Μεγάλα διπλά και ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ είναι ΕΔΩ

Παραδοσιακά οι «διαβολοβδομάδες» αρέσουν στους ερυθρόλευκους, οι οποίοι είναι η μόνη ομάδα στην Ευρωλίγκα που, με το ισχύον format, δεν έχει γνωρίσει δύο «κολλητές» ήττες. Έχοντας νωπό ακόμα το πρόβλημα που δημιούργησε ο κορονοϊός και κουβαλώντας δύο σερί ήττες στη πλάτη, οι Πειραιώτες αντέδρασαν, απρόσμενα μεν, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο δε, σε Βαρκελώνη και Βελιγράδι. Μπορεί να θεωρείται κοινότυπο, έως και γραφικό, αλλά όπως δεν είχε νόημα πριν από αυτές τις νίκες, να επικρατεί απογοήτευση και απαισιοδοξία, έτσι δεν έχει νόημα και τώρα να επικρατήσει ο υπερβολικός ενθουσιασμός. Βασικό ζητούμενο παραμένει το να συνεχίσει, πλέον, η ομάδα να δουλεύει υγιής και πλήρης καθώς και η βελτίωση παιχνίδι με παιχνίδι.

Γράφει ο: Νίκος Μυγδάλης

Επιβλητικός στο Παλάου

Απέναντι στην έως τώρα καλύτερη, πιο σταθερή, ακριβή και δυσκολοκατάβλητη ομάδα της διοργάνωσης, Μπαρτσελόνα, ο Ολυμπιακός φανέρωσε όλα εκείνα τα αγωνιστικά στοιχεία που μπορεί να παρουσιάσει η ομάδα, που έχει στο μυαλό του ο Γιώργος Μπαρτζώκας και που ονειρεύονται, δικαίως, όσοι την πιστεύουν και την αγαπούν. Επιθετικός πλουραλισμός, καλή και γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας με σωστές αποστάσεις, παραγωγή και εκτέλεση καλών σουτ από τη περίμετρο, άψογα πικ εν ρολ, καλή αμυντική λειτουργία.

Από το ξεκίνημα της αναμέτρησης οι παίκτες του κόουτς Μπαρτζώκα φάνηκε να παίζουν απελευθερωμένοι από κάθε είδους πίεση, με καθαρό μυαλό και αποφασισμένοι να βγάλουν στο παρκέ τον καλύτερό τους εαυτό. Όλες μα όλες οι επιθέσεις κατέληγαν σε εκτέλεση υπό καλές προϋποθέσεις, με την ευστοχία της 1ης περιόδου να είναι μεν παροιμειώδης αλλά να μη φαντάζει τελείως παράλογη. Την ώρα που όλη η αρχική πεντάδα των Σλούκα-Τζένκινς-Παπανικολαόυ-Ζαν Σαρλ-Μάρτιν είχε συνδεθεί με το καλάθι, η φανερά έκπληκτη Μπαρτσελόνα, έχανε διαδοχικά σουτ και βρέθηκε σε μια πρωτόγνωρη θέση, κυνηγώντας διψήφιες διαφορές.

Η αντίδραση των γηπεδούχων φάνταζε δεδομένη, εμφανίστηκε από το ξεκίνημα της 2ης πριόδου, αλλά η second unit του Ολυμπιακού, παρά την αναιμική αμυντική λειτουργία (30 πόντους παθητικό, μεγάλη ζημιά στο ζωγραφιστό και αυξημένα τα ποσοστά των γηπεδούχων από τη περιφέρεια), ανταπεξήλθε επιθετικά, έβαλε 25 πόντους και εξακολούθησε να είναι μπροστά έως και την ανάπαυλα.

