Ώρα ημιτελικών λοιπόν στο παγκόσμιο κύπελλο και οι 4 μονομάχοι που μπαίνουν στην αρένα,μοιάζουν να έχουν πιο μοιρασμένες πιθανότητες από ποτέ για τη διεκδίκηση του ονείρου με το διακύβευμα του μεταλλίου και του τροπαίου να καθιστά συναρπαστικό το τοπίο….

Ας μιλήσουμε λοιπόν για κάθε χώρα ξεχωριστά κάνοντας μια ανακεφαλαίωση και βλέποντας το πώς αναμένεται η κόντρα μεταξύ τους.

H Αυστραλία..

Πέρασε από το εμπόδιο και της αξιόμαχης Τσεχίας σε ένα παιχνίδι που δεν έκλεψε τις εντυπώσεις αλλά είχε το δικό του ιδιαίτερο ενδιαφέρον με την ένταση στις άμυνες και τις επαφές που έδειξαν οι δύο ομάδες.Η ομάδα του Λεμάνις είχε,με παρόμοιο ρόστερ τότε,κλέψει τις εντυπώσεις στο Ολυμπιακό τουρνουά του 2016 παίζοντας με εξαιρετική ταχύτητα εκτέλεσης και συνεργασιών,όμως στο φετινό τουρνουά έχει πάει ένα βήμα παραπέρα σε ομαδικό επίπεδο εμφανίζοντας μια από τις πιο βαθιά δουλεμένες επιθέσεις μισού γηπέδου στη διοργάνωση με πολλές γωνίες δράσης,διαφορετικές πηγές δημιουργίας και μια καλά οργανωμένη σε στάδια κίνησης και απόφασης επιθετική δομή.

Ο ιδιαίτερος τρόπος που αλλάζει χέρια η μπάλα με δυνατή και αδύνατη πλευρά να “τρέχουν” σαν να συνδέονται με ένα σχοινί,δίνει πολλούς χώρους στους Αυστραλούς,ενώ οι διατάξεις με τους ψηλούς(και δη τον Bogut) να ανεβαίνουν στο high post σε ρόλο πασέρ ή εκτελεστή, ανοίγουν πολλούς διαδρόμους για είσοδο στο καλάθι από cut τροφοδοτημένο από backdoor ασίστ,καμουφλάροντας την έλλιψη κλασικού penetrator στο σύνολο τους. Είναι άξιος παρακολούθησης ο τρόπος με τον οποίο η ομάδα τρέχει το playbook της,πολύ πιστή σε αυτό με τους παίκτες να αλλάζουν ρόλους τηρώντας όμως πιστά το πλάνο της read and react ταμπέλας που συνοδεύει τη λειτουργία τους,ποντάροντας σημαντικά στο firepower ορισμένων παιδιών για να τραβήξουν ψηλά την άμυνα και την ικανότητα άλλων να διαβάσουν σωστά το παιχνίδι δημιουργώντας ή βάζοντας τη μπάλα κάτω.Ο Patty Mills είναι η αιχμή του δόρατος για τα καγκουρό, αποτελώντας το go-to guy τους και μια διαρκώς κινητή απειλή που με το aggressiveness του βάζει τεράστια πίεση στις αντίπαλες άμυνες.Η ικανότητα του να κινηθεί σε πολύ γρήγορο χρόνο γύρω από σκριν υποδεχόμενος τη μπάλα και να εκτελέσει είναι η βασική έκφανση πάνω στην οποία έχει χτιστεί όλο το παιχνίδι,ενώ είναι εξαιρετικός στο ball movement και την τοποθέτηση της μπάλας στα σωστά σημεία σε κάθε περίπτωση.

