Ένα από τα debate που συχνά μονοπωλούν τις συζητήσεις γύρω από το αμερικάνικο μπάσκετ,είναι αυτό που αφορά τον καλύτερο παίκτη της λίγκας,δηλαδή το εκάστοτε number 1 σε όρους στάτους της δεδομένης στιγμής(διαφορετική ιστορία από τον MVP). Η αντίστοιχη παραφιλολογία δεν συναντάται το ίδιο εύκολα στη δική μας ήπειρο και έτσι βρήκα την αφορμή για μια τέτοια …διερεύνηση ώστε να δούμε ποιοι είναι οι top players στην Ευρώπη ή ποιους έχουμε εμείς στο μυαλό ως τέτοιους,για να αποχαιρετήσουμε το έτος με μια πιο fun-story.

Aρκετοί ίσως θυμάστε οτι πριν περίπου 2 μήνες, είχαμε καταγράψει το part1 και με αφορμή αυτό το debate είχα συλλέξει τις γνώμες μιας πλειάδας ατόμων που κειμενογραφούν κυρίως σε διάφορα site ώστε να έχουμε έτσι μια αποτυπωμένη αίσθηση της κατάταξης. Ψάχνουμε λοιπόν μια απάντηση στο “ποιοι είναι οι καλύτεροι παίκτες της ηπείρου” όσον αφορά το τωρινό τους αγωνιστικό status και έτσι κλήθηκα να παρουσιάσω τα αποτελέσματα με μια συνοδευτική περιγραφή με τα δικά μου μάτια, χωρίς να βάλω τη δική μου απόχρωση όμως στο θέμα άποψης.

Θυμίζω οτι στις θέσεις 10 έως 6 βρέθηκαν κατά σειρά οι Milutinov(40), Campazzo(50), Shved(51), De Colo-Micic (60) και πιο κοντά στη 10άδα οι Shengelia,Higgins,Delaney,Spanoulis,Rodriguez,Vesely.

5. Will Clyburn – The Bird (68 pts)

Ο εντυπωσιακός Will Clyburn είναι ο άτυχος της λίστας μιας και στα πρώτα παιχνίδια της φετινής σεζόν τραυματίστηκε σοβαρά,με αποτέλεσμα να αναμένεται να χάσει το υπόλοιπο της σε μια χρονιά που η Τσσκα τον υπολόγιζε σε ξεκάθαρα ηγετικό ρόλο. Ο Αμερικανός forward έχει εξελιχθεί σε έναν ολοκληρωμένο all-around παίκτη με προσφορά που μπορεί να επιδράσει και στις 2 πλευρές του παρκέ και να δώσει στην ομάδα του το στοιχείο της υπεροχής στο αθλητικό κομμάτι που θα στρώσει το έδαφος για να επιβληθεί στον αντίπαλο.

Αποτελεί μια one of a kind περίπτωση για το ευρωπαϊκό μπάσκετ καθώς σε αυτό λείπουν οι παίκτες που αγωνιζόμενοι στις ενδιάμεσες θέσεις των forwards να είναι “A”-factors και πρωταγωνιστές για τις ομάδες τους. Διατηρεί ένα αστείρευτο motor στο παιχνίδι του, καθώς μπορεί να περνάει πολλά… λεπτά στον αέρα διεκδικώντας ριμπάουντ,αμυνόμενος για αλλοιώσεις ή επιτιθέμενος κατά μέτωπο στο καλάθι.Έχει την ικανότητα να βάλει τη μπάλα στο παρκέ και να επιτεθεί με τρίπλα στο ζωγραφιστό.Παρότι δε διαθέτει τη φοβερή τεχνική αρτιότητα στις κινήσεις του με τη μπάλα στα χέρια, συνήθως είναι εύκολο για αυτόν να φτάσει με τρίπλα από την περιφέρεια στο “βαμμένο” καθώς με την ταχύτητα του και μαθαίνοντας να κοντρολάρει καλύτερα το σώμα του βρίσκει τον τρόπο να εκμεταλλευτεί τη σχεδόν φυσική κάθετη ροπή του μόλις βρει το έδαφος για διάδρομο διείσδυσης.

