Η μάχη για την 8άδα έχει ανάψει για τα καλά με περισσότερους ίσως διεκδικητές από ποτέ. Πάνω από 8 ομάδες κονταροχτυπιούνται σε αυτή τη φάση και μαζί με τη θέση της Εφές αφήνουν το τοπίο θολό και εξαιρετικά αμφίρροπο σε σχέση με την κατάληξη. Συνέχεια στο προηγούμενο κείμενο σχολιασμού και ανάλυσης κυρίως των προφίλ των ομάδων με τα group tiers στη φετινή σεζόν.

Γράφει ο Peris

Χαιρετώ κι εύχομαι καλή χρονιά σε όλους με καλύτερες μέρες. Συνέχεια (έστω και αργοπορημένα) στο κομμάτι των πρώτων ομάδων με αυτές που βρίσκονται στη μάχη των playoffs. Nα διευκρινίσω λίγο πάνω σε αυτό, ότι είναι περισσότερο αφορμή για ανάλυση και κουβέντα αυτή η κατάταξη (άλλωστε αυτά αλλάζουν από βδομάδα σε βδομάδα), ενώ η τοποθέτηση τους (που μάλιστα έγινε σε διαφορετικούς χρόνους και ουσιαστικά την έκανα πριν 1 μήνα) είναι περισσότερο ένας συνδυασμός της ως τότε εικόνας -βαθμολογικής θέσης- πρόγνωσης της συνέχειας από μένα και λιγότερο μια ευκαιρία διαχωρισμού.

TIER C – PLAYOFF CONTENDERS

Ζενίτ

Εν τέλει φαίνεται πως κακώς άφησα σε αυτό το γκρουπ τους Ρώσους και έπρεπε να τους ανταλλάξω θέσεις με τη Βαλένθια με την οποία θεωρώ πως έχουν κοινό προφίλ ως ομάδες regular season, αλλά με την ομάδα του Τσάβι Πασκουάλ να είναι ένα σκαλί πιο συνεπής στην πνευματική και τακτική της ετοιμότητα σε κάθε ματς. Ο Ισπανός κόουτς έχει εναρμονιστεί πλήρως με το σύλλογο και τους οδηγεί με σιγουριά βετεράνου στην 8άδα με κρυφές βλέψεις ακόμα και για πλεονέκτημα έδρας έχοντας μετουσιώσει την σχετική οικονομική άνεση των Ρώσων σε ένα μη αστραφτερό, αλλά πολύ συμπαγές, ουσιαστικό και καθόλου φλύαρο σύνολο.

Η Ζενίτ τρέχει μια από τις αρτιότερες επιθέσεις μισού γηπέδου σε τρόπο ανάπτυξης. Με ‘γωνίες’ που δημιουργούν flow μέσα από ένα off-ball screen playbook που πατάει στην εκτέλεση των Χόλινς (με έχει εντυπωσιάσει ο Αμερικανός, είναι πραγματικά πολύ καλός παίκτης, φαρμακερό χέρι που μπορεί να βάλει τη μπάλα κάτω αν δεν εκτελέσει σε πρώτο χρόνο και 2-way με υπόσταση αμυντικά), Ρίβερς και Μπάρον. Με ικανότητα να ακουμπήσει ανοιχτά στο ποστ με την κολώνα Will Thomas ο οποίος είναι εξαιρετικά efficient και πανέξυπνος και στις 2 πλευρές του παρκέ, ή βαθιά στη ρακέτα με τον Gudaitis. Με εργαλεία όπως οι Πονίτκα-Πόιθρες που μπορούν να υποστηρίξουν διαφορετικούς σκοπούς βάζοντας το κορμί τους και προσφέροντας finishing κυρίως κοντά στη ρακέτα. Η επίθεση της ομάδας της Αγίας Πετρούπολης είναι από τις πιο έξυπνες και τετραγωνισμένες, χωρίς κινηματογραφική ταχύτητα ή unmatchable firepower αλλά με εξαιρετικά συντονισμένη συνεργασία, σωστή ανάγνωση και ποικιλία επιλογών.

Και ακρογωνιαίος λίθος σε όλο αυτό το έργο, όχι τυχαία τελευταίος στην αναφορά, δεν είναι άλλος από τον Kevin Pangos. Ο Καναδός βραχύσωμος περιφερειακός είναι ο ορισμός του pure point guard. Εμπνευσμένος από τη θητεία του στη Ζαλγκίρις, ο Πασκουάλ διέγνωσε στο πρόσωπο του τον ιδανικό άνθρωπο να τρέξει μια efficient επίθεση μισού γηπέδου, να πάρει τα χοντρά λεπτά στη θέση ‘1’ και να αποτελέσει τον άριστο ισορροπιστή μεταξύ οργάνωσης και εκτέλεσης στο πολυδιάστατο playbook που πρέπει να ξεδιπλώσει ως βασικός εκφραστής. Ο Πάνγκος έχει μια μοναδική ικανότητα να διαβάζει τη στάση των αντίπαλων αμυντικών και να προσαρμόζει ανάλογα την ταχύτητα με την οποία θα κινηθεί, βρίσκοντας δρόμο για ρήγμα ή κλάσματα για να εκτελέσει. Ουσιαστικά έχει την ικανότητα να κρατάει τη μπάλα και την τρίπλα ζωντανή επιτρέποντας στην επίθεση να αποκτήσει flow και να συνδυάσει εναλλαγές της μπάλας ανάμεσα σε διαφορετικούς παίκτες καθώς αυτός ελέγχει τις πλευρές στις οποίες θα κινηθεί η μπάλα και μπορεί ταυτόχρονα να είναι απειλητικός προς το καλάθι.

Εκτελεί με αποτελεσματικότητα από μέση και μακρινή απόσταση, ενώ είναι ο κατάλληλος για να βρει τους συμπαίκτες του σε σωστές θέσεις ειδικά πίσω από τα σκριν κρατώντας λόγω της περιφερειακής απειλής του τον αντίπαλο του κοντά. Γενικώς, δημιουργικά δεν έχει τη γκάμα κινήσεων και τα πόδια για να κάνει παππάδες για αυτό πρέπει να τονίσουμε το πόσο σημαντική είναι η υποβοήθηση συνολικά της λειτουργίας της ομάδας που τον θέτει σε πλαίσιο να κεφαλαιοποιεί τα άριστα οργανωτικά του καθήκοντα και το courtvision του σε τελικές ασίστ. Τέλος, είναι μάλλον και υποτιμημένος αμυντικός καθώς παρά το φτωχό physique του (κοντός και αδύνατος) έχει το iq, τη διάθεση, το positioning και την ταχύτητα να βρίσκεται μέσα στις φάσεις. Αποτελεί ένα ζήτημα όταν δε βρίσκεται στο παρκέ με το τιμόνι να πηγαίνει κατά κύριο λόγο στον Baron ο οποίος μιας και δεν είναι τόσο άνετος να κουμαντάρει μια σύνθετη επίθεση μόνος, η ομάδα αλλάζει αρκετά προφίλ πηγαίνοντας σε πιο γρήγορες εκτελέσεις και direct offensive style ή αναζήτηση εναλλακτικών εστιών δημιουργίας.

