Oι μηχανές του Fiba World Cup 2019 άναψαν και είναι η ώρα να κλείσουμε το αφιέρωμα που ξεκινήσαμε στο προηγούμενο κείμενο με τον Navaho,τον MakisPilouris και τον Ευθύμη.Σε αυτό το σκέλος θα δούμε τις ομάδες οι οποίες μπαίνουν στο τουρνουά με πιο βαριές αξιώσεις και στοχεύουν κατά βάση σε ένα μετάλλιο ή στην κορυφή.

Κατα σειρά θα βρείτε Αμερικάνους, Σέρβους,, Γάλλους, Λιθουανούς, Ισπανούς, Αυστραλούς, Αργεντίνους και Τούρκους(δεν τους προλάβαμε στο προηγούμενο) και μπορείτε να κάνετε κλικ στα παραπάνω για να πάτε κατευθείαν εκεί που θέλετε. Εδώ θα βρείτε και το πρώτο μέρος,ενώ αν αναρωτιέστε για τη δική μας εθνική θα ακολουθήσει ξεχωριστό άρθρο για τις προσδοκίες και τις δυνατότητές μας στο φετινό τουρνουά.

HΠΑ

by Peris

Το να θες να μιλήσεις για το μπάσκετ με σημείο αναφορά τις Ηνωμένες Πολιτείες,είναι σαν να θες να μιλήσεις για το αλάτι με σημείο αναφοράς τη θάλασσα.Οι Ήπα είναι δίχως αμφιβολία η “μαμά Αμερική” για το άθλημα της καλαθοσφαίρισης και διαχρονικά η πηγή φωτεινών αλλαγών και το κέντρο ζωής και εξέλιξης για όλο τον κόσμο στο άθλημα του μπάσκετ.

Από την εποχή που ο Naismith εισήγαγε το άθλημα σαν όρο,την απευθείας μήτρα των κολεγίων και την ανάπτυξη του μέσα σε αυτά,μέχρι την εξάπλωση του στον υπόλοιπο κόσμο και την ένταξη του στα ολυμπιακά αθλήματα,όλες οι φάσεις περνούν μέσα από την αμερικάνικη πραγματικότητα και εξέλιξη.Αφού οι Αμερικάνοι ενέταξαν το παιχνίδι μέσα στα πανεπιστήμια τους και δημιούργησαν σταδιακά “σχολές” μπάσκετ,το άθλημα πήρε το δρόμο του για να έρθει η δημιουργία του NBA και να το εδραιώσει σαν αγαπημένη συνήθεια μέσα και έξω από τη χώρα.Τις δεκαετίες του 80′ και 90′ ήρθαν οι σπουδαίες glory days της λίγκας που εκτόξευσαν το ενδιαφέρον και την ενασχόληση με το πρωτάθλημα από πολύ κόσμο,με την παρουσία παικτών όπως ο Larry Bird,o Magic Johnson,ο Michael Jordan(θέλουμε 10 σελίδες για να χωρέσουμε όλα τα σπουδαία ονόματα) και μερικά great rivalries.Την ίδια ώρα που το NCAA και η διαδικασία των draft αγαπήθηκαν και έγιναν η επιτομή της επιτυχίας δημοτικότητας σε μορφή μη επαγγελματικού αθλητισμού και ομαλής σωστής μετάβασης ενός μπασκετμπολίστα.

Παρότι μάλλον δεν έγινε ποτέ επισήμως το πιο δημοφιλές και εμπορικό στη χώρα, αγαπήθηκε από τον κόσμο και μπήκε μέσα στην κουλτούρα του λαού καθώς η ευκολία με την οποία έστηνες ένα παιχνίδι σε ένα playground ήταν μεγάλη σε σχέση με άλλα αθλήματα.Κάτι που βοήθησε στο να συνδεθεί και με την κοινότητα των Αφροαμερικάνων(μνεία και στους ιστορικούς Harlem Globetrotters) ,τις πιο φτωχές περιοχές των ghetto και την ταυτόχρονη διάδοση του μπάσκετ στα “σαλόνια” και τα “αλώνια”.Οι Αμερικάνοι καλλιέργησαν ταυτόχρονα μια σπουδαία έμφυτη σχέση με το άθλημα σαν να πηγάζει από μέσα τους σε απλές μορφές και “στέκια” αλλά και μια πιο κατευθυνόμενη πορεία και ανάπτυξη μέσα από την σωστή προπονητική διδαχή του και καθιέρωση του σε οργανωτικές βαθμίδες και στην εκπαίδευση τους. Έμαθαν να επικεντρώνονται στο άθλημα και τα βασικά του και το προπονητικό πέπλο δεν είναι ένα καπέλωμα του παιχνιδιού και του “απλού” αλλά μια τοποθέτηση των skills που υπάρχουν σε ένα κοινό καθεστώς μέσα από τις συνήθειες και την κίνηση του συνόλου.

Η εθνική ομάδα μπήκε στις συνειδήσεις για το ευρύ κοινό μετά το 1990 όταν και άλλαξαν οι κανονισμοί από τη FIBA και επέτρεψαν και στους επαγγελματίες αθλητές του NBA να αγωνίζονται στα διεθνή τουρνουά Ολυμπιακών Αγώνων.Ως τότε οι Ήπα κατάφερναν ακόμα και με ομάδες από τα κολέγια να φτάνουν σε διακρίσεις χωρίς να είναι πάντα όμως το αφεντικό. Έτσι το μεγάλο μπαμ έρχεται στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992.Η αμίμητη Dream Team πατάει παρκέ,η διαφορά με τις υπόλοιπες ομάδες είναι χαώδης και ακόμη μνημονεύεται ως η καλύτερη παρουσία ομαδικού σπορ ever.Το συναπάντημα με μια ενωμένη τη Γιουγκοσλαβία ακόμα ιντριγκάρει σαν σκέψη,όμως τότε η Κροατία του Ντράζεν και του Κούκοτς δεν ήταν αρκετή για να δώσει ανταγωνιστικό παιχνίδι.Η συνέχεια ήταν ανάλογη για τους Αμερικάνους μέχρι και το 2000(με ένα διάλειμμα το 98′) όπου κατέβαζαν ομάδες που έπαιρναν το χρυσό χωρίς πολλά πολλά.

Έπειτα όμως ακολουθεί μια περίοδος αμφισβήτησης και απογοητεύσεων για την εθνική τους ομάδα.Aφού πήραν στο Σίδνει το προειδοποιητικό χτύπημα από την παρέα του Σάρας,οι αποτυχίες έρχονται με ήττες από Σερβία το 2002 και Αργεντινή το 2004,με την ομάδα να μη μαζεύει όλους τους σούπερσταρ της.Μετά από ανακατατάξεις και την απόφαση να το πάρουν πιο σοβαρά,στήνουν ένα πιο μακρόπνοο πλάνο με τον Κολάντζελο στην ηγεσία και τον Σιζέφσκι στο τιμόνι της ομάδας.Το ξεκίνημα όμως τους ξανασοκάρει με την εθνική Ελλάδας του Παναγιώτη Γιαννάκη,του pick and roll των μεγάλων γκαρντ που έστελναν τη μπάλα όπου ήθελαν,των fundamental ψηλών και της ζώνης στην άμυνα,να δίνει ένα καλό μάθημα σε εκείνη την ομάδα.Έκτοτε,σπέρνουν μόνο τον τρόμο.Η ομάδα κάνει περιπάτους συσπειρώνοντας όλα τα μεγάλα ονόματα και οι ομάδες των 08′ και 12′ μπαίνουν σε ιερόσυλες συγκρίσεις.Η τεράστια γεννιά των Ισπανών θα τους ζορίσει 2 φορές,αλλά δε μπορεί να κάνει το παραπάνω βήμα με το firepower των Αμερικάνων να είναι too much.Ενώ,ακόμα κι όταν δεν έχει όλους τους σούπερσταρ,εμφανίζεται ένα συμπαγές σύνολο που καταπίνει τους αντιπάλους με την αθλητικότητα,τη φυσικότητα του και τη σπουδαία επαφή με το καλάθι.