Φυσικά,παρότι ομάδα high tempo που ψάχνει να βρει ρυθμό μέσα από την επίθεση της,οι Αυστραλοί δείχνουν να είναι φιλόπονοι και στα μετόπισθεν(με τον Delly πώς θα μπορούσε αλλιώς?) ρίχνοντας το απαιτούμενο ξύλο και καθαρίζοντας τα ριμπάουντ εκεί που χρειάζεται ποντάροντας στα σκληρά κορμιά των Baynes και Bogut μέσα στο καλάθι,με τον Landale να αποτελεί player to watch με την ενέργεια που φέρνει στο παρκέ.Μοιάζουν να στηρίζουν περισσότερα στην ικανότητα τους να προστατέψουν το καλάθι και ομάδες που μπορούν να σύρουν έξω τα κορμιά τους και να τους βάλουν σε περιφερειακές περιστροφές ίσως δεν τους ταιριάζουν το ίδιο.

Η Ισπανία…

Αποδεικνύει σε άλλο ένα τουρνουά πως θα πρέπει να συμφιλιωθούμε με την εικόνα της να κυριαρχεί σε global επίπεδο με τον winning χαρακτήρα της και το αποδοτικό fundamental μπάσκετ της. Οι φούριας ρόχας μπήκαν στο τουρνουά με ένα ακόμη μουδιασμένο ξεκίνημα που μετατράπηκε σε σταδιακό πάτημα γκαζιού,σήμα κατατεθέν τους σε σχεδόν όλες τις διοργανώσεις με τον Σέρχιο Σκαριόλο στον πάγκο. Η Ισπανική ομάδα πιθανώς παρουσιάζει την καλύτερη άμυνα όλων των contenders,η οποία της έδωσε το έναυσμα για να αρχίσει το δικό της εντυπωσιακό ντεμαράζ,ξεκινώντας με την εξουδετέρωση των επιθετικών όπλων των Ιταλών,συνεχίζοντας με την απενεργοποίηση της low post δραστηριότητας των Σέρβων και αποκόπτοντας τις γραμμές επικοινωνίας τους,ενώ στο ματς με τους Πολωνούς παρότι δεν καθάρισε εύκολα είχε τις περιφερειακές λύσεις και την ευστοχία από τα 6,75.

Το αμυντικό τους προφίλ στηρίζεται εν πολλοίς στην παρουσία του Ρούμπιο ο οποίος αποτελεί έναν διαχρονικά εξαιρετικό μοχλό πίεσης πάνω στη μπάλα και υπολογίσιμο και πανέξυπνο κορμί(παρατηρήστε πόσο σωστά κλείνει στα φτερά όταν ο αντίπαλος τρέχει δράσεις pindown-screen βάζοντας χέρια και κορμί ανάμεσα στον παίκτη του αλλά και τον παίκτη που ξεμαρκαρίζεται) και τον Μαρκ Γκασόλ ο οποίος κλείνει το οπτικό πεδίο των αντιπάλων στον άξονα με το τεράστιο frame του.Η διαφορά όμως μάλλον έρχεται από τα σχήματα και το μέγεθος που παρατάσσει ο κόουτς με τον μικρό Ερνανγκόμεθ στο 3 και τα φόργουορντ της Μπάρτσα στο 4 που αποτελούν glue guys στο σύνολο και βάζουν το σώμα τους στη φωτιά και τη διεκδίκηση σκουπιδιών. Παρά την παραδοσιακή φύση του αλέγκρου παιχνιδιού τους,οι Ισπανοί είναι ομάδα μισού γηπέδου που επιδιώκει να ελέγξει το ρυθμό μέσα από τα μετόπισθεν και στην επίθεση να κάνει τα βασικά με απλό τρόπο,ποντάροντας πολύ στο low mistake basketball και τη διαδικασία που ο Ρούμπιο εκμεταλλεύεται τους συμπαίκτες του ή οι 2 σούπερ-σταρ της Ρεάλ διαβάζουν τις αδυναμίες της άμυνας.

