Ένα από τα debate που συχνά μονοπωλούν τις συζητήσεις γύρω από το αμερικάνικο μπάσκετ,είναι αυτό που αφορά τον καλύτερο παίκτη της λίγκας,δηλαδή το εκάστοτε number 1 σε όρους στάτους της δεδομένης στιγμής(διαφορετική ιστορία από τον MVP). Η αντίστοιχη παραφιλολογία δεν συναντάται το ίδιο εύκολα στη δική μας ήπειρο και έτσι βρήκα την αφορμή για μια τέτοια …διερεύνηση ώστε να δούμε ποιοι είναι οι top players στην Ευρώπη ή ποιους έχουμε εμείς στο μυαλό ως τέτοιους,για να αποχαιρετήσουμε το έτος με μια πιο fun-story.

Έτσι κάλεσα μια σειρά από φίλους που έχουν κόλλημα με τη σπυριάρα και στην πλειοψηφία τους κειμενογραφούν με τη σειρά τους σε διάφορους ιστοχώρους, να μου δώσουν με τη σειρά τους 10 καλύτερους παίκτες της Ευρώπης σύμφωνα με το πώς αντιλαμβάνονται οι ίδιοι κάτι τέτοιο, ορίζοντας ως τέτοιο πλαίσιο την παρούσα γενική δυναμική των παικτών αψηφώντας ιστορία,τίτλους,τραυματισμούς ή άμεσα πρόσφατη φόρμα αλλά με βάση τις ικανότητες και το ίδιο το παιχνίδι των αθλητών.Σίγουρα μια διόλου εύκολη τοποθέτηση και μια σύγκριση που δύσκολα μπορεί να μπει στο ζύγι,αλλά αποτελεί τροφή για σκέψη…

Συλλέγοντας λοιπόν λίγες παραπάνω από 20 γνώμες,έκανα την ανάλογη καταμέτρηση των ψήφων για να έχουμε κάποια ενδεικτικά αποτελέσματα.Συμμετείχαν σε αυτή την άτυπη έρευνα αρκετά παιδιά που είναι μέλη άλλων ιστοχώρων(basketball guru,redpointguard,hoopfiction,hateful8,hoopfellas comment section,badbasket) οπότε η κατάταξη βασίζεται στη συλλογή αυτής της ψηφοφορίας και ευχαριστώ πολύ όλους όσους με βοήθησαν.

Το παρακάτω κείμενο παρουσιάζει τους παίκτες που βρέθηκαν στην πρώτη δεκάδα του poll κατά σειρά και αποτελεί μια περιγραφή ξεχωριστά του καθενός με τα δικά μου μάτια ως αφορμή για κουβέντα,από όσο το δυνατόν ουδέτερη σκοπιά.Πάμε να δούμε λοιπόν ποιοι ξεχώρισαν…

Κοντά στη δεκάδα έφτασαν βέβαια και οι Shengelia,Higgins,Delaney με τους Σπανούλη,Rodriguez,Vesely να τους ακολουθούν οπότε κυρίως σε αυτούς που πλησίασαν τόσο αξίζει μια εύφημος μνεία.

10. Nikola Milutinov – Control Tower (40 pts)

Ο ψηλός των ερυθρολέυκων ήταν ο center που βρέθηκε πιο ψηλά από όλους σε αυτή τη λίστα καθώς η σταθερή του fundamental παρουσία ως στυλοβάτης του Ολυμπιακού είναι πλέον γεγονός.Ο Σέρβος 7footer αποτελεί το πιο ενδεικτικό πρότυπο ψηλού που λανσάρεται πλέον στην Ευρώπη,μιας και τηρεί αρκετές από τις ταχυδυναμικές προσταγές της εποχής,αλλά συνάμα βλέπει τον κόσμο από τα 213 εκατοστά και διαθέτει μια αντίληψη και επαφή με τη θέση του που είναι απαραίτητα για την υπόσταση μιας ομάδας στη ρακέτα.