Κάπου εδώ βέβαια ίσως χωράει μια διευκρίνιση για το πώς αντιλαμβανόμαστε το ‘άρτιος’ και το ‘καλός’. Η παραπάνω εξυμνητικού τόνου περιγραφή δε σημαίνει οτι μιλάμε για μια deadly επίθεση, αλλά για ένα άρτιο ως δουλειά και ευχάριστο ίσως στο μάτι αποτέλεσμα. Ίσα ίσα που τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η Ζενίτ είναι εν πολλοίς και χάρη στις αμυντικές της αρετές εκεί που βρίσκεται. Ο Πασκουάλ ακουμπάει και εδώ σε μεγάλο βαθμό σε μια άμυνα αλλαγών και ποντάρει στο μέγεθος και το versatility που βρίσκει στις ενδιάμεσες θέσεις για να χρησιμοποιήσει διαφορετικές τακτικές. Και εδώ η Ζενίτ χαρακτηρίζεται ως ‘έξυπνή’. Η ομάδα της Αγίας Πετρούπολης κατευθύνει εκεί που θέλει τη μπάλα, ελέγχει τις κατοχές και με τον ορθόδοξο τρόπο που επιτίθεται ώστε να βρίσκει ασφαλή μετάβαση στο αμυντικό τρανζίσιον ενώ βλέπουμε συχνά παγίδες στο βασικό χειριστή του αντιπάλου για να στείλει τη μπάλα σε άλλα χέρια. Ο Πόιθρες χωρίς να είναι εξαιρετικός, είναι πολύ κομβικός πάνω σε αυτή την κατεύθυνση άμυνας ειδικά όταν επιλέγονται total switches και θα λείψει πάρα πολύ στο διάστημα απουσίας του. Ο Μπλακ που μοιάζει να έρχεται το επόμενο διάστημα είναι διαφορετικός παίκτης, πιο κλασικός και βαρύς σέντερ ρακέτας, ίσως με το σκεπτικό να φανεί πιο χρήσιμος ακόμα και μετά την επιστροφή του Αμερικανού, μιας και ο Γκουντάιτις δεν ενθουσιάζει φέτος.

Πρώτο όμορφο narrative για τη ρώσικη ομάδα με την υπογραφή Τσάβι Πασκουάλ αλλά και του Μάνου Παπαδόπουλου σε οργανωτικό πόστο. Ο Ισπανός προσθέτει άλλο ένα άρτιο αποτέλεσμα στην πορεία του, όντας ο άνθρωπος-εγγύηση στο να παίξει μια ομάδα σωστό μπάσκετ όποια κι αν είναι αυτή με όποια στελέχωση, κατεύθυνση και νοοτροπία τη διακρίνει. Οι Ρώσοι έχουν πιθανότητες να χτυπήσουν ακόμα και πλεονέκτημα έδρας, όμως αν κάτι με διατηρεί σκεπτικό για τον κόουτς είναι το με ποιο τρόπο μπορεί να ξορκίσει τους δαίμονες που τον ακολουθούν όσον αφορά τα πλέιοφ(4 συνεχόμενες σειρές χαμένες) και την ανταπόκριση σε ένα πολύ διαφορετικού βαθμού έντασης μπάσκετ στο οποίο δε μετράει μόνο η τεχνική λεπτομέρεια αλλά ακόμα περισσότερο η φλόγα και το firepower που μπορείς να παρουσιάσεις. Μιας και πρόκειται για ομάδα με αντι-stars και μικρότερη συγκέντρωση σκληράδας σε σχέση με ανταγωνιστές της, θα πρέπει να αποδείξει οτι η αντίστοιχη πνευματική σκληράδα και η συνοχή της μπορεί να την κάνει να ξεχωρίσει.

Ολυμπιακός

Για τον Ολυμπιακό τα έγραψα και πιο αναλυτικά για το προφίλ της ομάδας πριν λίγο καιρό (link) αλλά είναι μια ευκαιρία να σχολιάσουμε τα νέα ερεθίσματα και τις εμφανίσεις της ομάδας σε σχέση μάλιστα με τους ανταγωνιστές. Οι ερυθρόλευκοι μετά από ένα καλοκαίρι πολύ μεγάλων προσδοκιών έφτιαξαν ένα ρόστερ με πολύ ικανοποιητικό βάθος, τόνωση του αθλητικού στοιχείου και κυρίως των αθλητών με αμυντική εξειδίκευση και τα κλειδιά στον Κώστα Σλούκα για να οικοδομήσει ένα σύνολο με βλέμμα στο παρόν και το πέρασμα στην επόμενη μέρα από τη γενιά των αρχηγών που στιγμάτισαν τη δεκαετία.

Ο Έλληνας γκαρντ έχει διαποτίσει την ομάδα με το σωστό low mistake basketball που πρεσβεύει (ακόμα και πριν πάρει μπροστά εκτελεστικά) , κρατώντας το τιμόνι της επίθεσης και βάζοντας τους συμπαίκτες του στα πλεονεκτικότερα δυνατά τους σημεία. Η επίθεση των ερυθρολεύκων είναι συνώνυμη με την αγωνιστική του ταυτότητα καθώς χαρακτηρίζεται από πολύ καλά reads, αποδοτικές συνεργασίες και ομαδικό πνεύμα, ενίοτε και ταχύτατη εκτέλεση όμως ταυτόχρονα και έλλειψη φαντασίας και μερικές φορές απουσία ισχυρού pure scoring instict. Θεωρώ πως ο Ολυμπιακός βρισκόταν σε τροχιά 8άδας στο μεγαλύτερο μέρος του πρώτου γύρου κυρίως χάρη στην άμυνα του και τον τρόπο που είχε να κάνει την επίθεση του efficient, όμως από την άλλη και ειδικά στο διάστημα απουσίας του Χάρισον, φάνηκε μια στοιχειώδης ένδεια σε σχήματα που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν 2-way, κάτι που επηρέασε πολύ και το ομαλό rotation του κόουτς ο οποίος μέσα σε αυτή την κατάσταση ίσως να έχασε έδαφος στα θέλω της ομάδας αλλά και την ισορροπία που επιζητά μέσα στο έμψυχο δυναμικό.