Συχνά φαίνονται λίγο βαριοί στο μπροστά κομμάτι,όμως το γεγονός πως σουτάρουν καλά(πολύ σημαντικό οτι ο Ρούμπιο εμφανίζεται αξιόπιστος από την περιφέρεια) από το τρίποντο προεξαρχώντων των wings τους και τη δυνατότητα του Μαρκ να αποτελέσει κέντρο αποφάσεων από την κορυφή,κρατάει την επίθεση τους στο επίπεδο που πρέπει.Η παρουσία του Γκασόλ αποτελεί τη δικλείδα ασφαλείας για να ακουμπήσει η μπάλα χαμηλά,ακόμα κι αν δεν έχει τρελό efficiency στα τελειώματα του,ενώ ο Γουίλι Ερνανγκόμεθ είναι το βασικό όπλο των pick and roll συνεργασιών,με συμπαραστάτη το Γιουλ.Η επιθετική τους λειτουργία δεν έχει εξαιρετικό flow,όμως ακόμα και χωρίς χώρους όλοι τους οι πρωταγωνιστές είναι ικανοί να πασάρουν σε δύσκολες καταστάσεις ή στενά angles και να στηρίξουν την αποτελεσματικότητα τους με επιθετικό ριμπάουντ(χωρίς να γίνονται ευάλωτοι στο τρανζίσιον).

Το match-up

Ο πρώτος χρονικά ημιτελικός ανάμεσα σε μια ευρωπαϊκή υπερδύναμη και την πραγματικά εντυπωσιακή σε star material(η οποία έχει μισή ντουζίνα εξαιρετικών παικτών να απουσιάζουν) αναμένεται εξαιρετικά αμφίρροπος.Οι Ισπανοί κατά γενική ομολογία αποτελούν slight favorite,όμως η Αυστραλία είναι μια ομάδα που έχει παίξει κυριαρχικό μπάσκετ,μετράει μόνο νίκες και διαθέτει πολύ καλό υλικό στην κατοχή της.Το πιο πρόσφατο κρίσιμο παιχνίδι της στην Ολυμπιάδα δε στέφθηκε με επιτυχία χάνοντας με κάτω τα χέρια από τους Σέρβους,όμως αυτή τη φορά είναι διαφορετική υπόθεση καθώς οι 2 ομάδες βρίσκονται πολύ κοντά σε όρους ποιότητας.Το ματς θα καθοριστεί εν πολλοίς από τον ρυθμό στο οποίο θα παιχτεί,περιμένοντας να δούμε αν ο Ρούμπιο μπορεί να βάλει χειροπέδες στον Μιλς και να παγώσει αρκετά το ρυθμό των Αυστραλών.

Θα είναι ενδιαφέρον να δούμε πώς μπορεί να αντιδράσει η ομάδα των καγκουρό σε μια αποτελεσματική Ισπανική άμυνα που μπορεί να αποκόψει τις γραμμές επικοινωνίας στην επίθεση τους και να τους οδηγήσει να επιτεθούν περισσότερο σε προσωπική φάση(είναι η καλύτερη στις ασίστ ομάδα στη διοργάνωση-πίσω από Σέρβους οι οποίοι όμως έπαιζαν με Φιλιππίνες και Αγκόλα..).Ο Σέρχιο Σκαριόλο οδηγεί την ομάδα του να αμύνεται εγκεφαλικά και δίνοντας μεγάλη έμφαση στην άμυνα χώρου,δίνοντας space και εστιάζοντας στις passing lanes του αντιπάλου.Για αυτό αναμένεται κομβική η ευστοχία των Αυστραλών απ’έξω για να αποσυναρμολογήσουν τις γραμμές των Ισπανών με τον Μιλς να ψάχνει έναν x-factor συμπαραστάτη,πιθανώς στο πρόσωπο του Γκούλντινγκ.Επίσης,μπορεί ο Ινγκλς να είναι τόσο καλός δημιουργός σε ανάλογο καθεστώς πίεσης και μικρότερους χώρους?(χμμ..).Η μάχη των ριμπάουντ αναμένεται να καθορίσει σε τεράστιο βαθμό το παιχνίδι και θεωρώ πως θα πρέπει να περιμένουμε σχετικά κλειστό και σκληρό παιχνίδι,στο οποίο αν χρειαστεί να τρέξουν οι Ισπανοί μπορεί αντίστοιχα να το κάνουν.Ο Μαρκ Γκασόλ θα είναι ο παίκτης-βαρόμετρο,όλοι περιμένουν ένα μεγάλο ματς από αυτόν και πιστεύω πως αν μπορέσει να σκοράρει κοντά και γύρω από το καλάθι η Ισπανία μετατρέπεται σε φαβορί,ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε τον clutch χαρακτήρα του Ρούντι Φερνάντεθ.

