Η ροή της φετινής Euroleague είναι διαφορετική και οι συνθήκες που έχει δημιουργήσει ο ιός με τις αναβολές, τις απουσίες και τα άδεια γήπεδα έχουν αλλάξει αρκετές από τις προσδοκίες και τον τρόπο που μπορούμε να διαβάσουμε τα όσα βλέπουμε ως τώρα. Οδεύουμε κοντά στη συμπλήρωση του 1/3 της σεζόν και είναι μια καλή ευκαιρία να αξιολογήσουμε τι έχουμε δει ως τώρα και ποια είναι η δυναμική των ομάδων ενόψει της συνέχειας.

Έτσι σκέφτηκα να κατατάξω τις ομάδες σε στρώματα δυναμικότητας και προοπτικής όσον αφορά τη συνέχεια κυρίως της σεζόν και όχι αμιγώς για το τι έχουμε δει από αυτές ως τώρα και συνεπώς τη θέση τους στο βαθμολογικό πίνακα. Ακολουθεί λοιπόν μια σκιαγράφηση του προφίλ τους και των σημείων-κλειδιών τους ως τώρα και ένα προσωπικό σχόλιο για το πώς βλέπω την πορεία τους και αναμένω τη συνέχεια τους.

TIER A — Contenders / F4 Favorites

Σε αυτό το στρώμα τοποθετώ τις ομάδες που πάνε στο ρελαντί για την κατάληψη μιας θέσης μέσα ή πολύ κοντά στην πρωτη 4άδα και ρεαλιστικά τα δεδομένα τους τοποθετούν στα φαβορί της διοργάνωσης.

Mπαρτσελόνα

Οι Καταλανοί έχουν μπει στην εποχή Γιασικεβίτσιους και σίγουρα τα πρώτα αποτελέσματα δίνουν υποσχέσεις ανάλογες με τις αρχικές τους προσδοκίες. Βρίσκονται φυσικά απόλυτα σε φάση αφομοίωσης της νέας φιλοσοφίας που θα μπορούσε να είναι σοκαριστική σε σχέση με το μπάσκετ προσωπικής φάσης και της πιο αποκομμένης σε συνεργασίες επίθεσης που πρέσβευαν μέχρι πέρσι με τον Πέσιτς.

Ο Σάρας όπως ήταν αναμενόμενο έχει κάνει πλήρη στροφή στα θέλω της ομάδας στην επίθεση μετακινώντας το κέντρο βάρους και εκτελέσεων της στο ζωγραφιστό και το low post. Η Μπαρτσελόνα σύμφωνα και με το παρόν πινακάκι που αφορούσε κάποιο σημείο από τις πρώτες αγωνιστικές είναι η ομάδα με τα συχνότερα post touches στη διοργάνωση και συνήθως το πετυχαίνει με πολλά high-low στον άξονα ανάμεσα στους ψηλούς της, και την ικανότητα του Καλάθη να “σημαδεύει” με εξαιρετική ακρίβεια τα mis-match στη ρακέτα.

Η συνεργασία Καλάθη-Μίροτιτς οδηγεί με κλειστά μάτια την επίθεση τους καθώς παράγει 2.7 ασίστ ανά παιχνίδι(στα 7 παιχνίδια που έχουν παίξει και οι 2). Ήδη η δραστηριότητα Αμπρίνες και Κούριτς πίσω από τα σκριν είναι ο βασικότερος οπλισμός των μπλαουγκράνα για να στήσουν την επίθεση τους στους χρόνους που θέλουν και να προκύψει κυκλοφορία που θα δώσει τα κατάλληλα ελεύθερα σουτ, όσο επιμένουν να βρουν την ιδανική ευκαιρία να περάσει η μπάλα στο καλάθι για μεγαλύτερο efficiency αφήνοντας λίγο στην άκρη την αναζήτηση ρηγμάτων και επιθέσεων με ταχύτητα απέναντι στα close-out “κυκλώνοντας” ως στόχο την κατεύθυνση της μπάλας στις ζώνες που είναι πιο αποδοτικοί.

Μπορεί η παραπάνω διαδικασία να έχει ρίξει τους χρόνους επίθεσης της Μπάρτσα και να μη δίνει ακόμα κάποια κινηματογραφικής αρτιότητας εκτέλεση, όμως αυτό που δεν άλλαξε σε σχέση με πέρσι είναι η άμυνα της ως άρμα μάχης. Είναι με πολύ μεγάλη διαφορά πρώτη σε defensive rating στη διοργάνωση (86.4 τη στιγμή που η δεύτερη Ζενίτ είναι στο 93.4), χρησιμοποιεί συχνά τα trapping press σε όλο το γήπεδο που είναι σήμα κατατεθέν του Σάρας από τη δουλειά του στη Ζαλγκίρις και έχει την πολυτέλεια για bullying ψηλά στην περιφέρεια με τους Νικ, Χάνγκα, Χίγκινς και Μπολμάρο.