Ο David Blatt τον έσυρε στα υψηλότερα στρώματα από το γερμανικό πρωτάθλημα, βρίσκοντας το αγαπημένο του αθλητικό πακέτο και το προφίλ ενός παίκτη που μπορεί ως combo-forward να ανοίξει τη γκάμα σχημάτων και να δώσει επίθεση και χειρισμό από διαφορετικές θέσεις.Θυμόμαστε τα ..40άρια που χτύπαγε σε όλη τη σεζόν, αποτελώντας τη ραχοκοκαλιά της Νταρουσάφακα στην προσπάθεια να έχει τον πρώτο λόγο στο αθλητικό κομμάτι. Από εκεί ο Ιτούδης φέρνοντας τον στην Τσσκα προσέθεσε το πολυδιάστατο παιχνίδι του σε ένα αναβαθμισμένο αθλητικά ρόστερ και τη διεμβολιστική του ικανότητα στη “λερναία ύδρα” προσωπικής φάσης που είχε συγκεντρωθεί στη Μόσχα. Στο δεύτερο του λοιπόν χρόνο εκεί ο Αμερικανός αθλητής είχε καθοριστικό ρόλο στην κατάκτηση του τροπαίου, όντας μάλιστα game-changing πρόσωπο στο final4 δίνοντας στην ομάδα του το οριακό edge σε 2 αγώνες με την ακούραστη ικανότητα να βάλει την αντίπαλη άμυνα σε διαδικασία κάλυψης του άξονα και να δώσει έξτρα μάχες για κατοχές.

Ο ιδανικότερος όρος για να συμψηφιστεί σε μια περιγραφή το επιθετικό του impact είναι το “κινητό mis-match”. O Clyburn μπορώντας να παίξει σε όλες τις ενδιάμεσες θέσεις,κατά κανόνα βρίσκει έναν αντίπαλο πάνω στον οποίο έχει ένα τρόπο να επιτεθεί δημιουργώντας πλεονέκτημα απέναντι του.Είτε είναι ένας βαρύτερος πιο παραδοσιακός forward τον οποίο μπορεί να σύρει έξω από το καλάθι και να παίξει στα πόδια,ή ένας παίκτης με μικρότερο “δέμας” τον οποίο μπορώντας να βάλει στην πλάτη του(και ξεκινώντας μακριά από το ποστ) να τον οδηγήσει στο σωστό σημείο όπου θα γυρίσει για εκτέλεση με σύμμαχο το υψηλό σημείο που απελευθερώνει τη μπάλα (ακόμα κι αν δεν είναι το σουτ το δυνατό του σημείο,μπορεί να εκτελέσει με ευκολία απέναντι σε κοντύτερους αντιπάλους).

Παρότι στην πραγματικότητα δεν έχει καμία φοβερή επαφή με το καλάθι ούτε σε μακρινό σουτ ούτε σε κοντινά τελειώματα, έχει τον τρόπο χρησιμοποιώντας την παραπάνω υπεροχή του να επιλέξει τις εκτελέσεις του σε καλά spot και με extra όπλο μάλιστα το επιθετικό ριμπάουντ να είναι κομβική η συμβολή του σε κατοχές και efficiency για την ομάδα του. To aggressiveness του όταν θα επιτεθεί στη baseline (off the ball, επιθετικό ριμπάουντ, μπάσιμο) είναι ικανό να καταρρίψει και το πιο ισχυρό τείχος για να δικαιώσει και το προσωνύμιο του “the bird” και αυτό θα το θυμάται καλά και ο Τavares… Στα παιχνίδια που μπορεί να σουτάρει καλά, όπως στον περσινό τελικό, τότε δημιουργεί έναν πολύ δυσάρεστο πονοκέφαλο στον αντίπαλο πάγκο.

Από την άλλη, το γεγονός οτι είναι μέτριος σουτέρ από μακρινή απόσταση δεν αποτελεί και ασήμαντο νέο από τη στιγμή που μιλάμε για ένα forward και αυτομάτως ένα παίκτη που στο ευρωπαϊκό μπάσκετ θα βρίσκεται αρκετά μακριά από τη μπάλα. Η απάντηση του βρίσκεται στο γεγονός οτι μπορεί να αναλάβει ο ίδιος τη δημιουργία φάσεων χάρη σε όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά του και είναι κάτι που βελτιώνει σταδιακά, αλλά απέχει από το πρότυπο ενός point-forward μιας και δεν έχει την άνεση να “μετρήσει” πάντα τις στάσεις των αντιπάλων και υστερεί ελαφρά στο decision making όντας πολές φορές εκβιαστικά διεισδυτικός. Η εμφάνιση του στον ημιτελικό του 18′ ενάντια στη Ρεάλ είναι ένας καλός φάρος στο τι μπορεί να αποφύγει..

4. Mike James – The Natural (80 pts)

Το όνομα του Μάικ Τζέιμς είναι ένα από τα πιο διχαστικά όταν η συζήτηση καταλήξει εκεί,δείγμα του πόσο ιντριγκαδόρικη περίπτωση παίκτη αποτελεί.Για την ακρίβεια είναι πολύ δύσκολο να μη τον λατρεύεις,ή να μη λατρεύεις να τον μισείς. Έπειτα από τη μαγική χρονιά της Laboral το 16′ όπου συστήθηκε στο ευρύ κοινό,η παρουσία του με τα πράσινα με μια ενδιάμεση στάση στο NBA(που πιστοποίησε την ανταγωνιστικότητά του δίνοντας μερικές ωραίες εμφανίσεις) τον εκτόξευσε σαν όνομα με τον Δημήτρη Ιτούδη να του δίνει τα κλειδιά της Τσσκα Μόσχας μετά από μια αμφιλεγόμενη σεζόν όπου ήταν το Α και το Ω της Αρμάνι Μιλάνο.