Σήμερα,βρισκόμαστε σε μια μετάβαση της ομάδας μετά το τελευταίο ραντεβού του 2016 και μια αλλαγή σκυτάλης στον πάγκο,καθώς η εποχή Σιζέφσκι έλαβε τέλος.Η πρόσληψη όμως του Πόποβιτς στην καθοδήγηση,με βοηθό τον Στιβ Κερ μαρτυράει οτι η ομοσπονδία της USA Basketball δεν παραμελεί αυτή την ομάδα. Οι αλλαγές στο salary cap και τα συμβόλαια των “πρώτων” αθλητών έχουν φέρει τις Ήπα σε ένα ιδιαίτερο καθεστώς όπου μετράνε πάρα πολλές απουσίες.Η φετινή ομάδα θα εμφανιστεί εντελώς ανανεωμένη και φρέσκια με μόνους παίκτες που έχουν ξαναβρεθεί στην ομάδα να είναι ο Harrison Barnes και ο Mason Plumlee.Bλέποντας το πρώτο δείγμα των κλήσεων,θεωρώ πως ένας κόουτς σαν τον Σιζέφσκι μετά τις εμπειρίες του στο international basket,πιθανότατα να ακουμπούσε κατά βάση στο gritty στοιχείο της ομάδας και την σκληράδα-αθλητικότητα προσώπων όπως οι Tucker,Smart,Brown,Barnes για να ξεδιπλώσει τα στοιχεία που την ξεχωρίζουν με μεγαλύτερη ασφάλεια.Το έχει κάνει το 2010 με μια ομάδα που πίεζε ασφυκτικά τη μπάλα,το έκανε και το 14′ παίρνοντας στην ομάδα 6 ψηλούς για να ανεβάσει το μέγεθος και το αθλητικό στοιχείο της ομάδας(ο Faried ήταν κομβικός σε εκείνο το τουρνουά).

Όμως οι Πόποβιτς και Κερ δείχνουν με μεγάλη προσοχή να εστιάζουν στο spacing αυτού του συνόλου και να επικεντρώνονται στην παράλληλη δυνατότητα η ομάδα να παράγει καλά σουτ όντας efficient στο επιθετικό κομμάτι και τη διαδικασία της απόφασης.Στα φιλικά έχουν παρουσιάσει ένα σύνολο με διάθεση να συνεργαστεί, χωρίς όμως να έχει σαφές κέντρο βάρους στην εκτέλεση της.Οι Kemba Walker και Donovan Mitchell στα γκαρντ,οι Middleton και Tatum στις ενδιάμεσες θέσεις και ο Turner στο 5 ξεχωρίζουν.Η ομάδα έχει στα πρόσωπα του Kέμπα και του Tέιτουμ(θα παίξει αρκετά στο 4 και ίσως τον βολέψει για να βρει πιο εύκολα διαδρόμους στο καλάθι) δύο παίκτες που δείχνουν να ταιριάζουν ιδιαίτερα στο Fiba μπάσκετ και αναμένεται να είναι η αιχμή του δόρατος δίπλα στα πιο ωμά ένστικτα του Μίτσελ.Παρότι σε όρους ταλέντου είναι και πάλι το νούμερο 1,χωρίς να θέλω να μπω στη λογική της πρόβλεψης,είμαι αρκετά επιφυλακτικός για το πώς θα δέσει αυτό το μείγμα.Απουσιάζουν αρκετά οι παίκτες με πείρα και κυρίως με μεγάλη ικανότητα στην απόφαση.Παρότι η δέσμευση πάσας και συνεργασίας είναι φανερή,θεωρώ πως όταν βρουν άμυνα έτοιμη να τους κλείσει τους διαδρόμους με πρώτη πιεστική γραμμή άμυνας και καλό rim protection,θα δυσκολευτούν να βρουν λύσεις σε ξεκάθαρη στόχευση,go-to guy και επιθετική κατεύθυνση πέρα από τη δικλείδα του σουτ.Ο Μίντλετον που δε φημίζεται για το καλό του shot selection,μπορεί να είναι κομβικός καθώς η ευστοχία του θα κρίνει αν θα προλάβει τα προβλήματα,ή αν θα εντείνει το θέμα των “προτεραιοτήτων” και των “προθέσεων” στην επίθεση της μπερδεύοντας τα πράγματα.The king stays the king?

ΣΕΡΒΙΑ

by Navaho

Αφού κούρασα το κοινό του https://redpointguard.com/ και πίστεψα πως δε θα ταλαιπωρήσω άλλο κόσμο για φέτος το καλοκαίρι , έρχεται ο https://twitter.com/HoodPeris να με προσκαλέσει να γράψω δυο τρεις κουβέντες για το επερχόμενο παγκόσμιο πρωτάθλημα μπάσκετ της Κίνας. Όπως καταλαβαίνετε τέτοια πρόταση και τέτοια παρέα δε γινόταν να την αρνηθώ.Ετσι λοιπόν φτάνουμε σε αυτό εδώ το κείμενο που αφορά τη Σερβία.Για να ξεκαθαρίσω από νωρίς τα πράγματα , οφείλω να σας επικοινωνήσω τη λατρεία μου για το συγκεκριμένο μπασκετικό λαό.Ναι λατρεία , φίλες και φίλοι , είναι η κατάλληλη λέξη για να περιγράψει αυτό που αισθάνομαι οποτε βλέπω 5 τύπους με επίθετα που τελειώνουν σε -ιτς να μπιστάνε την σπυριάρα.

Όλο αυτό ξεκινάει από την εποχή που ο συγχωρεμένος ο πατερας μου με μύησε στη μαγεία του μπάσκετ των πλάβι , βάζοντας μου στο βίντεο κασέτες με τα ανδραγαθήματα της τότε ενωμένης Γιουγκοσλαβίας.Λίγο πιο μετά , για την ακρίβεια το 1995 , είχα την τύχη να δω τη μεγάλη ομάδα του Σάλε , του Ντανίλοβιτς και του Βλάντε ,καθοδηγούμενους από το Σοφό (ένας είναι ο σοφός) να παίρνουν το Ευρωπαϊκό της Αθήνας , εν μέσω ιαχών «λιέτουβα λιέτουβα». Ήδη στη διάρκεια της διοργάνωσης ο μικρός ναβάχο είχε ξυρίσει γουλί το κεφάλι (σόρρυ μάνα) και κυκλοφορούσε παντού με ένα περικάρπιο στο ύψος του αγκώνα.Καλές οι αναμνήσεις και οι προσωπικές ιστορίες αλλα το μόνο που πέτυχαινουν είναι να αυξάνουν τα επίπεδα γραφικότητας.

Για να μπαίνω σιγά σιγά στο κυρίως ζητούμενο , που δεν είναι άλλο από το τι πρεσβεύει η Σερβία για το παγκόσμιο μπάσκετ , θα ξεκινήσω με την παράθεση ενός κειμένου από το rolling stone το οποίο κάνει την αναγωγή και τη σύνδεση της μεγάλης ομάδας των ενωμένων Γιουγκοσλάβων και μετέπειτα των Σέρβων στα τέλη των 80s και στις αρχές των 90s με το μπάσκετ που βλέπουμε σήμερα.Οι πλάβι έχουν 3 αρχές στο μπάσκετ τους.Συμμετοχικότητα-ομαδικότητα , σκληράδα και άριστη γνώση και εφαρμογή των βασικών του μπάσκετ.Για όσα χρόνια τους παρακολουθώ , αν κάτι με εντυπωσίαζε πάντα με την περίπτωσή τους , είναι πως όσο μέτριοι και αν ήταν πάντα θα παρουσίαζαν παίχτες που έβλεπες πως ανεξάρτητα από το ταλέντο τους γνώριζαν να ντριμπλάρουν , να πασάρουν , να σουτάρουν.Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το πως χτίστηκε στο πέρασμα των χρόνων η μεγάλη των Πλάβι σχολή σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να διαβάσετε το καταπληκτικό κείμενο -έρευνα των @HoopFiction για το @HUMBAmagazine.Ένα ταξίδι στο χρόνο που θα σας λύσει τις απορίες γιατί αυτός ο λαός πήγε το μπάσκετ ένα βήμα παρακάτω.

Όντας ο πυρήνας της άλλοτε ενωμένης Γιουγκοσλαβίας , έχουν διατελέσει φιλόσοφοι και ιεροκύρηκες του ομορφότερου ομαδικού σπορ στον πλανήτη.Πέρα από τεράστιους παίχτες , που είναι αδύνατο να απαριθμήσω εδώ γιατί θα χρειαστώ γύρω στις 5000 λέξεις , πρόσφεραν και ορισμένους τεράστιους προπονητές που εισήγαγαν νεωτερισμούς και σε επίπεδο τακτικής και σε επίπεδο ατομικής εξέλιξης. Άνθρωποι με όραμα και αγάπη για το άθλημα κατάφεραν σε ένα βάθος 50 και πλέον ετών να συνδυάσουν αρμονικά την έμφυτη σκληράδα και το πάθος των Πλάβι με την σχεδόν καλλιτεχνική ιδιοφυΐα παιχτών όπως ο αείμνηστος Ντράζεν , ο παίχτης αρμονία Μποντίρογκα , ο XL playmaker Ντίβατς , ο φονιάς Τζόρτζεβιτς , ο βαριεστημένος μαέστρος Τεόντοσιτς , που τόσο θα λείψει από τα γήπεδα της Κίνας , ο τύπος ορχήστρα Κούκοτς και τόσοι και τόσοι άλλοι.