Ο Μilutinov είναι ένας ικανότατος rebounder και στις 2 πλευρές του παρκέ,που ξέρει να εκμεταλλεύεται το ύψος,τα μακριά του άκρα και τα ικανοποιητικά του αθλητικά προσόντα με το εξαιρετικό positioning που διαθέτει.Παρότι το ξεκίνημα του στον Ολυμπιακό δεν ήταν ενθαρρυντικό,η ραγδαία του άνοδος σε κομμάτια που ήταν νευραλγικά εκείνη την περίοδο στην ομάδα δικαίωσαν τον coach Σφαιρόπουλο,καθώς ο Nikola αποτέλεσε τον παίκτη που ευρισκόμενος στο παρκέ ήταν το αντίπαλο δέος ικανών ποστ ψηλών με κυβικά,εναποθέτωντας το frame του στις μάχες του ζωγραφιστού και δυσκολεύοντας την παραγωγικότητα τους στο βαμμένο.

Παράλληλα,ως παίκτη αυτού του υψομέτρου,τον συνόδευε ένα πολύ καλό mobility το οποίο τον τοποθέτησε σταδιακά σε απόλυτα πρώτο πλάνο στις στελεχώσεις του Όσφπ στη θέση 5,όντας ο “πύργος ελέγχου” στην άμυνα στον άξονα με την ικανότητα του να προσφέρει rim protection γύρω από συγκεκριμένες ζώνες συνδυάζοντας την εκάστοτε τακτική με ασφάλεια στο αμυντικό ριμπάουντ.Μάλιστα σουλούπωσε σύντομα το αρχικό του άχαρο επιθετικό παιχνίδι,βελτιώνοντας το finishing του και ξεδιπλώνοντας την ικανότητα του στην πάσα χάρη στην αντίληψη του και τον τρόπο που τοποθετούταν όταν λάμβανε τη μπάλα έχοντας τα χέρια του υψωμένα.

Παρότι η αργή του ανάπτυξη στο post game δεν άνοιξε ακόμα ουσιαστικά την πόρτα για μια καλή θέση στο NBA,ο Σέρβος έχει το υπόβαθρο να αποτελέσει σημαντικό κέντρο αποφάσεων και επιθετικά καθώς η δραστηριότητά του στο high post(πότε θα παρουσιαστεί πραγματικά το υπό ανάπτυξη υποσχόμενο jumper του?) και η ιδιαίτερη έφεση του στο επιθετικό ριμπάουντ τον καθιστούν σημαντικό.Όσο για τους δείκτες της ομάδας του,είναι απλά εντυπωσιακό και statistically significant οτι οι ερυθρόλευκοι φέτος έχουν απολογισμό στο σκορ +46 με αυτόν στο παρκέ(η πιο μεγάλη διαφοροποίηση είναι σε rebound και defensive rating),ενώ χωρίς αυτόν -81!!!

O παίκτης βρίσκεται πλέον σε ένα μάλλον αμήχανο μεταίχμιο για αυτόν μιας και εγείρονται ερωτηματικά για το conditioning του,κάτι που επηρεάζει αρκετά τη δυνατότητα του να βγει ψηλότερα και να αμυνθεί περιφερειακά ή να μειώσει τους χρόνους επιστροφών του.Βέβαια ποτέ δεν ξεχώριζε για τις ταχύτατες αντιδράσεις του αλλά κυρίως τον κινησιολογικό του συντονισμό,όμως η εξέλιξη του σε φυσική κατάσταση δεν είναι καλό νέο,εκτός αν περάσει στο επόμενο στάδιο στην επίθεση αντίστοιχα,αναβαθμίζοντας το παιχνίδι του με πλάτη το οποίο πέρσι με το usage που είχε έδειξε καλύτερο,αλλά φέτος ο Κεμζούρα έχει βάλει στο συρτάρι.

9. Facundo Campazzo – Latin Boxer (50 pts)

Ο Αργεντινός point guard τσέπης είναι μια one of a kind περίπτωση στο ευρωπαϊκό μπάσκετ μιας και αποτελεί έναν από τους πιο ανταγωνιστικούς και σκληροτράχηλους παίκτες της ηπείρου. Πρόκεται για παίκτη που εκτοξεύτηκε στα κορυφαία σκαλιά της Ευρώπης σε πολύ σύντομο διάστημα παίρνοντας με το σπαθί του θέση στην υπερπολυτελή Ρεάλ Μαδρίτης αφού πρώτα πέρασε το στάδιο διετούς δανεισμού και της ανάλογης ζύμωσης πιο πίσω στο ρόστερ της.Μετά την αποχώρηση όμως του wonderkid Luka για την άλλη άκρη του Ατλαντικού και την επιρροή του τραυματισμού του Σέρχιο Γιουλ,έχει ανέλθει στο #1 της περιφερειακής γραμμής της βασίλισσας.


