Οι ήττες σε Κάουνας, Μιλάνο και από Μπαρτσελόνα στο ΣΕΦ άφησαν τον Ολυμπιακό πολύ πίσω στη μάχη για τα πλέι οφ, παρότι απομένουν ακόμα 11 αναμετρήσεις.

Γράφει ο Νίκος Μυγδάλης

Τα αγωνιστικά προβλήματα της ομάδας συν κάποιοι εξωαγωνιστικοί λόγοι που της στερούν τη δυνατότητα για το κάτι παραπάνω

Ωραίες οι αγωνιστικές αναλύσεις, αλλά έρχεται κι ένα σημείο στη σεζόν όπου κάποια πράγματα πρέπει να μπουν σε μια σειρά, για να γίνει καλύτερα κατανοητό τί πάει καλά και τί όχι. Ο φετινός Ολυμπιακός χτίστηκε με κύριο μέλημα να γίνει η ομάδα ξανά δυνατή, ανταγωνιστική, έχοντας προοπτική και για τα επόμενα χρόνια και, φυσικά, με στόχο την πρόκριση στα πλέι οφ της Ευρωλίγκας.

Σε μια ιδιαίτερη για όλους σεζόν, οι Πειραιώτες είχαν συγκεκριμένα «όπλα» και λόγους να αισιοδοξούν. Ο Γιώργιος Μπαρτζώκας «δούλευε» για το φέτος από τη στιγμή που αποφάσισε να επιστρέψει στην ομάδα. Η τεράστια κίνηση του καλοκαιριού με την επιστροφή του Κώστα Σλούκα έφερε στοιχεία, τόσο για το παρόν όσο και για το μέλλον, που δε μετριούνται ποσοτικά. Η παρουσία των Σπανούλη και Πρίντεζη, ανεξαρτήτως αν σταματήσουν τη καριέρα τους ή όχι στο τέλος της φετινής σεζόν, έκανε ακόμα πιο γερές τις βάσεις για να χτιστεί μια δυνατή ομάδα. Η σταθερά που ονομάζεται Κώστας Παπανικολάου θα ήταν ξανά εκεί, μαζί με την πίστη ότι ο Βεζένκοφ θα βελτιωθεί και θα καθιερωθεί ως βασικότατο μέλος της ομάδας. Μαζί με το ελληνικό στοιχείο, θα υπήρχαν ξένοι γεμάτοι κίνητρο και ενθουσιασμό είτε να αναδειχθούν μέσω της ομάδας και να αποδείξουν ότι αξίζουν να βρίσκονται στη διοργάνωση είτε να πείσουν ότι έχουν ακόμα πράγματα να προσφέρουν.

Αναμφισβήτητα, ο σχεδιασμός ενείχε ρίσκα, τα οποία μπορούσαν να βάλουν εμπόδια στη προσπάθεια του Ολυμπιακού. Ρίσκα τα οποία ήταν φανερά, υπήρχε η πεποίθηση ότι συνολικά η ομάδα θα καταφέρει να ανταποκριθεί, ωστόσο, αν δεν γινόταν αυτό, θα υπήρχε το περιθώριο τουλάχιστον μίας καλής διορθωτικής κίνησης μέσα στη σεζόν.

Δε πρόκειται να κάνω απολογισμό μιας σεζόν, της οποίας δεν έχει μπει ούτε ο Φλεβάρης, αλλά, ρεαλιστικά μιλώντας, ο Ολυμπιακός δείχνει να χάνει το τραίνο της οχτάδας. Προτιμώ, λοιπόν, για πρώτη φορά φέτος, να μη σταθώ αποκλειστικά στα αμιγώς αγωνιστικά κομμάτια των αμέσως προηγούμενων αγώνων, αλλά να κάνω μια γενικότερη τοποθέτηση.

Μετά την αυτοκτονία στο Κάουνας, χάθηκε και η ευκαιρία στο Μιλάνο

Η ομάδα βρήκε τα ψυχικά αποθέματα να διεκδικήσει μέχρι το τέλος τη νίκη στην έδρα της φορμαρισμένης και, από σερί νικών προερχόμενη, Αρμάνι, ως όφειλε, παρά την απίστευτη ήττα που γνώρισε στη Λιθουανία και παρά το κάκιστο πρώτο ημίχρονο. Με τη φλόγα και την εκπληκτική εμφάνιση των Σλούκα και Βεζένκοφ, ο Ολυμπιακός επέστρεψε στο ματς αλλά για να το κερδίσει έπρεπε:

  • Να μην υποπέσει σε κάποια λάθος απόφαση και να βάλει όλα τα μεγάλα σουτ.
  • Να είναι λίγο τυχερός στο τέλος απέναντι σε μια υπερβολικά εύστοχη Αρμάνι.
  • Να κερδίσει και τη διαιτησία, η οποία καθ’όλη τη διάρκεια του αγώνα σφύριζε με διαφορετικά κριτήρια για τις δύο ομάδες.