Οι Σέρβοι ακόμα και εν μέσω πολέμου , χωρίς να έχουν έδρα , έχοντας απουσιάσει από τη διεθνή σκηνή για περίπου μια 4ετία , επέστρεψαν και καταδυνάστευσαν το παγκόσμιο μπάσκετ από το 95 μέχρι και το 2002 κατακτώντας παγκόσμιες και ευρωπαϊκές κορυφές.Κάτι η φθορά του χρόνου στη χρυσή γενιά των 90s ,κάτι ο κορεσμός από τις συνεχόμενες επιτυχίες , κάτι τα χρυσά συμβόλαια και στο ΝΒΑ αλλά και σε κορυφαίες ευρωπαϊκές ομάδες τους κράτησαν πίσω. Ίσως να έπαιξε ρόλο και η αργή προσαρμογή τους από το μπάσκετ των 30” σε αυτό των 24”.Όπως και να έχει οι αρχές του 21ου αιώνα τους βρήκαν σε κατάσταση αναδόμησης.Εκεί τα κλειδιά δόθηκαν στον κατεξοχήν δημιουργό νέων γενιών μπασκετοσύνης.Φυσικά και μιλάω για τον τεράστιο Ντούσαν Ίβκοβιτς , που εμπιστεύτηκε νέα παιδιά και με αργά και σταθερά βήματα τους επανέφερε στην κορυφογραμμή πατώντας πάνω στο κλασικό τρίπτυχο.

Ταλέντο δεν έπαψε ποτέ να παράγει η Σερβία ,οπότε φτάνουμε στο σήμερα όπου παρουσιάζουν μια ομάδα γεμάτη ταλέντο σε όλες τις θέσεις , εμπειρία και αποφασιστικότητα να ολοκληρώσουν ότι δεν κατάφεραν 2 χρόνια πριν απέναντι στην καταπληκτική Σλοβενία των Ντράγκιτς – Ντόνσιτς. Τώρα λοιπόν,μερικά 24ωρα πριν το πρώτο τζάμπολ στα γήπεδα της Κίνας και η δωδεκάδα του Σάσα Τζόρτζεβιτς φιγουράρει σαν ένα από τα γκράντε φαβορί της διοργάνωσης.Την πορεία τους στα προκριματικά,μια διαδικασία που καλό θα ήταν να αναπροσαρμοστεί αλλά είναι άλλη κουβέντα αυτή,μπορείτε να βρείτε εδώ.

Η παρουσία του Σαμπονοειδούς Γιόκιτς που φέρνει τεράστια γκάμα σε δημιουργία και εκτέλεση και που πλαισιωμένος από τους Μιλουτίνοφ , Μαριάνοβιτς , Ραντούλιτσα , αναγάγει την είσοδο στη Σέρβικη ρακέτα σε περιπέτεια ανάλογη με του Τζακ που σκαρφάλωσε στη φασολιά.Γύρω τους όλοι αυτοί έχουν τύπους σαν τον all around forward που γυρίζει στο όνομα Μπιέλιτσα και που με την ίδια ευκολία μπορεί να στήσει ένα PnR , να βγάλει μια άρρωστη ασσίστ , να ποστάρει τον οποιονδήποτε , να εκτελέσει από κάθε γωνία και με πολλούς τρόπους.Μαζί του στην Κίνα μπορεί να μην υπάρχει ο τραυματίας και πολυπράγμων Κάλινιτς που είναι μεγάλη απώλεια , αλλά θα υπάρχουν ο Λούσιτς που έχει και μάκρος και αθλητικότητα και κίνηση και δυναμισμό να καλύψει και τις 2 θέσεις των forward αλλά και ο πολύπειρος Σιμόνοβιτς με το φαρμακερό του τρίποντο.Περιφερειακά μπορεί το κενό που αφήνει η απουσία του Μίλος να είναι δυσαναπλήρωτο , αλλά όταν έχεις πρώτο από όλους τον απολαυστικό και φονικό Μπογκντάνοβιτς να παίρνει όλες τις δύσκολες επιθέσεις και πλάι του να κινούνται ο πιο βελτιωμένος παίχτης της περσινής Euroleague (Mίσιτς), ένας καθαρόαιμος pass first οργανωτής σαν τον Γιόβιτς και ένα μεγάλο κορμί με ικανότητα στην εκτέλεση όπως είναι ο Γκούντουριτς , που πλέον μετά από τη θητεία του δίπλα στον Ζοτς , έχει γίνει ιδανικός team player μπορείς να νιώθεις μια κάποια ασφάλεια.

Το συγκεκριμένο ρόστερ μετά από πολλά χρόνια έχει όλα τα χαρακτηριστικά που αγαπήσαμε στο Σέρβικο μπάσκετ.Ψηλούς με γνώση των μπασκετικών αρχών που δεν δίνουν μόνο μέγεθος και σκληράδα αλλά ασφάλεια για έξτρα δημιουργία.Περιφερειακοί με πλούσιο ταλέντο στο σκοράρισμα , με μεγάλα κορμιά που δε θυσιάζουν την άμυνα για την επίθεση και ένα σωρό ρολίστες έτοιμους να θυσιαστούν για το σύνολο.Οι Σέρβοι όσο εύκολα μπορούν να σκοράρουν 90 πόντους , εξίσου εύκολα μπορούν να ρίξουν τις κατοχές και να πάνε σε κατενάτσιο απενεργοποιώντας όλα τα ατού των αντιπάλων τους.Κινούνται επιθετικά διαρκώς , ψάχνουν το παραμικρό κενό που αφήνει η αντίπαλη άμυνα σκρινάρουν οι πάντες τους πάντες και φυσικά δε διστάζουν να εκτελέσουν από το αγαπημένο τους τρίποντο κυρίως μέσα από σκριν μακριά από την μπάλα.

Ο Σάσα Τζόρτζεβιτς , μπορεί σε συλλογικό επίπεδο να μην έχει κάποια τρομερή επιτυχία , αλλά όπως και ο Παναγιώτης Γιαννάκης γνωρίζει τι σημαίνει εθνική , ξέρει καλά τον τρόπο να φέρει την επιτυχία και κυρίως μπορεί να λειτουργεί σαν κίνητρο και πρότυπο για τους παίχτες τους αφού αποτέλεσε τον ηγέτη της τελευταίας μεγάλης ομάδας τους.Οι Σέρβοι λοιπόν ευελπιστούν πως θα σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να βαδίσουν μέχρι τέλους το δρόμο του μεταξιού κατακτώντας , γιατί όχι με την team USA να κατεβαίνει με προσωπικό ασφαλείας , ακόμη και το χρυσό όπως το 2002 μέσα στην Ιντιανάπολις.

ΓΑΛΛΙΑ

by Makis

Το μπάσκετ στη Γαλλία είναι εξίσου δημοφιλές με το ποδόσφαιρο. Η λίγκα τους έχει γνωρίσει μέρες δόξας, τόσο σε επίπεδο συλλόγων όσο και Εθνικής. Μετράει τρόπαια από την Ευρωλίγκα της Limoges και το europecup της Nanterre 92, μέχρι το ασημένιο μετάλιο στους Ολυμπιακούς του Σύδνεϋ και το χρυσό στο Ευρωμπάσκετ το 2013. Αναμφισβήτητα διανύει την περίοδο “Tony Parker”. Από τότε (2001) που ο Γάλλος playmaker εντάχθηκε στην Εθνική Γαλλίας αυτή πήρε τα πάνω της. Τις χρονιές 2003, 2005, 2011, 2013, 2015 ήταν στην τετράδα των Ευρωμπάσκετ, διεκδικώντας μετάλλιο. Αποκορύφωμα όλων αυτών ήταν η κατάκτηση του το 2013 και η τρίτη θέση στο Παγκόσμιο του 2014,μια ομάδα που το κατάφερε με μερικούς άλλους εμβληματικούς παίκτες χωρίς τον TP,τους Νίκολα Μπατούμ και τον Μπορίς Ντιαό .

Το μπάσκετ που παίζουν διαχρονικά είναι στα πρότυπα του NBA. Δεν είναι τυχαίο πως τροφοδοτούν την Αμερική με ουκ ολίγους παίχτες. Έχουν λανσάρει ένα uptempo στυλ με γερές δόσεις άμυνας, αρκετά τρίποντα και ροπή στην ταχυδύναμη. Κάπως έτσι αναμένεται να εμφανιστούν και φέτος παρατάσσοντας ένα πολύ δυνατό σύνολο.Μάλιστα,πλέον βγάζουν σε σταθερή βάση αθλητές που τραβούν τα φώτα και το ενδιαφέρον από τη διαδικασία του draft,ενώ σταθερά πρωταγωνιστούν στις νεαρές ηλικίες.Σε όλα αυτά τα χρόνια επιτυχιών έχουν πετύχει μια ομαλή μετάβαση διατηρώντας τον ίδιο προπονητή,τον Βενσάν Κολέ ο οποίος γνωρίζει καλά το υλικό που έχει στα χέρια του και μπορεί να το εκμεταλλευτεί ενσωματώνοντας το στη δική του φιλοσοφία που δουλεύει στην ομάδα κάθε καλοκαίρι.