H πρόβλεψη:Οι Ίβηρες με πείθουν περισσότερο για τον τρόπο που θα βάλουν τα σώματα τους στη φωτιά αύριο,έχουν τον τρόπο και την πείρα να φρενάρουν το tempo και το flow των Αυστραλών,ενώ αν το παιχνίδι πάει στις τελευταίες κατοχές,έχουν την ποιότητα και το ειδικό βάρος να το διαχειριστούν παίρνοντας τις αποφάσεις και τα σουτ “στα κόκκινα”.Τους δίνω το ελαφρύ προβάδισμα.

Η Αργεντινή…

Αποτελεί την πιο όμορφη ιστορία του φετινού Μουντομπάσκετ κλέβοντας την παράσταση με την επιτυχία της και το μαγικό τρόπο που έχει φτάσει σε αυτό το σημείο κατατροπώνοντας την πανίσχυρη Σερβία και θυμίζοντας πως το μπάσκετ,ειδικά στην πιο απλοϊκή του μορφή των FIBA tournaments,παίζεται από τα μεγάλα γκαρντ. Η ομάδα του γερόλυκου Σκόλα παρέδωσε το πιο συγκινητικό effort στο πρόσφατο νοκ-άουτ ματς έχοντας ξεκάθαρα την ταμπέλα του αουτσάιντερ,όμως παίζοντας ένα μπάσκετ ελκυστικό στον μέσο θεατή και με ένα τόσο no fear χαρακτήρα κέρδισε το ευρύ κοινό.Οι gauchos μπήκαν στο τουρνουά έχοντας την τύχη να βρίσκονται σε έναν σχετικά βατό όμιλο και ειδικά στη διασταύρωση με το διπλανό γκρουπ.Είχαμε αναφερθεί στο περιφερειακό τους στυλ και τους τόνους playmaking που φέρνουν τα γκαρντ τους στο παρκέ.

Ο κοντοπίθαρος Καμπάτσο έχει κλέψει την παράσταση εμφανίζοντας την αύρα του ατρόμητου γκαρντ που τα κάνει όλα σε ύψος που μετά βίας ξεπερνά τα 180 εκατοστά.Ο καλοπροπονημένος Aργεντίνος άργησε να βγει στο πολύ υψηλό επίπεδο,έχει όμως πολύ καλά μπασκετικά χρόνια μπροστά του και αποτελεί την προσωποποίηση αυτής της ομάδας στον αγωνιστικό χώρο.Ένα φυσικό προφίλ που περνάει απαρατήρητο,αλλά φοβερά δουλεμένο κορμί,αθλητικός,που παραδίδει τεράστιο effort κάθε βράδυ και μπορεί να κάνει τα πάντα στην επίθεση.Η τριάδα που συνθέτουν με τους Λαπροβίτολα και Βιλντόζα μπορεί να μην είναι η πιο αστραφτερή που θα βρεις,όμως αποτελούν μια από τις πιο πολύτιμες σε τέτοιας φύσης διοργάνωση καθώς πρόκειται για παίκτες που μπορούν να ελέγξουν απόλυτα το ρυθμό και τα δεδομένα στο παιχνίδι,ενώ μπορούν να δημιουργήσουν και να κατευθύνουν τη μπάλα όπου θέλουν.Το μέγεθος και τη φυσική σκληράδα που μοιάζει να λείπει,αναπληρώνουν οι Γκαρίνο και Ντεκ,2 εξαιρετικά υποτιμημένοι ανερχόμενοι παίκτες ενώ φυσικά ο μεγάλος Σκόλα είναι η τεράστια προσωπικότητα που βαραίνει πάρα πολύ τη φανέλα των υπόλοιπων 11. Οι Λατινοαμερικάνοι εκμεταλλεύονται τα εφόδια δημιουργίας τους με πολύ περιφερειακό σουτ,όντας ικανοί να συνδέσουν στο παιχνίδι με μαεστρία την αδύνατη πλευρά,ενώ το γεγονός οτι οι lineups τους είναι πιο light,τους δίνει συχνά πολλά τρεξίματα στο τρανζίσιον στο οποίο χτυπούν κατά ριπάς.Ταυτόχρονα,αποτελούν την πιο fluent και άνετη ομάδα στο χτύπημα των close-out καθώς σχεδόν όλοι βάζουν τη μπάλα στο παρκέ και μπορούν να τελειώσουν ή να πασάρουν.