Ο James είναι ο πιο χαρακτηριστικός εκφραστής του αμερικάνικου μπάσκετ στα ευρωπαϊκά παρκέ με την έννοια των επιθετικών καλουδιών τα οποία κουβαλάει στο παιχνίδι του, αλλά και το aggressiveness με το οποίο τα συνοδεύει διαθέτοντας μάλλον το πιο “ακονισμένο” και ευθύ gamestyle σε όρους προσωπικής φάσης και επίθεσης στο καλάθι στην ήπειρο. Ο βραχύσωμος point guard διαθέτει ένα εξαιρετικό αθλητικό πακέτο με καλοπροπονημένο κορμό και πολύ δυνατά πόδια, κάτι τον οποίο καθιστά ιδανικό για να ακολουθήσει και να ορίσει τους υψηλούς ρυθμούς τους οποίους απαιτεί το παιχνίδι σήμερα όντας ικανός μάλιστα να βγάλει ολόκληρες σεζόν με πολύ υψηλούς χρόνους συμμετοχής χωρίς να χάνει την ένταση του παιχνιδιού του και με ελάχιστους τραυματισμούς.

Παικτικά,ο James είναι ικανός να πάει με τη μπάλα παντού στο παρκέ.Πώς ακριβώς εννοείται αυτό? Το ballhandling του και ο έλεγχος της μπάλας που διαθέτει με τη βοήθεια του footwork και του χαμηλού κέντρου βάρους του,του δίνει τη δυνατότητα να μπορεί όντας βασικός χειριστής και εκμεταλλευόμενος τα σκριν που παίρνει και τα στιγμιαία κενά που βρίσκει στην άμυνα,να βρίσκει διαδρόμους και συνεπώς ματιές προς τους συμπαίκτες του και το καλάθι από κάθε πιθανό angle στο μισό γήπεδο. Αυτή του η έφεση είναι κάτι που τον καθιστά έναν δημιουργό με εξαιρετικές δυνατότητες, κάτι πιο υποτιμημένο στο παιχνίδι του σε σχέση με τις εκτελεστικές του συνήθειες.

Πέρα από την ικανότητα του να έχει τον απόλυτο έλεγχο της μπάλας και να τρέχει τις επιθέσεις της ομάδας του, ξεδιπλώνοντας μάλιστα τη σύνδεση του natural πακέτου του με το fast paced παιχνίδι, είναι φυσικά ιδιαίτερο το ταλέντο του στη δημιουργία ανισορροπίας στον αντίπαλο και το σκοράρισμα.Παρότι δεν είναι πλέον ο πιο εκρηκτικός παίκτης στη λίγκα(ειδικά με την παρουσία του Λάρκιν), έχει τη “χορευτική” δεινότητα να καλιμπράρει τη στάση των αμυντικών του αντιπάλων και με μια σειρά από περίτεχνες σταυρωτές,προσποιήσεις και γρήγορες αλλαγές κατεύθυνσης να βρίσκει το δρόμο για τις κάθετες εφορμήσεις του στο καλάθι.

Η παρουσία αυτών των χαρακτηριστικών μαζί με τον τρόπο που μπορεί να μανουβράρει το κορμί του και να εκτελέσει μετά από τρίπλα συνθέτει την διαρκή απειλή που έχει με το καλάθι. Παρότι δεν είχε ποτέ τη φήμη του καλού σουτέρ (ιδίως νωρίτερα στην καριέρα του), το range απειλής του και η φύση των scoring insticts του διαφοροποιούν τους συσχετισμούς σε σχέση με το τι μπορεί να δώσει ως επιλογή η αντίπαλη άμυνα. Κατά βάση η νοητή ευθεία γραμμή επικοινωνίας που έχει με το διχτάκι του δίνουν το έδαφος να είναι πιο παραγωγικός σε συνθήκες αιφνιδιασμού και γρήγορων επιθέσεων,πριν η άμυνα τον αποκωδικοποιήσει και προσαρμοστεί στις επιδιώξεις του.