Μεγάλες άμυνες βγήκαν, μεγάλα σουτ μπήκαν, η ομάδα είχε το μομέντουμ και την ψυχολογία για την ολική ανατροπή, αλλά τη μία χάθηκε ένα ελεύθερο τρίποντο του Σλούκα για την ισοφάριση, την άλλη μπήκε ένα απίστευτα δύσκολο τρίποντο του Ντιλέινι στην εκπνοή και, μέσα σε όλα, η συχνότητα και η ευκολία με την οποία χρεωνόταν με φάουλ ο Ολυμπιακός και έβρισκε η Αρμάνι εύκολους και πολλούς πόντους από βολές, ήταν μεγάλη. Την ίδα ώρα που στον ίδιο δίνονταν μόνο τα τελείως κραυγαλέα φάουλ υπέρ.

Η ήττα ήρθε στις λεπτομέρειες και η ομάδα έπρεπε μέσα σε δύο 24ωρα να ανταγωνιστεί τη Μπαρτσελόνα, με τους Καταλανούς να μην είναι μεν στην καλύτερη δυνατή κατάσταση, αλλά να είναι σχεδόν πλήρεις, πολύ ποιοτικοί και με μεγάλο κίνητρο λόγω της επιβλητικής εμφάνισης και νίκης του Ολυμπιακού στο Παλάου.

Οι ερυθρόλευκοι δεν θα είχαν στη διάθεσή τους τον Σάσα Βεζένκοφ που αποκόμισε αιμάτωμα στο πόδι από τον αγώνα με το Μιλάνο. Μια κομβική απουσία λόγω του μπάσκετ που παίζει η ομάδα, της κατάστασης που είναι ο Βεζένκοφ ο οποίος βοηθαέι πολύ σε όλους τους τομείς, αλλά και της παρατεταμένης απουσίας του Παπανικολάου.

Παρότι φάνηκε ότι είναι δύσκολο να διεκδικήσουν το ματς, έπαιρναν πνοή από την άμυνά τους και είχαν υπομονή στο παιχνίδι τους παρά την παροιμιώδη αστοχία του 1ου ημιχρόνου από την περιφέρεια. Το πλην 10 του 1ου μέρους (30-40), ακολούθησε ένα εντυπωσιακό 23-10 επί μέρους της 3ης περιόδου, με τον Ολυμπιακό να πατάει καλά στο παρκέ και να έχει ανακτήσει τη χαμένη του ψυχολογία. Ο Έλις, μετά από καιρό, κέρδιζε πολλές μάχες στη ρακέτα, ο ΜακΚίσικ τα έβαζε και κέρδιζε όποιον έβρισκε μπροστά του και ο Πρίντεζης έδινε εύκολο σκορ με την κλάση του, την εμπειρία του και τη μεγάλη θέληση να κάνει η ομάδα μια μεγάλη νίκη που τόσο πολύ χρειαζόταν.

Η κούραση του Σλούκα από τα συνεχόμενα παιχνίδια που παίζει «στα κόκκινα» ήταν εμφανής, αλλά ήταν ο αρχηγός, ο Βασίλης Σπανούλης, που στο 2ο ημίχρονο καθοδήγησε σωστά την ομάδα και τη έφερε σε ρόλο οδηγού.

Από την άλλη μεριά, η Μπαρτσελόνα είχε αποσυντονιστεί, δεν μπορούσε να παράγει ελεύθερα τρίποντα και ήταν άστοχη, οπότε αποφάσισε να στοχεύσει εξ ολοκλήρου στο ποστ παιχνίδι, κατά κύριο λόγο με τον Ντέιβις και δευτερευόντως, με τον Μίροτιτς.

Οι φιλοξενούμενοι «ξεμπλόκαραν» επιθετικά, βρήκαν κάποιους εύκολους πόντους από το ζωγραφιστό αλλά ο Ολυμπιακός δεν έχασε την ηρεμία του, έμενε πιστός στο πλάνο και έμπαινε στη τελική ευθεία του ματς όντας συνεχώς μπροστά και αποφασισμένος να πάρει τη μεγάλη νίκη. Ακόμα μία φορά, ωστόσο, δεν κατάφερε να επικρατήσει σε ένα κλειστό παιχνίδι και οι λόγοι είναι, ξανά, αρκετοί.

