Λίγες ώρες έμειναν για την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου που διεξάγεται στην Κίνα και η ιδέα μας ήταν να μιλήσουμε για μερικές από τις πιο σημαντικές εθνικές της διοργάνωσης,κάνοντας μια βουτιά στην ιστορία τους και τη διαχρονική τους πορεία και σχέση γύρω από το άθλημα πριν φτάσουμε στο σήμερα και το τουρνουά που έχουν μπροστά τους.

Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στον Navaho,τον MakisPilouris και τον Ευθύμη(ο οποίος μας κάνει σεφτέ-μπορείτε να τον βρείτε να αρθρογραφεί και στο badbasket) oι οποίοι συνετέλεσαν στο ωραίο αυτό αφιέρωμα. Ξεκινάμε με τις ομάδες που μοιάζουν να είναι ένα κλικ κάτω στα προγνωστικά για πλασαρίσματα και μετάλλια αλλά η καθεμία έχεις της δικές της φιλόδοξες βλέψεις…

Θα βρείτε κατά σειρά Ιταλούς, Νιγηριανούς, Βραζιλιάνους, Ρώσους,Καναδούς,Γερμανούς,Τούρκους και Φιλιππινέζους σε αυτή τη λίστα(κλικάροντας στα ονόματα πλοηγηθείτε κατευθείαν σε όποια σας ενδιαφέρει).

ΙΤΑΛΙΑ

by Efthimios

Η Εθνική Ιταλίας είναι αναμφίβολα μία από τις παραδοσιακές δυνάμεις του Ευρωπαϊκού μπάσκετ. Στέφθηκε δύο φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης (1983,1999), τέσσερις φορές ακόμη έφτασε στον τελικό και τέσσερις φορές κατέκτησε την τρίτη θέση στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Έχει φτάσει δύο φορές σε τελικούς Ολυμπιακών αγώνων, όπου και έχασε. Τελυταία φορά μάλιστα ήταν στην Αθήνα, όπου έφτασε στον τελικό και ηττήθηκε από τη Λιθουανία. Έκτοτε δεν έχει να δείξει κάποια επιτυχία. Η πορεία της είναι φθίνουσα και η Εθνική παλεύει ακόμη και για να συμμετάσχει σε τέτοιες διοργανώσεις. Το Ιταλικό μπάσκετ στις δόξες του είχε να επιδείξει ομαδάρες. Κάθε πόλη ήταν συνδεδεμένη με έναν χορηγό, ο οποίος πλήρωνε τα πάντα. Η πρώτη σπουδαία ομάδα ήταν η Βαρέζε, η οποία είχε την Ignis για χορηγό. Έπαιξε 10 σερί τελικούς πρωταθλητριών από το 1970 έως το 1979 κατακτώντας τους 5. Έπειτα ακολούθησαν και άλλες ομάδες. Η Scavolini Πεζάρο, η Καντού (Forst και Gabetti), η Benetton Τρεβίζο, η Stefanel Τριέστε, η Phonola Καζέρτα, η Ρόμα (χορηγός η τράπεζα της πόλης) και φυσικά οι ομάδες της Μπολόνια. Η Virtus (με χορηγούς όπως Kinder, Buckler, Knorr) και η Fortiduto (με χορηγούς Teamsystem και Skipper). Ενώ ιδιαίτερη μνεία αξίζει η Montepaschi Σιένα του Μινούτσι, η τελευταία σημαντική Ιταλική ομάδα. Η Ολίμπια Μιλάνο (ή Philips, Simac, Tracer) υπό τις οδηγίες του Ντ’Αντονι και με παίκτη τον μυθικό Μακαντού ήταν επίσης σπουδαία ομάδα. Η Αρμάνι για την ώρα προσπαθεί…

