Το παιχνίδι απέναντι στην Άλμπα προμηνύονταν δύσκολο για τον Παναθηναϊκό. Η αγωνιστική αδράνεια εξαιτίας του COVID και η λοίμωξη από τον ιό και η απουσία του Νέντοβιτς ήταν σημαντικά και όπως αποδείχθηκε ανυπέρβλητα εμπόδια στη προσπάθεια για νίκη. Ο Παναθηναϊκός έλεγξε το παιχνίδι για περίπου 25’ αλλά τελικά ηττήθηκε.

Ο Κάτας ξεκίνησε με ψηλή πεντάδα (HSR, Παπαπέτρου, Γουάιτ, Μήτογλου, Όγκαστ) με στόχο να περιορίσει την κυκλοφορία της Άλμπα, να προστατέψει το ζωγραφιστό και να πάρει τα ριμπάουντ (σ.σ. δεν είχε και γκαρντ για να μην ξεχνιόμαστε). Επιτέθηκε μέσα από pnr με HSR/Παπαπέτρου να εναλλάσσονται σε ρόλο χειριστή, είτε ως εισαγωγικό play για να δημιουργηθεί κάποιο καλό σουτ, είτε στοχεύοντας τον Όγκαστ με την κλασική 3-out,2-in διάταξη του Κάτας. Επίσης, η ομάδα είτε θα έψαχνε την εκτέλεση στο transition ή στο σετ παιχνίδι θα εξαντλούσε όλο το χρόνο επίθεσης.

Η ομάδα ενώ είχε ιδέες επιθετικά αναπτυσσόταν ανεπαρκώς με πολλά λάθη και κακό συγχρονισμό μεταξύ των παικτών. Η είσοδος του Μποχωρίδη στη θέση του Όγκαστ άλλαξε την εικόνα της ομάδας. Στο ίδιο διάστημα η άμυνα στο ζωγραφιστό ήταν αρκετά καλή με τον Μήτογλου να είναι το κλειδί και να περιορίζει τον Σίκμα, αλλά η περιφερειακή άμυνα έδωσε ελεύθερα σουτ, στα οποία αστόχησαν οι παίκτες του Ρενέσες. Η Άλμπα άλλαξε τη ροή του αγώνα όταν επιτέθηκε στο transition. Η εικόνα του Καλαϊτζάκη στα τελευταία λεπτά του πρώτου δεκαλέπτου ήταν θετική, κυρίως στο αμυντικό κομμάτι, αφού τα πήγε περίφημα πάνω στον Σίβα.

Η horns offense του Κάτας, που ακολουθούνταν από handoffs και κατέληγε σε pnr ή επίθεση στα mismatches που δημιουργούνταν, ήταν αποτελεσματική, όπως και η άμυνα αλλαγών, με την ομάδα να παίρνει προβάδισμα 10 πόντων. Η Άλμπα μείωσε τη διαφορά, εκμεταλλευόμενη τα πολλά λάθη των φιλοξενούμενων, αλά η αστοχία της, τουλάχιστον μέχρι εκείνη την ώρα, από την περιφέρεια δεν της επέτρεπε να περάσει μπροστά στο σκορ. Οι ψηλοί τελείωσαν τις φάσεις κοντά στο καλάθι και κράτησαν την ομάδα μπροστά στο σκορ.

Στις αρχές του τρίτου δεκαλέπτου οι δύο ομάδες εφάρμοσαν horns offense. Ο Παναθηναϊκός συνέχισε να εφαρμόζει pnr, ενώ η Άλμπα πέρασε τη μπάλα στο ζωγραφιστό είτε για συνεργασίες μεταξύ των ψηλών, είτε για να δημιουργήσει ελεύθερο σουτ. Οι γηπεδούχοι βρήκαν λύσεις από την περιφέρεια και πέρασαν μπροστά στο σκορ. Ο Παναθηναϊκός βρήκε λύσεις με περιφερειακά σουτ του Μακ και ποστ παιχνίδι των Μήτογλου, Μπέντιλ.