O Facundo Campazzo μας πρωτοσυστήθηκε μέσα από τα τουρνουά της Fiba όσο ακόμα έπαιζε στη χώρα του ως ένας κοντορεβυθούλης βιρτουόζος playmaker τον οποίο όμως δύσκολα θα παίρναμε ποτέ σοβαρά στα χρόνια που το άθλημα γινόταν πιο απαιτητικό σε physical tools. Η Ρεάλ και ο Λάσο αφού τον περισυνέλεξαν με το υποδειγματικό τους scouting και τη διαδικασία ένταξης του στον πυρήνα της,αφήνοντας τον να ψηθεί στη Μούρθια για 2 χρόνια,μάλλον δεν πίστευαν στα μάτια τους με το βαθμό ανταπόκρισης του μέρα με τη μέρα.Ένας καλοπροπονημένος γκαρντ με physicality και μαχητικότητα μποξέρ και fundamentals στο ταβάνι.

Ο Καμπάτσο καμουφλάρει το υψομετρικό του μειονέκτημα στην άμυνα με τη φοβερή του πιεστικότητα πάνω στη μπάλα,βάζοντας χέρια και βουτώντας συχνά ολόκληρος στον αντίπαλο χειριστή με αντανακλαστικά πυγμαχίας,ενώ με την αλτικότητα του συχνά συμμετέχει σε όλων των ειδών τις διεκδικήσεις,κάνοντας την επίθεση πάνω του απονενοημένο διάβημα.Ο τρόπος που “κολλάει” τη μπάλα στα χέρια του τον καθιστά εξαιρετικό χειριστή και ασφαλή διαβιβαστή της από τη μία πλευρά του παρκέ στην άλλη,ορίζοντας τον ως ιδανικό ρυθμοθέτη σε κάθε παιχνίδι.Η αγωνιστική του συμπεριφορά λοιπόν χτίζει ένα ευνοϊκό καθεστώς για να πάρει η ομάδα του το momentum ενός αγώνα με τον έλεγχο της μπάλας on both floors και η πρόσφατη παραμυθένια πορεία με την Αργεντινή στον τελικό του μουντομπάσκετ αρκεί για να πείσει και τον τελευταίο.

Παρότι δεν έχει φαινομενικά σπουδαία στοιχεία σκόρερ,εκτελεστική δεινότητα από μακριά ή την ταμπέλα του φοβερού πασέρ,η συνεχής του βελτίωση τον έχει αναγάγει σε παίκτη ικανό να τρυπήσει κάθε πιθανό κενό στην άμυνα του αντιπάλου,καθώς με σύμμαχο το χαμηλό κέντρο βάρος του βρίσκει τον τρόπο να δημιουργήσει ρήγμα και να βρει τους συμπαίκτες του σε καλές θέσεις στην περιφέρεια με τα split-out ή να τρυπώσει βαθιά στη ρακέτα όπου συνήθως προτιμάει μια σειρά από floaters και αποφεύγει δυναμικά τελειώματα. H ασφάλεια και η άνεση με την οποία ελέγχει τη μπάλα ώστε να δημιουργήσει αντικατοπρίζεται πλήρως στο assist/to ratio(2.74), όπου είναι 3ος στη λίγκα αλλά ουσιαστικά 1ος ανάμεσα στους top κλάσης δημιουργούς. Η περσινή του σειρά απέναντι στον Παναθηναϊκό πιστοποίησε αυτό ακριβώς το γεγονός,καθώς ο ίδιος όντας ο μόνος άσσος της ομάδας απορρόφησε όλη την πίεση που του ασκήθηκε και συνάμα κατάφερε απέναντι σε μια δυνατή περιφερειακή άμυνα να κατευθύνει τη μπάλα εξαιρετικά στην επίθεση και να βρει δημιουργία υπό διαφορετικά angles εκθέτοντας την πιεστική αντιμετώπιση του ψηλά στην κορυφή.