Παρά την εικόνα του Ολυμπιακού και το υπέρ του 47-51, αμφιβάλλω αν υπήρχαν πολλοί που να πίστευαν σε μια υπεροχή της ομάδας και στο 2ο ημίχρονο, ικανή να οδηγήσει στη τελική επικράτηση. Το ξεκίνημα της 3ης πριόδου θα ήταν, εν πολλοίς, κομβικό για την εξέλιξη της αναμέτρησης. Η αρχική πεντάδα, με τον Έλις αντί του Μάρτιν, ήλεγξε ξανά το ρυθμό, παρουσιάστηκε πολύ σκληρή στην άμυνα και, αργά αλλά σταθερά, διεύρυνε το προβάδισμα.

Από το 25’ και μετά, οι Καταλανοί εφάρμοσαν πολλές άμυνες full court press, στοχεύοντας να χαλάσουν τους χρόνους επίθεσης του Ολυμπιακού, να τον οδηγήσουν σε λάθη και να κουράσουν τον Σλούκα ο οποίος ήταν σε εξαιρετική βραδιά. Οι Τζένκινς και ΜακΚίσικ βοήθησαν πάρα πολύ στο να σπάει η πίεση, κατεβάζοντας συχνά τη μπάλα, πασάροντας όταν έπρεπε και αποφεύγοντας τα νταμπλ τιμ που επιχειρούσε λίγο πριν το κέντρο η Μπαρτσελόνα. Πετυχαίνοντας αυτό, ο Ολυμπιακός όχι μόνο δεν έκανε λάθη, αλλά κούρασε τους γηπεδούχους και τους χτύπησε αρκετές φορές σε early offence, συνεχίζοντας να παίρνει εύκολο σκορ και να αυξάνει τη ψυχολογία του έως το τέλος της περιόδου (16-21 το επί μέρους, 63-72 στο 30’).


Με τον Σλούκα να οργανώνει μαεστρικά και να μην υποπίπτει στο παραμικρό λάθος, η επίθεση συνέχιζε να ρολάρει, κάνοντας την καλύτερη άμυνα της διόργανωσης να μη βρίσκει λύσεις στον πιο δυνατό της τομέα. Η Μπαρτσελόνα επιχειρούσε συνεχώς να περάσει τη μπάλα στη ρακέτα, με τους Μίροτιτς και, ειδικά, τον Ντέιβις, να κερδίζουν μάχες και να ροκανίζουν τη διαφορά. Η πίεσή της συνεχίζονταν, με τους Μπολμάρο και Χίγκινς πρωτοστάτες αυτής, ωστόσο ο Ολυμπιακός δεν έδειξε στιγμή σημάδια πανικού, παρά μόνο υπέπεσε σε 1-2 λάθη που, βάσει της εξέλιξης και δυσκολίας του αγώνα, ήταν λογικά.

Το σχήμα με Σλούκα-ΜακΚίσικ-Χάρισον-Βεζένκοφ και Μάρτιν είχε ξεκινήσει την περίοδο και, εν τέλει, δεν άλλαξε ποτέ. Η επιλογή του, προερχόμενου από αποχή Χάρισον, ενείχε ρίσκο, δεδομένης και της εξαιρετικής εικόνας του Παπανικολάου στο ματς, αλλά δικαίωσε απόλυτα τον κόουτς, με τον Αμερικανό να αποδεικνύεται ο X factor της αναμέτρησης. Και όχι, δεν το έκανε με κάποια clutch τρίποντα που είναι το δυνατό του στοιχείο, αλλά με 3 κομβικές άμυνες που έφεραν κέρδος για τον Ολυμπιακό εξτρά κατοχές, ένα αντιαθλητικό, ένα γκολ-φάουλ σε αιφνιδιασμό και το boost που χρειαζόταν η ομάδα για να πάρει τη νίκη που τοσο πολύ άξιζε. Όλα αυτά, από την ώρα που οι Καταλανοί είχαν ισοφαρίσει (77-77 στο 35’) και βρέθηκαν τόσο κοντά στο να προηγηθούν για πρώτη φορά.