Φυσικά, δεν είναι όλα πάντα τόσο ρόδινα για τον Μάικ Τζέιμς.Η φύση του παιχνιδιού και της νοοτροπίας του τον έχουν καταδικάσει στο να αποτελεί το απόλυτο βαρόμετρο για την ομάδα του και αυτό δεν είναι πάντα το καλύτερο νέο. Παρότι έχει clutch στοιχεία και “καρδιά” νικητή, είμαστε διστακτικοί να πούμε το ίδιο και για το μυαλό του. Ο Μάικ συχνά πράττει παράλογα(όσο αυτό μπορεί να ειπωθεί για μπασκετικές δράσεις) και συμπαρασύρει την ομάδα του σε ένα παιχνίδι που μπορεί να οδηγήσει σε κακό shot selection με αυτό να αποτελεί ευχή και κατάρα σε καταστάσεις κλειστών παιχνιδιών, ενώ δυσκολεύεται να μπει στο κλίμα άλλων ρόλων και συνυπάρξεων παίζοντας για παράδειγμα μακριά από τη μπάλα. Αυτή του η μίνι “ανυποληψία” και ενίοτε η απρόσεκτη στάση του στο αμυντικό κομμάτι, ίσως αποτελούν τις ελάχιστες αχίλλειους πτέρνες του.

3. Nick Calathes – The Cyborg (104 pts)

Ο Νικ Καλάθης έχει παγιωθεί σε μια ξεχωριστή θέση στην ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ τα τελευταία χρόνια,όμως η απουσία του ίδιου και της ομάδας του από τα μεγάλα παιχνίδια,προσδίδουν μια ιδιαιτερότητα στη συζήτηση ως προς το status του ανάμεσα στους κορυφαίους.Ο ομογενής point guard έπειτα από αρκετές διαφορετικές συνταγές και ρυθμούς στους οποίους πήρε το τιμόνι του τριφυλλιού,πλέον συγκεντρώνει τη μεγάλη πίτα στο κομμάτι του μπάτζετ,των ευθυνών και των αποφάσεων της ομάδας συγκεντρώνοντας τη μεγαλύτερη επιβράβευση ή την κριτική ανάλογα με το αποτέλεσμα.




Πρόκειται για έναν προικισμένο αθλητικά παίκτη,με εξαιρετικά δουλεμένο στεγνό κορμί,νευρομυικά ανεπτυγμένο σύστημα και κινησιολογία ρομπότ καθώς γράφει στο παρκέ πολλά χιλιόμετρα ως ο “βραχίονας” της ομάδας ακούραστα, αποτελώντας τον κινητήριο μοχλό και ζωτικό της όργανο σε άμυνα και επίθεση.Ο τρόπος που ο Νικ μπορεί να τρέξει με τη μπάλα στο παρκέ κρατώντας το κεφάλι ψηλά και έχοντας εξαιρετικό χειρισμό της μπάλας και ταχύτητα με αυτή στα χέρια είναι παροιμιώδης.Με το ύψος του και ακριβώς αυτόν το συγχρονισμό ανάμεσα στην τρίπλα του και την πάσα με αυτή τη στάση,αποτελεί τον κατ’εξοχήν άνθρωπο της λίγκας στο τρανζίσιον.

Ο Καλάθης συστήθηκε στο ευρωπαϊκό κοινό στην πρώτη του ελευση όντας ένας point guard με εξαιρετικές περγαμηνές στο γρήγορο και αποτελεσματικό κουβάλημα της μπάλας,την ταχύτητα,τις αμυντικές αποστολές με τα γρήγορα άκρα του,ήταν όμως αρκετά μακριά από τη λογική του να αποτελεί κλασικό οργανωτή, αλλά είχε αποστολές σωματοφύλακα στα αστέρια του τότε backcourt του Παναθηναικού. Η επιστροφή του μετά και τη θητεία στο NBA τον έφερε υπό άλλο πλαίσιο και απαιτήσεις σε ένα ρόλο floor general και απόλυτου σταρ με τον οποίο δεν είχε την άνεση να συμφιλιωθεί.Περπατώντας στα βαθιά,ο Νικ έπρεπε να παντρέψει τον αμερικάνικων καταβολών χαρακτήρα του και τη δική του μπασκετική παιδεία με την απαιτητική σε αποτελέσματα ευρωπαϊκή και μάλιστα βαλκανική σε όρους εξέδρας νοοτροπία.

Η παρουσία του στο παρκέ αυτόματα μεταφράζεται με 3 λέξεις για την ομάδα του : “Ball is mine”. Και αυτό όχι με όρους ball hog, αλλά γιατί αυτομάτως σημαίνει low-mistake basketball και επιθέσεις που κατευθύνονται με ασφάλεια στους στόχους τους,αλλά και μια άμυνα στην οποία ο ίδιος είναι ο πρώτος παίκτης,η βδέλλα στον αντίπαλο χειριστή τον οποίο κατευθύνει σε δύσκολες γωνίες του παρκέ με τον τρόπο που τοποθετεί πόδια και κορμί μένοντας κοντά του,ακόμα και αν δεν αποτυπώνεται στα νούμερα της στατιστικής ή σε εντυπωσιακά defensive plays. Έχει ένα εντυπωσιακό +/- και φέτος με +76,όσο η ομάδα έχει -33 χωρίς αυτόν στο παρκέ,με κύρια διαφορά στην εκτόξευση του offensive rating.