  • Με τον Σλούκα να έχει πάρει κάποιες ανάσες από το τελείωμα της 3ης περιόδου, η ταυτόχρονη παρουσία του με τον Σπανούλη έδειχνε καλή συγκυρία προς το φινάλε. Στο 36’, όμως, ο Κωστής έχασε ένα ελεύθερο τρίποντο και αντί να γίνει το 68-61, ο Καλάθης στον αιφνιδιασμό έκανε το 65-63. Κομβικό σημείο για να μείνει η Μπαρτσελόνα ζωντανή στο ματς…
  • Στο 1.30 με τον Ολυμπιακό μπροστά 72-70 κι έχοντας παίξει καλή άμυνα, ο Ζαν Σαρλ αργεί να αλλάξει μαρκάρισμα με τον Σπανούλη, κολλάει στον Κούριτς, με τον αρχηγό να βρίσκεται σε miss match με τον Μίροτιτς που ισοφάρισε.
  • Στο 74-74 στα 30”, ο Ολυμπιακός έχει την επίθεση με τον Σλούκα να επιχειρεί διείσδυση, αλλά να χάνει τη μπάλα και τη Μπαρτσελόνα να έχει τη τελευταία κατοχή. Ο Ζαν Σαρλ αλλάζει με τον Λαρεντζάκη στο σκριν και μαρκάρει το Χίγκινς που όχι μόνο εκμαιεύει το φάουλ από τον Γάλλο, αλλά παίρνοντάς το κιόλας, με τον Αμερικανό να κλειδώνει το αριστερό χέρι του Λίβιο και να παίρνει βολές στα 6,3”.
  • Άστοχο τρίποντο του Σπανούλη, αστοχεί εξ επαφής ο αμαρκάριστος Μάρτιν και, ομοίως, ο Σλούκας σε φόλοου για να στείλει κάποιος το ματς στη παράταση.

Τρομερά πράγματα…

Το έργο των διαιτητών όμως δε τελείωσε ούτε νωρίτερα, όταν με ανύπαρκτο 4ο φάουλ στον Έλις που ήταν κομβικός, τον έθεσαν ουσιαστικά εκτός αγώνα, ούτε με την ανοχή στη σκληρή άμυνα της Μπαρτσελόνα καθ’ολη τη 4η περίοδο που ήταν σταθερά πίσω στο σκορ. Την ώρα που σε καμία από τις πολλές διαμαρτυρίες των Καταλανών, κόουτς και παικτών, δεν υπήρχε καν παρατήρηση, ο Γιώργος Μπαρτζώκας χρεώθηκε με 2η τεχνική ποινή, επειδή διαμαρτυρήθηκε ΚΟΣΜΙΑ για το φάουλ του Ζαν Σαρλ. Με το ματς ισόπαλο στα 6,3”. Και το «κερασάκι» ήρθε στο φινάλε, με τον Ολυμπιακό να έχει μια τελευταία ευκαιρία για παράταση ή νίκη, τον Σπανούλη να παίρνει τη μπάλα στα 6” και τον Χάνγκα που τον μαρκάρει να απλώνει χέρι στο στήθος, σε μια επαφή που ναι μεν δεν είναι κραυγαλέα, αλλά με το γράμμα του κανονισμού ΕΙΝΑΙ ΦΑΟΥΛ. Μια επαφή που μόλις την καταλαβαίνει ο Χάνγκα, σηκώνει το χέρι και ωθεί τον Σπανούλη σε ένα δύσκολο τρίποντο μήπως πάρει τις βολές. Και, τέλος, μια επαφή που με τα κριτήρια που έδειχναν οι διαιτητές, η Μπαρτελόνα θα την έπαιρνε σίγουρα.

Ο Ολυμπιακός έχασε ξανά, έχει μείνει αρκετά πίσω αλλά οφείλει αποκλειστικά και μόνο στον εαυτό του, να κάνει τη μεγαλύτερη δυνατή προσπάθεια όσο υπάρχουν μαθηματικές ελπίδες πρόκρισης. Ό,τι σερί νικών κι αν φανεί πως κυνηγάει, όπου κι αν χρειαστεί να κερδίσει.