Συνεχίζοντας πλέον ως πρωταγωνιστής στη μαδριλένικη επίθεση,καλείται να διαχειριστεί το πιο καλά εστιασμένο διάβασμα και την αντιμετώπιση απέναντι του.Παρότι κατά κανόνα θα τιμωρήσει τα τολμηρά under εναντίον του,τα ποσοστά του στο τρίποντο παραμένουν αμφίβολα και εν γένει το γεγονός οτι δεν έχει ένα δηλητηριώδες pull-up(απελευθερώνει από χαμηλά και χρειάζεται το χώρο του) θέτει εν αμφιβόλω τη δυνατότητα του να είναι αποδοτικός σαν ball-dominant handler σε συνέχεια.Σίγουρα το πλαίσιο της Ρεάλ με τους πολλούς παίκτες που διαθέτουν παιχνίδι με τη μπάλα και το λεπτομερώς προσαρμοσμένο της playbook τον περιβάλλουν με ασφάλεια και δε τον ωθούν πέρα από τα όρια του.

8. Alexey Shved – The Solist (51 pts)

Η περίπτωση του Ρώσου σούπερσταρ σίγουρα είναι μια από τις πιο αμφιλεγόμενες,μιας και ο ιδιαίτερος τρόπος που αγωνίζεται και η συχνά τρελή για τον υπόλοιπο κόσμο αγωνιστική του συμπεριφορά δημιουργεί έκρυθμες καταστάσεις τις οποίες δεν μπορείς να αξιολογήσεις εύκολα. Έπειτα λοιπόν από το ξεκίνημα του στην Τσσκα και την τριετή εξορία του στο NBA,o Shved βρήκε το ιδιαίτερο “λιμάνι” του στην Κίμκι,όπου είναι και με τη βούλα μια επίθεση μόνος του,όπως αρμόζει στην ιδιοσυγκρασία και το ασυγκράτητο επιθετικό του παιχνίδι.



Μιλάμε ίσως για τον πιο χαρισματικό σολίστ των ευρωπαϊκών γηπέδων,ένα ταλέντο που σε όρους individual scoring είναι μοναδικό στον τρόπο που μπορεί να σηκωθεί και να εκτελέσει από οπουδήποτε. Παρότι στο μαγικό κόσμο του NBA θα μπορούσε να πει κάποιος πως θα ταίριαζε,δε βρήκε ουσιαστικό ρόλο με την ανάγκη να θέσει τον εαυτό του σε ένα πλαίσιο ταιριαστό στην εκάστοτε ομάδα,όμως το instant scoring του δεν πέρασε απαρατήρητο και είχε την τιμητική του ιδιαίτερα από την Μινεσότα(και τους Knicks για λίγα παιχνίδια γράφοντας εξαιρετικά νούμερα).Έκτοτε,αποτελεί το πρόσωπο του οργανισμού για την Κίμκι,είτε μπαίνοντας στο πλάνο με συμπρωταγωνιστές(Ράις-Κόπονεν) ή ως ο απόλυτος mega-star που θα μονοπωλήσει το περιφερειακό usage της.

Ο Σβεντ έχει ασυνήθιστο μέγεθος ως γκαρντ στα ευρωπαϊκά δεδομένα,καθώς πρόκειται για έναν αθλητή 2 μέτρων ο οποίος έχει την ικανότητα να έχει το απόλυτο κουμάντο της μπάλας και έναν καταπληκτικό χειρισμό.Τριπλάρει σχεδόν όρθιος,όμως το αθλητικό του πακέτο και το αέρινο ύφος με το οποίο κινείται μαζί με τη μπάλα δημιουργούν το αίσθημα υπεροχής προσφέροντας του καλές ματιές συνεχώς για να βρεθεί σε οποιοδήποτε μέρος του παρκέ επιθυμεί και να δημιουργήσει συνθήκες εκτέλεσης. Διαθέτει εντυπωσιακό range και εξαιρετικό release, με ολόκληρο τον μηχανισμό του να είναι απολαυστικός στη θέα και να τον βοηθάει να εκτελεί μετά από τρίπλα χωρίς να μαρτυράει στον αμυντικό την πρόθεση του αυτή,συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο κίνησης με το οποίο τριπλάρει.