Ο Ολυμπιακός είναι μια ομάδα που χαρακτηρίζεται από τους δύο βασικούς του Έλληνες δημιουργούς, όμως σε μεγάλο κομμάτι της σεζόν ο Shaquielle McKissic έχει αποτελέσει την έξτρα διάσταση της ομάδας όσον αφορά το τι μπορεί να δώσει συνδέοντας τις δύο πλευρές του παρκέ και βάζοντας λίγη σπίθα στους χρόνους εκτέλεσης της ομάδας βρίσκοντας ρήγματα και όντας ικανός να σπάσει σε πρώτο χρόνο τη μπάλα. Σε μια επίθεση που συνολικά δεν έχει πολλαπλές δράσεις μακριά από τη μπάλα, ελάχιστη προσωπική φάση, σπάνιο τρανζίσιον και όχι δεύτερο δημιουργό στο ίδιο σχήμα, είναι ευτυχές το συναπάντημα σε 5άδες ανάμεσα στον Αμερικανό και τον Σάσα Βεζένκοφ ο οποίος είναι ο x-factor στα τελευταία παιχνίδια. Ο νεαρός φόργουορντ προσφέρει πλάτος στο γήπεδο και πολύτιμο instant score ενώ η παρουσία του δίνει γενικά νότα φρεσκάδας και ενέργειας καθώς καταθέτει αξιοσημείωτο effort και hustling στις διεκδικήσεις παρότι δεν είναι αθλητικά προικισμένος.

Με αυτά και με εκείνα, καθώς και την πρόσφατη απώλεια του Παπ, η άνοδος του Κώστα Σλούκα από τη μία στον τομέα του σκοραρίσματος και οι απουσίες από την άλλη μετατόπισαν περισσότερο το πρόβλημα στο πίσω μέρος του παρκέ όπου οι ερυθρόλευκοι έχουν αρχίσει να χάνουν σημαντικό έδαφος. Αν εξαιρέσουμε την καθοριστική απουσία του Έλληνα φόργουορντ του οποίου η επιρροή είναι σημαντική και στις 2 γραμμές άμυνας, θεωρώ πως το πιο νευραλγικό downgrade είχε να κάνει με τη θέση 5 στα τελευταία παιχνίδια. Η πολύ κακή εμφάνιση του Έλις μετά την επιστροφή του(ευτυχώς μοιάζει να επανέρχεται), ίσως να επηρέασε σταδιακά και τον Χασάν Μάρτιν, το νέο λαβράκι του Μπαρτζώκα ο οποίος είναι ο παίκτης στον οποίο βασίζει σε μεγάλο βαθμό την αποτελεσματικότητα της pick and roll επίθεσης με τους Σπανούλη,Σλούκα. Ο Μάρτιν έπαιξε αρκετά ματς στα κόκκινα και ίσως είναι κάτι που τον δυσκόλεψε καθώς εσχάτως παρουσιάζεται με μικρότερη αμυντική επιρροή και πιο ράθυμες εξόδους και καλύψεις στην περιφέρεια. Άλλωστε δεν είχε ενθαρρυντικούς δείκτες stamina αν κρίνουμε κι από το βάρος του και τη συνέχεια του μέσα στο ματς. Μπορεί λοιπόν ο Jean-Charles να είναι η “κόλλα” και ο ελβετικός σουγιάς της frontline, όμως το μπάσκετ του κόουτς Μπι ιδιαίτερα σε αμυντικές απαιτήσεις αλλά και έτσι όπως είναι προσαρμοσμένο στα όπλα του στην περιφέρεια, απαιτεί την ασφάλεια στη θέση 5 με fit και έτοιμους mobile αθλητές που εξασφαλίζουν ένταση σε όλο το 40λεπτο, κάτι που τελευταία τίθεται εν αμφιβόλω.

Όλα αυτά βέβαια μαζί υπογραμμίζουν ορισμένα θέματα τα οποία απασχολούν την ομάδα και είναι χαρακτηριστικό της. Είναι στελεχωμένη και φτιαγμένη να παίζει έτσι που απαιτεί απαρτία, μεγάλη ένταση και συνεκτικότητα σε λειτουργία ρολογιού ώστε να μη χάνει το ρυθμό της. Από τη μία γιατί πολλά επιθετικά της σχήματα στερούνται δημιουργίας και άμεσης σύνδεσης με το καλάθι, κάτι που απαιτεί εξαιρετικές ταχύτητες ανάπτυξης, πολύ καλά σκριν, σωστές συνεργασίες και ευστοχία. Από την άλλη γιατί στην άμυνα στερείται κορμιών με κυβικά που μπορούν να είναι factors στην πίσω γραμμή και να “ξεκουράσουν” έτσι την περιφερειακή πίεση και τους χρόνους περιστροφών. Αυτά σε συνδυασμό με τη φύση αθλητών στο ρόστερ που είναι factors είτε μόνο επιθετικά ή μόνο αμυντικά, έχουν δυσχεράνει τη σταθερότητα στο παιχνίδι του ΟΣΦΠ και απαιτούν και από τον Μπαρτζώκα ένα εμπνευσμένο κοουτσάρισμα και μια πολύ στοχευμένη τακτική προετοιμασία σε κάθε παιχνίδι.

Είχα την αίσθηση στις πρώτες αγωνιστικές ότι ο Ολυμπιακός έχει μια μαγιά η οποία μπορεί να τον βοηθήσει να πάρει αποτελέσματα πιο γρήγορα από κοντινές του ομάδες και ένα συνδυασμό προσωπικοτήτων και αθλητών που ειδικά με κάποια καλά ταιριασμένη προσθήκη θα μπορούσαν να φτάσουν σε ένα μπάσκετ φτιαγμένο για να βρίσκεται στην 8άδα αλλά και να είναι επικίνδυνο για τα playoff. Το δεύτερο σκέλος το κρατάω ακόμα καθώς θεωρώ οτι γενικά η φιλοσοφία του κόουτς ‘Β’ και ο τρόπος που την εφαρμόζει μπορεί να εμφανίσει μια ομάδα που δαγκώνει λαρύγγια στην τελική ευθεία, όμως αυτή τη στιγμή έχω σκεπτικισμό για το αν μπορεί να πλασαριστεί στην πρώτη 8άδα.

Η εικόνα της ομάδας μοιάζει ασανσέρ από παιχνίδι σε παιχνίδι όσο δεν παρουσιάζει κάποιες σταθερές όσον αφορά την άμυνα κυρίως και αυτό είναι κάτι που τονίζει πιο έντονα τις όποιες εγγενείς αδυναμίες του ρόστερ στο επιθετικό κομμάτι. Εξαρχής πίστευα ότι θα ήταν πιο βολικό για την ομάδα να τρέξει, όμως είναι σαφές πως όντας από τις χειρότερες στο αμυντικό ριμπάουντ και με μια περιφερειακή γραμμή που είναι μείον σε δεξιότητες και ποσότητα (ο Σλου είναι αυτός που μπορεί να το κάνει σαν κουβαλητής αλλά η ανάγκη να λάβει μπάλες πιο ‘ξεκούραστος’ για να εκτελεί, τον εμπλέκει ως δέκτη της μπάλας σε μεταγενέστερους χρόνους) αυτό είναι πιο δύσκολο. Η νίκη με την Μπάγερν ίσως αποδειχθεί χρυσάφι περισσότερο από βαθμολογικά γιατί προσφέρει κι άλλο πολύτιμο χρόνο στο να ανέβει η καμπύλη απόδοσης της ομάδας στις επόμενες αγωνιστικές.