Εξέχουσα όμως σημασία στην αμυντική της τακτική με τη δυνατότητα τους να στηρίξουν hedge άμυνες και να καλύψουν χώρους έχουν οι ψηλοί της Ντέιβις,Οριόλα και ο Σμιτς ο οποίος έχει μετατραπεί στον κρυφό άσσο στο μανίκι του Λιθουανού καθώς είναι ο παίκτης με τα μεγαλύτερα ποσοστά ευστοχίας στο ρόστερ (πάνω από 70%), μπορεί να επιτελέσει ρόλο μπαλαντέρ στο 4 και το 5 (μπορεί να ανέβει ακόμα και στο 3), και να αμυνθεί με ανάλογη αποτελεσματικότητα στην μπροστά και πίσω γραμμή άμυνας.

Είχα έναν σκεπτικισμό για το πώς θα μπορέσει να μεταφράσει ο κόουτς ένα τέτοιο υλικό που έχει μεγάλα εφόδια να τρέξει το γήπεδο και να παίξει ένα μπάσκετ ελεύθερο και προσανατολισμένο σε μεγάλο αριθμό εκτελέσεων και προσωπικών ενεργειών στο δικό του μπάσκετ. Ένα μπάσκετ που από αυτά που είδαμε στη Ζαλγκίρις είναι πιο αυστηρά δομημένο σε σχέση με κάθε άλλου προπονητή στην Ευρωλίγκα (δηλαδή ζυγίζει με απόλυτη ακρίβεια τις απόπειρες των παικτών του περιορίζοντας πολλές φορές την ατομική πρωτοβουλία), κάτι όμως που θα έπρεπε να επαναξιολογηθεί σε διαφορετικό περιβάλλον.

Ακόμα στα μάτια μου δε χωνεύεται εύκολα το οτι ομάδα με Νικ, Χίγκινς, Αμπρίνες, Μίροτιτς κ.ο.κ δεν ανοίγει το ρυθμό, όμως πέρα απο προσωπικά γούστα το πείραμα που τρέχει αυτή τη στιγμή στη Βαρκελώνη παίρνει ήδη θετικό πρόσημο. Η ένταση ή σκληράδα που μπορεί αυτή η ομάδα να βγάλει αλλά και η φοβερή συνέπεια και ακρίβεια στις δράσεις μισού γηπέδου όταν αυτή η δουλειά φτάσει σε μεγαλύτερα επίπεδα ομοιογένειας και αυτοματισμών μπορεί να αποδειχθεί απίστευτα επιβλητική και πιστή στο ραντεβού με τις νίκες όταν αυτές “μετράνε”. Είναι η ομάδα που τρέχει την κούρσα της διοργάνωσης ως φαβορί για την ώρα, ίσως να τη βοηθούσε η ύπαρξη ενός ακόμα καλύτερου ψηλού μαζί με τον Ντέιβις, αλλά μαζί με τα γνωστά καλούδια της θεωρώ οτι θα είναι κλειδί αυτή η ισορροπία και η σωστή δόση ελευθερίας σε ορισμένα περιφερειακά όπλα.

Εφές

Για την Εφές τα λόγια που μπορούν να ειπωθούν είναι λιγότερα καθώς είναι μια ομάδα που γνωρίζουμε και έχουμε μάθει καλά τα τελευταία 2 χρόνια και η φετινή εικόνα δεν απέχει πολύ. Είναι εντυπωσιακό το οτι η μοναδική αλλαγή σε σχέση με το υλικό που είχε πριν 2 έτη είναι ο Σίνγκλετον έναντι του Μότουμ (αντίστοιχα σε σχέση με πέρσι ο Μόερμαν αντί του Πίτερς), ενώ η φιλοσοφία της δεν έχει αλλάξει στο ελάχιστο.

Ο Αταμάν βασίζεται σε μια spread pick and roll offense, όχι όμως με τον τρόπο που έχουμε ενοχοποιήσει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια μια τέτοια heavy επίθεση για διάφορους λόγους. Αλλά μια τέτοια βασισμένη σε διαφορετικά εφαλτήρια όπως :

  1. εξαιρετικούς δημιουργούς όπως οι Λάρκιν, Μίσιτς, Σιμόν και Μπομπουά
  2. διαφορετικές γωνίες και εισαγωγές για να τρέξει (ο Κροάτης συχνά από το φτερό και με side picks, ο Γάλλος παίρνοντας downscreen που τον βάζει στον άξονα αφού απειλεί σε πρώτο χρόνο με σουτ)
  3. πολύ καλούς σουτέρ και close-out απειλές (Μόερμαν και Άντερσον είναι τόσο άρτιοι και μετρημένοι όσο πρέπει εδώ)
  4. και ταυτόχρονα ψηλούς που μπορούν να στηρίξουν ως σκαλοπάτια τη διανομή της μπάλας και την άρτια συνέχεια της επίθεσης αν η άμυνα αναγκάσει το χειριστή να σπάσει τη μπάλα στο high post(Ντάνστον βάζοντας στο παρκέ και πασάροντας στο short roll, Πλάις-Σίνγκλετον μένοντας έξω και σουτάροντας ή συνεχίζοντας με hand-off πάσα για την αλλαγή χειριστή)