Το παιχνίδι τελείωσε στις αρχές του τετάρτου δεκαλέπτου όταν ο Τίμαν με 4 σερί τρίποντα έδωσε προβάδισμα 4 πόντων στην ομάδα του, την ώρα που οι φιλοξενούμενοι είχαν κολλήσει επιθετικά και το ένα λάθος διαδέχονταν το άλλο. Οι επιθέσεις ήταν βιαστικές και πρόχειρες, ενώ οι παίκτες ήταν άστοχοι στα λίγα ελεύθερα σουτ που δημιούργησαν. Οι παίκτες δεν τα παράτησαν, συνέχισαν να παλεύουν στην άμυνα αλλά πλέον δεν είχαν καθαρό μυαλό και ενέργεια για να βρουν λύσεις στην επίθεση και να διεκδικήσουν τη νίκη.

Ο Κάτας είχε προετοιμάσει σωστά την ομάδα και το πλάνο του απέδωσε εξαιρετικά μέχρι να κουραστεί η ομάδα. Ψηλά σχήματα, στόχευση στην επίθεση, περιορισμός των high-low συνεργασιών της Άλμπα και της δημιουργίας του Σίκμα. Η ομάδα όσο είχε ενέργεια έλεγχε το παιχνίδι. Τα πολλά λάθη, απόρροια της πολυήμερης αποχής, αλλά και της έλλειψης χειριστών, ήταν καταδικαστικά. Το μόνο μελανό σημείο στο σχέδιό του ήταν τα πολλά ελεύθερα σουτ που βρήκαν οι παίκτες της Άλμπα ακόμη και στο πρώτο ημίχρονο, στα οποία ήταν άστοχοι.

Αυτοί που ξεχώρισαν ήταν ο Μήτογλου και ο Γουάιτ. Ο Ντίνος ήταν υποδειγματικός αμυντικά, είτε στο ζωγραφιστό είτε στην περιφέρεια, όπου αμύνθηκε αρκετά καλά πάνω σε ταχύτερους αντιπάλους, χρησιμοποιώντας σωστά τα πόδια του. Επίσης, καθοδήγησε τους συμπαίκτες του σε αρκετές φάσεις, δείχνοντάς τους τη θέση τους. Ο Γουάιτ ήταν καλός τακτικά, πήρε ριμπάουντ και έβαλε τα σουτ. Η αλλαγή ρόλου και η χρησιμοποίησή του ως combo forward τον έχει μετατρέψει σε κομβικό κομμάτι της ομάδας.

Ο HSR είχε και θετικά και αρνητικά σημεία. Επιθετικά απέδωσε καλύτερα όταν είχε γκαρντ δίπλα του, ενώ αμυντικά ήταν αξιόπιστος διαβάζοντας φάσεις και καλύπτοντας κενά στις περιστροφές. Πιστεύω πως θα μπορούσε να προσφέρει περισσότερα εάν είχε ένα καλό pg δίπλα του.

Δε θα σταθώ στους υπόλοιπους παίκτες, με εξαίρεση έναν. Δε μπορεί να γίνει κριτική σε παίκτες όπως ο Παπαγιάννης και ο Παπαπέτρου. Πρόκειται για ψηλά κορμιά, τα οποία έπειτα από αποχή ημερών χάνουν το ρυθμό τους και χρειάζονται παιχνίδια για να μπορέσουν να βρουν τη φόρμα τους. Εξαίρεση θα αποτελέσει ο Καλαϊτζάκης. Αμυντικά ήταν καλός, περιορίζοντας τον προσωπικό του αντίπαλο (συνήθως αμύνθηκε πάνω στον Σίβα), όμως θα ήθελα να τον δω να παίρνει περισσότερες πρωτοβουλίες επιθετικά. Είναι ο μοναδικός τρόπος για να βελτιωθεί και να δει και ο ίδιος τι μπορεί να κάνει.

Ο Κάτας συνεχίζει να κάνει τομές στην ομάδα και αυτές θα συνεχιστούν μετά και την προσθήκη του Χεζόνια, ενός οπαδού της ομάδας. Τα προβλήματα παραμένουν, αλλά η προσθήκη του Κροάτη δημιουργεί αχτίδες αισιοδοξίας στον κόσμο της ομάδας.

Έμεινε από δυνάμεις