Αυτές οι ομάδες κυριάρχησαν στην Ευρώπη κατακτώντας 13 πρωταθλητριών, 15 Σαπόρτα και 13 Κόρατς. Η αποχώρηση όμως των χορηγών είχε ως επακόλουθο την πτώση και την παρακμή ενός σπουδαίου πρωταθλήματος. Η οικονομική κατάρρευση είχε ως αποτέλεσμα οι ομάδες να έχουν ως στόχο να βγάλουν τη χρονιά και τα μακροχρόνια σχέδια για ανάδειξη παικτών και δημιουργία ομάδων είχαν πάει περίπατο. Η παραγωγική διαδικασία είχε δώσει τη θέση της στο scouting και η πλειοψηφία των ομάδων προτιμούσε να επενδύσει σε Αμερικανούς, οι οποίοι συνήθως ήταν αρκετά καλοί ως παίκτες. Ως αποτέλεσμα οι ομάδες κάθε χρόνο αναλώνονταν σε έναν φαύλο κύκλο. Βρίσκουμε φθηνούς ξένους, στήνουμε ομάδα, αυτοί βρίσκουν καλά συμβόλαια και πάλι από την αρχή. Αυτό μοιραία έπληξε και την Εθνική Ιταλίας, η οποία δεν είχε παίκτες με ταλέντο και αυτό δεν ήταν το μόνο πρόβλημα. Τα τελευταία 10 χρόνια οι καλύτεροί της παίκτες ήταν οι Μπελινέλι-Μπαρνιάνι-Γκαλινάρι-Μέλι-Χάκετ-Ντατόμε (Για την ιστορία η Ιταλία το 1999 είχε στο ρόστερ Μάιερς, Γκαλάντα, Μενεγκίν, Φούτσκα, Μπαζίλε, κ.α.). Τι παρατηρεί κάποιος; Πλήρης απουσία παικτών που θα μπορούσαν να καλύψουν τη θέση του center καθώς και τη θέση του point guard. Αυτό είναι φυσική συνέπεια της αγωνιστικής πορείας που έχει πάρει το Ιταλικό πρωτάθλημα. Οι περισσότερες ομάδες βασίζονται σε scoring point guards και σε mobile centers, με αποτέλεσμα να μην παράγουν παίκτες με χρακτηριστικά που τους λείπουν. Σκεφτείται για παράδειγμα την αντιστοιχία Ελληνικό πρωτάθλημα και σουτέρ. Χαρακτηριστικό των Ιταλικών ομάδων τα τελευταία χρόνια είναι πως εμφανίζονται soft, σε αντίθεση με τις χρυσές εποχές, στις οποίες οι επαφές ήταν ένα από τα βασικά στοιχεία του παιχνιδιού τους. Η Ιταλία υπό τις οδηγίες του Πιανιτζιάνι έμοιαζε με ένα κακό αντίγραφο της Σιένα επί των ημερών του. Εκτέλεση στο transition με τρίποντα, πολλά 1vs1, λίγα λάθη. Της έλειπε όμως το αμυντικό φίλτρο που θα την ανέβαζε με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ελέγξει ποιοτικότερους αντιπάαλους. Στο τελευταίο τουρνουά ο Μεσίνα παρουσίασε μία ιδιαίτερη ομάδα. Επιθετικά στηρίχθηκε στην εκτελεστική δυνότητα των forwards, έχοντας επιλέξει να σουτάρουν πολλά τρίποντα, όχι τόσο μέσα από την καλή κυκλοφορία της μπάλας, αλλά περισσότερο από 1vs1, ενώ ταυτόχρονα έπαιζε σετ παιχνίδι με εμφανή βελτίωση στην άμυνα. Τα προβλήματα όμως στη θέση του point guard και του center ήταν εμφανή και ένας από τους πλέον σημαντικούς λόγους που η Ιταλία δεν προχωρούσε σε αυτά τα τουρνουά.