‘Ενα ερωτηματικό εγείρεται για την αμυντική τους εγρήγορση ως τώρα, κάτι που μάλλον έχει κοστίσει και σε αποτελέσματα. Μια συνθήκη που ίσως και είναι απόρροια του γεγονότος οτι δεν έχουν αλλάξει καθόλου τον πυρήνα τους φρεσκάροντας με κάποια γερή ένεση αθλητικότητας και αμυντικού φίλτρου το ρόστερ. Ίσως ο Αταμάν έχει την απάντηση στο εσωτερικό της ομάδας του καθώς επιχειρεί να φέρει μπροστά γηγενείς όπως ο Τουντσέρ, ο Γκάζι και φυσικά ο Μπαλμπάι για να δώσουν παραπάνω ενέργεια και να τονώσουν το αμυντικό effort των lineups. Η άμυνα τους μπορεί να είναι και να γίνει αρκετά καλή και πιεστική, μερικές φορές μοιάζει να στερείται κάποιου όμως που θα κάνει τη διαφορά.

Νομίζω οτι η Εφές απλά συντηρεί τον κορμό αλλά και την “πείνα” της ώστε να ρίξει τις βολές που της αναλογούν από πέρσι όπου έχασε την ευκαιρία να τελειώσει τη διοργάνωση κυνηγώντας το τρόπαιο. Με την απουσία του Λάρκιν έχασε βαθμούς, όμως με όλους πίσω υγιείς, περισσότερο rotation και τις μηχανές στο 100% δε νομίζω πως θα έχει πονοκέφαλο για να πλασαριστεί στις πρώτες θέσεις. Με άλλους να κάνουν ένα βήμα πιο μπροστά και άλλους να στέκονται λίγο πιο πίσω θα προχωρήσει στα ίδια και το μεγάλο challenge πιστεύω για τους Τούρκους είναι να ανεβάσουν την αμυντική τους αποτελεσματικότητα. Ο Σίνγκλετον είναι ένα μεγάλο asset εδώ σε σχέση με το 19′ όμως η άλλη όψη του νομίσματος των πολλών καλών και “μπαλάτων” περιφερειακών είναι οτι μια ομάδα με πολλαπλές εστίες σκορ και προσωπικής φάσης (όπως εκείνη η Τσσκα) θα βρει την ευκαιρία να χτυπήσει τα liabilities που θα βρει.

Τσσκα Μόσχας

Αυτό το καλοκαίρι ο Ιττούδης άλλαξε το προφίλ της τελευταίας πρωταθλήτριας Ευρώπης πηγαίνοντας σε κινήσεις αρκετά διαφορετικής φιλοσοφίας σε σχέση με την προηγούμενη, μετατοπίζοντας το star quality του στη ρακέτα υπογράφοντας του Σενγκέλια και Μιλουτίνοφ. Οι Ρώσοι αν και έκαναν ένα αμφίβολο ξεκίνημα και περνώντας κάποιες φουρτούνες, έχουν πλέον βάλει το τρένο στις ράγες και μοιάζουν να μπαίνουν σε περίοδο που αρχίζουν να νιώθουν καλύτερα, με τον Τζέιμς να περνάει από το ναδίρ στο ζενίθ και μετά τον “καυγά” με τον κόουτς να έχει επιστρέψει δριμύτερος.

Η Τσσκα είναι και φέτος ομάδα isolation και έχοντας πλέον εκτός από περιφερειακούς να το εκφράσουν(ο Κλάιμπερν είναι ένα κινούμενο iso κοντά ή μακριά από το καλάθι) προσέθεσαν ανάλογη διάσταση στη ρακέτα με τον Σενγκέλια που του αρέσει να βάζει τη μπάλα στο παρκέ με πλάτη ή πρόσωπο και να ψάχνει συνθήκες δημιουργίας ή εκτέλεσης. Έχουν ένα εντυπωσιακά μικρό ass/to ratio (1.17) κυρίως γιατί είναι η ομάδα με τις λιγότερες ασίστ ανά μ.ο στη διοργάνωση. Η αποτελεσματικότητα του Γεωργιανού και γενικώς η παραγωγικότητα του θα πρέπει ίσως να τους προβληματίζει μιας και έχει χαμηλά ποσοστά(μόλις 40% fg) και δείχνει να ζορίζεται πολλές φορές από το υπόλοιπο spacing για να βρει τους χώρους που θέλει κάτω από το καλάθι, ειδικά παίζοντας μαζί με τον Μιλουτίνοφ ενώ αντίθετα μαζί με τον Bolomboy έχει +19(έναντι +4) στο PIR. Εν ολίγοις στην επίθεση βολεύεται να λειτουργεί ως ‘5’ και να έχει παρτενέρ στη φροντλάιν με σουτ.