Η διαρκής νοητή γραμμή που τον συνδέει με το καλάθι,ίσως είναι απαγορευτική στο να χαρακτηριστεί point guard,αλλά τον τοποθετεί ιδανικά περισσότερο ως μια aggressive απειλή στο καλάθι που χρειάζεται ρύθμιση στο πότε θα λάβει τη μπάλα σαν off-guard. Είναι καταιγιστικός στο ανοιχτό γήπεδο ως running finisher, ενώ στο μισό γήπεδο λατρεύει παθολογικά το τρίποντο του και μάλιστα από τεράστιες αποστάσεις. Παρότι έχει την άνεση να πάει σε διάφορα spots του παρκέ και να “ακονίσει” την εκτέλεση του, υποκύπτει στον πειρασμό που του θέτουν οι δυνατότητες του και οι ματιές που βρίσκει από μακριά,με το 55% των προσπαθειών του φέτος να είναι πίσω από το τρίποντο. Βέβαια, αυτό που πολύς κόσμος δεν εντοπίζει εύκολα στον Σβεντ,είναι η φοβερή του ικανότητα στην πάσα και η εξαιρετική του τεχνική σε αυτή,μιας και μπορεί να δώσει μερικές από τις πιο εντυπωσιακές ασίστ εν κινήσει πάνω από τα κεφάλια των αντιπάλων,κόβοντας άμυνες στα 2 και συνδέοντας την αδύνατη πλευρά εν ριπή οφθαλμού.

Όλη όμως αυτή η μπασκετική πανδαισία ακροβατεί συχνά μεταξύ ιδιοφυΐας και παράνοιας, με τον παίκτη να κατηγορείται για εκτελεστική ..ασυδοσία.Ουσιαστικά η αγωνιστική του συμπεριφορά και το decision making που έχει, βρίσκονται σε παράλληλη γραμμή με τα τεκταινόμενα του παρκέ και δεν συναντιούνται ποτέ. Στα χρόνια που έχει το κουμάντο της Κίμκι αδυνατεί να εμπνεύσει σιγουριά στους συμπαίκτες του και να ενεργοποιηθεί σε ένα καθεστώς efficient play για την ομάδα για την οποία είναι modus vivendi να προσαρμοστεί σε αυτόν. Όσο μένει μακριά από το καλό αποτέλεσμα(μένει το what if των πλέιοφ του 18′ με την Τσσκα όπου είχε δώσει παράσταση,όπως και η πορεία 4άδας με τους Ρώσους στο Eurobasket2017), η αμφισβήτηση θα είναι λογικό επακόλουθο και τα τεκμήρια αθωότητας του λιγότερα…

7/6. Nando DeColo – Smooth Criminal (60 pts)

O Γάλλος combo guard διανύει μια από τις πιο ώριμες φάσεις στην καριέρα του και μετά το δεύτερο τίτλο με την Τσσκα παίρνοντας το κάλεσμα για τη Φενέρ του Ζοτς. Οι μέρες που ο DeColo “έγραφε” κάθε βράδυ ακούραστα δείχνουν να περνούν στο παρελθόν καθώς τα πόδια του δεν είναι πια στην ίδια κατάσταση και δεν αποτελεί έναν εξίσου πολιορκητικό κριό για τις άμυνες στη διείσδυση στο βαμμένο,με τα πολύ καλά παιχνίδια του μέσα στη σεζόν να λιγοστεύουν,όμως ήδη έχει θέσει το όνομα του πολύ ψηλά απέναντι στον ανταγωνισμό με τα παράσημα του τα περασμένα χρόνια.

Έπειτα από τη θητεία στη Βαλένθια και το ταξίδι του στο NBA,oπού ποτέ δε βρήκε ρόλο στους Spurs αφού δεν προσέφερε την εξειδίκευση και το mastering σε κάποιο συγκεκριμένο στοιχείο του στο παιχνίδι,επέστρεψε και αποτέλεσε τον παρτενέρ του Τεόντοσιτς στην περιφέρεια της αρκούδας.Με την Τσσκα εκείνης της τριετίας που τελικά κατέκτησε ένα τίτλο αλλά έχασε 2 ημιτελικούς από τον Όσφπ,υπήρξε μέλος μιας από τις πιο κυρίαρχες ομάδες που έχουμε δει,με τα slashing abilities του Γάλλου να κολλάνε δίπλα στο p’n’r based παιχνίδι του Μίλος και τον τίτλο του go-to guy επίσης να περνά στον ίδιο.Έπειτα από την αλλαγή κέλυφους στη στελέχωση των Ρώσων,κράτησε το χαρακτήρα βασικής αιχμής στην πιο isolation-oriented επίθεσή της.Στην περσινή regular season κινήθηκε σε πιο ρηχά από τα γνώριμα του νερά,έχοντας δίπλα του το δίδυμο των Χίγκινς-Κλάιμπερν και τον Σέρχι,όμως το finish του ήταν εξαιρετικό με τα σίγουρα χέρια του στα ματς της τελικής ευθείας να είναι ένα “χάδι σοφίας” για την αρκούδα,κατευθύνοντας τη μπάλα σωστά στην επίθεση και εκτελώντας καίρια και στοχευμένα τις αντίπαλες άμυνες.