Ο Σακέτι είναι αυτός που θα καθοδηγήσει την ομάδα. Ο Ιταλός προπονητής συνέδεσε το όνομά του με τη Σάσσαρι, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα του 2015. Ο 66χρονος είναι λάτρης της ταχύτητας. Θα προσπαθήσει να εμφυσήσει τη fast pace φιλοσοφία του, η οποία υπαγορεύει πολλά τρίποντα στο ανοικτό γήπεδο, πολλές συνεργασίες και προσπάθεια για υψηλό σκορ. Οι ομάδες του βασίζονται στο παιχνίδι των περιφερειακών με τον ίδιο να προτιμά τις 2-guard lineups. Αυτό θα βοηθήσει την Ιταλία να βρει ρυθμό επιθετικά και τις φορές που θα συμβεί αυτό θα είναι ίσως η πιο fun to watch Ομάδα της διοργάνωσης. Το πρόβλημα είναι πώς θα λειτουργήσει αμυντικά και πώς θα κρύψει τις παθογένειες που υπάρχουν. Ο Σακέτι πρέπει να βγάλει μπροστά παίκτες όπως ο Αμπάς, ικανούς στο αμυντικό κομμάτι, ισορροπώντας μεταξύ της φοβερής εκτελεστικής δυνότητας των Γκαλινάρι, Ντατόμε, Μπελινέλι κυρίως και Ντελα Βάλε δευτερευόντως. Επίσης, θα πρέπει να βρει τρόπο να κρύψει την τρύπα στο ”5”. Ο Biligha είναι μαχητής, αλλά μόλις 2 m, o Τεσιτόρι απλά δεν είναι για υψηλό επίπεδο και ο τρόπος με τον οποίο αποκλείστηκαν από τη Σερβία το 2017 είναι ενδεικτικός. Σε εκείνον τον προημιτελικό είχαν 19 ριμπάουντ έναντι 44 των Σέρβων. Εδώ θα βοηθούσε ενδεχομένως το κορμί του σκληροτράχηλου βετεράνου Κουζέν. Σημαντικό ρόλο θα παίξει και η αποσυμπίεση του Χάκετ και του Φιλόι στη μεταφορά μπάλας με τα forwards να αναλαμβάνουν ρόλο distributor, αλλά και δημιουργού στο μισό γήπεδο. Γιατί μπορεί ο Σακέτι να είναι προπονητής με ροπή στο up tempo όμως αυτές οι διοργανώσεις κρίνονται κατά βάση στο 5vs5 αν και τα τελευταία χρόνια υπάρχει μία σταδιακή αλλαγή του αυτού του δόγματος με αρκετές ομάδες να φτάνουν σε υψηλές θέσεις παίζοντες σε πιο γρήγορο ρυθμό (πχ Αυστραλία). Και εδώ υπάρχει το ερωτηματικό με το κόψιμο του Τσιτσιαρίνι… Ο όμιλος είναι βατός για την πρόκριση. Σερβία, Φιλιππίνες και Ανγκόλα θα είναι οι αντίπαλοι. Σε ενδεχόμενη κατάκτηση της δεύτερης θέσης οι Ιταλοί θα έρθουν αντιμέτωποι, εκτός σημαντικού απροόπτου με τους Ισπανούς και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα.

NIΓΗΡΙΑ

by Efthimios

Η ιστορία του μπάσκετ στη Νιγηρία ξεκινάει στα τέλη του 1950 όταν ο Walid Zabadne έγινε ο πρώτος προπονητής μπάσκετ στη χώρα. Ο ίδιος θεωρείται ο πατέρας του μπάσκετ στη Νιγηρία και αργότερα έγινε πρόεδρος της ομοσπονδίας. Η πραγματική έκρηξη στην ενασχόληση των Νιγηριανών με το μπάσκετ έγινε το 1964, όταν η ομοσπονδία της χώρας έγινε μέλος της FIBA. Πρώτη φορά συμμετείχε στο πρωτάθλημα Αφρικής το 1972, στο Ντακάρ της Σενεγάλης, όπου και κατέλαβε τη 12η θέση. Οι πρώτες επιτυχίες άργησαν να έρθουν. Το 1992 καταλαμβάνει την 5η θέση (Κάιρο, Αίγυπτος) στο πρωτάθλημα Αφρικής, ενώ το 1995 κατακτά την 3η θέση (Αλγέρι, Αλγερία)και έκτοτε είναι σταθερά στην πρώτη πεντάδα με εξαίρεση το 2013 που βρέθηκε στην 7η θέση (Αμπιτζάν, Ακτή Ελεφαντοστού). Οι κορυφαίες στιγμές στην ιστορία της παρατηρούνται σχεδόν όλες την τελευταία δεκαετία. Το 2015 στέφθηκε πρωταθλήτρια Αφρικής (Ραντ, Τυνησία) , ενώ πρώτη της συμμετοχή σε Ολυμπιακούς αγώνες ήταν το 2012 στο Λονδίνο. Εκεί βρέθηκε αποκλείοντας την Ελλάδα και τελικά πήρε τη 10η θέση… Πρώτη φορά που συμμετείχε σε παγκόσμιο πρωτάθλημα ήταν το 1998 στην Αθήνα, όπου κατέλαβε τη 13η θέση. Η Νιγηρία συγκαταλέγεται πλέον μαζί με την Ανγκόλα και τη Σενεγάλη στις μεγάλες δυνάμεις του Αφρικανικού μπάσκετ.