Η έλλειψη μεγέθους και μεγάλης υπόστασης στη ρακέτα θα μπορούσε να προβληματίσει,όμως η άλλη όψη λέει πως διαθέτουν ξεκάθαρη ροπή και προτεραιότητα στο παιχνίδι τους,ενώ η εικόνα που έβγαλαν με τη Σερβία στην προστασία του ζωγραφιστού ήταν άκρως ενθαρρυντική.Πάντοτε χέρια γύρω από τη μπάλα και συχνά deny στην πίσω γραμμή για να μη τροφοδοτηθούν οι ψηλοί του αντιπάλου.Το σεμινάριο φυσικά δόθηκε με τον τρόπο που έστειλαν τις βοήθειες από την αδύνατη πλευρά για να αντιτάξουν στα mis-match και κατόρθωσαν να παίξουν στα ίσια μια τόσο πιο heavy frontcourt(κομβικός φυσικά και ο πραγματικός ταύρος Γκάμπριελ Ντεκ).Ο αντίπαλος πρέπει να είναι έτοιμος να κυκλοφορήσει γρήγορα τη μπάλα και να σουτάρει αποτελεσματικά για να εκθέσει την αμυντική τους συμπεριφορά.

Η Γαλλία…

Έκανε το μεγάλο μπαμ λοιπόν νικώντας για πρώτη φορά σε επίσημο ματς την Αμερική μετά από 13 χρόνια και πέταξε στο καναβάτσο την νέα αυτή έκδοση των ΉΠΑ η οποία απογοήτευσε με το παιχνίδι της και απέτυχε στο να δημιουργήσει αληθινούς δεσμούς ομάδας και ισορροπημένης συμπεριφοράς στο παρκέ. Οι τρικολόρ έχουν παίξει ένα δύσκολο τουρνουά αντιμετωπίζοντας καλές ομάδες σε κάθε φάση,όμως πλέον έχουν ψηθεί βρισκόμενοι σε καλό ρυθμό και με αυτοπεποίθηση στο σημαντικότερο στάδιο μοιάζουν να είναι το φαβορί ακόμα και για το χρυσό μετάλλιο. Η γαλλική ομάδα αποτελεί την πιο φονική αυτού του τουρνουά γύρω από τον άξονα καθώς στην άμυνα δεσπόζει το τέρας που ακούει στο όνομα Ρούντι Γκομπέρ και αποτελεί μάλλον τον καλύτερο rim protector του κόσμου,ενώ επιθετικά έχουν μια σειρά από καλούς δημιουργούς,εκτελεστές και finishers με τον Φουρνιέ να αποτελεί το “βελούδινο” πολυβόλο στα χέρια του Βενσάν Κολέ και τον Ντε Κολό να ακολουθεί.

Διαθέτουν ένα πραγματικά δυνατό φυσικό προφίλ σε όλες τις θέσεις με μάκρος και αθλητικότητα,το οποίο λειτουργεί ως η ραχοκοκαλία της ομάδας για τον παραδοσιακά defensive-minded προπονητή τους.Ίσως η απουσία του Ερτέλ(ο κόουτς τον έχει αφήσει στο παρελθόν εσκεμμένα εκτός για λόγους χημείας) τους βοήθησε στο κομμάτι της άμυνας με τον πραγματικά θρασύ και πιεστικό Albicy,ενώ ο Ntilikina που αποτελεί ένα σημαντικό prospect στο NBA είναι η πρώτη γραμμή άμυνας στη μπάλα με το εντυπωσιακό του wingspan του.(μόλις σταθεροποιήσει το σουτ του και μάθει να παίζει σαν pure pg θα είναι φοβερά ενδιαφέρων παίκτης) Η απουσία του Μοερμάν στο 4 που θα ήταν κομβικός,(θα ήταν αλήθεια πιο ολοκληρωμένη ομάδα με το inside game του) φέρνει στο παρκέ παίκτες με πιο blue-collar νοοτροπία και την ευκαιρία για σχήματα με δίδυμους πύργους,όπου ο Πουαριέ προσπαθεί να τραβάει έξω τον αντίπαλο με το συμπαθητικό in progress σουτάκι του.