H ικανότητα του να πασάρει πάνω από την άμυνα έχει κατα καιρούς μετουσιωθεί σε plays αόρατα συνδεδεμένα με αυτόν.Tα pindown σε alley-oop(Gist και Rivers), οι over-the-head πάσες στην πλάτη αντιπάλων στο ζωγραφιστό(Πάπι-Λότζο), οι backdoor bounce passes σε δευτερεύοντα αιφνιδιασμό(Παππάς) σκιαγραφούν τη μεγάλη του ουσιαστική έφεση,να τοποθετεί τους συμπαίκτες του στα σωστά σημεία,σε σωστούς χρόνους με ακρίβεια εκατοστών,εξερευνώντας γωνίες πάσας που λίγοι θα διανοούνταν οτι υπάρχουν.Μάλιστα η σημαντική του αυτή δεξιότητα,ισχυροποιείται όταν μπορεί να χρησιμοποιήσει αποτελεσματικά τους διαδρόμους προς το καλάθι με κάθετο παιχνίδι και τα καλά του τελειώματα τα οποία βρίσκει στον άξονα εκμεταλλευόμενος τις υψομετρικές διαφορές με τους αντιπάλους.

Παρ’όλα αυτά υπάρχουν οι δαίμονες που τον κυνηγούν.Οι προσωπικοί και οι δανεικοί που πρέπει να κουβαλήσει ως ηγέτης της ομάδας του.Η αδυναμία του στο σουτ είναι κάτι που ροκανίζει τα θεμέλια του παιχνιδιού του και κλονίζει την αποτελεσματικότητά του στο μισό γήπεδο.Παρά το τρομερό του courtvision,οι διαφορετικοί τακτικοί συσχετισμοί στην αμυντική αντιμετώπιση(πχ. η Ρεάλ που τον οδηγεί να επιτεθεί στο σκιάχτρο Ταβάρες) που έχει του στερούν τη δυνατότητα να είναι πραγματικά elite δημιουργός και safe λύση στο σετ παιχνίδι,ενώ ανάλογα δυσχεραίνει το παιχνίδι του μακριά από τη μπάλα.Mάλιστα,ο ίδιος κάνει χειρότερη την κατάσταση μιας και έχει μια σαφή νευρικότητα να ξορκίσει αυτό το κακό επιμένοντας στο σουτ για να τιμωρήσει την αντίπαλη πρόκληση χάνοντας την αυτοκυριαρχία του.Η πνευματική του διαχείριση απαιτεί άλλη αφετηρία σε mindset ώστε να φτάσει το peak του,χωρίς βέβαια να σημαίνει οτι αρκεί για να αλλάξει τα δεδομένα στις διακρίσεις του Πάο.

2. Nikola Mirotic – Balkan Dancer (136 pts)

Ο power forward από το Μαυροβούνιο που άφησε σε μικρή ηλικία την πατρίδα του για να μεγαλώσει μπασκετικά στην Ισπανία και τα τσικό της Ρεάλ Μαδρίτης, κατέχει μια σειρά από κομμάτια του παιχνιδιού σε επίπεδα Nba-quality διαθέτοντας μια σπάνια για τη Euroleague επαφή με το καλάθι και αίσθηση του χώρου του. O φονικός του καρπός σε ένα κορμί 208 εκατοστών του έδωσε το διαβατήριο για 5 γεμάτες σεζόν στο μαγικό κόσμο του NBA, με την επιστροφή του να προκαλεί μεγάλη έκπληξη καθώς ειδικά τα τελευταία χρόνια είχε αναβαθμίσει το status του και από ένας συμπαθητικός stretch shooter αποτελούσε υπολογίσιμο παίκτη και για ομάδες με υψηλές βλέψεις χάρη στην ιδιαίτερη επαφή του με το καλάθι και το instant scoring του.