Μπάγερν Μονάχου

Και πάμε στην ομάδα έκπληξη της χρονιάς, την ευχάριστη σφήνα στον υψηλό ανταγωνισμό και το κυνήγι της 8άδας, την πολεμική μηχανή της Μπάγερν. Ο κόουτς Τρινκιέρι αυτή τη στιγμή προηγείται για μένα στην κούρσα για Coach of the Year έχοντας βάλει μια ομάδα που πριν την αγωνιστική δράση υπολογιζόταν για τις 4 τελευταίες θέσεις, όχι απλά στο πάνω μισό αλλά και μέσα στην 8άδα(κοντά στην 4άδα) της Euroleague καθώς περνάμε του δρόμου τα μισά. Οι Βαυαροί έχουν προσπαθήσει τα τελευταία χρόνια να κάνουν μια πιο σοβαρή είσοδο στη διοργάνωση με το νοικοκυρεμένο μοντέλο του Ράντονιτς που είχε όμως ταβάνι, και φέτος έχοντας μάλιστα κάνει πολύ πιο ταπεινές μεταγραφικές κινήσεις χτύπησαν διάνα με τον Ιταλό και την ακάθεκτη ομοιογένεια και αγωνιστική στοχοπροσήλωση που έχει προσδώσει στην ομάδα.

Το πρώτο στοιχείο που ξεχωρίζει στους Βαυαρούς είναι πως πρόκειται για oversized ομάδα που με πρώτη ματιά προιδεάζει ως βαρύ και σκληρό υλικό επιθετικά όμως το πώς έχει καταφέρει να μετατρέψει αυτή την πρόγνωση σε μια ισορροπημένη 2-way team είναι και το άξιο θαυμασμού. Φυσικά η άμυνα τους είναι και το κομμάτι στο οποίο στηρίζονται και κυρίως το ριμπάουντ. Η Μπάγερν είναι σε όρους true def rebounding rate η ισχυρότερη ομάδα στη διοργάνωση(δείτε και με πόσο μεγάλη διαφορά στην εικόνα) κεφαλαιοποιώντας θα λέγαμε το μάκρος που έχουν σε όλες τις θέσεις με τους ψηλούς περιφερειακούς, καλά rebounding forwards σαν το Λούσιτς και τον Τζόνσον και την παρουσία του εξαιρετικού σε αυτό Ρέινολντς ο οποίος εντυπωσιάζει με τη φυσική του παρουσία στους αιθέρες. Την επίδοση της αυτή βασίζει φυσικά στην πολύ καλή ομαδική της λειτουργία αμυντικά και τον τρόπο που χρησιμοποιεί τις αμυντικές της περιστροφές με σύνεση. Κι αυτό γιατί έχει ως όπλο το μάκρος και το versatility σε όλες τις γραμμές που επιτρέπει στους παίκτες της να βάζουν χέρια στα passing lanes για τα πολυπόθητα deflections χωρίς να πρέπει να ρισκάρει με παγίδες που θα της κοστίσουν θέσεις και τακτική ετοιμότητα στη διαδικασία για το ριμπάουντ. Μάλιστα είναι 2οι στα κλεψίματα στη διοργάνωση κάτι που δεν είναι εύκολο για ομάδα που ταυτόχρονα προστατεύει καλά το ζωγραφιστό της.

Κάπως έτσι, και με την πειθαρχία που εκτελούν τις δράσεις τους σε αυτό το κομμάτι οι Γερμανοί είναι πολύ δυσάρεστη εμπειρία για μια μέση επίθεση που κουράζει τον αντίπαλο απαιτώντας πραγματικά καλή δημιουργία ρηγμάτων και κυκλοφορία για να βρει καλά σουτ. Πέρα από τα βασικά της όπλα, αξίζει μια αναφορά από τη μία στον Jajuan Johnson για τις επιλογές και τις καλύψεις που δίνει από τη θέση 4, ενώ βρίσκω πολύ θελκτική την προοπτική εξέλιξης του Weiler-Babb. O Aμερικανός με γερμανικό διαβατήριο, είναι ένα πολυδιάστατο εργαλείο που μπορεί πραγματικά να γίνει εξαιρετικός αμυντικός όταν αφομοιώσει την πραγματικότητα στη λίγκα και μειώσει τα βεβιασμένα φάουλ που κάνει. Επιθετικά είναι κοντρολαρισμένος και μπορεί να σουτάρει, να ελέγξει ή να κινήσει τη μπάλα και παρότι ίσως μοιάζει φέτος το παιχνίδι του ξύλινο, πιστεύω θα μπορούσε να φανεί πολύ ανώτερος με περισσότερες παραστάσεις και μεγαλύτερη δημιουργία γύρω του.

Το γεγονός οτι ο Mπάλντουιν έχει πάρει το χρίσμα του βασικού της άσσου φέτος και η ομάδα πηγαίνει τόσο αναπάντεχα καλά, είναι από μόνο του ένα credit για τον Αμερικανό πρώην παίκτη του Ολυμπιακού. O Αμερικανός τηρεί τα νεοσύστατα στάνταρ που έχουν τεθεί στη λίγκα για το αθλητικό προφίλ που πρέπει να φέρει ο παίκτης που είναι ο “πρώτος” σε άμυνα και επίθεση στο παρκέ και καθοδηγεί τους υπολοίπους. Ο περιορισμός του αφορά την έλλειψη playmaking skills και οργανωτικής ικανότητας στο μισό γήπεδο, όμως είναι σαφές οτι σε αυτή την πλατφόρμα έχει την άνεση να τρέχει ως πολιορκητικός κριός συχνά το τρανζίσιον, ενώ σε μια επίθεση που συνολικά ακουμπάει πολύ στο post και χρησιμοποιεί εύστοχα cut στη ρακέτα και midrange game, ο Baldwin βρίσκει την ευκαιρία να απομονώνει τους αντιπάλους που θέλει και να ψάχνει την εκτέλεση πάνω από αυτούς στον άξονα εκμεταλλευόμενος την low set 1-4 διάταξη των συμπαικτών του που ανοίγει χώρους στο high post. Είναι σαφές οτι έχει πολύ δρόμο να διανύσει στο να διαχειρίζεται την αντίπαλη πίεση όταν έχει τη μπάλα στα χέρια και πρέπει να βρει την πάσα στο σωστό συμπαίκτη για να επιτεθεί η ομάδα του με πλεονέκτημα όπως φυσικά και συνολικά στην αυτοκυριαρχία του πνευματικά.