Έχει υπάρξει ένας από τους ικανότερους penetrators της διοργάνωσης όλα αυτά τα χρόνια,έχοντας μια φυσική ροπή προς την είσοδο στο ζωγραφιστό και ένα μοναδικό τρόπο να παίζει και να τελειώνει στην επαφή,με φυσικό επακόλουθο να επισκέπτεται με μεγάλη συχνότητα τη γραμμή των βολών.Παρότι δεν είχε ποτέ σπουδαίο range,το jumper του ήταν πάντοτε αξιόπιστο και ιδιαίτερα το midrange shot του,όντας ικανός να σταματήσει και να σηκωθεί από αυτό το πεδίο εξασφαλίζοντας το separation από τον αντίπαλο ακόμα και μετά από τρίπλα.Παρότι με μια ματιά δείχνει να μην έχει το κλικ που θα τον στείλει μπροστά από την άμυνα,έχει πολύ καλή γνώση του παιχνιδιού του και με τις καλοκουρδισμένες εκτελέσεις του διατηρεί πολύ καλά ποσοστά ευστοχίας,με το fg percentage του στην καριέρα του χωρίς τη χρονιά με τη Βαλένθια να ανέρχεται στο 51,8% !

Πάντοτε,ήταν ένας παίκτης που χειριζόταν πολύ έξυπνα τις προσπάθειες του ισορροπώντας ανάμεσα στην εκτελεστική του επιθετικότητα και την ικανότητα να μοιραστεί τη μπάλα απορρέοντας ένα smoothness στο παιχνίδι του.Ίσως βέβαια στο τέλος κλειστών παιχνιδιών να μην ίσχυε η ίδια νόρμα καθώς οι προσαρμοσμένες 1on1 άμυνες πάνω του τον έχουν δυσκολέψει και τον έχουν οδηγήσει να επιτίθεται σε “τοίχους” αρκετές φορές.Με το πέρασμα των χρόνων,ο Γάλλος έχει μια αναβαθμισμένη δημιουργική ικανότητα και efficiency με τη μπάλα στα χέρια στο μισό γήπεδο.

Βρίσκεται λοιπόν πλέον σε μια φάση μπασκετικής ωρίμανσης όπου “μετράει” πιο έξυπνα τις αμυντικές αντιμετωπίσεις,όμως έχει χάσει ένα μεγάλο κομμάτι του aggressiveness του και της αδιάκοπης επιθετικής απειλής που έχει υπάρξει.Ενώ πρόκειται για παίκτη με πολύ καλή αντίληψη,στη σημερινή φάση του ευρωπαϊκού μπασκετ,το μίνι έλειμμα αθλητικότητας δείχνει ίσως να τον αφήνει μισό βήμα πίσω είτε στο να αμυνθεί απέναντι σε πυραυλοκίνητους αντιπάλους ή να δημιουργήσει το ρήγμα στερώντας καλύτερες ματιές εξερεύνησης του δημιουργικού του ταβανιού επιθετικά.

6/7. Vasilje Micic – The General (60 pts)

Ο Vasilje Micic είναι ο πιο ξαφνικός επισκέπτης αυτού του club παικτών τους οποίους συγκαταλέγουμε σε ένα debate για τους καλύτερους που αγωνίζονται στην ήπειρο. Έπειτα από μια στάσιμη περίοδο που είχε ως νέος παρά τις μεγάλες προσδοκίες που τον συνόδευαν,το πέρασμα του από τον Ερ.Αστέρα και αμέσως μετά από τη Ζαλγκίρις που έφτασε ως το f4 τον επανασύστησαν στα μεγάλα φώτα της Euroleague,όμως το πραγματικό breakout έχει γίνει από την ημέρα που φόρεσε τη φανέλα της Εφές.

