάστημα 40 λεπτών είναι αδύνατο να παράγουμε σε συνέχεια με αυτές τις συνθήκες.Για αυτό το λόγο θεωρώ πως ο Λαρεντζάκης κερδίζει πόντους στη διεκδίκηση λεπτών,παίζοντας με θράσος και δίνοντας στοιχεία που χρειαζόμαστε(μου άρεσε μάλιστα και η συμπεριφορά του στην άμυνα).Αυτό είναι το σουτ από τα φτερά με τη σημασία που έχει στους όρους των γρήγορων επιθέσεων και των αποστάσεων που θα διατηρήσουμε αν έχουμε “μυρίσει αίμα” στον προσωπικό αντίπαλο του Γιάννη και κριθεί από τον κόουτς οτι ο Έλληνας star σε εκείνο το διάστημα πρέπει να πάρει μπάλες σε καθαρές ανοιχτές φάσεις 1 on 1.Φυσικά,δε χωράει αμφιβολία οτι ο Σλούκας θα είναι ο παίκτης κλειδί για την εθνική μας σε αυτό το τουρνουά.

Ο γκαρντ της Φενέρ μοιάζει να είναι ο μόνος παίκτης που μπορεί να δώσει σπιρτάδα στην επίθεση μας και να πυροδοτήσει μια αλυσίδα δράσεων,ενώ θεωρώ οτι πρέπει να αποτελέσει μαζί με τον Παπαγιάννη το pick and roll δίδυμο στις καταστάσεις που αρμόζει(ελπίζω οτι ο μικρός δε θα χάσει τα λεπτά που δικαιούται βάσει εικόνας από τον Μπουρούση-στον οποίο αξίζει μεγάλο μπράβο για τη φετινή του εικόνα και το effort που παραδίδει).Ένα καλό τουρνουά από τον Κώστα είναι εκ των ουκ άνευ για την επιτυχή μας διαδρομή.

Γίνεται αρκετή κριτική στον προπονητή και τα set plays του βλέποντας την αμηχανία που διακρίνει την ομάδα στην εκδήλωση επιθέσεων,όμως στην πραγματικότητα η ομάδα περισσότερο στερείται έμφυτης αίσθησης των δράσεων που πρέπει να τρέξει(ίσα ίσα δουλεύει ωραία μερικά συγκεκριμένα κομμάτια από το playbook) και νιώθει άβολα μη έχοντας διαφορετικούς handlers που θα κουμαντάρουν με άνεση το παιχνίδι ή πλειάδα παικτών που μπορούν να απειλήσουν από πολλά μέρη του παρκέ.Ο τρόπος για να το μακιγιάρουμε είναι να πατήσουμε στην αμυντική μας hard-nosed έκφανση για deflections τρέχοντας το παρκέ(πιστεύω πως εκεί πρέπει να ψάξει ο Γιάννης να κάνει τη διαφορά και όχι μπροστά),ψάχνοντας σε συνθήκες μετάβασης στο σετ τη γρήγορη εκδήλωση(με τον Γιάννη ερχόμενο με φόρα ή στο ποστ,τον Σλούκα και την άμεση απόφαση του ή τον Πρίντεζη και την αστραπιαία εκτέλεση/πάσα του) ενώ σε αυστηρές καταστάσεις μισού γηπέδου είναι σαφές πως η αποτελεσματικότητα Μπουρούση/Πρι στο ποστ,η ευστοχία των Pap brothers από τα 6,75 και η κατάλληλη φόρμουλα στα σχήματα και τη θέση ‘2’ για την κίνηση της μπάλας θα καθορίσουν μεγάλο μέρος της έκβασης.

Συνολικά,είναι αρκετοί οι παράγοντες που μοιάζουν να κρίνουν το ταβάνι μας και τις αληθινές μας δυνατότητες.Αν θέλετε την άποψη μου,έχουμε πολύ καλή ομάδα.Η κατάσταση στο τουρνουά είναι ρευστή και οι θέσεις στην κορυφή δεν είναι παγιωμένες και έχουν σχηματίσει ένα κάδρο ομάδων που μπορούν να αλληλοχτυπηθούν.Θεωρώ πως είμαστε too much για να ζοριστούμε απέναντι σε ομάδες πιο δεύτερης ταχύτητας.Παρ’όλα αυτά δε σημαίνει απαραίτητα οτι είμαστε φαβορί απέναντι σε ένα διασταύρωμα πχ με τη Γαλλία στους 8 καθώς παίζει τεράστιο ρόλο το εκάστοτε ματσάρισμα,όμως ανήκω στους αισιόδοξους χωρίς κωλοτούμπες.Η αυτοπεποίθηση μας ως ομάδα μπορεί να ανέβει μέσα στο τουρνουά και πιστεύω πως η δίψα στο μάτι που έχει επανέλθει,είναι πολλά υποσχόμενη.Αν περάσουμε τα εμπόδια που θα εμφανιστούν και βρεθούμε κάποια στιγμή σε θέση και φάση να παράγουμε φάσεις και να έχουμε ανεβασμένα ποσοστά στο 3π.(που είναι πολύ θέμα ψυχολογίας σε αυτό το καθεστώς) είμαστε ικανοί για σπουδαία πορεία και πιθανόν μια υπέρβαση σε σχέση με όσα έχουμε στο νου μας.