Ο Τρινκιέρι προσέθεσε τον Dj Seeley στοχεύοντας να δώσει μια έξτρα επιθετική απειλή με τη μπάλα στα χέρια και σουτ, ενώ βασίζει περισσότερα από οτι έχει διαφημιστεί στον Σίσκο για την εύρυθμη λειτουργία της επίθεσης. Δεν ξέρω πόσο θα μας απασχολήσει στο μέλλον ο Σλοβένος καθώς δεν εξιτάρουν τα upside του, όμως στα 23 του είναι ένας εξαιρετικά ώριμος pure point guard ο οποίος μπορεί να τρέξει μια επίθεση μισού γηπέδου με ασφάλεια (2.8/1.1 ass/to). Ούτως η άλλως τα touches γύρω από το high post και η υπερφόρτωση του άξονα είναι το βαρύ σασί της ομάδας και εκεί που κεντάνε ο εντυπωσιακός Reynolds(τον ήθελα πολύ το καλοκαίρι στην Ελλάδα) και ο Λούσιτς τον οποίο περιμένουν πώς και πώς πίσω μιας και ο σκληρός Γιούγκος αλήτης είναι η ψυχή της ομάδας.

Οι Γερμανοί ήδη έχουν σφραγίσει μια χρονιά με θετικό πρόσημο, όμως έχουν μπει για τα καλά στο χορό και θα χορέψουν. Μάλιστα, έχουν χάσει τρία πολύ κλειστά ματς εκτός έδρας απέναντι σε ανταγωνιστές(Ζενίτ, Ζαλγκίρις, ΌΣΦΠ) στις τελευταίες επιθέσεις κάτι που ίσως τους αδικεί βαθμολογικά αλλά μαρτυράει πολλά για το επίπεδο τους. Παρότι δεν έχουν σαν σύλλογος το ειδικό βάρος, ο Ιταλός μοιάζει να το θέλει πολύ και να το εμπνέει στους παίκτες του. Δεν έχουν την πείρα, τους σπουδαίους closers και την ασφαλή ποιότητα για να μπορείς να ποντάρεις υπέρ τους για τη μάχη της 8άδας, όμως είναι τέτοια “μηχανή” (μου θυμίζουν πνεύμα Ζαλγκίρις με Σάρας) που αντίστοιχα αν είναι υγιείς δε θα πόνταρα εναντίον τους.

Μπασκόνια

Η Μπασκόνια φέτος είχε την ευτυχία να στρώσει το έδαφος για τη σεζόν με πολλά θετικά vibes μετά την κατάκτηση του τίτλου στην ACB στο ιδιαίτερο τουρνουά που διαδέχθηκε τη διακοπή του πρωταθλήματος λόγω κορωνοιού. Ο Ιβάνοβιτς όπως ήταν λογικό έλαβε τα credits αυτού του επιτεύγματος και ξαναέγινε το πρόσωπο εμπιστοσύνης στον οργανισμό που γνωρίζει και τον γνωρίζουν. Αναλαμβάνοντας έτσι να βάλει τη σφραγίδα του σε μια ομάδα που φέτος δεν είχε την ευχέρεια για ακριβές και φανταχτερές κινήσεις, αντικαθιστώντας όμως τον σούπερσταρ Σενγκέλια με μια σειρά παικτών που θα μπορούσαν να δώσουν καλύτερη περιφερειακή απειλή και το αγαπημένο του προφίλ της γρήγορης και καλοπροπονημένης ομάδας.

H πρόταση των Βάσκων φέτος απευθύνεται στην αθλητική κυριαρχία εντός των τεσσάρων γραμμών και στην εμφάνιση ενός συνόλου ικανού να επικρατήσει του αντιπάλου σε θέμα ταχύτητας, δύναμης και έντασης στις δράσεις του. Ο μηχανοδηγός και η αντλία καυσίμου σε όλη αυτή την προσπάθεια δεν είναι άλλος από τον Χένρι, ο οποίος προσωποποιεί την επιθυμητή υπεροχή στο παραπάνω κομμάτι. Ο Αμερικανός point-guard και η επιτυχία του στο να ελέγχει τη μπάλα και στις 2 πλευρές του παρκέ, σπρώχνοντας τους συμπαίκτες στο τρανζίσιον με εντυπωσιακά coast to coast και drive and kick υπενθυμίζει τη σημασία που φέρει η “ασφάλεια” μιας ομάδας στη μεταφορά της μπάλας και την πίεση αυτής ανάμεσα στην άμυνα και την επίθεση και αντιστρόφως. Το οτι μπορεί να το υποστηρίξει για ολόκληρο 40λεπτο και συνεχείς αγώνες με τα ίδια επίπεδα ενέργειας είναι κάτι που τον ξεχωρίζει, όμως φυσικά αυτό που ευνοεί το fit μεταξύ αυτού και της ομάδας είναι το πλαίσιο γύρω του με παίκτες εξαιρετικά ικανούς στο τρίποντο ακόμα και σε αιφνιδιασμούς(Πίτερς,Γκεντράιτις), ισχυρή παρουσία στη ρακέτα με ριμπάουντ(Τζέκιρι, Φολ, Πολονάρα) , ακόμα και επιθετικό, ενώ μεγαλύτερη ασφάλεια αλληλοπροσφέρεται και για τους 2 όταν ειναι μαζί στο παρκέ ο Βιλντόζα, ο οποίος έχοντας έναν άλλον παίκτη δίπλα του που έχει την πρωτοκαθεδρία στις οργανωτικές αρμοδιότητες μπορεί ο ίδιος να είναι πιο αποδοτικός και να δίνει με σοφότερη δοσομετρία την ταχύτητα της εκτέλεσης και δημιουργίας του και γενικά των δράσεων του στο παρκέ, μιας και έχει ένα θέμα με την αυτοκυριαρχία του.

Η επίθεση της ομάδας, από τα γρηγορότερα pace στη διοργάνωση, πατάει πάνω σε κάποιες πολύ απλοϊκές αρχές τις οποίες εφαρμόζει με μεγάλη επιμονή. Είναι ίσως από τις πιο αιρετικές στην Ευρώπη μιας και έχει αφήσει εντελώς στην άκρη τις αρχές του πικ ν ρολ που μονοπώλησαν το μπάσκετ τα τελευταία χρόνια. Βασική αρχή της είναι η επίθεση σε πρώτο χρόνο, κάτι που θα καμουφλάρει την έλλειψη της σε κλασικούς χειριστές μισού γηπέδου. Χρησιμοποιώντας ψηλά σχήματα και πάνω στις γρήγορες μεταβάσεις κυρίως Χένρι αλλά και Βιλντόζα, αν δε βρει πρωτευόντα αιφνιδιασμό, μοιάζει να αναζητά το γρήγορο καλό σουτ από την περιφέρεια ή κάποιο άμεσο cut και τελείωμα στο καλάθι, τα οποία χρησιμοποιεί με εξαιρετικό τρόπο. Θα έλεγα οτι από τη μία η Βαλένθια είναι αυτή που έχει την ιδανικότερη αρχιτεκτονική και ακολουθία δράσεων για να βρει τέτοιους πόντους και πάσες στο ζωγραφιστό, από την άλλη η Μπασκόνια είναι αυτή η οποία θα το κάνει βασιζόμενη περισσότερο στην ταχυδύναμη και την ένταση αυτών των δράσεων και λιγότερο στη γεωμετρία της επίθεσης της. Όταν μπει σε καταστάσεις σετ, οι 2 βασικότεροι σύμμαχοι της (με τον Χένρι να σκανάρει οριζόντια με τη μπάλα εκμεταλλευόμενος τα under), είναι η δυνατότητα να ακουμπήσει στο low post, ειδικά όταν βρει τον Yousoupha Fall κλειδωμένο βαθιά στη ρακέτα (μεγάλη άνοδος φέτος, ισχυρή παρουσία και ικανοποιητικός και στην άμυνα) και η δυνατότητα να ψάξει πίσω από τα σκριν τους snipers της, δηλαδή κατά κύριο λόγο Γκεντράιτις και Πίτερς.

