Ο Παναθηναϊκός υποδέχθηκε τη Ζαλγκίρις, προσδοκώντας να ανταποκριθεί στο «πρέπει» της νίκης. Δυστυχώς όμως, η ομάδα παρουσιάστηκε ασύνδετη, αντιμετωπίζοντας πολλά προβλήματα στην άμυνα, αλλά και στην επίθεση. Ο κόουτς Βόβορας δε μπόρεσε να βρει λύσεις σε μια βραδιά που πολλοί παίκτες-βαρόμετρα δεν ήταν σε καλή κατάσταση. Η Ζαλγκίρις είχε τα ηνία σε όλη τα διάρκεια του αγώνα και ο Παναθηναϊκός παρά κάποια ξεσπάσματα δε μπόρεσε να διεκδικήσει τη νίκη.

Η Ζαλγκίρις χτύπησε αρχικά μέσα από το ζωγραφιστό. Έτρεξε αρκετά running handoffs για να μπορέσει να πατήσει ο περιφερειακός στο ζωγραφιστό και ανάλογα να πασάρει ή να εκτελέσει. Ο Παναθηναϊκός αμύνθηκε στο pnr των φιλοξενούμενων με step back/fight through όταν ο Γουόλκαπ ήταν χειριστής και με αλλαγή όταν ο Γκριγκόνις έτρεχε τα plays της ομάδας του Σίλερ.

Στην επίθεση, ο Βόβορας χρησιμοποίησε τον Παπαγιάννη ως σκαλοπάτι για να μεταφέρει τα μπάλα από τη δυνατή στην αδύνατη πλευρά για να βρει ο Παναθηναϊκός την ευκαιρία είτε να εκτελέσει από την περιφέρεια είτε να επιτεθεί σε close out. Κοινός παρονομαστής των δύο ομάδων στα πρώτα λεπτά του αγώνα ήταν η αστοχία. Κάτι που σταδιακά άλλαξε κυρίως για τη Ζαλγκίρις.

Ο Παναθηναϊκός δε μπορούσε να βρει λύσεις ούτε επιθετικά ούτε αμυντικά. Η Horns offense δεν έδωσε λύσεις και ο Βόβορας πέρασε τον Μακ και τον Μήτογλου στο παρκέ. Η ομάδα απέκτησε κίνηση μακριά από τη μπάλα με κάποια συνηθισμένα plays, αλλά ήταν άστοχη ακόμη και σε ευνοϊκές καταστάσεις. Η Ζαλγκίρις εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο την αδυναμία του Παναθηναϊκού τόσο στην περιφερειακή άμυνα όσο και στην άμυνα στο ζωγραφιστό και προηγήθηκε με 12 πόντους (12-24) στο τέλος του πρώτου δεκαλέπτου.

Η ομάδα άρχισε να βρίσκει λύσεις στην επίθεση χάρη στην ικανότητα του Μακ να επιτίθεται κάθετα στο καλάθι και σε συνδυασμό με κάποιες καλές άμυνες (πρωταγωνιστής ο Μήτογλου) μείωσε τη διαφορά. Όμως κάποια ατομικά λάθη των Φόστερ-Μπέντιλ έδωσαν την ευκαιρία στην Ζαλγκίρις να συντηρήσει τη διψήφια διαφορά. Ο Παναθηναϊκός παρά το γεγονός ότι έπαιζε με τρία γκαρντ (Μακ, Μποχωρίδη, Φόστερ) δε μπορούσε να δημιουργήσει ελεύθερα σουτ ή να τροφοδοτήσει τους ψηλούς. Η ομάδα στηρίχθηκε στις ατομικές προσπάθειες του Νέντοβιτς και τους Μακ τη στιγμή που η Ζαλγκίρις τιμωρούσε κάθε κακή αμυντική περιστροφή. Τίποτα δεν άλλαξε δραματικά μέχρι τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου.

Στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου ο Παναθηναϊκός ανέβασε την ένταση, με τον Παπαγιάννη να είναι κομβικός, παίζοντας καλές άμυνες, ειδικά στην περιφέρεια και εκτέλεσε από τις 45ο από τα αριστερά με τον Γουάιτ και τον Νέντοβιτς, μειώνοντας στους 2. O Σίλερ κάλεσε time out. Ωστόσο ο Παναθηναϊκός συνέχισε τις καλές άμυνες, όμως ήταν άστοχος στα ελεύθερα σουτ που δημιούργησε. Σε εκείνο το σημείο οι Λιθουανοί στράφηκαν σε συνταγές προηγούμενων ετών. Εκτέλεσαν άψογα ορισμένα plays (horns και diamond offense) και βρήκαν το δρόμο προς το καλάθι, κρατώντας απόσταση ασφαλείας. Ο Παπαπέτρου έκανε λάθος επιλογές στην επίθεση και η ομάδα κόλλησε στην επίθεση.