Το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο, αποτελεί μια ευκαιρία να αποδείξουν ότι μπορούν και χωρίς τον Parker. Η ομάδα τους διαθέτει παίχτες για όλες τις καταστάσεις. Τους Ntilikina και Fournier συμπληρώνουν οι Albicy και De Colo. Η περιφέρεια διαθέτει σουτ, άμυνα, δημιουργία και ταχύτητα. Μάλιστα τώρα που ο Nando De Colo έδειξε ο,τι μπορεί να είναι clutch, όλα γίνονται πιο εύκολα. Σε αντίθεση με άλλες ομάδες και η Frontline διαθέτει σουτ. Ο Labeyrie είναι καλός στο pick and roll και επιτηθέμενος από το short roll. Υπάρχουν δυνατά κορμιά όπως ο Poirier και Gobert αλλά και παίχτες όπως ο Lessort που παίζει άριστα το pick and roll. Όμως και οι ενδιάμεσες θέσεις των Γάλλων διαθέτουν ποιότητα. Batum, Lacombe, Toupane είναι παίχτες με παραστάσεις. Ειδικά ο πρώτος έχει γεμάτες χρονιές στο ΝBA, με πολύ καλά ποσοστά. Συνολικά είναι μια ομάδα που κανείς δε θέλει να αντιμετωπίσει. Με ομάδες όπως η Βραζιλία μπορούν να τρέξουν. Με ομάδες όπως η Ελλάδα μπορούν να δώσουν το σουτ κλείνοντας προς τα μέσα. Αν και πολλοί δεν την έχουν για τις θέσεις 1-3 προσωπικά πιστεύω ο,τι σύντομα θα αλλάξουν γνώμη. Ο Cole είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για τέτοιες διοργανώσεις. Μιλάμε για μια ομάδα τυφώνα.

ΛΙΘΟΥΑΝΙΑ

by Efthymios

Η Λιθουανία είναι μία από τις μεγάλες δυνάμεις του παγκοσμίου μπάσκετ. Η αφοσίωση των Λιθουανών στο άθλημα είχε ως αποτέλεσμα η χώρα να καθιερωθεί στον παγκόσμιο χάρτη ως μία σπουδαία ομάδα και μία παραδοσιακή σχολή. Το μπάσκετ άρχισε να καλλιεργείται στη Λιθουανία το 1919 από γυναίκες, οι οποίες άρχισαν να οργανώνονται σε ομάδες. Ωστόσο, ο πρώτος επίσημος αγώνας διεξήχθη από άντρες. Στις 23 Απριλίου 1921 η Λιθουανική Ένωση Φυσικής Αγωγής αντιμετώπισε την ομάδα του Κάουνας, κερδίζοντάς την με 8-6. Το πρώτο διεθνές παιχνίδι διεξήχθη το 1925 στη Ρίγα, όπου οι Λιθουανοί αντιμετώπισαν τους Λετονούς, χάνοντας με 41-20. Το άθλημα υποχωρούσε, αφού το ποδόσφαιρο ήταν το πιο δημοφηλές άθλημα στην Ευρώπη.

Όλα άρχισαν να αλλάζουν το 1936 όταν και η Λιθουανία έγινε μέλος της FIΒΑ. Σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του αθλήματος έπαιξε ο Πράνας Λουμπίνας. Ο αθλητής αυτός γεννήθηκε στην Αμερική από Λιθουανούς γονείς και μετέβη το καλοκαίρι του ’36 στη Λιθουανία για να διδάξει τεχνικές στους συμπατιώτες του. Το 1937 οι Λιθουανοί κέρδισαν το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που διεξήχθη στη Ρίγα με MVP τον Ταλζούνας και προπονητή τον Κριατσούνας, φίλους του Λουμπίνας. Οι Λιθουανοί κατέκτησαν και το Ευρωπαϊκό που διεξήχθη το 1939 στη χώρα τους και ουσιαστικά το μπάσκετ καθιερώθηκε ως εθνικό σπορ. Εξαιτίας του Β’ παγκοσμίου πολέμου οι διοργανώσεις ματαιώθηκαν. Το μόνο παιχνίδι που έδωσαν οι Λιθουανοί ήταν απέναντι στους Λετονούς για το τουρνουά Βαλτικής, το 1941.

Οι Λιθουανοί συνέχισαν να παίζουν μπάσκετ και να αναδεικνύουν σπουδαίους παίκτες, παρά την έλλειψη γηπέδων και εξοπλισμού. Η εισβολή της Γερμανίας το 1941 επηρέασε μοιραία και τον αθλητισμό. Πολλοί αθλητές στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το 1944 οι Σοβιετικοί επανακατέλαβαν τη Λιθουανία, η οποία έμεινε μέλος της ΕΣΣΔ μέχρι τις 11 Μαρτίου 1990 όταν και ανακοίνωσε την ανεξαρτησία της. Στις 18 Οκτωβρίου 1945 πολλοί Λιθουανοί αθλητές όπως ο Σάσκους, ο Σερκεβίτσιους κ.α. εξορίστηκαν στη Σιβηρία διότι αρνήθηκαν να χάσουν από την ΤΣΣΚΑ. Κατά τη διάρκεια της ΕΣΣΔ οι Λιθουανοί ανέδειξαν τεράστιους παίκτες, οι οποίοι αγωνίστηκαν με τη Σοβιετική Ένωση, κατακτώντας τα πάντα. Ο Λαγκουναβίτσιους, ο Πετκεβίτσιους, ο Λαουριτένας, ο Στόνκους, ο Παουλάουσκας, ο Μπουντνίκας, ο Λινκεβίτσιους και ο Παβιλόνις υπήρξαν σπουδαίοι παίκτες. Ο Στόνους υπήρξε πρώτος πρόεδρος της Λιθουανικής Ομοσπονδίας Μπάσκετ (1990-1994) και ο Παβιλόνις ο δεύτερος (1994-2003).

Η Λιθουανία έγινε μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής το 1991 και έκτοτε έγραψε σπουδαίες επιτυχίες. Oι Ολυμπιακοί αγώνες της Βαρκελώνης ήταν μεγάλη πρόκληση για την ομάδα. Έχοντας στο ρόστερ παίκτες όπως ο Σαμπόνις, ο Μαρτσιουλιόνις, ο Κουρτινάιτις, ο Γιοβάισα, ο Χομίτσιους (αρχηγός), ο Κράπικας κ.α. και προπονητή τον Γκαράστας έφτασαν ως τον ημιτελικό, όπου και ηττήθηκαν κατά κράτος 76-127 από την Dream Team. Στον μικρό τελικό νίκησε την Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών με 82-78 και πήρε το χάλκινο μετάλλιο.

Έκτοτε είχαν τις εξής επιτυχίες: το ασημένιο στο Ευρωπαϊκό της Αθήνας (1995), όπου έχασαν 90-96 από την Γιουγκοσλαβία. το χάλκινο στους Ολυμπιακούς της Ατλάντα (1996), νικώντας την Αυστραλία 80-74. το χάλκινο στους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ (2000), νικώντας πάλι την Αυστραλία 89-71. το χρυσό στο Ευρωπαϊκό της Σουηδίας (2003), νικώντας την Ισπανία στον τελικό με 78-62, έχοντας αποκλείσει τη Γαλλία με 70-74 σε έναν συναρπαστικό ημιτελικό. την 4η θέση στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας (2004) (οι ημιτελικοί με την Ιταλία 91-100 και ο μικρός τελικός με τις Η.Π.Α. 104-96 ήταν απίστευτα παιχνίδια). το χάλκινο στο Ευρωπαϊκό της Ισπανίας (2007) νικώντας την Ελλάδα στον μικρό τελικό με 69-78. την 4η θέση στους Ολυμπιακούς αγώνες του Πεκίνο (2008), χάνοντας 87-75 από την Αργεντινή. το χάλκινο στο Παγκόσμιο της Τουρκίας (2010), νικώντας τη Σερβία με 99-88. το ασημένιο στο Ευρωπαϊκό της Σλοβενίας (2013), χάνοντας 80-66 από τη Γαλλία. τη 4η θέση στο Παγκόσμιο της Ισπανίας (2014), χάνοντας 95-93 από τη Γαλλία. το ασημένιο στο Ευρωπαϊκό της Γαλλίας (2015), χάνοντας 80-63 από την Ισπανία.