Γενικά έχοντας μεγάλα κορμιά στο παρκέ και παίκτες που μπορούν να επιτεθούν στο καλάθι, ψάχνουν συνεχώς την ευκαιρία για drive and kick και αναζητώντας τον παίκτη με τις μεγαλύτερες αδυναμίες στην άμυνα για να βρουν το σωστό ρήγμα, όλα αυτά σε πρώτο χρόνο. Σημαντική βελτίωση σε αυτό το πλαίσιο από τον Giedraitis με τον Λιθουανό ουσιαστικά από 3άρι να έχει γίνει 2άρι αλλά να τα πηγαίνει αρκετά καλά στο να φτιάξει ο ίδιος καταστάσεις αν του ζητηθεί και δεν έχει εκτελέσει άμεσα. Δυνατή rebounding team, βασίζεται απόλυτα στο μέγεθος της με τον Jekiri να τα πηγαίνει καλά σε ριμπάουντ και πάσα, την ίδια ώρα που υποστηρίζει με επιθετικό ριμπάουντ τη limited σε εστίες δημιουργίας επίθεση της με τον Πολονάρα να κάνει θραύση above the rim. Στην άμυνα εξαργυρώνει όλα αυτά τα στοιχεία με contested shots και μπόλικά κλεψίματα(2η στη διοργάνωση πίσω από τη Μπάγερν) με τον Σεντεκέρσκις εσχάτως να δείχνει πολύ καλή ανταπόκριση μαρκάροντας με άνεση από το 2 ως το 4 κατά κανόνα.

One of a kind team, από τις ενδιαφέρουσες προτάσεις στη φετινή σεζόν και ομάδα με ξεκάθαρη ταυτότητα. Δυσάρεστη εμπειρία για τον αντίπαλο που πρέπει να την περιορίσει σε κάποια λίγα πράγματα που μπορεί να κάνει εξαιρετικά. Από τα μικρότερα μπάτζετ στη διοργάνωση, ελάχιστο βάθος αλλά εξακολουθούν να αποδίδουν στους ίδιους ρυθμούς, μεγάλο credit στον κόουτς Ιβάνοβιτς. Είναι ασφαλώς ζήτημα το να μπορούσαν να έχουν κάποια αποδοτική προσθήκη(που να αποδίδει σε αυτό το κάδρο και να τους δίνει και κάτι ακόμα έξτρα- ο Μούσα πάντως έρχεται σύντομα στην Ευρώπη) αλλά σίγουρα είναι ανταγωνιστικοί και επικίνδυνοι και έτσι. Παρότι εντυπωσιακοί, δεν έχω ακόμα πειστεί ότι θα πάρουν τα ματς που πρέπει και θα κάνουν νίκες σε κλειστές καταστάσεις που θα τους δώσει ένα εισιτήριο για την 8άδα.

Μακάμπι

Συνεχόμενες ήττες που κρίθηκαν στον πόντο, προβλήματα τραυματισμών, αποχωρήσεις παικτών, προσαρμογή νέων. Από 40 κύματα έχει περάσει η σεζόν και για την ομάδα του λαού ως τώρα, όμως η Μακάμπι εξακολουθεί να αποτελεί έναν υπολογίσιμο μνηστήρα για τη φετινή postseason και πάντα επικίνδυνη με όσα τη συνοδεύουν. Ο Γιάννης Σφαιρόπουλος βλέπει την ομάδα του έπειτα από ένα πολύ κακό ξεκίνημα να αρχίζει να αποδίδει τα ζητούμενα στην άμυνα και να βρίσκει τον τρόπο να επιβάλλει το παιχνίδι που θέλει απέναντι σε χαμηλότερης δυναμικότητας αντιπάλους.

Αντικείμενο κουβέντας έχει αποτελέσει σε μεγάλο βαθμό το πού πήγε η περσινή εικόνα μιας ομάδας που στραγγάλιζε αντιπάλους στην άμυνα και αποκτούσε έτσι ρυθμό και εκτελεστικά χαιδεύοντας το γκάζι. Διόλου περίεργο όμως όταν έχεις χάσει τον Acy, ίσως τον πιο καταλυτικό αμυντικό στην περσινή Euroleague, έχεις προβλήματα με τον Χάντερ που είναι η κολώνα σου, έχεις χάσει έναν versatile και σωστό τακτικά αμυντικό όπως ο Avdija και για μεγάλο διάστημα τον Zoosman, έναν αμυντικό σπεσιαλίστα και χωρίς υπερβολή από τους καλύτερους της διοργάνωσης(+DiBartolomeo). Στις τελευταίες αγωνιστικές γίνεται μια μάχη να επιστρέψει σε αυτό το μοτίβο η ομάδα και να αποκτήσει σταθερότητα αλλά το νέο πρόβλημα του Χάντερ έχει ξαναμπερδέψει τα πράγματα με τον Σφαιρό να προσπαθεί να χαμηλώσει τα σχήματα και να πάει πολύ τα ματς σε ροντέο. Αλλαγές στα σκριν, ντουμπλάρισμα στο mis-match στο ποστάρισμα και περιστροφές – ένα διαχρονικό όπλο του κόουτς το οποίο η ομάδα εξακολουθεί να εκτελεί καλά, όμως πλέον ψάχνει σε πολύ μεγάλο βαθμό επιθετικά traps ψηλά στην περιφέρεια και πίεση που μπορεί να αποφέρει κλεψίματα και πολυπόθητες ευκαιρίες για τρέξιμο – ανάσα στην επιθετική παραγωγικότητα της ομάδας. Και φέτος μια πολύ δυνατή ομάδα στο ριμπάουντ, 2η στη διοργάνωση στα αμυντικά, με πολύ σημαντική παρουσία αυτή του Bender.