Η Γαλλία είναι η ομάδα με τα λιγότερα λάθη στη διοργάνωση από τις εναπομείνασες αλλά και τις λιγότερες ασίστ,καθώς στηρίζει περισσότερο από κάθε άλλη το παιχνίδι της στην ικανότητα παικτών να επιτεθούν με προσωπική φάση ή να δημιουργήσουν το σουτ τους χωρίς συνεργασία μετά από πολλές πάσες. Έτσι δίνεται έμφαση με απλή φόρμουλα να βρει τη μπάλα σε κατάλληλες αφετηρίες ο πρωταγωνιστής Evan Fournier,ο εναλλακτικός δημιουργός Νicolas Batum και να βρει διαδρόμους στο καλάθι και ευκαιρίες δημιουργίας ο De Colo.Η παρουσία του Gobert φυσικά είναι πολύ σημαντική σε άμυνα και επίθεση γύρω από το καλάθι,αν και δεν είναι ο κλασικός παίκτης που θα βάλει πλάτη στον αντίπαλο,όμως η σωστή τροφοδότηση του βαθιά στη ρακέτα αυτομάτως αποτελεί καταδικαστική κατάσταση για την αντίπαλη άμυνα.Οι Γάλλοι συνηθίζουν να κυριαρχούν στο αθλητικό κομμάτι και μπορούν να προβληματιστούν κυρίως απέναντι σε ομάδες που θα έχουν μεγάλο firepower από κάθε σημείο του παρκέ αλλά και μια συμπαγή άμυνα που θα ανακόψει το ρυθμό των σούπερ-σταρ της.

Το match-up

Το δεύτερο σε σειρά παιχνίδι της ημέρας ανάμεσα σε Γαλλία και Αργεντινή(πόσοι θα περίμεναν το Ήπα-Σερβία..) έχει πιο ξεκάθαρο φαβορί στο όνομα της Γαλλίας.Η Αργεντινή δε βρισκόταν καν στο πρώτο γκρουπ ομάδων των διεκδικητών στην αρχή της διοργάνωσης και μετά από μια νίκη ενάντια των Αμερικανών,το στάτους των Γάλλων έχει προφανώς μπει σε άλλη σφαίρα.Η Γαλλία αποτελεί το “μεγάλο παιδί” ανάμεσα στις 2 ομάδες υπερτερώντας αρκετά σε μέγεθος και φυσικά χαρακτηριστικά σε όλες τις θέσεις,όμως έχει αποδειχθεί οτι δύσκολα νικάς σε αυτές τις διοργανώσεις μόνο με αυτά τα εφόδια.Οι Αργεντίνοι θα πρέπει για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι να πλημμυρίσουν τον αγωνιστικό χώρο με την πολεμική τους διάθεση και νομίζω λίγοι αμφιβάλλουν πως θα το κάνουν.Η αντιμετώπιση των γαλλικών υπερ-όπλων είναι μια διαφορετική υπόθεση και ανάγκη να κοιτάξουν τον καθρέφτη κατάματα στα ματσαρίσματα τους.