Διαχρονικά η Λιθουανία ήταν συνώνυμο του run’n’gun. Γρήγορες επιθέσεις, πολλά τρίποντα στο ανοικτό γήπεδο, guard-based μπάσκετ. Τα τελευταία χρόνια όμως παρατηρείται μία σταδιακή μετατόπιση του επιθετικού προσανατολισμού της. Οι Γίγαντες της Βαλτικής λανσάρουν ένα διαφορετικό στυλ μπάσκετ, ξένο ως προς αυτό που τους καθιέρωσε. Ποστ παιχνίδι, εξασφάλιση του ριμπάουντ, χαμηλός ρυθμός και physical παιχνίδι. Μία ολοκληρωτική αλλαγή που είναι αποτέλεσμα της έλλειψης σπουδαίων περιφερειακών (Γιασικεβίτσιους, Ματσιγιάουσκας, Καουκένας, Σισκάουσκας ήταν οι τελευταίοι μεγάλοι περιφερειακοί αυτής της χώρας). Η Λιθουανία, μην μπορώντας να παράγει σπουδαίους γκαρντ, προσπαθεί να αξιοποιήσει τα forwards και τους centers της, οι οποίοι είνα ιδιαίτερα ταλαντούχοι. Προσαρμόζεται στο υλικό της προσπαθώντας να μείνει ανταγωνιστική. Έξυπνο αν μη τι άλλο. Η ολοκληρωτική αλλαγή έγινε το 2013. Σε εκείνο το Ευρωπαϊκό οι Λιθουανοί παρουσιάστηκαν με τους Καλνιέτις, Ντελινικάιτις, Σεϊμπούτις, Πότσιους στα γκαρντ. Ο Καζλάουσκας κατάφερε να φτάσει την ομάδα του μέχρι τον τελικό αξιοποιώντας το ποστ παιχνίδι των ψηλών του. Χρησιμοποίησε flex offense για τα forwards (Ματσιούλις, Κουζμίνσκας και λιγότερο Κλέιζα) και cross screens για τους ψηλούς του (Βαλαντσιούνας, Μοτεγιούνας, Γιαφτόκας και αδέρφια Λαβρίνοβιτς) και pick and roll για να τροφοδοτήσουν τον εκάστοτε ψηλό.

Από τότε τόσο ο ίδιος όσο και ο Αντομάιτις που τον διαδέχθηκε πέρυσι ακολούθησαν το ίδιο μοτίβο. Ο Αντομάιτις μάλιστα έπαιξε σε ακόμη πιο χαμηλό ρυθμό στο Ευρωπαϊκό του 2017… Σε αυτή τη διοργάνωση δεν αναμένουμε κάτι διαφορετικό από τη Λιθουανία. Χαμηλός ρυθμός, ποστ παιχνίδι, PnR, εξασφάλιση του ριμπάουντ. Ο Σαμπόνις θα είναι το νέο αστέρι της ομάδας, ενώ ο Καλνιέτις θα προσπαθήσει για άλλη μια φορά να αναγεννηθεί φορώντας τη φανέλα της πατρίδας του. Παίκτης κλειδί θα είναι ο Γκριγκόνις. Η ικανότητά του στο σουτ θα βάλει πίεση στις αντίπαλες άμυνες και θα βοηθήσει να μείνει το ζωγραφιστό άδειο από πολλά κορμιά, ενώ η (υποτιμημένη) ικανότητα στη δημιουργία θα φανεί πολύτιμη σε ένα σύνολο χωρίς σπουδαίους γκαρντ-δημιουργούς. Στον όμιλο συμμετέχουν η Αυστραλία, ο Καναδάς και η Σενεγάλη. Η Αυστραλία θα περάσει και η μάχη θα δωσεί μεταξύ του αποψιλωμένου Καναδά και της Λιθουανίας. Ο Αντομάιτις μετά το στραπάτσο του Ευρωμπάσκετ πρέπει να βρει τρόπο να κρατήσει ψηλά την ομάδα του…

ΙΣΠΑΝΙΑ

by Navaho

Αυτό το κείμενο , υπάρχουν αρκετές πιθανότητες , να φέρει στην επιφάνεια όλα τα τραύματα που έχουμε οι Έλληνες σαν μπασκετικός λαός.Δεν είναι κάποια αναδρομή σε όλες τις αποτυχίες μας στην πάροδο του χρόνου , αλλά η παρουσίαση της ομάδας που μας έχει σκοτώσει τα όνειρα πάρα πολλές φορές τα τελευταία 10+ χρόνια.Καλά καταλάβατε , αναφέρομαι στους Ισπανούς.Μια σπουδαία γενιά αθλητών , που ήταν αποτέλεσμα ενός σχεδιασμού που αποφασίστηκε και άρχισε να εφαρμόζεται από την ισπανική ομοσπονδία πριν από περίπου 20 χρόνια.Ένα πλάνο που έριξε το βάρος στις μικρές ηλικίες , στην σωστή εκμάθηση των βασικών αρχών του αθλήματος και στην εμπιστοσύνη στα νέα παιδιά.

Οι Ίβηρες πάντα ήταν στην κορυφογραμμή του παγκόσμιου μπάσκετ , πάντοτε παρουσίαζαν καταπληκτικούς παίχτες(εποχές Σαν Επιφάνιο) , πάντα σε συλλογικό επίπεδο είχαν ομαδάρες.Παρ’όλα αυτά όμως οι επιτυχίες τους σε εθνικό επίπεδο ήταν λιγότερες από όσες πραγματικά άξιζαν.Όλα αυτά άλλαξαν όταν εμφανίστηκαν στο παρκέ ο Πάου , ο Ναβάρο , ο Ρούντι , ο Ρέγες ,ο Γκαρμπαχοθα , ο Καλντερόν , ο Χιμένεθ και όλοι οι υπόλοιποι.Αφού χαλυβδώθηκαν στο Ευρωμπάσκετ του Βελιγραδίου , μετά δεν κοίταξαν ποτέ πίσω και σάρωσαν ότι τίτλο βρέθηκε στο διάβα τους.Από Ευρωπαϊκά , Παγκόσμια μέχρι και Ολυμπιακά μετάλλια.Εδώ και 15 χρόνια , οποίοι και αν είναι παρόντες από δαύτους , κάποιο πολύτιμο μέταλλο θα κρεμάσουν στο στήθος τους.Επειδή είναι πολλά τα ανδραγαθήματά τους πατήστε εδω για να τα διαβάσετε όλα.

Το ακόμα κάλυτερο με την περίπτωσή τους , είναι πως έχουν πετύχει τόσα πολλά χωρίς να αλλοιώσουν το χαρακτήρα τους.Και τον αγωνιστικό και τον εξωαγωνιστικό.Θα μου πείτε ότι είναι θεατρίνοι , ότι δε διστάζουν να δυναμιτίσουν ένα παιχνίδι που τους στραβώνει (ημιτελικός Ευρωμπάσκετ 07) και θα έχετε δίκιο , αλλά κάπου εδώ οφείλω να ομολογήσω πως , όσο και αν με έχουν εκνευρίσει πολλές φορές και εμένα , δεν τους κακίζω.Όλα μέσα στο παιχνίδι είναι.

Στο αγωνιστικό κομμάτι της κουβέντας , η χρυσή γενιά του Ισπανικού μπάσκετ , δεν απεμπόλησε τις αρχές πάνω στις οποίες χτίστηκε η σχολή τους.Απλά πήραν το σχεδόν αφελές και σε αρκετές περιπτώσεις αυτοκτονικό μπάσκετ υψηλού τέμπο , που πάντα έπαιζε η φούρια ρόχα , το μετέτρεψε σε μια άρτια εφαρμογή του pace and space και το προσάρμοσε στις σύγχρονες ανάγκες του αθλήματος.Η παρέα του Πάου και του Ναβάρο , δεν έκρυψε ποτέ ότι θέλει να τρέξει σαν τρελή , απλά δε φοβήθηκε να προσαρμοστεί και όταν αυτό δεν μπορεί να καταστεί δυνατό.Αέναη κίνηση χωρίς την μπάλα , post παιχνίδι με υψηλά ποσοστά αποτελεσματικότητας συνδυασμένα με ταβανιασμένο μπασκετικό IQ , ελευθερία κινήσεων και εκτέλεσεις στα παιδιά που μπορούσαν να πάνε στο 1 με 1 και άρτια σχεδιασμένη στόχευση σε early offense καταστασεις τους ανήγαγαν σε μια μηχανή παραγωγής μπάσκετ.

Αν και η επαφή μου με την τέχνη είναι ελάχιστη θα τολμήσω να τους παρομοιάσω , σαν μια μπασκετική εκδοχή των Πικάσο και Νταλί.Ένα οργανωμένο χάος , τόσο άρτια σχεδιασμένο , που σε αναγκάζει να υποκλιθείς .Επί 15 χρόνια , με απουσίες και χωρίς , με αποχωρήσεις και συνεχή ανάδειξη νέων πρωταγωνιστών , οι Ισπανοί παρουσιάζουν το ίδιο αποτέλεσμα.Μαεστρικά κατάφεραν και καταφέρνουν , να προσαρμόσουν όλα τα καινούργια πρόσωπα που εμφανίζονται στον ήδη δουλεμένο κορμό.Όταν ο Γιουλ έκανε το ξεπέταγμα δεν τον άφησαν να «ψηθεί» , αλλά φρόντισαν να τον κάνουν κομμάτι του συνόλου.Φρόντισαν να εκμεταλλευτούν την εισροή ταλέντου , κυρίως από την Αφρική , αλλά και από την υπόλοιπη Ευρώπη και να του διδάξουν τις αρχές τους και να το κάνουν κομμάτι τους(Ιμπάκα ,Μίροτιτς ακόμα και Ντόνσιτς).