O Σέρβος με τη σειρά του ανεβάζει τους δείκτες του true rebounding rate σε 53.3 έναντι 49.2 όταν δε βρίσκεται στο παρκέ (παραδόξως και φέτος έχουν σοβαρές αδυναμίες στο ριμπάουντ) , αλλά μειώνει αντίστοιχα το defensive rating, οπότε είναι κάτι που θα πρέπει να προσέξει αναφορικά με τα σχήματα τα οποία επιλέγει να τον δέσει. Η επίθεση της Τσσκα γενικώς δε τον ενσωματώνει σε ρόλο πέρα από finisher, κάτι που φανερώνει εν μέρει τη στασιμότητα του παίκτη όσον αφορά το δικό του σκοράρισμα και τις κινήσεις στο post ή γενικώς στα 4-5 μέτρα που παρότι θα μπορούσε να δουλεύει, η ομάδα δε θα του δώσει το χώρο για να βελτιωθεί στην “πλάτη” της. Νομίζω πως η επιστροφή του Στρέλνιεκς υγιή μπορεί να τον βοηθήσει να λάβει τη μπάλα σε καλύτερα σημεία, καθώς ο Χίλιαρντ που είναι ο μόνος πλέον παίκτης για να βγει από τα σκριν στα φτερά και να φτιάξει το δικό του play, είναι απόλυτα ταγμένος στη δική του εκτέλεση και δεν έχει ανεβάσει τη δημιουργία του όπως θα μπορούσε, παρότι φυσικά στη μέρα του είναι πιστόλι.

Ενδιαφέρον έχει το πώς προσπαθεί να δομήσει την επιθετική του ιεραρχία ο κόουτς. Ο Κλάιμπερν έχει ανέβει πολύ περισσότερο φέτος σε αρμοδιότητες άσσου για να βρει συχνότερες ευκαιρίες για εφόρμηση στο καλάθι και να μοιράσει τη μπάλα πιο “δημοκρατικά”, κάτι που φαίνεται να λειτουργεί ευεργετικά για την ομάδα καθώς για παράδειγμα με τον Χάκετ στο παρκέ έχει το μεγαλύτερο δείκτη +/- υπέρ της. Ο Τζέιμς δείχνει σε θέμα ρεπερτορίου να προσθέτει συνεχώς πράγματα με εντυπωσιακή ποικιλία σε σειρά από sidesteps, hesitation και step-backs αλλά να προτιμάται να λειτουργεί με λιγότερες ευθύνες απόφασης από όσες είχε πέρσι και να πηγαίνει η μπάλα στα χέρια του σε καταστάσεις που απαιτούν εκτέλεση.

Περίμενα οτι το περιστατικό με τον Τζέιμς μπορεί να φέρει ακόμα και την απομάκρυνση του, εν μέρει βλέποντας και μια εικόνα ενός ρόστερ που ψάχνει τρόπο να μοιράσει τη μπάλα ανάμεσα σε παίκτες που τη χρειάζονται για να λειτουργήσουν και δεν έχει την κατάλληλη ισορροπία και καθοδήγηση για να το πραγματοποιήσει. Ο the_natural όμως έχει διαφορετική άποψη με τα τελευταία του όργια και νιώθω οτι μπορεί φέτος να δούμε από αυτόν πράγματα κοντινά στα περσινά του Λάρκιν.

Θα πρέπει νομίζω η ομάδα να του δώσει με σύνεση τα κλειδιά στο κομμάτι της εκτέλεσης κοιτάζοντας να βρει καλύτερες φόρμουλες στο θέμα του spacing και του σουτ, αφήνοντας τον Σενγκέλια ένα παίκτη τον οποίο θεωρώ εξαιρετικό, να βρει σιγά σιγά το ρόλο του και να βοηθήσει από μια σειρά πραγμάτων που ξέρει να κάνει επίσης πολύ καλά όπως άμυνα και ριμπάουντ πηγαίνοντας περισσότερο προς το “εργάτης”. Παρότι το πλεονέκτημα μοιάζει να το έχουν καπαρωμένο νιώθω οτι αυτή η ομάδα παρά το φοβερό υλικό της στερείται έμφυτης χημείας ανάμεσα σε κομμάτια του παζλ της και θα χρειαστεί μεγάλο διάστημα για να βρει την ιδανική τομή για τη φετινή σεζόν και το τέλος του δρόμου.

TIER B — Playoff Locks / F4 Contenders/ Title Underdogs

Στην παρακάτω κατηγορία ανήκουν οι ομάδες που μοιάζουν ένα σκαλί κάτω από τα φαβορί αλλά με σοβαρό προβάδισμα για είσοδο στην 8άδα και βλέψεις για το πλεονέκτημα έδρας με βάση τις δυνατότητες τους, το μπάσκετ που παρουσιάζουν ως τώρα και τη βαθμολογική τους θέση.

Ρεάλ Μαδρίτης

Η Ρεάλ έχει ήδη φέτος βρεθεί μπροστά σε μια νέα συνθήκη, αρκετά καινούρια και αχαρτογράφητη για τον Pablo Laso που είχε να διαχειριστεί το ιδιαίτερο καθεστώς με τον Καμπάτσο να ήταν ήδη με ένα πόδι εκτός ομάδας και την ομάδα 1 επίπεδο κάτω σε θέμα έντασης χάνοντας αρκετά αποτελέσματα στους πρώτους αγώνες. Στα τελευταία παιχνίδια δείχνει να έχει επανέλθει η ενέργεια της ομάδας η οποία ανέβασε κατακόρυφα την άμυνα της αλλά παρ’όλα αυτά θα πρέπει πλέον να πορευτεί δίχως να έχει κάποιον αδιαφιλονίκητο σταρ στη διάθεση της που να μπαίνει στη συζήτηση ενός πολύ κλειστού club παικτών για τον καλύτερο της ηπείρου.