Είναι χαρακτηριστικό και χρήζει ιδιαίτερης προσοχής, η επιθετική εικόνα του Ολυμπιακού σχεδόν σε όλη τη 4η περίοδο. Ο Σλούκας έπαιρνε ανάσες και γλίτωνε τη φθορά, αφήνοντας συχνά το κατέβασμα της μπάλας στους ΜακΚίσικ (κυρίως) και Χάρισον. Γύρω στα τελευταία 15” κάθε επίθεσης έβγαινε από τα σκριν, ανέβαινε στη κορυφή για να πάρει τη μπάλα με όλους τους υπόλοιπους να έχουν μονίμως τις ίδιες θέσεις και αποστάσεις. Χάρισον και Βεζένκοφ στις γωνίες του τριπόντου, ΜακΚίσικ στο ένα φτερό και ο Μάρτιν ανέβαινε να δώσει ένα κεντρικό pick, πριν ρολάρει βαθιά στο ζωγραφιστό και με τον Σλούκα να αποφασίζει, πάντα σωστά, στον τρόπο εκτέλεσης.

Οι αποστάσεις ήταν υποδειγματικές, η Μπαρτσελόνα δε μπορούσε να κλείσει την άμυνα με τον Ολυμπιακό να σουτάρει εξαιρετικά από τη περίμετρο και τους Σάσα και Άαρον να αποτελούν μόνιμη απειλή, με αποτέλεσμα ο Μάρτιν να βρίσκει χώρους και να τελειώνει συχνά και αποτελεσματικά φάσεις σε πικ εν ρολ καταστάσεις. Αν μάλιστα, η αψεγάδιαστη παρουσία του Σλούκα (15π, 10ασ. 3ρ. ΜΗΔΕΝ ΛΑΘΗ) είχε συνδυαστεί με στοιχειωδώς μεγαλύτερη ευστοχία από το τρίποντο (1/7τρ.), οι ερυθρόλευκοι θα είχαν καθαρίσει την υπόθεση ΝΙΚΗ, νωρίτερα.

Η εικόνα του Ολυμπιακού σε όλο το ματς, αλλά στέκομαι ιδιαίτερα στο πλάνο των επιθέσεων της 4ης περιόδου, συνθέτει όλα όσα περιμέναμε βλέποντας τη στελέχωση του ρόστερ και τα στοιχεία των νεαποκτηθέντων. Η μπαγκέτα στον Κωστή, καλές αποστάσεις και μεγάλη απειλή από το τρίποντο (ιδιαίτερα με Χάρισον-Βεζένκοφ που είναι ο βασικός επιθετικός άξονας της ομάδας για το μπάσκετ που θέλει να παίξει ο Μπαρτζώκας), χώροι για αξιοποίηση ενός κατ’εξοχήν πικ εν ρολ δίδυμου όπως είναι το Σλούκας-Μάρτιν.

Ο Ολυμπιακός έκανε μια εντυπωσιακή εμφάνιση στη Βαρκελώνη, επικρατώντας με 88-96, πετυχαίνοντας μια σπουδαία νίκη και φανερώνοντας, νωρίτερα του αναμενομένου έπειτα από τη δύσκολη περίοδο που προηγήθηκε, ότι έχει δυνατότητες να παίξει πραγματικά καλό μπάσκετ και ότι διαθέτει βάθος και ποιότητα στο ρόστερ, «γεννώντας» διαφορετικούς πρωταγωνιστές.
Κάτι που απέδειξε και δύο 24ωρα αργότερα στο Βελιγράδι…

Έδειξε χαρακτήρα στη Σερβία

Δύο μέρες μετά από μια αναμέτρηση υψηλής έντασης και με την ευφορία μιας τεράστιας νίκης, ο Ολυμπιακός έπρεπε να βρει επαρκή ενεργειακά αποθέματα και πνευματική συγκέντρωση για να επιβληθεί του ιδαίτερα σκληρού, αξιόμαχου και ξεκούραστου Ερυθρού Αστέρα. Ήταν δεδομένο ότι το παιχνίδι θα γίνει αρκετά physical, με τους γηπεδούχους να εμφανίζουν από την αρχή τη σκληρή τους άμυνα και να μπορούν να υποστηρίξουν το συγκεκριμένο στυλ παιχνιδιού. Σε συνδυασμό με τη μεγάλη ευστοχία που είχαν από τη περιφέρεια, πήραν κατευθείαν τα ηνία της αναμέτρησης, ήλεγχαν πλήρως το ρυθμό κι έχτιζαν διαφορά.