Οι Σπανιόλοι , είναι αυτοί που έφτασαν πιο κοντά από τον οποιονδήποτε στο να κοντράρουν στα ίσια τους Αμερικανούς.Θυμηθείτε το εδώ. Το χρόνο δεν τον νίκησε κανείς και σιγά σιγά οι μεγάλοι αστέρες εκείνης της φουρνιάς , αποχωρούν από την ενεργό δράση.Είναι δύσκολο να αντικαταστήσει τέτοια σπάνια ταλέντα και τόσο μεγαλες προσωπικότητες , αυτό όμως δε σημαίνει πως οι Ισπανοί θα σταματήσουν να είναι ανταγωνιστικοί.Φροντίζουν για την ομαλή μετάβαση οι σταρ κάθε προηγούμενης φουρνιάς που δεν αποχωρούν μέχρι να σιγουρευτούν πως έχουν ετοιμάσει τους διαδόχους τους και τους έχουν μεταφέρει το know how.Ο Πάου αν δεν ήταν τραυματίας είμαι σίγουρος ότι θα ήταν στην Κίνα έτοιμος να επαναλάβει ηγετικές εμφανίσεις στα όρια του one man show , ο Ναβάρο έπαιζε μέχρι την τελευταία στιγμή,ο Ρούντι είναι εκεί , ο Γιουλ το ίδιο , ο Μαρκ φυσικά και είναι εκεί για να καλύψει το κενό του αδελφού του.Όλοι είναι πάντα διαθέσιμοι για την εθνική τους (ακούτε Έλληνες σταρ) ανεξάρτητα από το πόσα λεφτά και τίτλους έχουν μαζέψει.Λειτουργούν σαν θεματοφύλακες που προσπαθούν με όλες τους τις δυνάμεις να εμφυσήσουν τη νοοτροπία νικητή στους υπολοιπους και να εξασφαλίσουν τη συνέχεια της καταπληκτικής ιστορίας την οποία οι ίδιοι έγραψαν.

Φτάνοντας στην Κίνα μέσα από τα προκριματικά που δοκίμασαν τη μεθεπόμενη ουσιαστικά φουρνιά κατεβαίνουν στην διοργάνωση προφανώς για να πρωταγωνιστήσουν.Με τέτοιο ρόστερ δε γίνεται να τους υποτιμήσεις.Ο Μαρκ δίνει ποιότητα , εμπειρία , μέγεθος και μπασκετίλα στη ρακέτα.Σε αυτόν θα ακουμπούν αρκετές επιθεσεις για να δωθεί η λύση.Το δίδυμο των Γιουλ -Ρούμπιο εξασφαλίζει ρυθμό υψηλών οκτανίων , τρομερά επίπεδα δημιουργίας είτε στο ανοικτό γήπεδο είτε σε σετ συνθήκες και ο clutch χαρακτήρας του Γιουλ , προσδίδει το αναπάντεχο σε αυτό το σύνολο.Προσθέστε τον Ρούντι , που όσο μεγαλώνει γίνεται ακόμα πιο ουσιαστικός και θα αποτελέσει τον έξτρα πόλο δημιουργίας από την περιφέρεια αλλά και αυτόν που αμυντικά θα συνδέσει την ομάδα.Όλοι οι υπόλοιποι θα κινούνται γύρω τους και θα φροντίζουν να δημιουργούν τις ιδανικές συνθήκες για τους 4 πυλώνες τους.

Μπορεί να μην έχει το βαθος των προηγούμενων ετών , μπορεί να μοιάζει καπως φτωχή σε πολυμορφικοτητα στις θέσεις των Forward , παραμένει όμως μια ομάδα με φοβερή χημεία , εμπειρία που δε γίνεται να την αφήσεις έξω από τις προβλέψεις σου για τη διεκδίκηση των μεταλλίων.Μη νομίζετε πως θα ξεμπλέξουμε εύκολα με τούτους.Οκ Πάου,Μαρκ ,Ναβάρο,Ρούντι ,Γιουλ,Σέρχι,Ρίκι μάλλον δύσκολα θα ξανά βγάλουν μαζεμένους , αλλά αν κοιτάξετε τις επιτυχίες τους στις μικρές ηλικίες θα καταλάβετε ότι δε θα πάψουν σύντομα να έχουν ανταγωνιστικές και τόπ επιπέδου Εθνικές.Με λίγα λόγια μην τους υποτιμάτε , γιατί στο τέλος πιθανότατα θα τους δούμε και πάλι στο βάθρο.

AΡΓΕΝΤΙΝΗ

by Peris

Η Αργεντινή είναι μια χώρα η οποία έχει γράψει τη δική της ιστορία στο παγκόσμιο μπάσκετ και δε θα μπορούσε να έχει ακριβέστερο παρατσούκλι από το ισχύον για να την περιγράψει.El Alma Argentina,που θα πει αργεντίνικη ψυχή.Και όσο κλισέ κι αν ακούγεται οι ροχιμπλάνκος κάνουν οτι μπορούν για να το επιβεβαιώσουν όταν έρχεται η ώρα των εθνικών διοργανώσεων.

Οι Αργεντίνοι θα μπορούσαν να διεκδικούν τον τίτλο της αδιαμφισβήτητης βασίλισσας της Λατινικής Αμερικής όσον αφορά τη σπυριάρα,όμως οι Βραζιλιάνοι φροντίζουν να διατηρούν ζωντανές τις αφορμές για το ασίγαστο μεταξύ τους μίσος όντας εξίσου ανταγωνιστικοί,όχι όμως έχοντας την ανάλογη πρωτοκαθεδρία του ποδοσφαίρου.Παρότι και αυτή μια χώρα στην οποία γρήγορα η αγάπη για το ποδόσφαιρο υπερκάλυψε οποιαδήποτε άλλη αθλητική δραστηριότητα και πιθανώς έχει γεννήσει τους 2 μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία, το μπάσκετ δεν ήταν άγνωστη λέξη για αυτούς.Διοργάνωσαν και κατέκτησαν το πρώτο Μουντομπάσκετ στην ιστορία,η ομοσπονδία τους είναι από τις παλαιότερες και στις ιδρυτικές της FIBA,ενώ από τις αρχές ήδη του 19ου αιώνα υπήρχε δραστηριοποίηση και οργάνωση πρωταθλήματος με συμμετοχή αρκετών τοπικών συλλόγων στη χώρα.Mε 13 χρυσά σε Νοτιοαμερικάνικους αγώνες και 13 μετάλλια σε FIBA Americas Championship,οι Αργεντίνοι αποτελούν σταθερή αξία στο άθλημα και από τις πιο αξιόπιστες παρουσίες στην απέναντι πλευρά του ατλαντικού.

Ενώ τη δεκαετία του 80′ εκκίνησαν την επίσημη και νέα λίγκα τους(ανάλογη με τη σημερινή),άρχισαν να εμφανίζουν μια συνέχεια και το δικό τους στιλ που είχε τη δική του λατινοαμερικάνικη χάρη και την επιρροή φυσικά των βασικών τους καταβολών όσον αφορά το ευρωπαικό γίγνεσθαι που ήταν η Ισπανία και η Ιταλία.Σιγά σιγά άρχισε να δημιουργεί μια σύνδεση επικοινωνίας με αυτές τις χώρες παράγοντας μπασκετμπολίστες που θα μπορούσαν να αφήσουν τη χώρα και να παίξουν σε πιο σπουδαία πρωταθλήματα.Σκονοκίνι,Nίκολα Μαρσέλο και Πέπε Σάντσεθ ;ήταν από τους πρώτους σημαντικότερους που έσπασαν τα σύνορα,με τους Ομπέρτο και Σκονοκίνι να ακολουθούν.Ως γνωστόν η χώρα μετέδωσε τα μπασκετικά της εγχώρια “προϊόντα” δημιουργώντας μια παραδοσιακή επαφή με περιοχές όπως η Βάσκικη περιοχή και η τοπική Ταού.Όμως τίποτα μέχρι εκείνα τα χρόνια δεν προμήνυε και δε θα μπορούσε να συγκριθεί με την εποχή που θα ερχόταν μετά τη νέα χιλιετία.

Τότε,η προσθήκη του γαλάζιου χρώματος στη φανέλα τους δίπλα στο άσπρο όπως και στη σημαία τους,συνέπεσε με την εμφάνιση της χρυσής γενιάς που όμοια της δύσκολα θα ξαναβγεί και που έμελλε να στείλει την Αργεντινή στην κορυφή του κόσμου και να χαρίσει φοβερές στιγμές σε όλο το μπασκετικό κοινό.Με τον Magnano στο τιμόνι και την παρουσία των Τζινόμπιλι,Ομπέρτο,Νοσιόνι και Σκόλα στην ομάδα,οι Αργεντίνοι εμφανίζουν ένα σύνολο που χωρίς ιδιαίτερο βάθος αλλά με τεράστια καρδιά και μπασκετικό ταπεραμέντο μπορούσε να ταπεινώσει τον οποιοδήποτε.Με ζέσταμα το 1ο παναμερικανικό του 2001,έπειτα πετυχαίνοντας την 1η νίκη ever απέναντι στις ΗΠΑ με nbaers στη σύνθεση τους για να πάρει το ασημένιο στην Ιντιανάπολις το 2002 πέφτοντας απέναντι στην παρέα του Μποντιρόγκα και φτάνοντας στη θέωση και το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στην Αθήνα το 2004.Οι χαμένες ευκαιρίες(το σουτ του Νοσιόνι στον ημιτελικό το 06′) αλλά και οι περήφανες διακρίσεις(το χάλκινο στο Πεκίνο το 08′) δε θα μπορούσαν να λείψουν αφού προστέθηκαν σε αυτό το γκρουπ και οι Πριτζιόνι,Ντελφίνο,Xέρμαν.