Ο Καμπάτσο ήταν πέρα από καλύτερος παίκτης της και αυτός που θα έθετε το ρυθμό και θα έβαζε στο παιχνίδι τους συμπαίκτες του ρυθμίζοντας στην εντέλεια τους χρόνους επίθεσης των galacticos καθώς και βρίσκοντας τους με κλειστά μάτια κάνοντας δύσκολες γωνίες πάσας να μοιάζουν με παιχνιδάκι και τις άμυνες να ψάχνουν πως η μπάλα βρέθηκε κάτω από το καλάθι. Αν μάλιστα αποχωρήσει και ο Ντεκ για NBA όπως λένε τελευταίες φήμες, θα χάσει ένα ακόμα πολύτιμο γρανάζι και 2-way πόλο στο οικοδόμημα του ο οποίος του δίνει μια διαφορετική νότα νεανικότητας στη γραμμή forward σε σχέση με τον υπόλοιπο κορμό του.

Λίγο πολύ όλοι γνωρίζουμε το παιχνίδι της βασίλισσας και πού αυτό βασίζεται. Κλασικό firepower πίσω από τα 6.75, pindown και flare screens για τους εξαιρετικούς wing της, efficient παιχνίδι μισού γηπέδου και μοίρασμα κατοχών με τη μπάλα να περνάει σωστά προς τα μέσα και συνολικό σήμα κατατεθέν η ικανότητα να εναλλάξει τη μπάλα ανάμεσα σε διαφορετικές πηγές δημιουργίας οι οποίοι μπορούν να παίξουν το ίδιο αποδοτικά και στην πίσω πλευρά του παρκέ. Ουσιαστικά βρίσκεται μαζί με την Εφές πίσω μόνο από τη Βαλένθια στη 2η θέση περισσότερων πόντων από ασίστ ανά παιχνίδι.

Φυσικά η νέα της σταθερά τα τελευταία χρόνια είναι ο Ταβάρες στο κέντρο του ζωγραφιστού, κάτι το οποίο απλά στιγματίζει την αμυντική της συμπεριφορά καθώς είναι ο άνθρωπος που κατευθύνει όλους τους συμπαίκτες και τη στόχευση τους, αναγκάζοντας τους αντιπάλους να περάσουν μια βόλτα από το ζωγραφιστό για να τον αντιμετωπίσουν. Επιτρέπει εν ολίγοις στους καλούς on-ball pick and roll defenders (Τέιλορ,Καμπάτσο,Κοζέρ,Ρούντι) της Ρεάλ να γίνονται ασφυκτικά πιεστικοί στην πρώτη γραμμή άμυνας ξεροντας οτι πίσω περιμένει ο τερματοφύλακας. Λίγες ομάδες έχουν το midrange game, τον ψηλό να τον απομακρύνει από τη βοήθεια ή τη γρήγορη τρανζίσιον μετάβαση ή κυκλοφορία για να αποφύγουν τις παρεμβάσεις του.

Η πιθανότητα απόκτησης παίκτη στον άσσο είναι μια μεγάλη ιστορία καθώς πέρα από την απαγόρευση των 2 μη Ευρωπαίων ή Αφρικανών που έχει η ACB, κυρίως ο Λάσο μοιάζει δύσκολο να εμπιστευτεί τα σκήπτρα σε έναν διαφορετικό παίκτη από την αμερικάνικη αγορά που δε θα έχει στο απόλυτο τον αλτρουισμό και την αυτοκυριαρχία να διαχειριστεί την οργανωτική αρμοδιότητα και να πάρει αυτή τη θέση την οποία όποιος αναλαμβάνει παίρνει ένα απευθείας εισιτήριο για τη μεγάλη λίγκα (Ροντρίγκεθ, Γιουλ παρότι έμεινε, Ντόνσιτς, Καμπάτσο). Ο Γιουλ είναι μακριά από αυτό που ξέραμε όμως ίσως στη Μαδρίτη υπάρχει η αίσθηση “υποχρέωσης” να του δώσουν αυτή την ευκαιρία.

Κάπως έτσι είναι ιδανική ευκαιρία να δώσουν μια ώθηση στο νέο παιδί-θαύμα του ισπανικού μπάσκετ, τον Αμπάλντε, έναν παίκτη που ο τρόπος που μπορεί να τρέξει το γήπεδο, να μείνει όρθιος απέναντι σε επαφές στο καλάθι και να παίξει άμυνα παντού είναι μοναδικός και θεωρώ σύντομα θα θεωρείται παίκτης πρώτου επιπέδου. Ο Ισπανός που καλείται να καλύψει από το 1 ως το 3, όντας ικανός να λάβει τη μπάλα στην κορυφή και να ψάξει ο ίδιος τους συμπαίκτες του ως “κεφάλι” της επίθεσης, είναι μαζί με τον Γκαρούμπα τα νέα project της Ρεάλ, με τον τελευταίο να έχει μοναδικές ικανότητες με τη μπάλα για το ύψος του όπως και τρομακτικό αμυντικό versatility με fundamentals κάτι που νομίζω δε θα αργήσει να τον στείλει επίσης στην Αμερική(λογικά θα παίζει εκεί στο 4).