Tα τελευταία χρόνια λοιπόν θέλει να λανσάρει ένα δικό της στυλ,προσπαθώντας να παίξει καλή άμυνα, να πάρει τα ριμπάουντ και να τρέξει, εκτελώντας στο transition. Τα δύο πρώτα τα πετυχαίνει χάρη στην αθλητικότητα που έχει ως ομάδα και βασιζόμενη σε κάποιους παίκτες που είναι δυνατοί σε αυτούς τους τομείς, όπως ο Aminu και ο Diogu. Το θέμα είναι πως τα γκαρντ της δεν είναι ικανά να κουμαντάρουν το καράβι και να τρέξουν την ομάδα μαζί, με αποτέλεσμα μερικές φορές να φαίνεται πως παίζει χωρίς στόχους στο επιθετικό παιχνίδι. Να σημειωθεί και η τουλάχιστον μέτρια περιφερειακή εκτέλεση που έχει δείξει στα προηγούμενα σπουδαία τουρνουά που είχαν ως αποτέλεσμα η παραγωγικότητά της να μείνει χαμηλά. Η Νιγηρία πήγε στην Κίνα πριν λίγες ημέρες βρίσκοντας λύση στο οικονομικό πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί από την επιτροπή αθλητισμού της Νιγηρίας, η οποία δεν έδινε τα χρήματα που είχε δώσει η FIBA για την προετοιμασία των ομάδων. Ο Alexander Nwora είναι προπονητής της Νιγηρίας από το 2017. Έχει οδηγήσει την ομάδα του στη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Αφρικής και ετοιμάζεται για να τους οδηγήσει σε μια σημαντική διάκριση στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα. Μία διάκριση που πολλοί πιστεύουν και περιμένουν στη Νιγηρία.

Ο προπονητής των D’Tigers έχει στη διάθεσή του αυτή τη στιγμή ένα ρόστερ που έχει μερικούς εξαιρετικούς παίκτες με εμπειρία από ΝΒΑ ή/και Ευρωλίγκα, αλλά έχει μία μεγάλη αδυναμία, τη θέση του point guard. Τη θέση θα καλύψουν οι άπειροι για αυτό το επίπεδο Νουάμου(ο οποίος στο παρελθόν είχε περάσει από το Λαύριο),ο Ιροέγκμπου(ο οποίος έχει μία μέτρια μέχρι τώρα πορεία στην καριέρα του) και ο Βινσέντ. Ο τελευταίος είναι ένας ταλαντούχος γκαρντ που έχει τραβήξει τα βλέμματα με τις εμφανίσεις του στα φιλικά της προετοιμασίας και θα επωμιστεί ένα μεγάλο βάρο της δημιουργίας της ομάδας του. Σημαντικό ρόλο θα παίξουν τα small forward. Μία θέση στην οποία η Νιγηρία είναι πλήρης. Παίκτες όπως ο Αμίνου, ο Οκόγκι, ο Οκόγιε, ο Νουόρα (γιος του προπονητή προέρχεται από φοβερή χρονιά με το Louisville), θα είναι κομβικοί για 2 λόγους. Ο ένας είναι πως κάποιοι εξ’ αυτών, πιθανόν οι Οκόγκι, Οκόγιε θα κληθούν να αγωνιστούν και στη θέση του shooting guard για αρκετό χρόνο. Ο άλλος λόγος είναι τα ποσοστά που θα γράψουν από την περιφέρεια. Η Νιγηρία θα χρειαστεί το μακρινό σουτ, μία από τις πληγές της σε παλαιότερες διοργανώσεις για να ανοίξει τις άμυνες και να δμιουργήσει τους απαραίτητους χώρους για να δρασουν οι ικανοί στο 1vs1 παίκτες της είτε περιφερειακοί είτε ψηλοί. Η γραμμή των ψηλών θα είναι η δυναμή της. Ο πάντα παρών βετεράνος Ντιόγκου, ο Ούντο, ο Έρικ, o Mέτου, o Ακιντέλε και ο Ζάνα (λογικά ένας εκ των δύο τελευταίων θα κοπεί) συνθέτουν μία εξαιρετική γραμμή. Θα προσπαθήσουν να ελέγξουν τα ριμπάουντ και να αμυνθούν αποτελεσματικά στο ζωγραφιστό και θα τρέξουν στο ανοιχτό γήπεδο μετατρέποντας την άμυνα σε επίθεση… Η Νιγηρία βρίσκεται στο δεύτερο όμιλο μαζί με Ρωσία, Αργεντινή και Νότια Κορέα. Οι Νιγηριανοί ονειρεύονται μία μεγάλη διάκριση και εάν θέλουν να την πετύχουν πρέπει να κερδίσουν τη Ρωσία, την οποία αντιμετωπίζουν την πρώτη αγωνιστική. Παρά τα προβλήματα που αντιμετώπισαν στη διάρκεια της προετοιμασίας τους είναι αρκετά φιλόδοξοι και πιστεύουν τη διάκριση.