Η τεχνική του αρτιότητα στον τρόπο που σουτάρει και χρησιμοποιεί τις προσποιήσεις του για να βρει ανοιχτή καμπύλη σύνδεσης από τον καρπό του στο καλάθι είναι άκρως θεαματική. Ουσιαστικά τηρεί το εγκαθιδρυμένο πρότυπο του stretch-4 με το θανατηφόρο σουτ που διαθέτει, όμως είναι πολλά περισσότερα από αυτο. Πρώτα απ’όλα η τεχνική του αυτή κατάρτιση που διαθέτει, του επιτρέπει να ανοίγει το πεδίο δραστηριότητας του υποδεχόμενος τη μπάλα και σε άλλες θέσεις στο παρκέ πιο μέσα από το τρίποντο. Έχοντας την ικανότητα να κλειδώνει τον αντίπαλο και με το πλεονέκτημα της απειλής που έχει με ένα πολύ high release-spot, μπορεί να χειριστεί τον παίκτη που είναι στο προσωπικό του μαρκάρισμα βάζοντας τον ευκολότερα στην πλάτη του και χρησιμοποιώντας το στενό πεδίο απόστασης μεταξύ τους για να κερδίσει επαφές και φάουλ υπέρ του.

Την τελευταία του χρονιά στην Ευρώπη το 14′ αποτέλεσε έναν από τους πιο dominant παίκτες της διοργάνωσης σε μια σεζόν που η Ρεάλ ήταν οδοστρωτήρας, μέχρι η Μακάμπι του Μπλατ να της κόψει όσο πιο απότομα γινόταν το βήχα. Πέρασε τα επόμενα χρόνια στο Chicago αποτελώντας ένα ρολίστα πολυτελείας για το club αλλά διευρύνοντας τις επιθετικές του αρετές εξελίχθηκε σε επιθετική αιχμή για τους Pelicans τραβώντας το ενδιαφέρον των Μπακς ως καλή περίπτωση πλαισίωσης του Γιάννη. Φτάνοντας στη Βαρκελώνη αποτελεί τον πρώτο μεταξύ πολλών ικανών individual scorers και διαφορετικών επιθετικών πόλων, αλλά ίσως τον difference maker καθώς το versatile παιχνίδι του επιτρέπει τις τολμηρές αλχημείες σχημάτων του Πέσιτς χωρίς να χάνει σε επιθετική απειλή.

Όσον αφορά το low post, φτάνει αρκετά συχνά σε αυτό και ειδικότερα όταν βρει mis-match απέναντι του. Οι χορευτικές του φιγούρες και η προσποίηση σήμα-κατατεθέν γύρω από αυτό, συχνά μπορεί να φέρουν στο νου μνήμες Μποντιρόγκα, όμως ο Μίροτιτς στην πραγματικότητα δεν έχει τόσο ευρεία γκάμα και φυσική σχέση με το ποστ(ούτε την παραγωγικότητα του ταύρου Σενγκέλια εκεί) παρά τα πλαστικά του τελειώματα. Συχνά θα προτιμήσει το mid-range που θα βρει κοντά και δεν έχει την ωμότητα ούτε την ευκινησία για να γίνει δεύτερη φύση του. Φυσικά, ο χειρισμός του Μίροτιτς και η ικανότητα του να παίξει με τη μπάλα στο παρκέ είναι σε εξαιρετικά επίπεδα για το ύψος του. Συχνά θα τον δούμε να κατεβαίνει ο ίδιος με τη μπάλα στο παρκέ στην Μπαρτσελόνα του Πεσιτς, παρ’όλα αυτά δεν έχει στοιχεία point forward καθώς είναι ένα αρκετά βαρύ κορμί που δεν έχει φοβερά γρήγορες αντιδράσεις και άρα την άνεση να φτιάξει ο ίδιος play με συνέπεια,αλλά θα χρησιμοποιήσει κυρίως την παραπάνω του ικανότητα για να διευκολύνει το τελικό στάδιο της εκτέλεσης του.

Ουσιαστικά πρόκειται για έναν από τους λίγους παίκτες στο ευρωπαϊκό στερέωμα που με την εκτέλεση τους(σε καλά ποσοστά χωρίς να εκβιάσει ιδιαίτερα προσπάθειες) θα σου βάλουν 20 πόντους βρέξει χιονίσει,αρχής γενομένης από το 3ποντο που θα βρει μέσα από ομαδική λειτουργία και αποτελεί τη βασική του αιχμή του δόρατος, αλλά και μπορούν να αναβαθμίσουν το παιχνίδι της ομάδας τους με τη διαρκή του απειλή και το πολύ καλό courtvision. Μια αντίληψη στην πάσα την οποία κεφαλαιοποιεί, καθώς σπάει πολύ καίρια τη μπάλα και συχνά  μπορεί να αποτελέσει δευτερεύων δημιουργό καταλήγοντας σε high-low συνεργασίες ή ενίοτε και με την επίθεση του γύρω από το ποστ σε παιχνίδι από μέσα προς τα έξω. H αποτελεσματικότητα του όσον αφορά το σκοράρισμα συνοδεύεται από ένα άκρως εντυπωσιακό για τη φύση των εκτελέσεων του 61.5% στα δίποντα.