Νομίζω πως για εμάς είναι “now or never”.Kαλή μας τύχη.

Μου είχε λείψει η εθνική.Κατανοώ και στηρίζω την απόφαση να αραιώσουν κάπως οι διοργανώσεις, αλλά όσο
να είναι δυο χρόνια χωρίς διεθνή διοργάνωση είναι πολλά.Η αναμονή έφτασε στο τέλος της και η περιπέτεια της εθνικής
μας στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Κίνας έχει ξεκινήσει. Έχοντας μείνει εδώ και μια 10ετια μακριά από επιτυχίες και έχοντας φορτώσει όλες τις προηγούμενες εκδόσεις της “επίσημης αγαπημένης” με μεγάλες προσδοκίες,καλό θα ήταν να μην κάνουμε το ίδιο και με τη φετινή.
Πως όμως να συμβεί αυτό , όταν στη τελική δωδεκάδα σου έχεις τον MVP του ΝΒΑ;Να συμβεί φίλες και φίλοι , γιατί πολύ απλά ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη μόνος του , όσο και αν ξελαρυγγιάζεται. Ο Γιάννης προφανώς και δίνει αγωνιστική και κυρίως ψυχολογική ώθηση στην αποστολή , αλλά δεν αποτελεί από μόνος του εχέγγυο επιτυχίας.

Όχι γιατί φταίει αυτός προφανώς , αλλά σαν ελληνικό μπάσκετ δεν έχουμε ούτε τον τρόπο να πάρουμε όσα θα μπορούσαμε από αυτόν και δεν παράγουμε και τα εργαλεία που θα του δώσουν την απαραίτητη στήριξη.Το κομμάτι στο οποίο ο Γιαννης πραγματικά μας ανεβάζει επίπεδο είναι το αμυντικό.Τα μακριά του άκρα , το μέγεθός του και η αθλητικότητα με την οποία είναι σεταρισμένο τον αναγάγουν σε σκιάχτρο.Δεν είναι εύκολο για κανένα να επιτεθεί στο ελληνικό καλάθι με το Γιάννη να βρίσκεται εκεί γύρω.Φτάνει να είναι εκεί τοποθετημένος.Η ιδέα να τραβιέται ο Ελληνας σουπερστάρ μακριά από το ζωγραφιστό σε συνθήκες άμυνας , δεν έχει λειτουργήσει ειδικά οταν στην πεντάδα θα πρέπει να συνυπάρχει με τους δυο δεινόσαυρους(Μπουρούση-Παπαγιάννη)Ο Γιάνναρος είναι ένα καθαρόαιμο , ένα κινητό miss match ,αλλά για να δράσει και να κάνει τα όσα υπέροχα μπορεί πρέπει  να έχει χώρους.Χώρους για να κάνει το αγαπημένο του eurostep , χώρους να καλπάσει στο ανοιχτό γήπεδο , χώρους για να ποστάρει με τον τρόπο που τον βολεύει.

Θα αναρωτηθεί κάποιος κάπου εδώ γιατί και δεν έχω κάνει αναφορά στους χώρους που δημιουργεί ο Γιάννης.Δεν τους ανέφερα για δύο λόγους.Πρώτον γιατί μας λείπει το περιλάλητο τρίποντο και δεύτερον γιατί δεν έχουμε μάθει να κινούμαστε χωρίς την μπάλα.Το Ελληνικό μπάσκετ , το σκεπτόμενο όπως το χαρακτηρίζουν αρκετοί , έχει έναν 2 men situation προσανατολισμό.Έχει μάθει να δουλεύει μόνο με το χειριστή και τον screener του και παρουσιάζει ελάχιστη , κυρίως συμπτωματική και εξαρτώμενη από το μπασκετικό IQ του εκάστοτε παίχτη , κίνηση μακριά από το χώρο δράσης της μπάλας.Οι συνεργασίες είναι ελάχιστες και τις περισσότερες των φορών τελειώνουν σε μια απλή μετατόπιση.Όταν μια ομάδα δεν κινείται διαρκώς και δε διαθέτει και σταθερή απειλή από το τρίποντο γίνεται εύκολα προβλέψιμη και η αμυντική προσαρμογή πάνω της είναι σχετικά απλοϊκή.Δυστυχώς ή ευτυχώς ο Γιάννης δεν έχει στο παιχνίδι του πολλούς τρόπους εκτέλεσης και δεν απειλεί από μέση και μακρινή απόσταση.Οι πόντοι που σκοράρει έρχονται μέσα από την σωματική του κυριαρχία και την ένταση.Αν συνυπολογίσουμε την ενέργεια που καταναλώνει και στην άμυνα μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως ο ηγέτης της Εθνικής θα πρέπει να προστατευθεί από τη φθορά.