Τίποτα δεν άλλαξε στις αρχές του τετάρτου δεκαλέπτου. Η Ζαλγκίρις είχε βρει τον τρόπο να σκοράρει, ενώ ο Παναθηναϊκός έκανε βιαστικές επιλογές στην επίθεση. Το time out του Βόβορα άλλαξε το μομέντουμ του αγώνα. Η άμυνα βελτιώθηκε, ενώ επιθετικά η μπάλα ακούμπησε στο ζωγραφιστό και η ομάδα βρήκε λύσεις. Ο παίκτης-κλειδί ήταν ο Παπαγιάννης που κυριάρχησε στο παρκέ. Όμως, οι λάθος επιλογές του Νέντοβιτς έδωσαν στην Ζαλγκίρις την ευκαιρία να ξαναπάρει διψήφια διαφορά, όμως ο Παναθηναϊκός μείωσε και πάλι με τον Μακ να έχει αναλάβει την οργάνωση της ομάδας. Οι φιλοξενούμενοι είχαν όμως απαντήσεις και έφτασαν στη νίκη.

Τι έφταιξε;

Ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε ανέτοιμος απέναντι στην Ζαλγκίρις. Η προετοιμασία του Βόβορα δεν ήταν η καλύτερη δυνατή. Η άμυνα έδινε αρκετό χώρο σε παίκτες όπως ο Γκριγκόνις για να εκτελέσουν. Δεν είναι τυχαίο πως όταν ο Παπαγιάννης τον έπαιξε κοντά και τον ώθησε προς το ζωγραφιστό δεν του επέτρεψε να σκοράρει. Επίσης, τα σχήματα με 2 guard και τον Σαντ Ρος στη φυσική του θέση, αυτή του small forward λειτούργησαν αρκετά καλά και ίσως θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν παραπάνω.

Ο Παναθηναίκός δυσκολεύτηκε να περιορίσει την κυκλοφορία της Ζαλγκίρις ειδικά όταν οι Λιθουανοί έπαιξαν με χαμηλά σχήματα, έχοντας πολλά προβλήματα στην pnr άμυνα. Ακόμη και μία απλή πάσα ήταν ικανή να προκαλέσει την κατάρρευση της άμυνας, αφού πολλοί παίκτες δεν ήταν συγκεντρωμένοι στα καθήκοντά τους..

Το πρόβλημα για την ομάδα δεν εντοπίστηκε μόνο στην άμυνα, αλλά και στην επίθεση. Η ομάδα όταν κυκλοφόρησε τη μπάλα ήταν άστοχη, ενώ άλλες φορές πήρε δύσκολα σουτ. Εδώ φάνηκε η έλλειψη ενός off ball παίκτη που θα κινούταν γύρω από τα screen και θα εκτελούσε από την αδύνατη πλευρά. Η ομάδα θα έπρεπε να στοχεύσει περισσότερο να επιτεθεί μέσα από το ζωγραφιστό είτε κάθετα με τους γκαρντ, είτε τροφοδοτώντας τους ψηλούς, μιας και η Ζαλγκίρις δεν έχει τον κλασικό rim protector .

Ένα ακόμη δομικό μειονέκτημα του ρόστερ είναι η απουσία παικτών που θα επιτεθούν σωστά στα close out. Μόνο ο Γουάιτ είναι καλός σε αυτό, λογικό μιας και έπαιξε υπό τις οδηγίες του Σάρας, για τον οποίο είναι βασική προϋπόθεση η επίθεση στα close out. Πολλές φορές η ομάδα στερείται ενός παίκτη που θα εκμεταλλευτεί την ανισορροπία της αντίπαλης άμυνας και θα επιτεθεί προς το καλάθι. Λείπει και ένας ψηλός, αλλά αυτό έχει υπεραναλυθεί.

Συνοπτικά ο Παναθηναϊκός έχασε μιας και κάποιες επιλογές του προπονητή του δεν απέδωσαν και ταυτόχρονα πολλοί παίκτες δεν μπόρεσαν να βοηθούν. Ο Παπαγιάννης προσπάθησε και κατάφερε να αλλάξει τη ροή του αγώνα, αλλά με εξαίρεση τον Μακ δεν είχε συμπαραστάτες και μοιραία η ομάδα έχασε.

Η Ζαλγκίρις είναι μία ομάδα που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε τακτικές που άφησε ως παρακαταθήκη ο Γιασικεβίτσιους. Ο Σίλερ πατάει πάνω σε αυτές και πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα, δίνοντας ελευθερίες στους παίκτες του να αναλάβουν πρωτοβουλίες και να βγουν εκτός συστήματος. Αυτό που προβληματίζει είναι η παθητική άμυνα που εφαρμόζει (σε αντίθεση με την επιθετική του προκατόχου του) και της έχει κοστίσει σε μερικές περιπτώσεις.

Έλειψε το κάτι παραπάνω