Οι Πειραιώτες ήταν νωθροί στην άμυνα, με το πρώτο σκριν να επιφέρει ανισορροπίες, αργές αντιδράσεις και, ως αποτέλεσμα, πλειάδα ελεύθερων τριπόντων. Ο Ριθ αρχικά και ο Ομπράιαντ στη συνέχεια, σε αμιγώς 2on2 συνεργασίες με τους Ουόλντεν και Λόιντ, μετά το side, συνήθως, pick έκαναν το pop out αναζητώντας, βρίσκοντας και αξιοποιώντας την ικανότητα που έχουν στην περιφερειακή εκτέλεση και εκμεταλλευόμενοι τις κακές αντιδράσεις του Ζαν Σαρλ. Την ίδια στιγμή, οι Ντόμπριτς και Νταβίντοβατς προκαλούσαν ρήγματα με δυναμικές διεισδύσεις και οι γηπεδούχοι σκόραραν με χαρακτηριστική ευκολία, δίχως μάλιστα να έχει βρει ρυθμό ακόμα το πρώτο βιολί της ομάδας, Τζόρνταν Λόιντ.


Όσον αφορά την επίθεση, οι ερυθρόλευκοι παρουσιάστηκαν ιδαίτερα άστοχοι στο ξεκίνημα κάτι που επέτρεψε στην άμυνα των γηπεδούχων να κλείσει αρκετά στη ρακέτα. Η είσοδος του Σπανούλη στο 5’ και η ταυτόχρονη παρουσία του με τον Σλούκα έδωσαν κάποιες λύσεις στην ομάδα, ωστόσο, το παθητικό των 30 πόντων έφερε το τελικό 30-16,που αντιπροσώπευε πλήρως την εικόνα των δύο ομάδων στην αρχική περίοδο.
Από εκεί κι έπειτα, οι παίκτες του κόουτς Μπαρτζώκας απέδειξαν ότι είχαν την ενέργεια να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις του αγώνα, μπαίνοντας στη 2η περίοδο αποφασισμένοι να αλλάξουν τη ροή του.

Η άμυνα έσφιξε κατευθείαν, ενώ οι Πρίντεζης και Χάρισον έδωσαν επιθετικές ανάσες και λύσεις με 8 γρήγορους πόντους, μαζεύοντας τη διαφορά. Κάποια αβίαστα λάθη του Σπανούλη διατήρησαν διψήφιο το προβάδισμα των γηπεδούχων, αλλά ο αρχηγός των Πειραιωτών πατούσε καλά, έβρισκε ρυθμό κι έφτασε γρήγορα τους 11 πόντους. Οι δύο χαμένες προσπάθειες σε τελειώματα του ΜακΚίσικ οδήγησαν στο 45-37 του ημιχρόνου, με την εικόνα του Ολυμπιακού να βελτιώνετι αισθητά και τη διαφορά να φαίνεται ανατρέψιμη.

Κάτι που επιβεβαιώθηκε στο έπακρο στη 3η περίοδο, όπου οι φιλοξενούμενοι άνοιξαν ακόμα περισσότερο το ρυθμό, ξέφυγαν από το σετ παιχνίδι που προσπαθούσε να επιβάλλει εκ νέου ο Αστέρας, διατηρώντας παράλληλα την καλή αμυντική λειτουργία που, συνέβαλε και αυτή, στο να πέσουν τα αρχικά, εντυπωσιακά υψηλά, ποσοστά των Σέρβων. Ο Πρίντεζης ξεχείλιζε από φρεσκάδα, διάθεση, ενέργεια και αποτελούσε σημείο αναφοράς σε πολλές επιθέσεις, μαζεύοντας πάνω του την άμυνα των γηπεδούχων και προσφέροντας όχι μόνο σκορ, αλλά χώρους και δημιουργία στην ομάδα του. Εξ ου και οι 3 ασίστ που είχε.