ΒΡΑΖΙΛΙΑ

by Navaho

Δεν είναι ποτέ εύκολο να πρέπει να γράψεις ένα οποιοδήποτε αθλητικό κείμενο που να αφορά τη Βραζιλία και να μην αναφέρεις τίποτα για ποδόσφαιρο.Τι να κάνουμε , έτσι είναι αυτά και αν θέλω να δικαιολογήσω την πρόσκληση στο mindthebasket πρέπει να αποδεχτώ την πρόκληση και να γράψω ένα σεβαστό αριθμό λέξεων γύρω από το Βραζιλιάνικο μπάσκετ. Όχι ότι είναι δύσκολο βέβαια.Η σχέση της χώρας του καφέ και του καρναβαλιού (ένα κλισέ χωράει παντού) με το μπάσκετ ξεκινάει από από τα τέλη του 19ου αιώνα και αυτό είναι αρκετό για να καταλάβετε πόσο βαθιά είναι.ΟΚ , δε λέω πως το μπάσκετ είναι το πρώτο σε δημοφιλία άθλημα στην μεγαλύτερη χώρα της λατινικής Αμερικής , ίσως να μην είναι καν το δεύτερο , αλλά όπως και να έχει , οι Βραζιλιάνοι το αγαπάνε , το στηρίζουν και αυτό τους έχει ανταποδώσει τα αισθήματα με αρκετές επιτυχίες. Τώρα αν με ρωτάτε να σας πω την ιστορία και το παρελθόν του Βραζιλιάνικου μπάσκετ , θα με φέρετε σε δύσκολη θέση και δεν το θέλετε.Όμως επειδή δε θέλω να έχετε κενά μπείτε εδώ για να διαβάσετε για τις απαρχές του.