Θα ακουστεί κάπως περίεργο , αλλά νομίζω πως , ο MVP θα πρέπει να λειτουργήσει περισσότερο σαν δόλωμα για τις αντίπαλες άμυνες και οι υπόλοιποι να προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν τη δημιουργική του ικανότητα.Στο φτωχό , σε μπασκετικές γνώσεις , μυαλό μου θεωρώ πως ο κόουτς Σκουρτόπουλος θα μπορούσε να ρίξει μια ματιά στον τρόπο ανάπτυξης και κυρίως αρμονικής κίνησης της προ διετίας Ζαλγκίρις.Μιας ομάδας που και αυτή δε σούταρε πολύ και καλά αλλά έφτασε μέχρι το Final 4 παρουσιάζοντας ένα σύνολο που δε σταματούσε να κινείται.Οι δύο ΠΑΠ και ο Καλάθης έχουν την ικανότητα και την αντίληψη να κινηθούν στο κόψιμο και να αποτελέσουν παραλήπτες της δημιουργίας είτε του Γιάννη , είτε του Μπουρόυση όπως είδαμε να συμβαίνει και στο εναρκτήριο παιχνίδι με το Μαυροβούνιο.

Πέρα από την κίνηση , που αποτελεί ερωτηματικό , το τεχνικό team έχει δείξει να έχει διάθεση να φορτώσει συστηματικά το ποστ ακόμα και νωρίς στις επιθέσεις.Υπάρχει λογική σε αυτή τη προσέγγιση αν και προσωπικά θεωρώ πως την διαφορά θα την έκαναν τα early post plays που θα επέτρεπαν κυρίως σε Γιάννη και Πρίντεζη να εκτελέσουν με μεγαλύτερη άνεση και χωρίς να αναγκαστούν να τα βάλουν με τις βοήθειες.Η αντίδραση των ψηλών στα double teams είναι ακόμα ένας παράγοντας επιτυχίας και συνδέεται άρρηκτα με το πως θα λειτουργήσει η ομάδα μακριά από την μπάλα.Επειδή σε αρκετές ομάδες συνδυάζουν άμυνες χώρου με man to man ή ακόμα και αμιγώς ζώνες και θεωρώντας δεδομένο ότι το ποσοστό μας στο τρίποντο θα κυμανθεί , στην καλύτερη των περιπτώσεων , κοντά στο 30% θα πρέπει να βρούμε λύσεις και σε αυτόν τον τομέα.Δεν πρέπει να χαλάσει το μυαλό μας και να στραφούμε στην εύκολη λύση του λάθος τριπόντου , όπως συνέβη με τη Σερβία στο Ακρόπολις , αλλά ευτυχώς δεν το είδαμε στην πρεμιέρα.

Το ότι ο Κώστας Σλούκας είναι υγιής και έτοιμος από την αρχή της διοργάνωσης βγάζει από τη δύσκολη θέση τον κόουτς να χρησιμοποιεί για μεγάλα διαστήματα το σχήμα με τους 2 ΠΑΠ ταυτόχρονα στο παρκέ , που μπορεί να δίνει μέγεθος αλλά επιθετικά είναι πάρα πολύ βαρύ , δυσκίνητο και το κυριότερο με εμφανές έλλειμα δεύτερου πόλου δημιουργίας πέρα από τον Καλάθη.Καλώς ή κακώς η Εθνική μας πρέπει να λειτουργήσει σαν τον Φόρεστ Γκαμπ και να τρέχει σε κάθε μα κάθε ευκαιρία και να περιορίζει όσο περισσότερο μπορεί τις άβολες για αυτήν set καταστάσεις.Επειδή όμως αυτό δε συμβαίνει εύκολα , θα πρέπει να προσπαθήσει με υπομονή και επιμονή να χτυπήσει σε κάθε πιθανό και απίθανο miss match που θα της παρουσιάζεται.Παπαπέτρου και Παπανικολάου θα πρέπει , επιτέλους , να γίνουν αποτελεσματικοί όταν ποστάρουν κοντύτερους αντιπάλους.Η Εθνική λοιπόν , για να χρησιμοποιήσω ένα ακόμα κλισέ που αυτή τη φορά έχει όντως νόημα , πρέπει να χτίσει την επίθεσή της και να βρει το σκορ της μέσα από την άμυνά της.Να κυνηγήσει στηριζόμενη στο μάκρος και στο μέγεθος των παικτών της τα deflections , να κρύψει το οπτικό πεδίο των αντιπάλων της προς το καλάθι με ένα δάσος από χέρια και να προσπαθήσει να κλέψει μπάλες για να τρέξει.Αν δεν τα καταφέρνει όλα αυτά πρέπει να παλέψει ομαδικά για την εξασφάλιση του αμυντικού rebound , που και στην προετοιμασία αλλά και στο παιχνίδι με το Μαυροβούνιο , έδειξε ότι πολλές φορές στην προσπάθεια να τρέξει δεν το εξασφαλίζει.