Σημαντικό παράγοντα μετά από καιρό, αποτέλεσε ο Έλις, ο οποίος κέρδισε αρκετές μάχες στις δύο ρακέτες και καλύπτοντας, μαζί με την πληθωρική παρουσία του Πριντ, την κακή βραδιά του Μάρτιν και την ελάχιστη παρουσία του Βεζένκοφ. Μέσα σε όλα, ήρθε και το επιθετικό κρεσέντο του Χάρισον, με 3/3 τρίποντα, κάνοντας πλήρως κατανοητό σε όλους, πόσο στοίχισε η πρότερη μηνιαία του απουσία.


Οι παίκτες του Σάσα Ομπράντοβιτς βρέθηκαν συχνά σε συνθήκες αμυντικής ανισορροπίας, με την απειλή των φιλοξενούμεων να υπάρχει από κάθε παίκτη της εκάστοτε πεντάδας. Σλούκας και Χάρισον βρήκαν σκορ από τη περίμετρο και η περίοδος ολοκληρώθηκε με ένα εμφατικό επί μέρους 16-25, με την αμερικάνικη τριάδα Ουόλντεν-Λόιντ-Ομπράιαντ να δίνουν επιθετικές λύσεις στην ομάδα τους στα τελευταία λεπτά, κυρίως με ατομικές ενέργειες.

Ο Ολυμπιακός είχε πάρει το προβάδισμα και μάλιστα, για κάποιους ιδιαίτερα συναισθηματικούς και προληπτικούς (σαν τον γράφοντα!), το μαγικό σκορ για τον ίδιο, 61-62 (περιττό το αναφέρω κάτι παραπάνω!) του 30’ ήταν, δίκην υπερβολής, σημάδι νίκης!

Από το ξεκίνημα της τελευταίας περιόδου, οι ερυθρόλευκοι έδειξαν έτοιμοι να ξεφύγουν στο σκορ και να τελειώσουν. 8 πόντοι από Σπανούλη-Πρίντεζη-Λαρεντζάκη εκτόξευσαν τη διαφορά ενός κλειστού αγώνα στους 9 για το 61-70 και το σχήμα με 3 γκαρντ απέδιδε εξαιρετικά. Σλούκας-Σπανούλης-Λάρι δεν αντιμετώπιζαν πρόβλημα στην πίεση του Αστέρα, την ίδια στιγμή που στα μετόπισθεν οι γηπεδούχοι αναλώνονταν πολύ περισσότερο σε ένα ατομικό παιχνίδι πολλών και δύσκολων προσπαθειών με κύριο εκφραστή τον Λόιντ και, στη συνέχεια, με συμπρωταγωνιστή τον Ουόλντεν.

Οι παίκτες του Σάσα Ομπράντοβιτς δεν είχαν πει τη τελευταία τους κουβέντα, επέστρεψαν στο ματς με ένα σερί 8-0 και τα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης ήταν πραγματικά «ο θάνατός σου η ζωή μου»! Ο Ολυμπιακός, όπως και στη Βαρκελώνη, βρήκε εκ νέου έναν X factor, με τον Λαρεντζάκη να αρπάζει απ’τα μαλλιά μια ακόμα ευκαιρία, δείχνοντας σαν έτοιμος από καιρό όχι απλά να προσφέρει κάποιες λύσεις στο ροτέισον, αλλά να εξελιχθεί σε κομβικό παράγοντα του ματς. 11π. με περίσσια αυτοπεποίθηση (3 τρίποντα και 2/2 βολές), συνδυασμένα με σκυλίσια άμυνα κι ας έδωσε σε δύο περιπτώσεις βολές στους γηπεδούχους, δείγμα του ενθουσιασμού, της απειρίας που έχει αλλά και του πάθους με το οποίο αγωνίστηκε.