Ο Γκαρίνο με τα πολύ δυνατά πόδια λογικά έχει ετοιμαστεί να αναλάβει τον Φουρνιέ,ενώ ερωτηματικά δημιουργεί το match-up με τα ψηλά γκαρντ των Γάλλων και δη του Ντε Κολό που μπορεί να κλειδώσει κοντύτερους αντιπάλους κοντά στο καλάθι ή επιτιθέμενος πάνω τους.Για τους Γάλλους,θα είναι τεστ να αποσσοβήσουν την πίεση των αλμπισελέστε στη μπάλα και τις μεταβιβάσεις,όμως είναι από τις καταλληλότερες ομάδες να το κάνουν.Αν είναι πνευματικά έτοιμοι και με την αυτοπεποίθηση να σκοράρουν και να εκτελέσουν με καλά ποσοστά,το έργο των Αργεντίνων θα είναι αρκετά δύσκολο.Τα αντανακλαστικά των πάγκων μπορούν να παίξουν μεγάλο ρόλο και ο Κολέ έχει πιο πολλά όπλα στη διάθεση του.Το όνομα Gobert κυριαρχεί σε όλες τις συζητήσεις,όμως θεωρώ πως ο μπαρουτοκαπνισμένος Σκόλα έχει τρόπους να σκοράρει απέναντι του και η Αργεντινή είναι μια ομάδα που έχει εξαιρετικό περιφερειακό ball movement,που μπορεί να μειώσει το impact του “τέρατος” μέσα στο καλάθι.Ίσως να δούμε τον Πουαριέ να έχει έναν πιο αναβαθμισμένο ρόλο στο παιχνίδι και τους bangers(Galizzi και τον πιο τεχνικό Delia) της Αργεντινής να πρέπει να είναι έτοιμοι να δώσουν καλά λεπτά,τελειώματα φάουλ και άμυνες στο καλάθι. Είναι ίσως το παιχνίδι του Batum να βγει μπροστά.Ο Γάλλος ακολουθεί μια πιο αθόρυβη πορεία τα τελευταία χρόνια,όμως έχει αστείρευτη ποιότητα και καλείται να τη βγάλει την ώρα που η αντίπαλη άμυνα θα τραβήξει αλλού την προσοχή της και πιέζοντας τη μπάλα ή εστιάζοντας στα mis-match που θα θέλει να καλύψει,ο φοργουορντ των Χόρνετς μπορεί να βρει καλύτερους χώρους και ευκαιρίες να σκοράρει κοντά στο καλάθι.Ο ρυθμός που θα παιχτεί το ματς θα καθορίσει πολλά και παρότι μοιάζει πιο πιθανό να πηγαίνει στο σετ,πιστεύω πολύ στο momentum που δημιουργούν οι Aργεντινοί πολεμιστές στα παιχνίδια και οτι θα καταφέρουν να βρουν ένα τέτοιο διάστημα που το γήπεδο θα κατηφορίσει υπέρ τους.

Πρόβλεψη: Η Γαλλία μοιάζει να έχει το πάνω χέρι,όμως η Αργεντινή(συμπάθεια μου,δε το κρύβω..) είναι πολύ σκληρή για να πεθάνει.Ποντάρω σε σχετικά υψηλό σκορ με αλλεπάλληλα χτυπήματα και την κατάληξη να κρίνεται στις λεπτομέρειες.Μπορούν τα γκαρντ της Αργεντινής στο τέλος να το κρίνουν ή οι ικανοί individuals των Γάλλων? Παρότι κάτι μου δείχνει την Αργεντινή,οι Γάλλοι έχουν πολύ δυνατά όπλα σε επίθεση και άμυνα για παιχνίδι λίγων κατοχών ακόμα και σε αυτό το ενδεχόμενο οπότε θα δώσω εκεί το ισχνό προβάδισμα.

*Σε ένα τέτοιο,άτυπο final4 πραγματικά τα πάντα παίζουν ρόλο πηγαίνοντας στον τελικό,ιδίως η φόρα του καθενός αλλά και εξαιρετικά το ματσάρισμα.Ενώ σε μια ισπανόφωνη μονομαχία θα έδινα προβάδισμα στους Ισπανούς,σε μια πιθανή ευρωπαϊκή αναμέτρηση ίσως οι Γάλλοι έμπαιναν ως το αφεντικό.Κάτι που αντίστοιχα μπορεί να άλλαζε αν είχαν απέναντι τους τους Αυστραλούς…Οπότε περαιτέρω κουβέντα γι’αυτό μπορεί να γίνει από το Σάββατο.

FIBA WC SEMIFINALS: High stakes