Στους περισσότερους η ταυτόχρονη χρήση των λέξεων μπάσκετ και Βραζιλία μετατρέπεται ασυνείδητα στην παραπάνω εικόνα.Για όσους δεν τον γνωρίζουν , ο εικονιζόμενος κύριος είναι ένας από τους μεγαλύτερους εκτελεστές του παγκόσμιου μπάσκετ.Ο Όσκαρ Σμιντ , για μένα τουλάχιστον , είναι η προσωποποίηση του Βραζιλιάνικου μπάσκετ.Ο τύπος κατέχει κάθε πιθανό και απίθανο ρεκόρ που αφορά την πορτοκαλί θεά στη Βραζιλία.Ο Λατίνος παιχταράς μαζί με τον τεράστιο Ντράζεν αποτελούν τους δύο σπουδαιότερους σκόρερ εκτός ΗΠΑ , τα τελευταία πάρα πολλά χρόνια.Δείτε τους σε μια από τις μεγαλύτερες ραψωδίες του Ευρωπαϊκού μπάσκετ εδώ.Ο Σμιντ μπορεί να είναι ο κορυφαίος , αλλά δεν είναι ο μόνος φτασμένος και με παγκόσμια αναγνώριση Βραζιλιάνος μπασκετμπολίστας.Αρκετοί συμπατριώτες του έχουν κάνει καριέρα στο NBA και στην Ευρώπη και μάλιστα με αξιοσημείωτα νούμερα και επιτυχίες.Νενέ , Σπλίτερ , Μπαρμπόσα ,Χουέρτας και φυσικά ο λατρεμένος του Ελληνικού κοινού και του Νίκου Ζήση ειδικότερα , Βαρεζάο , είναι ορισμένοι από αυτούς.Τώρα οι πλέον γνωστοί είναι ο Νέτο και ο Φελίσιο που βγάζουν με αρκετή επιτυχία τα προς το ζην στην Αμερική , αλλά δεν έχουν φτάσει στο επίπεδο των προαναφερθέντων.Υπήρξαν περίοδοι και διοργανώσεις που οι Βραζιλιάνοι ήταν ισχυρά underdogs παίζοντας ένα αλέγκρο και γρήγορο μπάσκετ , που πολλές φορές άγγιζε τα όρια του run n gun. Όντας αρκετά επηρεασμένοι , όπως είναι λογικό , από το Αμερικάνικο μπάσκετ , διαχρονικά οι Βραζιλιάνοι , που έτσι και αλλιώς έχουν το jogo bonito στο αίμα τους , αρέσκονται σε στυλ παιχνιδιού που στηρίζεται αρκετά στα αθλητικά προσόντα και στην ατομική ενέργεια.

Τα τελευταία χρόνια με τη ροή ταλέντου να είναι περιορισμένη , οι Βραζιλιάνοι έχουν μπει σε μια πιο Ευρωπαϊκή , αν θέλουμε να χαρακτηρίσουμε έτσι την πιο κοντρολαρισμένη προσέγγιση των παιχνιδιών , αγωνιστική πλεύση.Τρέχουν μόνο όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν και στηρίζουν πολλά στα οργανωτικά προσόντα του Χουέρτας , την εμπειρία του Μπαρμπόσα και την ικανότητα του Βαρεζάο να τελειώνει φάσεις στο ζωγραφιστό.Μεγάλο κομμάτι του παιχνιδιού τους επενδύει στα μεγέθη τους στη θέση των ψηλών , χωρίς βέβαια να έχουν βρει διάδοχο με ανάλογα προσόντα και μπασκετοσύνη του Σπλίτερ.Η φετινή έκδοση ποντάρει πολλά στην εμπειρία των των γερόντων και με τον Κροάτη Aco Petrovic(με προηγούμενη εμπειρία σε Fiba από τη δική του εθνική) στον πάγκο , τον αδελφό του Ντράζεν , να φτιάχνει μια ωραία σύνδεση στο δικό μου άρρωστο μυαλό , που έμπλεξε Ντράζεν με Σμιντ. Έφτασαν μέχρι εδώ μέσω προκριματικών και αυτοί , την πορεία τους μπορείτε να τη βρείτε και εδώ.Οι Βραζιλιάνοι είναι στον ίδιο όμιλο με την Εθνική μας και καλό θα ήταν να μην τους πάρουμε αψήφιστα.Έχουν και τις εικόνες και τα κορμιά να μας προβληματίσουν αμυντικά και ο Χουέρτας εγγυάται πως θα διαβάσει ότι του δώσει η Ελληνική άμυνα.Δε θα τους τοποθετούσα στην κατηγορία των underdogs , γιατί θεωρώ πως μόνο αν οι συγκυρίες το ευνοήσουν θα καταφέρουν να τρυπώσουν στην 8άδα.Όποιος τους υποτιμήσει όμως θα γευτεί το δηλητήριό τους.Ας απολαύσουμε την τελευταία διεθνή παράσταση μιας τριάδας σπουδαίων αθλητών και ας ευχηθούμε η χώρα της σάμπας να μην αργήσει να βγάλει την επόμενη γιατί πάντα δίνει ένα άλλο χρώμα σε όλες τις διοργανώσεις.