Η Ρεάλ καλείται φέτος να κυνηγήσει από ένα διαφοετικό status τη διάκριση της, αυτή του αουτσάιντερ απέναντι στα φαβορί. Η ποιότητα της εξακολουθεί να είναι τεράστια και παίκτες που βρίσκονται 11οι και 12οι στην ιεραρχία αλλού θα ήταν πρωταγωνιστές. Ο οδηγός της θα πρέπει να είναι η άμυνα πλέον βάζοντας την ομαδική συνεργασία μπροστά και φρεσκάροντας πρώην σταρ τους οποίους έχει μετατρέψει σε ρολίστες ξανά στα παλιά τους καθήκοντα. Παρ’όλα αυτά η επίθεση της ίσως στερηθεί την άνεση που τη διακατείχε να ξεδιπλωθεί και να παράγει σε fast tempo. Αν και είναι ρευστό ανάλογα την απόκτηση ή μη παίκτη, πιστεύω θα εδραιωθούν στην 8άδα και θα μείνουν κοντά στο πλεονέκτημα το οποίο έχουν πιθανότητες να ξανακερδίσουν για τα playoff.

Αρμάνι Μιλάνο

Οι μικρές ή μεγάλες βόμβες της Αρμάνι Μιλάνο στη φετινή offseason δε γινόταν να την τοποθετήσουν χαμηλότερα από αυτό το γκρουπ όπως και οι δυνατότητες που μοιάζει να έχει παρατηρώντας το παιχνίδι της ανά διαστήματα όταν βρίσκει ρυθμό στην επίθεση και εκφράζει την εξαιρετική της υπεροπλία.

Oι Ιταλοί βρίσκονται στη 2η θέση σε ποσοστό ευστοχίας στο 3ποντο στη διοργάνωση (σχεδόν 41%), κάτι διόλου περίεργο αν εξετάσουμε τους πολύ αποτελεσματικούς σουτέρ που διαθέτουν και τη φιλοσοφία τους που δεν υπαγορεύει βιαστικά σουτ ή iso μακριά από το καλάθι, αλλά τέτοιες φάσεις πιο κοντά σε αυτό που μπορούν να προσφέρουν open looks μετά από κυκλοφορία της μπάλας. Η πολυφωνία τους στην περιφερειακή γραμμή σε ζαλίζει καθώς έχουν μια πλειάδα παικτών που μπορεί να πρωταγωνιστήσει ή να υποστηρίξει ενεργά μια ποιοτική επίθεση. Ο βασικός μηχανοδηγός είναι ο Σέρχιο Ροντρίγκεθ και η παρουσία του είναι ευεργετική στο σωστό τρόπο μοιράσματος της μπάλας ανάμεσα σε τόσους εκτελεστές, αλλά και την σωστά τοποθετημένη αφετηρία της επίθεσης που μπορεί να ξεδιπλώσει καλό passing game.

Πλέον έχει τα πόδια να τον καλύψουν και να δώσουν αθλητικότητα που έλειπε πέρσι με τους Ντιλέινι και Σιλντς δίπλα του να είναι βασικά γρανάζια στο να μετατρέψει η ομάδα ένα efficient επιθετικό προφίλ σε ένα 2-way πρόσωπο. Ο Ετόρε Μεσίνα έχει αυστηρές απαιτήσεις από την επιθετική λειτουργία της ομάδας και των παικτών του, και παρότι υποστηρίζει αρκετά την επίθεση μέσα από προσωπική φάση, το θέτει σε αυστηρό πλαίσιο απαιτώντας ουσιαστικά από τους πολλούς αστέρες του να βρουν το εκάστοτε σωστό mis-match να χτυπήσουν και την πιο ευνοϊκή συνθήκη ή παίκτη για να το κάνουν. Μέσα σε αυτό το σύνολο είναι ευλογία η παρουσία του Χάινς για αυτό το σκοπό, καθώς είναι εξαιρετικός στο να σπάει σε σωστό timing τη μπάλα.

Είναι αξιοθαύμαστο για τον Κέβιν Πάντερ οτι μέσα σε ένα ρόστερ με τέτοια αστέρια δίπλα του, είναι με διαφορά πρώτος σκόρερ (16 π.), αποτελώντας τον smooth criminal της διοργάνωσης με φοβερή φινέτσα και τρόπους να σηκωθεί για εκτέλεση ακολουθώντας με εξαιρετική ανταπόκριση ως τώρα και την προσταγή να ψάχνει την έξτρα πάσα όταν πρέπει χωρίς να απεμπολεί τον score-first του χαρακτήρα. Ο Λεντέι επίσης εξαργυρώνει την ικανότητα του στο σκοράρισμα και τελείωμα φάσεων υπό διαφορετικές συνθήκες ενώ το σύνολο τον χρειάζεται πολύ και στην άμυνα ευελπιστώντας να δείξει και εκεί άνοδο.