Ο Κροάτης λοιπόν έχει λάβει αρκετή κριτική στη φετινή σεζόν και ίσως όχι άδικα, όμως εσχάτως έχει αντιστρέψει το κλίμα καθώς δείχνει να προσαρμόζεται στην πραγματικότητα της διοργάνωσης. Μην ξεχνάμε οτι πρόκειται για ένα σπουδαίο prospect που είχε ένα πολύ σοβαρό hype ακόμα και στο NBA και δεν είναι μια τυχαία ζαριά για τους Ισραηλινούς. Δυνατό σκαρί, φοβερό μάκρος, καλός ριμπάουντερ και φυσικά σουτέρ από την περιφέρεια. Το πρόβλημα είναι οτι από τη μία δείχνει μεγάλη ολίσθηση στο εύκολο φάουλ και από την άλλη το λάθος όταν βάλει τη μπάλα στο παρκέ με αποτέλεσμα να πρέπει να περιορίζεται κυρίως σε 3 and D ρόλο. Κατά τη γνώμη μου, αμφότεροι είναι τομείς που βελτιώνονται με το χρόνο και δε μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά στην κρίσης ενός τέτοιου asset. Tην ίδια ώρα δεν είναι για μένα το ίδιο θετικός ο απολογισμός για τον συμπατριώτη του Ante Zizic. Μπορεί και για αυτόν να ισχύουν τα ίδια ελαφρυντικά και οι ίδιες υποσχέσεις όσον αφορά την ηλικία του, όμως η εικόνα του σωματικά είναι αρκετά διαφορετική από εκείνη που είχε όταν άφησε τη Νταρουσάφακα μιας και έχει εμφανιστεί βαρύς και πολύ λιγότερο mobile και αυτό δεν είναι τόσο ενθαρρυντικό.

Η επίθεση των Ισραηλινών οδηγείται και φέτος σε μεγάλο βαθμό από την εκτελεστική δεινότητα αλλά και συχνότητα του Wilbekin, ο οποίος μπορεί να μην είναι ο παίκτης που θα αναμίξει τόσο τους συμπαίκτες του αλλά σε μια heavy pick and roll based επίθεση που απαιτεί από τον χειριστή να βγάλει το φίδι από την τρύπα, είναι από τους καλύτερους να το κάνει. Μαζί με τον Ντόρσει και πλέον τον Τζόουνς ψάχνουν συχνά την ευκαιρία να εκμεταλλευτούν την έφεση τους να τρέξουν το γήπεδο και να εκτελέσουν σε καταστάσεις πρωτεύοντα ή δευτερεύοντα αιφνιδιασμού. Ο Jones είναι ένας παίκτης που τα έχει πάει αρκετά καλά ως τώρα όντας αρκετά οικονομικός στις εκτελέσεις του και δίνοντας απαραίτητα στοιχεία απρόβλεπτου στην επίθεση, όμως δεν μπορεί να κουμαντάρει την ομάδα σε set καταστάσεις, κάτι που αναγκάζει να βρίσκεται μαζί με τον Ντόρσει στο παρκέ ο οποίος αντίστοιχα δεν έχει κάνει φέτος κάποιο άλμα καθώς συχνά καλείται να κάνει παραπάνω από όσα μπορεί δημιουργικά λόγω αυτής της συνθήκης. Συνολικά θεωρώ οτι έχει κάνει βήματα προς τα εμπρός ο Σφαιρόπουλος στις πατέντες με τις οποίες χτίζει την επίθεση του, ειδικά για να βρει τρίποντα από καλούς του εκτελεστές, όμως νομίζω πως δομικά η ομάδα είχε ανάγκη ένα ακόμα γκαρντ με πραγματικά καλές δημιουργικές περγαμηνές, κάτι το οποίο προσπαθεί να αναπληρώσει με αμυντικές αλχημείες και πιο ψηλά σχήματα. Η επιστροφή του Κάσπι ίσως είναι κάτι στο οποίο ποντάρει μιας και ο ομογενής forward έχει το υπόβαθρο να βάλει τη μπάλα στο παρκέ χωρίς πρότερο πλεονέκτημα και να πασάρει ή να τελειώσει, όμως αυτή τη στιγμή δείχνει ακόμα σε κακή κατάσταση.

Τα παραπάνω 1-2 bullets είναι αυτά τα οποία με κάνουν να πιστεύω πως η Μακάμπι δεν αγγίζει το ταβάνι των δυνατοτήτων της και που θα μπορούσαν να την ανεβάσουν επίπεδο. Ταυτόχρονα η αλλαγή υφής στη frontline χωρίς να πρόκειται για downgrade έχει μετατοπίσει τον τρόπο που παίζει άμυνα και αποτελούσε το σήμα κατατεθέν της σε ένα διαφορετικό μοτίβο που απαιτεί μεγαλύτερη επιθετικότητα, δεν είναι ο ορισμός του ορθόδοξου και ενέχει μεγαλύτερο ρίσκο στη σωστή τήρηση του μέσα στο 40λεπτο. Εν ολίγοις νιώθω ότι η ομάδα βρίσκεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πιο χαμηλά από τις δυνατότητες της και “πιέζει” όπως μπορεί να καλύψει το έδαφος. Ίσως κριθεί στις λεπτομέρειες(όπως τα μέχρι τώρα ματς της) το αν θα προλάβει, αν όμως το καταφέρει θέλω πολύ να δω την εικόνα της αν έχει φτάσει στο peak.

Ζαλγκίρις

Άλλη μια ευχάριστη έκπληξη στη φετινή διοργάνωση η λιθουανική ομάδα, αποχαιρετώντας τον Σάρας ο οποίος την έστειλε σε ένα Final4 και άλλαξε άρδην τα δεδομένα που επικρατούσαν στον οργανισμό, έκανε μια επιλογή έκπληξη στο πρόσωπο του Αυστριακού Μάρτιν Σίλερ για τη θέση του προπονητή, ο οποίος ήρθε απευθείας από θητεία στην G-League, αλλά είχε πρότερη εμπειρία στην Ευρώπη κυρίως ως βοηθός. Για να είμαι ειλικιρνής, δεν είχα καθόλου στο μυαλό μου να τους συμπεριλάβω σε αυτό το κομμάτι όταν είχα ξεκινήσει τη λίστα αλλά η εκ νέου βαθμολογική τους άνοδος δεν αφήνει περιθώρια.