Έχουμε μια ομάδα που μπορεί να φανεί ανταγωνιστική και να παλέψει για κάτι μεγάλο , αλλά σε καμία περίπτωση δεν ανήκει στα φαβορί.Οι αδυναμίες μας είναι τρανταχτές και μας λείπουν βασικά στοιχεία.Νομίζω πως η 8άδα θα πρέπει να είναι το χαμηλό όριό μας , από εκεί και μετά ανάλογα και το ματσάρισμα στο νοκ άουτ , έχοντας στο μυαλό μας ότι δεν είμαστε φαβορί θα πρέπει να παλέψουμε για ότι καλύτερο μπορέσουμε.Ο Γιάννης φέρνει αισιοδοξία και ελπίδα , αλλά τίποτα από αυτά τα δύο δε μας εξασφαλίζει την επιτυχία.Καλή τύχη “επίσημη αγαπημένη” , δώσε μας αφορμή να καρδιοχτυπήσουμε.

MakisPilouris

Η Εθνική μας ομάδα θα είναι στην 8άδα. Αυτό πιστεύω και το βρίσκω εφικτό. Η 8άδα περνάει από την Τουρκία αλλά όλα είναι δυνατά. Το roster μας είναι καλό. Υπάρχουν ελλείψεις βέβαια -κυρίως στο σουτ- μα μπορεί να διορθωθεί. Σίγουρα θα ήθελα να δω στην ομάδα τον tyler dorsey. Μας λείπει το σουτ και τέτοια τουρνουά, δεν ταιριάζουν σε παίχτες όπως ο Βαγγέλης Μάτζαρης. Ο Παπανικολάου είναι πιο βαρύς και βλέπω ο,τι χρησιμοποιείται σαν shooting guard. Μπορεί να προσφέρει άμυνες αλλά δεν μπορεί να είναι αξιόπιστος σουτέρ. Από την άλλη είδα σχήματα με το Θανάση Αντετονκούμπο σαν power forward. Δε νομίζω ότι ταίριαζε κάτι τέτοιο. Δεχτήκαμε πολλούς πόντους. Ο Θανάσης είναι forward, που το όποιο σουτ παίρνει είναι χωρίς ντρίπλα. Πρέπει να μπαίνει στις αρχές, να σκληραίνει το match και στο τέλος, αν θέλουμε να κάνουμε foul.

Η ομάδα είναι χτισμένη γύρω από την τριπλέτα Καλάθης-Σλούκας-Γιάννης. Μου άρεσε το pick and roll με Σλούκα σε ρόλο δημιουργού. Αποσυμπίεσε το Nick και κρύφτηκε επιμελώς η αδυναμία του στο σουτ. Πρίντεζης και Βασιλόπουλος είναι παίχτες συμπληρωματικοί. Περισσότερο για να καθορίζουν που θα παίζει ο Γιάννης και λιγότερο για να μεταδίδουν “winning mentality”. Θα μπορούσε να αξιοποιηθεί και ο Παπαπέτρου σαν power forward. Λαρετζάκης ως τώρα έχει δείξει ο,τι μπορεί να δράσει, σε συγκεκριμένα σχήματα. Σίγουρα πρέπει να είναι μέσα με Σλούκα, για να έχουμε περιφερειακή απειλή.Ο Παπαγιάννης έπαιξε καλά στο transition, αλλά δεν ξέρω μέχρι πότε θα μπορεί να παίζει έτσι. Ο Μπουρούσης κατά τη γνώμη μου πρέπει να εστιάσει στο pick and pop και δημιουργία με το Γιάννη ως roller. Πολύ καλοί αμφότεροι μέχρι τώρα. Συνοπτικά πιστεύω πως ο coach, πρέπει να βρεί τον κατάλληλο σουτέρ μέσα από το σύστημα. Είναι αρκετοί παίχτες που μπορούν να δώσουν σουτ υπό -συγκεκριμένες- προϋποθέσεις. Αν και δεν έχουμε καλό off ball παιχνίδι, πρέπει να το φτιάξουμε. Μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά.

Dark “Deer”