ΡΩΣΙΑ

by Navaho

Μάλλον ο @peris θέλει να με φτάσει στα όριά μου.Δεν μπορώ να εξηγήσω διαφορετικά πως γίνεται μετά την επιλογή μου να αναλάβω Σέρβους και Ισπανούς , να μου έδωσε να γράψω και για τους Ρώσους.Αν ήθελα να είμαι σωστός θα έπρεπε να ξεκινήσω να απαριθμώ ότι έχει πετύχει το ξανθό γένος από την εποχή της ΕΣΣΔ.Όμως τεχνηέντως θα το αποφύγω και θα πιάσω να ξετυλίγω το κουβάρι από το 1992 και εντεύθεν , όπου η πτώση του τείχους , η περεστρόικα και όλα αυτά τα κοσμοϊστορικά γεγονότα διαμέλισαν την άλλοτε κραταιά ΕΣΣΔ στα εξ ων συνετέθη και έτσι προέκυψε η διάδοχός της η γνωστή σήμερα Ρωσία.Αρκετά όμως με τα ιστορικά και πολιτικά ζητήματα.Αυτά όμως όσο άχαρα και αν είναι , επηρεάζουν και τον αθλητισμό και ειδικότερα το μπάσκετ. Έτσι λοιπόν το 1992 κάνει την επίσημη εμφάνισή της η Ρωσική μπασκετική ομοσπονδία και μάλιστα στην πρώτη της διεθνή εμφάνιση στο Eurobasket 93 κατακτά το ασημένιο μετάλλιο. Όπως ήταν λογικό η νεότευκτη ομοσπονδία έφερε και την αίγλη και αρκετό από το ταλέντο και την τεχνογνωσία της ΕΣΣΔ.Ειδικά όταν ανέλαβε τα ηνία της ομάδας ο εμβληματικός Σεργκέι Μπέλοφ η επιτυχία ήταν μονόδρομος.Οι Ρώσοι στα 90s συγκαταλέγονταν πάντοτε στους διεκδικητές των μεταλλίων.Άλλωστε , μιας και αφορμή για το αφιέρωμα είναι το μουντομπάσκετ , το ξανθό γένος εκείνη την περίοδο υπήρξε φιναλίστ δύο διαδοχικών διοργανώσεων, το 94′ και το 98′.

Φυσικά ότι ακμάζει κάποια στιγμή παρακμάζει.Αυτό συνέβη και με το αμιγώς Ρωσικό μπάσκετ που στην χαραυγή του 21ου αιώνα δεν έζησε και τις καλύτερες στιγμές του.Αφού έχουν αποτύχει διάφοροι πιθανοί και απίθανοι τύποι στην άκρη του Ρωσικού πάγκου , η ομοσπονδία παίρνει μια πρωτοποριακή για τα δεδομένα της απόφαση και χρίζει ομοσπονδιακό προπονητή των Αμερικανό Ντέιβιντ Μπλατ.Πέρα από αυτό δίνει τη δυνατότητα στον επί χρόνια , βασικό και αναντικατάστατο στην ΤΣΣΚΑ , Χόλντεν να λάβει τη Ρώσικη υπηκοότητα και να αποτελέσει το κομμάτι που έλειπε για να μπορέσει ο “Δαυίδ” να οδηγήσει τους Ρώσους στο επόμενο στάδιο. Όλοι θα θυμάστε , πολλοί θα το πανηγυρίσατε έξαλλα είμαι σίγουρος ,αυτό το σουτ που αποτελεί και το μεγαλύτερο επίτευγμα εκείνης της παρέας μαζί με ένα αργυρό Ολυμπιακό μετάλλιο.Ο δαιμόνιος Μπλατ σε εκείνη την ομάδα κατάφερε να εκμεταλλευτεί στο έπακρο τα μεγάλα κορμιά , που πάντα διέθεταν οι Ρώσοι , να παίξει καταπληκτική άμυνα στο χώρο και στην επίθεση να κυνηγήσει κάθε miss match που είχε με τον Κιριλένκο και να δώσει τον Χόλντεν το ελεύθερο να παίρνει της σημαντικές αποφάσεις και να καθοδηγεί τους υπόλοιπους.