O Σέρβος point guard αποτελεί έναν από τους πιο εγκεφαλικούς περιφερειακούς στη λίγκα και έναν από τους λίγους floor generals με την παλιά έννοια του όρου που απομένουν στο αλλαγμένο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Έχει μια σπουδαία ικανότητα να παίζει ως το “κεφάλι” στην επίθεση της ομάδας,συνυφασμένη όμως με την ανάγκη επιθετικότητας και απειλής προς το καλάθι,μιας και ο ίδιος φροντίζει έχοντας την τάση να παίξει κάθετα και “σκανάροντας” τα εκατοστά που υπάρχουν στον άξονα να μην αμελεί τη δημιουργία και την άμεση εύρεση καλών σουτ για την ομάδα.

Είναι εντυπωσιακή η άνοδος που επέδειξε μετά τη θητεία του στη Ζαλγκίρις,αναλαμβάνοντας το τιμόνι στην επίθεση της Εφές.Παρότι στη λιθουανική ομάδα είδαμε έναν πειθαρχημένο και σκληρής υφής παίκτη, έτοιμο να πάρει τις αποφάσεις στην επίθεση,να βγει πρώτος στην άμυνα και να παίξει με απλές συνεργασίες ψάχνοντας τελειώματα κοντά στο καλάθι,λίγα μας προιδέαζαν για την εκτόξευση του στην τούρκικη ομάδα. Ο Σέρβος ήταν το κεντρικό πρόσωπο στην περσινή πορεία 4άδας της Εφές,αποτελώντας τον go-to guy της με εξαιρετικό efficiency στην pick and roll δημιουργία αλλά και αναβαθμισμένες εκτελεστικές αρετές.Θα είχε βέβαια άραγε το ίδιο impact σε μια διαφορετική επιθετική πλατφόρμα που δε του διατηρεί και του εξασφαλίζει εξαιρετικό wide spacing?

Η ειδοποιός διαφορά του με άλλους μεγάλους γκαρντ του παρελθόντος στην ανάλογη κοψιά και τις συνήθεις αγωνιστικές επιταγές,είναι οτι ο Μίσιτς σε ένα σύντομο διάστημα έχει επιδείξει την ικανότητα ενός παίκτη ικανού να σκοράρει και ως εκ τούτου να εκτοξεύει τη χρησιμότητα του στο μπροστά μέρος του παρκέ.Χρησιμοποιώντας σαν μπαρουτοκαπνισμένος βετεράνος μια σειρά από hesitation moves ή γνωρίζοντας πως να προστατέψει τη μπάλα με το μάκρος του και να τοποθετήσει τον εαυτό του στα κενά της άμυνας,”παγώνει” τα στιγμιότυπα αδυναμίας της τα οποία θα του δώσουν την καλή πάσα ακόμα και στην αδύνατη πλευρά ή την ευκαιρία να εκτελέσει υπό καλές προυποθέσεις.Για του λόγου του αληθές η ξεκάθαρη του πρόοδος στο κομμάτι των skills του αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο σκοράρισμά του,όπου έχει περάσει από το μέσο όρο των 7.7 πόντων με τη Ζαλγκίρις στο φετινό των 14.4 ανά αγώνα.

Παρότι η μαεστρία με την οποία χειρίζεται τις στάσεις των αντιπάλων του τον καθιστά αποτελεσματικό και στο παιχνίδι μακριά από τη μπάλα(πολύ σημαντικό στην παρούσα συνύπαρξη του με τον Larkin) μαζί με την άνοδο του στο σουτ,συνολικά αυτή η πτυχή του παιχνιδιού του σηκώνει βελτίωση.Πάντως,αντιμετωπίζει δυσκολίες όταν βρει έναν φυσικό και έξυπνο αντίπαλο πάνω στη μπάλα και έχει δρόμο στον τρόπο διαχείρισης αυτών των παιχνιδιών ή των κακών(άλλωστε απέχει από το να χαρακτηριστεί πραγματικά καλό το σουτ του) εκτελεστικών του βραδιών ώστε να χαλιναγωγήσει τη “φωνή” που τον οδηγεί στο καλάθι και να πιαστεί από τη χρησιμότητα του στην άμυνα και τις απλές του μεταβιβάσεις.

Οι πρώτοι 5 αύριο στη συνέχεια ….

Τα αφεντικά της Euroleague(part1)