Οι Λιθουανοί είναι μια ξεκάθαρα επιθετικά προσανατολισμένη ομάδα, κάτι το οποίο εξαργυρώνουν στο απόλυτο καθώς είναι πρώτοι(!!!) σε offensive rating(πόντοι ανά 100 κατοχές) στη διοργάνωση. Υπάρχει μια διαδεδομένη πεποίθηση ότι ο Σίλερ βρήκε και τρέχει το έτοιμο playbook του Σάρας, άρα δε χρειάστηκε να αλλάξει και πολλά, κάτι με το οποίο διαφωνώ και θεωρώ αδικεί το έργο του ως τώρα. Η Ζαλγκίρις όντας μια από τις καλύτερες και πιο παραγωγικές επιθέσεις στη λίγκα είναι μια ομάδα που έχει ως moto της τη γρήγορη ανάπτυξη στο μισό γήπεδο, το εξαιρετικό passing game μετά το πρώτο ρήγμα και την παραγωγή καλών σουτ. Είναι ίσως η καλύτερη ομάδα στο να χτυπάει τα close-out με αρκετή δόση υπομονής και διάθεση η μπάλα να γυρίσει από διαφορετικά χέρια όσο ψάχνει το ιδανικότερο σουτ. Μάλιστα ξεχωρίζω στην ανάπτυξη τους το spacing και τον τρόπο να χρησιμοποιούν ωραία κοψίματα ταυτόχρονα με αυτή τη διαδικασία ακουμπώντας τη μπάλα αν χρειαστεί στο low post, όντας ικανοί να υποστηρίξουν και 1 in- 4 out διάταξη με τον Λοβέρν αλλά και 2 ψηλούς κοντά στο καλάθι όταν στο 4 παίζει ο Γιανκούνας. Μπορεί η Ζαλγκίρις του Γιασικεβίτσιους να βασιζόταν σε μια ανάλογη φιλοσοφία στο να θυσιάσει ένα καλό σουτ για ένα πολύ καλό, όμως σίγουρα δεν είχε τέτοια ελευθερία στην εκτέλεση και την πρωτοβουλία των παικτών καθώς και δεν έπαιζε τόσο στα close-out με τέτοια ροή αναζητώντας συγκεκριμένους παίκτες σε συγκεκριμένες γωνίες και όντας λιγότερο pick and roll based team.

O player to watch δεν είναι άλλος από τον Marius Grigonis. O 26χρονος Λιθουανός πλάγιος πλέον συγκεντρώνει τα φώτα ως ένας από τους καλύτερους wings στην Ευρώπη. Πραγματοποιεί breakout season στο φετινό πλαίσιο της ομάδας, που του έχει ανοίξει νέους ορίζοντες όσον αφορά τη δυνατότητα πρωτοβουλίας του και την ελευθερία να επιτεθεί στο καλάθι σαν ο go-to guy της ομάδας. Είναι ‘ευλογία’ για την ομάδα να έχει ως πρωταγωνιστή έναν παίκτη που δεν εκβιάζει μπάλες αλλά ανθίζει γύρω από τη συνολική τους λειτουργία και είναι εξαιρετικά οικονομικός ως εκτελεστής, ειδικά γαζώνοντας πραγματικά από το 3ποντο (52,6 %) . Ο Γκριγκόνις έχει την ευχέρεια να εκτελέσει σε πρώτο χρόνο συχνά σημαδεύοντας χαμηλότερους αμυντικούς, ενώ παίζει αρκετά με τη μπάλα στα χέρια έχοντας την ικανότητα, ειδικά αν λάβει τη μπάλα σε κίνηση να χτυπήσει στον άξονα απομονώνοντας σε 2-2 συνεργασία το ζευγάρι αντιπάλων που θέλει. Μπορεί να μην είναι ο παίκτης που θα αναμίξει με ασφάλεια τους αντιπάλους του τρέχοντας ο ίδιος σαν γκαρντ μια επίθεση, όμως είναι πρόθυμος πασέρ και παίκτης ομάδας, λίρα εκατό στην εκτέλεση ακόμα και φέτος που καλείται να διαχειριστεί περισσότερες κατοχές και φυσικά έχει ένα αθλητικό πακέτο, μάκρος και ζευγάρι ποδιών που τον καθιστά 2-way player, έχοντας αμυντικό impact καλύπτοντας και τις 2 θέσεις του sg και sf. Ο έτερος παίκτης που θεωρώ έχει ξεκάθαρα αναβαθμισμένη παρουσία στη δεύτερη σεζόν του στη διοργάνωση είναι ο Nigel Hayes. Ανεβασμένος από το τρίποντο με 48%, απειλητικός από διαφορετικά range στο παρκέ και ενεργός στην άμυνα ειδικά πιέζοντας στην περιφέρεια και μπαίνοντας στις γραμμές πάσας (1.1 κλ.).

Η Ζαλγκίρις ενώ ξεκίνησε με περισσότερη διάθεση να τρέξει το γήπεδο φέτος, έχοντας μερικούς πολύ ικανούς fast-break makers όπως ο Λεκαβίτσιους, ο Γκριγκόνις και ο εντυπωσιακός πιτσιρικάς Γιοκουμπάιτις (φοβερά πόδια, εξαιρετικό πρώτο βήμα, όχι άδικοι οι παραλληλισμοί με τον Ντράγκιτς σε αυτό το κομμάτι, αλλά μακριά τεχνικά και από οτι φαίνεται σε πρώτη φάση σε λήψη αποφάσεων με τη μπάλα), παίζει πλέον στο 2ο χαμηλότερο pace της διοργάνωσης πάνω από τη Ζενίτ, μιας και από τη μία αν δε βγάλει πρωτεύοντα αιφνιδιασμό λειτουργεί με υπομονή στο μισό γήπεδο και από την άλλη δεν έχει το αμυντικό προφίλ που της επιτρέπει να χαλάσει για τα καλά την αντίπαλη επίθεση. Ως ένα σημείο έμοιαζε να χάνει τεράστιο έδαφος σε αυτό το κομμάτι, καθώς υστερεί σε μέγεθος αλλά και αμυντικούς εξολοθρευτές, όμως νομίζω η συνολικά καλή λειτουργία της και μπροστά και το καλύτερο ταίριασμα των σχημάτων πίσω πλέον την ευνοεί και έχει ισορροπήσει την κατάσταση. Είναι το αγκάθι της η άμυνα στη θέση 5 με τους αντιπάλους να γράφουν προσωπικά ρεκόρ κυρίως απέναντι στους Ρούμπιτ-Λοβέρν που έχουν ισχνή παρουσία πάνω από το καλάθι.

Από την αρχή της σεζόν έχουν φανεί ως η ομάδα που κουβαλάει την περισσότερη φρεσκάδα από πολλές και που μπορεί να παίζει με ένα κολεγιακής έντασης μπάσκετ μονίμως στις δράσεις της, κάτι στο οποίο τη βοηθάει πολύ και το ευρύ rotation του κόουτς. Το ίδιο δείχνουν να αποπνέουν και τώρα κάτι το οποίο μπορεί να είναι σύμμαχος στο να τρυπήσουν το ταβάνι τους και να ψάξουν μια υπέρβαση με είσοδο στην 8άδα. Δεν είναι απίθανο, αλλά νομίζω σε αυτό που μοιάζει να υστερούν μέχρι αποδείξεως του εναντίου είναι η σκληράδα στο πίσω κομμάτι του παρκέ και τις επαφές (όπως και μπροστά κοντά στο καλάθι για να πηγαίνουν συχνότερα στη γραμμή των βολών σε κλειστά παιχνίδια) και ενδεχομένως και η πνευματική αν τη συγκρίνουμε με το άλλο άκρο στην εποχή Γιασικεβίτσιους.

Euroleague Group Tiers(part2)