Μιλάμε για μια από τις εμβληματικότερες ομάδες στα τουρνουά της FIBA,με τους Σάντσεθ/Πριτζιόνι να είναι ικανοί να τρέξουν το σύνολο σε γρήγορους ρυθμούς,τον μέγα Τζινόμπιλι να είναι ίσως ο σπουδαιότερος go-to guy αυτών των τουρνουά και τους Νοσιόνι-Σκόλα να είναι οι ταύροι στις μάχες των κορμιών αλλά και ταυτόχρονα σπουδαίες μπασκετομούρες που ζωγράφιζαν στο παρκέ.Οι Λατίνοι όλα αυτά τα χρόνια έπαιξαν ένα μπάσκετ υψηλών οκτανίων,με αρκετή προσωπική φάση,εξαιρετικές αποστάσεις και ισορροπία στο παρκέ που προέκυπτε από το περιφερειακό τους firepower,και μπορούσαν να κάνουν τη διαφορά με τους ψηλούς που κινούνταν σε όλο το παρκέ και ήξεραν να σουτάρουν,να πασάρουν και να βάζουν τη μπάλα κάτω.

Φτάνοντας στην τελευταία δεκαετία συνέχισαν σταθερά με αυτό το moto,έχοντας όμως απωλέσει σιγά-σιγά τις μεγάλες μορφές του παρελθόντος που δεν τους εγκατέλειψαν όμως ποτέ.Μια τέτοια,ο Λουίς Σκόλα,θα είναι η σύνδεση του τότε με το τώρα δίπλα στον Σέρχιο Ερνάντεθ που ήταν στον πάγκο την περίοδο 05′-10′.Ο γερόλυκος γκαούτσο θα προσπαθήσει να εμφυσήσει στους νέους παίκτες την “γενναία και απείθαρχη-με την έννοια του θράσους” φύση που διαπότισε την ομάδα αυτά τα χρόνια,έτσι για να συνδέσουμε και την ομάδα με το μπρίο των κατοίκων των περίφημων τεράστιων πεδιάδων-των pampas.H oμάδα μοιάζει να έχει ένα σύνολο με πολύ καλές περγαμηνές(ξεχωρίζουν οι αθλητές που αγωνίζονται ως συνήθως στις ισπανικές ομάδες)στο οποίο βρίσκουμε ένα πλήθος ιδιαίτερα καλών γκαρντ που μπορούν να ελέγξουν τη μπάλα στα μετόπισθεν αλλά και επιθετικά,σπρώχνοντας την ομάδα σε ένα αλέγκρο στυλ παιχνιδιού,όπως επιθυμεί και ο κόουτς της.

Η Αργεντινή έχει μια πολύ καλή κλήρωση που πιθανόν την οδηγεί στην 8άδα χωρίς αίμα και δάκρυα και θα πρέπει να περιμένει τον Καμπάτσο να επανέλθει πλήρως για να έχει καλές αξιώσεις για ένα ακόμη μεγάλο βήμα παραπάνω.Ο Βιλντόζα θα είναι βασικός κουμανταδόρος,ο Λαπροβίτολα παρότι ένα κλικ πιο κάτω σε status ίσως είναι ιδανικότερος “μπροστινός” σε FIBA Basketball,ενώ κρατήστε την ορμητικότητα του Γκαρίνο και το μέσα-έξω παιχνίδι του Ντεκ ο οποίος ίσως να είναι από τους πρώτους σκόρερ της ομάδας. Η μπασκετική “αλμπισελέστε” θα έχει ένα ιδιαίτερα περιφερειακό στυλ καθώς όλοι της οι κοντοί αρέσκονται σε αυτό το παιχνίδι με φοργουορντ που κυκλοφορούν στο 3ποντο και χωρίς ψηλό που δεσπόζει(με τον Σκόλα στο 5 θα δούμε πολύ 5-out διατάξεις).Μπορεί να μοιάζει κάτι που την κάνει μονοδιάστατη,αλλά μην ξεχνάμε οτι η ταυτότητα είναι το πρώτο ζητούμενο σε αυτά τα τουρνουά και η Αργεντινή φαίνεται να την έχει έτοιμη και να την ορθώσει ώστε να κάνει τις υπερβάσεις της.Τeam to watch σίγουρα για κάποια έκπληξη,αλλά ακόμα και αν όχι,αξίζει να ρίξουμε μια ματιά σε λίγους από τους τελευταίους εναπομείναντες βιρτουόζους….

AΥΣΤΡΑΛΙΑ

by Efthymios

Η Αυστραλία είναι μία από τις πρώτες χώρες που έπαιξε μπάσκετ. Το άθλημα διαδόθηκε στη χώρα το 1897, μόλις 6 χρόνια αφού ο Naismith το εφηύρε. Το πρώτο παιχνίδι διεξήχθη στις 17 Φεβρουαρίου του 1897 μεταξύ των OBI (Our Boys Institute) και των YMCA (Young Men’s Christian Association). Η ανάπτυξη του αθλήματος έλαβε χώρα στην Αδελαΐδα και τις γύρω περιοχές σε αντίθεση με τα άλλα δημοφιλή αθλήμτα που αναπτύχθηκαν στη Μελβούρνη. Το μπάσκετ ήταν ένας τρόπος για τους αθλητές του AFL να κρατηθούν σε καλή φυσική κατάσταση κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Η καλαθοσφαίριση όμως δεν αναπτύχθηκε ιδιαίτερα στις αρχές του 20ου αιωνα. Οι Δύο Παγκόσμιοι πόλεμοι και η οικονομική ύφεση είχε ως αποτέλεσμα όλα τα σπορ να τεθούν στο περιθώριο. H επανάσταση ήρθε το 1931 όταν και ιδρύθηκε η VBA, η πρώτη πολιτειακή ομοσπονδία, ενώ αμέσως μετά ιδρύθηκε η NSW basketball association. To 1939 ιδρύθηκε η ABU (Amateur Basketball Union of Australia), η οποία αποτελούνταν από μέλη της VBA και της NSW. Σταδιακά άρχισαν και άλλες πολιτείες να αποτελούν μέλη της ABU, με αποτέλεσμα το όνομά της να αλλάξει σε ABF (Australian Basketball Federation). Το πρώτο πρωτάθλημα ανδρών διεξήχθη το 1946 στο Σίδνεϊ με τους NSW να κερδίζουν τη VBA. Το πρώτο πρωτάθλημα γυναικών διεξήχθη το 1955 με τη Νότια Αυστραλία να κερδίζει τους NSW. To 1948 η Αυστραλία έγινε μέλος της FIBA και συμμετείχε για πρώτη φορά σε μεγάλη διοργάνωση στους Ολυμπιακούς αγωνες της Μελβούρνης το 1956, όπου και τερμάτισε 12η νικώντας μόνο τη Σινγκαμπούρη και την Ταϊλάνδη.

Η χώρα έκανε 14 χρόνια μέχρι να συμμετάσχει σε μεγάλη διοργάνωση. Αυτό έγινε το 1970 στο Παγκόσμιο της Γιουγκοσλαβίας, όπου και τερμάτισε 12η νικώντας μόνο τα Η.Α.Ε. Έκτοτε συμμετέχει ανελλιπώς στους Ολυμπιακούς αγώνες. Κατάφερε 4 φορές να αγγίξει το όνειρο του μεταλλίου όμως έχασε και τις 4 στο μικρό τελικό (Σεούλ-1988, Ατλάντα-1996, Σίδνεϊ-2000, Ρίο-2016). Το ίδιο ισχύει για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Συμμετέχει ανελλιπώς με εξαίρεση το 2002. Η καλύτερη θέση της ήταν η 5η (Κολομβία-1982 και Καναδάς-1994). Μόνιμη πρωταθλήτρια του πρωταθλήματος Ωκεανίας από το 1971 με εξαίρεση 3 χρονιές. Το 1999 όταν και δε συμμετείχε και το 2001 και 2009 όταν το έχασε από τη Νέα Ζηλανδία. Το 2017 συμμετείχε στο Πρωτάθλημα Ασίας, το οποίο και κατέκτησε εύκολα.