Φυσικά το challenge αυτής της ομάδας είναι να παρουσιάσει αποτελεσματική άμυνα, έχοντας αυτή τη στιγμή ένα από τα χειρότερα def rating στη διοργάνωση. Παρότι έχει προσθέσει παίκτες με πόδια σε σχέση με την περσινή soft εικόνα και έμπειρους αθλητές που ασφαλώς και μπορούν να αμυνθούν σωστά και να συνεργαστούν, της λείπουν πραγματικά σημεία αναφοράς στο πίσω μέρος του παρκέ και θα χρειαστεί να βγάλει πολύ μεγάλη ένταση καθώς έχει χαμηλώσει και τα ύψη κάτι που μπορεί να την πλήξει στην πίσω γραμμή άμυνας και το ριμπάουντ.

Παρότι κριτικάρεται αρκετά όπως είναι λογικό ο οργανισμός και οι επιδιώξεις του Μεσίνα ήταν σε κάποιο σημείο αμφίβολες στη μεταγραφική περίοδο και το ξεκίνημα της σεζόν, σταδιακά η ομάδα αρχίζει να δένει παρουσιάζοντας μάλιστα πολύ καλή επιθετική ροή. Πιστεύω πως η Αρμάνι σιγά σιγά μπορεί να δείξει ως μια από τις 3-4 καλύτερες επιθέσεις στη λίγκα αρχίζοντας να εναλλάσσει τους εξαιρετικούς περιφερειακούς της και βρίσκοντας το moto για τη συνεργασία τους.

Αν και υπάρχει μια ασάφεια στο ποιος βγαίνει μπροστά σε θέμα leadership και χρόνων και ποια είναι η ταυτότητα της ομάδας, εντοπίζω να με ιντριγκάρει ώρες ώρες η ανάδειξη ενός επιθετικά positionless basketball όταν χαμηλώνει στη γραμμή ψηλών και ψηλώνει στο backcourt. Θεωρώ αναγκαία συνθήκη να “δείξει” πιο φανερά ένα συγκεκριμένο προφίλ ανεβάζοντας κάποιους αθλητές, για μένα προσωπικά αυτός καλείται να είναι ο Ντιλέινι που μπορεί να εκπροσωπήσει την ηγετική παρουσία και να είναι παρών και στις 2 πλευρές του παρκέ. Το μεγάλο ερωτηματικό που απαιτεί εργατοώρες και χημεία θα είναι η άμυνα, ίσως αυτό που μπορεί να τους στερήσει τους υψηλούς στόχους τους παρότι αυτή τη στιγμή προσωπικά θεωρώ πολύ πιθανό να βρεθούν κοντά στην 4άδα της regular season.

Βαλένθια

Kudos στους Ισπανούς. Οι νυχτερίδες για μένα είναι αυτή τη στιγμή ένα από τα πιο ενδιαφέροντα projects και things to watch στη Εuroleague ανεβάζοντας στη σκηνή μια νέα πόλη και δείχνοντας οτι νοικοκυρεμένα αλλά και με σωστή επένδυση μια ομάδα μπορεί σταδιακά να ανέλθει στο επίπεδο ανταγωνισμού της διοργάνωσης. Μην ξεχνάμε οτι και πέρσι βρίσκονταν εντός 8άδα για το μεγαλύτερο διάστημα της σεζόν. Ελπίζω σύντομα να γράψω κάτι αποκλειστικά για τη Βαλένθια.

Πρόκειται για μια επίθεση συνεργασίας και ένα σύστημα που προσπαθεί να εντάξει όλους τους συμμετέχοντες στην πιο δημοκρατική επίθεση της λίγκας. Βρίσκονται με διαφορά πρώτοι σε παραγωγή πόντων από ασίστ στη διοργάνωση και μάλιστα αυτές να μοιράζονται ανάμεσα σε πολλούς παίκτες.

H παραγωγική τους διαδικασία μοιράζεται σε διαφορετικά spots και δράσεις. Ακουμπάνε πολύ τη μπάλα στο low post σε Κάλινιτς, Γουίλιαμς και Ντούμπλιεβιτς ψάχνοντας cuts στο καλάθι μέσα από cross screens και weak side curls, ενώ είναι επικίνδυνοι στα φτερά με πολλά flare screens που προκύπτουν για σουτέρ όπως ο Πρέπελιτς και ο Σαν Εμετέριο (δυστυχώς έχουν χάσει με τραυματισμό τον Μαρίνκοβιτς). Ο Σλοβένος γκαρντ έχει κάνει εξαιρετικό establish πλέον στη διοργάνωση όντας δηλητήριο από τα 6.75 αλλά κυρίως δείχνοντας φοβερή προσαρμογή στο διάβασμα του παιχνιδιού και την πάσα. Απομακρύνει τη μπάλα από τα χέρια του σε εξαιρετικό timing και έχει κολλήσει απόλυτα στο μοτίβο επίθεσης.