Το τέλος μιας αναμέτρησης με τους Σπανούλη και Πρίντεζη στο παρκέ, όντας αμφότεροι καλά, προϊδέαζε για ένα συναίσθημα που είχε λείψει από τον κόσμο της ομάδας αλλά και, ενδεχομένως, από τους ίδους! Βάζοντας δίπλα τους και τον Κώστα Σλούκα, ήταν ξακάθαρο ότι ο Ολυμπιακός υπερτερεί σε προσωπικότητες, εμπειρία και κλάση, κάτι που, τελικά, του έδωσε σε μεγάλο βαθμό τη νίκη. Σπανούλης και Πρίντεζης πήραν τις σωστές αποφάσεις στις τελευταίες επιθέσεις, με τον Πρίντεζη να διαβάζει αψεγάδιαστα το στιγμιαίο κενό και την ανοιχτή διάβαση προς τη ρακέτα των γηπεδούχων, οι οποίοι εστίασαν, λογικώς, στον Σπανούλη αλλά και στους Σλούκα-Χάρισον που βρίσκονταν στο παρκέ για τη καθοριστική τελευταία επίθεση του Ολυμπιακού. Ο Πριντ έδειξε άλλη μια φορά τη κλάση του ευστοχώντας σε μια δύσκολη προσπάθεια στο φινάλε, παίρνοντας και το φάουλ, χαρίζοντας μία ακόμα νίκη στην ομάδα του σε αυτή τη τεράστια καριέρα του!

Η απόδραση από το Βελιγράδι με 79-81 ήταν γεγονός, με τους ερυθρόλευκους να παίρνουν μεγάλη ώθηση τόσο βαθμολογικά όσο και ψυχολογικά. Αυτό που οφείλουν να κάνουν τώρα, είναι να γεμίσουν μπαταρίες, να αφήσουν στην άκρη τα όμορφα συναισθήματα που προκάλεσαν τα επιτεύγματά τους την εβδομάδα που διανύσαμε και να δουλέψουν καλά για μια νέα δύσκολη διπλή αγωνιστική, με τις Βαλένθια και Ρεάλ να κατηφορίζουν στο Φάληρο τη προσεχή Τετάρτη και Παρασκευή αντίστοιχα.

ΥΓ1: Στερεύουν τα λόγια μπροστά στο μεγαλείο και τα επιτεύγματα του Βασίλη Σπανούλη. Άλλο ένα ρεκόρ του ανήκει πλέον, όντας ο 1ος σκόρερ της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης από το 1958 κι έπειτα. Το πιο εντυπωσιακό στη μοναδική αυτή περίπτωση ανθρώπου και παίκτη, δεν είναι ούτε τα αμέτρητα ρεκόρ που καταρρίπτει, ούτε οι ατελείωτες ώρες δουλειάς και αφοσίωσης στο άθλημα, ούτε τα προσωπικά και ομαδικά επιτεύματα, ούτε η εικόνα που έχει βαδίζοντας προς τα 39 έτη της ζωής του. Το εντυπωσιακότερο όλων είναι ότι, παρά τα όλα αυτά μοναδικά και σπουδαία, αυτό που, κατά τη γνώμη μου, σκέφτεται πραγματικά ο αρχηγός, είναι το πώς ο Ολυμπιακός θα κερδίσει το επόμενο παιχνίδι, όποιο κι αν είναι αυτό…


ΥΓ2: Η κλάση του Γιώργου Πρίντεζη δεν αμφισβητείται. Προφανώς και τα ματς που θα έχει εξαιρετική, μεγάλη και καθοριστική παρουσία, δε θα είναι το σύνηθες φαινόμενο πια, όπως ήταν επί χρόνια ολόκληρα, αλλά, προφανώς επίσης, θα υπάρχουν αναμετρήσεις όπου η ενέργεια και η φρεσκάδα του θα είναι εκεί και ο ίδιος έχει όλα τα άλλα στοιχεία για να προσφέρει κάποιες σπουδαίες παραστάσεις και σημαντικές στιγμές στην ομάδα του!