Η Αυστραλία είναι μία ομάδα που δε θα μπορούσα να της κολλήσω μια συγκεκριμένη ταμπέλα για το μπάσκετ που έπαιζε διαχρονικά. Υπήρξαν διοργανώσεις που έπαιξε γρήγορα (Πεκίνο-2008, Ατλάντα-1996), υπήρξαν και διοργανώσεις που έπαιξε σετ μπάσκετ και πήγαινε τα παιχνίδια στους 65 πόντους, ποντάροντας στη δύναμη των ψηλών της (Σίδνεϊ-2000, Αθήνα 2004). Αυτό που άλλαξε την πορεία των Bloomers ήταν η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από τον Αντρέι Λεμάνις και η ταυτόχρονη εμφάνιση δύο εξαιρετικών γκαρντ όπως ο Μάθιου Ντελαβεντόβα και ο Πάτι Μιλς. Οι Αυστραλοί είχαν κατά καιρούς αξιόλογους ψηλούς όπως ο Άντερσεν, ο Μπράτκε, ο σπουδαίος Λόνγκλεϊ, ο Νίλσεν κ.α, όμως τα πραγματικά γκαρντ ήταν λίγα. Η συνύπαρξη του Λεμάνις με τους Μιλς, Ντελαβεντόβα και Ινγκλς, αλλά και τον Μπόγκουτ γέννησε μία εξαιρετική ομάδα. Απίστευτη επιθετική λειτουργία με αρχές από την Spread Pick and Roll Offense των Σαν Αντόνιο Σπέρς. Πολλές συνεργασίες, συνεχόμενη κίνηση και κοψίματα μακριά από τη μπάλα, γρήγορη κυκλοφορία, εκτέλεση σε πρώτο χρόνο χωρίς καμία χρονοτριβή, ακόμη και στο μισό γήπεδο. Η παρουσία δύο ψηλών όπως ο Μπόγκουτ και ο Μπέινς τους δίνει τη δυνατότητα να ελέγξουν το ριμπάουντ και να επιβάλλουν το δικό τους ρυθμό. Πλέον η Αυστραλία μπορεί να περηφανεύεται πως καθιερώνει σταδιακά το δικό της στυλ…

Η Αυστραλία θα συμμετάσχει σε αυτή τη διοργάνωση με στόχο το μετάλλιο. Μπορεί να έχει κάποιες σημαντικές απουσίες όπως ο Σίμμονς, ο Έξουμ, ο Μπροέκχοφ, ο Αντέλ και ο Μέικερ, αλλά ο βασικός κορμός θα είναι εκεί. Στα φιλικά δείχνει σε εξαιρετική κατάσταση, νικώντας τις Η.Π.Α με 98-94. Το μόνο αρνητικό είναι πως η Αυστραλία φάνηκε λίγη την προηγούμενη φορά που μπήκε ως φαβορί σε ενα νοκ-άουτ παιχνίδι. Στον ημιτελικό του Ρίο απέναντι στη Σερβία ηττήθηκε με κάτω τα χέρια, αφού έχασε τη μάχη των ριμπάουντ και ταυτόχρονα ήταν απελπιστικά άστοχη από την περιφέρεια. Tα καγκουρό θα είναι σίγουρα μία από τις fun to watch ομάδες και θα τραβήξει πολλά βλέμματα πάνω τις. Μένει να δούμε αν οι προσπάθειές της θα δικαιωθούν και θα κατακτήσει επιτέλους ένα μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση, ξεφεύγοντας από την αγάπημένη της (σε επίπεδο Ολυμπιακών αγώνων τουλάχιστον) 4η θέση.

ΤΟΥΡΚΙΑ

by Makis

Η Τουρκία είναι μια χώρα που -έτσι και αλλιώς- έχει πολλά κοινά με τη δική μας. Το μπάσκετ δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Το πρώτο μεγάλο μπαμ έγινε το 1936 από τον Ahmed Robenson στο Πανεπιστήμιο της Γαλατά. Με τα χρόνια ήρθαν και οι πρώτοι τίτλοι στα 80’s. Όσο μπαίναμε στη δεκαετία του 90 το τούρκικο μπάσκετ ανέβαινε. Οι ομάδες του έπαιρναν μέρος σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις με αρκετά καλές πορείες. Χαρακτηριστικά ήταν το χαμηλό τέμπο και οι σκληρές άμυνες. Συνδέθηκαν με παιχνίδια με μπόλικη ένταση και αρκετό σπρώξιμο κάτω από τη ρακέτα. Ενδεικτικός φυσικά είναι ο τελικός της Efes Pilsen με τον Άρη στο Τορίνο. Ο αγώνας έληξε 50-48 υπέρ του Άρη σε έναν τελικό “rodeo”. Ο τότε παίχτης της Efes, Ufuc Sarica, είναι εδώ και αρκετά χρόνια προπονητής στην Εθνική Τουρκίας. Η αλήθεια είναι πως έχει γαλουχηθεί με αυτό το στυλ μπάσκετ. Στις ομάδες που προπονεί υπάρχει η σκληράδα, ο χαμηλός ρυθμός και ενίοτε το transition για εύκολα καλάθια.

Πριν φτάσουμε στο σήμερα,οι Τούρκοι έχουν ως οδηγό τις επιτυχίες που γνώρισαν το νέο αιώνα και τους σημαντικούς παίκτες που ανέδειξαν.Φυσικά μιλάμε για τα ασημένια μετάλλια του 2001 και του 2010,με φιγούρες όπως ο Κιουτλουάι,ο Οκούρ,ο Τουρκσάν και ο Ερντενάι να ξεχωρίζουν τότε.Όσο για το 10′, στο παγκόσμιο που φιλοξένησαν και έφτασαν ως τον τελικό(θυμόμαστε και τον “σκανδαλώδη” ημιτελικό με τη Σερβία και το πάτημα της γραμμής από τον Τουνσερί) ξεχώριζε ο Χινταγιέτ Τούρκογλου που ηγούταν του συνόλου και είχε αξιοσημείωτη καριέρα στο Nba(πλέον έχει ανοίξει το δρόμο για πολλούς συμπατριώτες του) και είναι ο νυν πρόεδρος της ομοσπονδίας,ενώ η ομάδα είχε εμφανιστεί με φοβερή ορμή που έπαιρνε από την έδρα της και ιδιαίτερη φυσιογνωμία που έδιναν τα ψηλά κορμιά της και ο shooting χαρακτήρας των περισσότερων.

Σε αυτό το Mundobasket η Τουρκία δεν αναμένεται να αλλάξει ρότα. Κατεβαίνει με ένα ρόστερ έτοιμο να παίξει “big”. Απουσιάζουν παίχτες όπως ο Kanter ή ο Bobby Dixon (σ.σ έχει πάρει Τούρκικο διαβατήριο), παρ’όλα αυτά το roster διαθέτει ποιότητα. Δεν επηρρεάστηκαν από τον Αμερικανοθρεμένο Ataman, αντίθετα επέστρεψαν στις ρίζες. Παίχτες όπως ο νατουραλιζε Wilbekin ή ο Cedi Osman μοιάζουνε με τους δικούς μας Σλούκα και Παπαπέτρου. Υπάρχουν πολλοί παίχτες να παίξουν το set παιχνίδι του Sarica όπως ο Mahmutoglou και ο Erden. Δε θα ήταν υπερβολή να πούμε ο,τι διαθέτουν εμπειρία αμφότεροι, αν και όχι παίχτες από το πάνω ράφι. Παρών θα είναι και ο συμπαίκτης του δικού μας Γιάννη στους Bucks ο Ilyasova. Μπορεί να μην είναι “χεράς” αλλά μια χαρά μπορεί να παίξει το pick and pop. Άλλος ένας NBAερ που θα είναι στην Κίνα είναι και ο Korkmaz. Παίχτης που είναι έτοιμος για το transition του Sarica. Και κάπου εκεί προστίθενται διάφοροι ρολίστες, με ευρωπαϊκή εμπειρία. Άλλοι είναι καλοί αμυντικοί (Birsen), άλλοι είναι αθλητικοί (Balbay), όμως όλοι έχουν να δώσουν κάτι. Ακόμα και το να δώσουν 1-2 foul είναι στο παιχνίδι. Ο Sarica θα κάνει πολλά foul και θα δώσει μπόλικο “αντιθέαμα” στο κοινό. Αναμένονται παιχνίδια «αίμα και άμμος» που θα δυσκολέψουν κάθε αντίπαλο.Στον όμιλο τους θα βρεθούν αντιμέτωποι με Ήπα,Τσεχία και Ιαπωνία.Έχουν το πάνω χέρι για την πρόκριση αλλά θα πρέπει να εμφανιστούν σοβαροί απέναντι στις 2 τελευταίες ομάδες που δεν περνούν αδιάφορες.Πιθανότατα θα τους συναντήσουμε στη 2η φάση των γκρουπ όπου μπορεί να αποτελέσουν και βασικό ανταγωνιστή μας…

FIBA WC TEAMS(vol.2)-THE CONTENDERS