Με 2 διαφορετικούς παίκτες, έναν στα γκαρντ κι έναν σέντερ, η ομάδα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη και να μην έχει φτάσει στο σημείο να κυνηγάει κάτι που δείχνει μεγάλη υπέρβαση. Όπως επίσης, με το υπάρχον ρόστερ, η ομάδα μπορούσε να έχει τουλάχιστον 2 με 3 νίκες παραπάνω. Είτε αποφεύγοντας αυτοκτονίες όπως και στα 2 ματς με τη Ζαλγκίρις ή με τη Βιλερμπάν στο ΣΕΦ, είτε έχοντας μία όχι τόσο εχθρική, ειδικά στο τέλος, διαιτησία, τόσο στο Μιλάνο όσο και με τη Μπαρτσελόνα. Με τόσα κλειστά παιχνίδια που κρίνονται στο τέλος, ο καθένας μπορεί να έχει την απόψή του για το που και πόσο έπαιξε μεγάλο ρόλο η διαιτησία. Για’μένα, λοιπόν, πέραν από τη νίκη στο Βελιγράδι και από το 1ο ημίχρονο του ματς με τη Μπάγερν στο ΣΕΦ, ο Ολυμπιακός δεν έχει ευνοηθεί πουθενά, ούτε καν «τα σπόρια» με ομάδες ίδιων στόχων και κάποιες φορές αδικήθηκε πολύ.

11 στροφές απομένουν στις οποίες η ομάδα όχι μόνο δεν έχει περιθώριο λάθους, αλλά πρέπει να κάνει συνεχόμενες, πολλές και μεγάλες υπερβάσεις. Η λογική λέει ότι δε θα τα καταφέρει. Και ίσως αυτό να είναι και η μόνη πραγματική ελπίδα του Ολυμπιακού.

ΥΓ1: Βασίλη και Γιώργο, στη κατάσταση που βρίσκεστε και τόσο πολύ που αγαπάτε αυτό που κάνετε, έχω το θάρρος και θράσος να πω ότι είναι Λ-Α-Θ-Ο-Σ να σταματήσετε, έστω ένας, το μπάσκετ μετά το τέλος της τρέχουσας σεζόν. Το ίδιο ακριβώς θα πίστευα, σε όποια θέση κι αν βρισκόταν η ομάδα. Έχετε να δώσετε ακόμα πράγματα, μεγάλες στιγμές και μεγάλες μάχες για την ομάδα. Κι έχετε και κόσμο που πέραν της υπερβολικής αγάπης, δεν αντέχει να μη σας στηρίζει από κοντά. Μόνο εσείς ξέρετε φυσικά τί λέει η καρδιά σας…

ΥΓ2: Αποδεικνύεται περίτρανα πόσο κομβική είναι η παρουσία του Κώστα Παπανικολάου στα αγωνιστικά δρώμενα του Ολυμπιακού, ανεξαρτήτως φόρμας. Σε όλους τους τομείς η απουσία του είναι εμφανής, πόσο μάλλον σε συνεχόμενες και κλειστές αναμετρήσεις. Λείπουν το πάθος, η ενέργεια, η άμυνα, τα μεγάλα σουτ, ένας πανηγυρισμός. Λείπουν όλα όσα δίνει ο συγκεκριμένος…

ΥΓ3: Δε ξέρω αν υπάρχει κάποιο θέμα με τον Χάρισον, αλλά ο Ολυμπιακός δεν έχει το περιθώριο από έναν ακόμα ξένο να παίρνει ελάχιστα πράγματα. 15’ στο Μιλάνο. Μόλις 7’ με τη Μπαρτσελόνα. Γενικά η αξιοποίηση του Αμερικανού θα έπρεπε να είναι καλύτερη.

ΥΓ4: Πανεύκολο να καταλάβεις ποιον θέλουν ευνοήσουν ή να αδικήσουν, ειδικά σε τόσα κλειστά παιχνίδια. Στον Ολυμπιακό του Σπανούλη και του Πρίντεζη, δεν αξίζει να φέρονται με αυτόν τον τρόπο.

ΥΓ5: Να αποφορτιστεί πνευματικά και σωματικά η ομάδα από τις 3 σερί διπλές εβδομάδες και, αρχής γενομένης από το ντέρμπι με τον ΠΑΟ, να κάνει τη μεγαλύτερη δυνατή προσπάθεια ΚΑΙ ΣΤΑ 11 τελευταία παιχνίδια της κανονικής διάρκειας.

Έμεινε πίσω και, πλεόν, κυνηγάει τεράστια ΥΠΕΡΒΑΣΗ