Είναι τεράστια η σημασία των shooting-5 τους στο παιχνίδι. Ουσιαστικά η πιο συχνή εισαγωγή τους στο μισό γήπεδο ακουμπάει στην κορυφή και τον ψηλό τους κάτι που γεννάει χώρους και ευκαιρίες για ευκολότερη διείσδυση με τη μπάλα ή κόψιμο χωρίς αυτή στο ζωγραφιστό. Φυσικά ο Ντούμπλιεβιτς δεν περιορίζεται γενικώς σε αυτό καθώς είναι ο μοναδικός στο είδος του στη θέση 5 στην Ευρώπη που είναι ο επιθετικός frontman μιας καλής ομάδας. Ο Μαυροβούνιος βάζει στο παρκέ τη μπάλα και τη μοιράζει, σουτάρει ή παίζει με τα κιλά του στο καλάθι και όλη αυτή η δραστηριότητα αυτού και του Tobey περιφερειακά γεννά ευκαιρίες για παίκτες με περιορισμένο ταβάνι αλλά σωστή συμπεριφορά στο παιχνίδι όπως ο -ορισμός του τίμιου- Βαν Ρόσομ να πάει με τη μπάλα στο βαμμένο ψάχνοντας γωνίες πάσας ή εκτέλεσης.

Αυτή την επίθεση στην οποία συμμετέχουν πολλοί παίκτες και υπάρχουν διαφορετικές εστίες δημιουργίας (κάνει σούπερ χρονιά και ο Κάλινιτς), συμπληρώνει άψογα ο Ponsarnau με καλούς σουτέρ σε όλο το ρόστερ ενώ άλλο ένα συν είναι οτι φέρνει μπροστά νέα παιδιά όπως ο Pradilla και ο Puerto που έχει ένα πολύ δυνατό ζευγάρι ποδιών και φρεσκάρει το 3. Κομβικός και ο ρόλος του Λαμπειρί ο οποίος είναι ο πιο εντυπωσιακός ριμπάουντερ σε ψηλές διεκδικήσεις στη λίγκα, ένας banger πολυτελείας στο 4 και άψογη κάλυψη του Ντούμπλιεβιτς.

Το liability της Βαλένθια είναι η άμυνα της. Η άλλη όψη του νομίσματος για τον Ντούμπλιεβιτς δείχνει οτι έχει πρόβλημα στα πόδια και την ακολούθηση γρήγορων παικτών, ενώ και στα γκαρντ λείπουν οι defensive stoppers με τον Χέρμανσον να χάνει λεπτά για αυτό το λόγο από τον Βίβες. Μάλιστα η προσέγγιση τους απέναντι στο pick and roll είναι τολμηρή, καθώς παίζουν βαθύ hedge out και οι Λαμπειρί και Κάλινιτς προσπαθούν να αναλάβουν την κάλυψη στις απαιτητικές περιστροφές μετά την έξοδο του συνήθως αργού ψηλού. Παρ’όλα αυτά θεωρώ έχουν περιθώρια βελτίωσης εδώ καθώς ακολουθούν μια τακτική την οποία έχουν κι άλλο δρόμο μπροστά τους για να αφομοιώσει καλύτερα όλο το σύνολο.

Είχα σοβαρές ενστάσεις στην αρχή της σεζόν για τον τρόπο που δομήθηκε η Βαλένθια κυρίως στα γκαρντ και δεν περίμενα οτι θα πάει τόσο καλά, καθώς της έλειπαν τα γρήγορα πόδια με παιδιά που μπορούν να σπρώξουν τη μπάλα γρήγορα μπροστά, να είναι με άνεση floor generals και να έχουν τα πόδια να πατήσουν ζωγραφιστό και να αμυνθούν. Όμως ο τρόπος που διαχειρίζονται τις μεταβάσεις και τις επιθέσεις τους καλύπτει αυτό το κενό, ενώ το step-up του Πρέπελιτς προσθέτει μια καλή απειλή στη γραμμή τους.

Ίσως μοιάζει φιλόδοξο το γεγονός οτι τους έχω σε αυτό το στρώμα, όμως βλέποντας τη θέση , την εικόνα τους αλλά και τα περιθώρια εξέλιξης που δίνει ένα στυλ το οποίο τους επιτρέπει να παράγουν σε σταθερή βάση στη regular season μαζί με το βάθος τους, μου μοιάζει πολύ δύσκολο να μη μπουν στα πλέι-οφ. Ίσως το ταβάνι τους δεν είναι για παραπάνω από μια 5η-6η θέση και αξιοπρεπή αποκλεισμό στα playoffs, όμως η δουλειά και η σιγουριά που αποπνέει η φιλοσοφία τους δε μου επιτρέπει χαμηλότερη τοποθέτηση.

Tα αναφερόμενα στατιστικά είναι από το overbasket και το επίσημο site της Euroleague.

Euroleague Ακτινογραφία : Group Tiers(Part1)