Με το σύνολο των skills που συγκεντρώνει ο νυν Ισπανός forward θα περίμενε ίσως κανείς να έχει σπουδαίο dominance και επιρροή στο παιχνίδι, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι, αρχής γενομένης από τη φύση της διοργάνωσης που δεν ευνοεί παίκτες πέρα από την περιφερειακή γραμμή να κάνουν το κουμάντο καθώς δε μπορούν να επιδράσουν σε κομμάτια όπως ο ρυθμός και ο έλεγχος της μπάλας. Έτσι και ο Μίροτιτς παρά την έμφυτη επαφή του με το καλάθι και αυτά που προσφέρει η παρουσία του, θέλει έδαφος για να πάρει τις εκτελέσεις που θέλει στα χέρια του. Συν τις άλλοις, δεν είναι ο πιο ανθεκτικός παίκτης στην επαφή. Το γεγονός οτι στο post δεν νιώθει πάντα τόσο άνετα του στερεί το πεδίο στο οποίο θα επισφράγιζε την υπεροχή του, ενώ παίκτες που μπορούν να χαμηλώσουν και με γρήγορα χέρια να εμποδίσουν τη σωστή του τοποθέτηση μπορούν να του κάνουν τη ζωή δύσκολη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο David Blu το 14΄…

1. Shane Larkin – Court Runner (185 pts)

Η τοποθέτηση του Larkin στην κορυφή της ψηφοφορίας ήταν σχεδόν καθολική από τους συμμετέχοντες. Ο Αμερικανός point guard στην τρίτη του σεζόν στην Ευρώπη έχει απογειωθεί σε όρους status και πλέον το dominance του στην τρέχουσα σεζόν είναι κάτι πρωτοφανές στο σύγχρονο ευρωπαϊκό μπάσκετ αποτελώντας άλυτο γρίφο για τις αντίπαλες άμυνες. Αφού μας έδωσε τις απαραίτητες συστάσεις με την Μπασκόνια οδηγώντας με ισορροπία ανάμεσα σε σκοράρισμα και δημιουργία το fast-pace σύνολο του Σίτο Αλόνσο, επέστρεψε για να αποτελέσει το βασικό όπλο της Εφές στην περιφέρεια και έπειτα από μια αρχική μίνι αμηχανία στο “κονέ” με τον Αταμάν,από την περσινή post-season κι έπειτα σκορπίζει τον πανικό.

Φυσικά το πρώτο πράγμα στο οποίο θα σταθεί κανείς και όχι άδικα είναι η ταχύτητα στην οποία κινείται ο παίκτης και κυρίως η αδιανόητη έκρηξη του.Η κινηματογραφική του επιτάχυνση και ο τρόπος στον οποίο μπορεί να καλύψει αποστάσεις σε κλάσματα δευτερολέπτου χωρίς να πάρει φόρα είναι αδιανόητος και πέρα από το φάσμα αντίδρασης της συντριπτικής πλειοψηφίας της λίγκας. Σε ένα ευρωπαϊκό μπάσκετ λοιπόν που διψάει για χώρους και οι ομάδες αναζητούν τους τρόπους να βρουν τα lanes και τις πατέντες οι οποίες θα τους δώσουν ματιές δημιουργίας και ανοιχτά σουτ, αυτή η ευκολία με την οποία ο Λάρκιν δημιουργεί ρήγμα και φέρνει την αντίπαλη άμυνα σε ανισορροπία είναι κάτι που κάνει τη διαφορά.

O εκλεκτός των Ηawks στα ντραφτ του 2013 στη 18η θέση μπορεί να μην έλαβε της αναγνώρισης που ήλπιζε στο NBA μιας και δεν κατάφερε να ενσωματώσει σε συνέχεια το φοβερό του aggressiveness και όπως έχει δηλώσει και ο ίδιος καλούταν να χαλιναγωγήσει τα scoring insticts του ενώ τα φοβερά balling skills του δεν είναι κάτι που ξεχωρίζει στην απέναντι λίγκα όπως εδώ. Έτσι, και με το βραχύσωμο δέμας του να είναι μια πιο εύκολη αμυντική λεία σε ένα μπάσκετ που ακουμπάει και αναγκαστικά εμφανίζει περισσότερο τα 1on1 abilities σε επίθεση και άμυνα, ο court runner(παραλληλίζοντας με το καρτούν) των ευρωπαϊκών παρκέ βρήκε στέγη και ευτυχισμένο καταφύγιο στη δική μας πλευρά μετουσιώνοντας το παιχνίδι του σε ένα κάθετο punch-playing έναντι σε κάθε άμυνα που στέκεται στις μύτες της με την πλάτη στα σχοινιά.