ΥΓ3: Ειπώθηκε στο προηγούμενο άρθρο ότι «η άνοδος του Σλούκα “θα φαίνεται ότι συμπίπτει τυχαία” με την ταυτόχρονη άνοδο της ομάδας», όταν αυτή έρθει. Νομίζω πως έγινε ξεκάθαρο, ότι για να είναι ο Σλούκας πολύ καλός και να δώσει αυτά που μπορεί, πρέπει να συμβούν από την ομάδα πράματα που είδαμε σε αυτές τις δύο αναμετρήσεις, καθώς και το αντίστροφο. Έτσι ακριβώς συνέβη, με την ομάδα να ρολάρει καλύτερα, να έχει σωστές αποστάσεις, καλή περιφερειακή εκτέλεση και χώρους για αποτελεσματικές δράσεις σε πικ εν ρολ καταστάσεις και τον ίδιο να γίνεται πιο επιθετικός, με εξαιρετική δημιουργία, ελάχιστα ή και καθόλου λάθη και μια μαεστρική καθοδήγηση. Είναι αλληλένδετα τα παραπάνω και αυτό θα αποδεικνύεται συνεχώς τόσο στα καλά όσο και στα άσχημα παιχνίδια της ομάδας…


ΥΓ4: Κομβική η παρουσία, ο ρόλος και το πολυδιάστατο παιχνίδι του Χάρισον στο παιχνίδι του Ολυμπιακού. Παίκτης που, βρίσκοντας ρυθμό, μπορεί να ανεβάσει επίπεδο την ομάδα με την εκτελεστική έφεση και τη γενικότερη οξυδέρκεια που δείχνει να έχει…


ΥΓ5: Δεν έχω πρόβλημα και δε θεωρώ κακό να γίνεται αναφορά στη διαιτησία, ιδιαίτερα σε κλειστές αναμετρήσεις. Ο Ολυμπιακός στη Βαρκελώνη αδικήθηκε πολύ, ειδικά από το 25’ κι έπειτα, όταν οι διαιτητές επέτρεψαν στους γηπεδούχους το πολύ σκληρό παιχνίδι, σφύριζαν με εντελώς διαφορετικά κριτήρια στις δύο μεριές και, χρέωσαν τον Γιασικεβίτσιους (όσοι με ξέρουν γνωρίζουν πόσο τον γούσταρα σαν παίκτη και πόσο τον πιστεύω και τον θεωρώ ήδη εξαιρετικό προπονητή) με τεχνική ποινή όταν όλα είχαν κριθεί, ενώ διαμαρτυρόταν υπερβολικά συχνά, έντονα και αδικαιολόγητα. Στο Βελιγράδι, πρέπει να είναι το πρώτο ματς μετά από 2+ χρόνια, που ο Ολυμπιακός πήρε αρκετά υπέρ του σφυρίγματα. Υπήρχαν και κάποια εναντίον του, σε καμία περίπτωση δε μειώνω τη νίκη της ομάδας, που την άξιζε βάσει εικόνας από το 10’ κι έπειτα, αλλά δεν έχω κόμπλεξ να αναφερθώ και σε αυτό. Όπως δε θα έπρεπε να έχουν πρόβλημα πολλοί, να ξεφύγουν από τη μόνιμη καραμέλα της διαιτησίας στην Ευρωλίγκα και να παραδεχτουν ότι τα τελευταία 2+ χρόνια, ο Ολυμπιακός δεν έχει αυτό που λέμε «καλές διαιτησίες» και, συχνά, αδικείται (λίγο ή περισσότερο) όχι μόνο απέναντι στις τοπ ομάδες, αλλά και σε πολλές άλλες του Β ή και παρακάτω level. Αναφορά, λοιπόν, για διαιτησία, ας γίνεται αντικειμενικά για όλα, διαφορετικά, ας μη γίνεται καθόλου.

Διπλό στο τετράγωνο