Το ball-handling του είναι σε φοβερά επίπεδα και φυσικά σε συνδυασμό με την κινησιολογία του και τον τρόπο που πυροδοτεί όλο του το σώμα ξεχωρίζει δίνοντας του και την απαραίτητη προωθητική τρίπλα. Είναι μια ικανότητα που αυτόματα τον οδηγεί σε κάθετες επιθέσεις για να πάει προς το καλάθι, ενώ ακόμα και αν με δυσκολία ο αντίπαλος ψηλός τον σπρώξει έξω από τον άξονα(hedge out),με τον καλό έλεγχο της μπάλας που έχει και τη διάθεση να βρει τη σωστή επιλογή μπορεί να διαπεράσει αυτό το αμυντικό ντουμπλάρισμα και να δώσει στην ομάδα του την ευκαιρία να εκδηλώσει την επίθεση με αριθμητικό πλεονέκτημα.Ουσιαστικά η ικανότητα του να σκοράρει και να βρει ένα σωρό τρόπους για να λάβει τη μπάλα και έπειτα να φτάσει στο σημείο που ο ίδιος θέλει με αυτή, κεφαλαιοποιείται φυσικά από την ομαδική του διάθεση και τη σωστή αίσθηση της πάσας στο κατάλληλο timing που προσφέρει καλά σουτ και όχι κρεμασμένες δικές του προσπάθειες, μια πιο συχνή κατάρα άλλων μάγων της σπυριάρας.

Παρ’ότι τα πρώτα του βήματα και η πορεία του κατά βάση μαρτυρούσε έναν παίκτη ο οποίος είναι ικανός για pull-up και απειλή από πολλά σημεία, δε θεωρούταν ποτέ ο deadliest shooter. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί streaky ή ακόμα και inefficient σε ποσοστά στα διάφορα τελειώματά του, όμως η διαφαινόμενη εκτόξευση του και σε αυτό το κομμάτι σβήνει και αυτή την ένσταση,καθώς έπειτα από την καλή περσινή του χρονιά,φέτος σουτάρει με 51.9% πίσω από τα 6.75, κάτι σπάνιο για παίκτη που δημιουργεί μόνος σχεδόν όλα του τα σουτ και συνήθως σουτάρει υπό πίεση. Είναι φοβερό πάντως οτι αν και πλέον θα μας κρεμάσει τα σαγόνια κατά κανόνα με την έφεση του στο σκοράρισμα, ο Larkin είναι ένας true point guard που μπορεί να αναμίξει τους συμπαίκτες του στην εκτέλεση, όχι μόνο με την τελική ασίστ που φέρνουν τα παραπάνω χαρακτηριστικά του, αλλά τρέχοντας ο ίδιος μια επίθεση και μάλιστα σε διαφορετικές απαιτήσεις ρυθμού.

Πιθανώς αυτή του η βελτίωση(αν είναι συνεπής σε βάθος χρόνου) στο σουτ και τη μακρινή εκτέλεση να αποτελέσει το εκ νέου διαβατήριο για την αμερικάνικη λίγκα μιας και πρόκειται για κομμάτι που αλλάζει τους συσχετισμούς γύρω από τις αντιμετωπίσεις που δέχεται και δεν επιτρέπει τα εκατοστά τα οποία θα μπορούσε να του δώσει ο ψηλός που θα απέτρεπαν τη βουτιά του στο καλάθι. Κι αυτό γιατί για να βρούμε και τα ψεγάδια του, δεν είναι και ο καλύτερος finisher σε επαφή μέσα στο ζωγραφιστό. Όπως είναι φυσικό το τελευταίο του βήμα δεν είναι το ίδιο τελειοποιημένο, ενώ συχνά η ταχύτητα με την οποία θα ορμήξει στο ζωγραφιστό του στερούν τον έλεγχο στο να “παγώσει” τα καρέ της αντίπαλης αντίδρασης και να τελειώσει πιο κοντρολαρισμένα τη φάση ανάλογα με την επιλογή του. Μην ξεχνάμε οτι η ομάδα του, η Εφές, του παρέχει ένα πολύ φιλικό πλαίσιο στις δεξιότητες του καθώς διαθέτει σουτ σχεδόν από όλες τις θέσεις και οι συχνές 5-out διατάξεις του εξασφαλίζουν το πολυπόθητο άδειο από κορμιά ζωγραφιστό.

Θα έχει τεράστιο ενδιαφέρον η ερχόμενη περίοδος και το πώς θα ανταποκριθεί στις διαφορετικές προσαρμογές που θα προσπαθήσουν οι αντίπαλες άμυνες να δώσουν. Το στοίχημα θα είναι η συνολική του κατεύθυνση και η αντίδραση σε μια άμυνα που θα δοκιμάσει να εμφανίσει περισσότερα κορμιά στο δρόμο του να είναι εξίσου γρήγορη και συγχρονισμένη με την κίνηση του…

Tα αφεντικά της Euroleague(part2)