Αυτό έλειπε από τους Ρώσους στη μετά ΕΣΣΔ εποχή , ένα σπουδαίο και ηγετικό guard.Η ειρωνεία είναι πως και τώρα που το βρήκαν στο πρόσωπο , του ιδιόρυθμου η αλήθεια είναι , υπερπαίχτη Σβεντ δε θα το χαρούν αφού ο ηγέτης τους , που πριν δύο χρόνια τους οδήγησε μέχρι την τετράδα του Eurobasket , δε θα παραβρίσκεται στα γήπεδα της Κίνας. Η απώλεια αυτή προκάλεσε το , ακόμη ταχύτερο , άσπρισμα των μαλλιών του κόουτς Μπαζάρεβιτς που πιστεύω πως αν μπορούσε θα έμπαινε να έπαιζε για κανένα 10λεπτο.Χωρίς το Σβεντ και τον Μοζγκόφ αλλά και χωρίς νατουραλιζέ , το ταβάνι των Ρώσων είναι μάλλον η 8άδα και αυτό χωρίς να είναι εύκολο.Με ένα μείγμα νέων παιδιών και έμπειρων στο υψηλό επίπεδο(με πρώτους τους γηγενείς της Τσσκα) , χωρίς κάποιον όμως να ξεχωρίζει και να μπορεί να τραβήξει το κουπί , οι Ρώσοι θα προσπαθήσουν να ελέγξουν το ρυθμό , να σουτάρουν όσο καλύτερα μπορούν και να δείρουν όσο περισσότερο γίνεται για να βγουν στον αφρό , αρχικά σε ένα περίεργο όμιλο όπου Αργεντινή και Νιγηρία μπορούν να τη βάλουν σε περιπέτειες.Μετά από χρόνια το Ρωσικό μπάσκετ μοιάζει να βρίσκεται πάλι σε τέλμα και να αναζητά επειγόντως τον επόμενο ΑΚ47 που θα δώσει μια νέα ώθηση , όπως έκανε την προηγούμενη 10ετία ο νυν διοικητικός ηγέτης της Ρωσικής ομοσπονδίας. (πηγη)

ΓΕΡΜΑΝΙΑ

by Peris

H Γερμανία είναι μια χώρα με την ιδιαίτερη δική της ιστορία στις εθνικές διοργανώσεις και το ευρωπαϊκό μπάσκετ.Ποτέ δε θεωρήθηκε ως μια υπολογίσιμη δύναμη στο στερέωμα,ούτε ανέπτυξε παράδοση στο άθλημα και την παραγωγή καλών παικτών και ομάδων,αλλά έχει καταφέρει να τρυπώσει κάμποσες φορές στο προσκήνιο γράφοντας μερικές ξεχωριστές σελίδες στην ιστορία της.Aν και σε οργανωτικό-διοικητικό επίπεδο υπήρχε από παλιά εμπλοκή της χώρας σε διάφορες διεργασίες, συνολικά δεν ανέπτυξε εξαιρετική δημοτικότητα γύρω από το μπάσκετ,ενώ επόμενο ήταν τα χρόνια μετά τον Β’ Παγκόσμιο η κατάσταση να είναι μπερδεμένη με την Ανατολική Γερμανία επίσης να κατεβαίνει στα διεθνή τουρνουά αποσυρόμενη όμως οριστικά το 1973.Τα επόμενα χρόνια όπου η εκπροσώπηση ήταν αποκλειστικά από τη Δυτική Γερμανία,η ομάδα εξακολουθούσε να μην εμφανίζεται εξόχως ανταγωνιστική,ενώ την παράσταση έκλεβε ως όνομα ο Detlef Schrempf ο οποίος όμως δε συμμετείχε πάντοτε στις εθνικές διοργανώσεις,αρκετά λόγω των περιορισμών του NBA. Η μεγάλη τους επιτυχία ήρθε το 1993 ως πυροτέχνημα με τη χώρα ενοποιημένη πλέον μετά τις πολιτικές ανακατατάξεις να κατακτάει το Ευρωμπάσκετ που η ίδια φιλοξένησε σε μια ιδιαίτερη διοργάνωση καθώς οι εξελίξεις στον πολιτικό χάρτη ήταν τέτοιες που είχαν αλλάξει αρκετά τα δεδομένα με τη Σοβιετική Ένωση και τη Γιουγκοσλαβία σε άλλο καθεστώς(και χώρες όπως η Λιθουανία και η Σερβία εκτός τουρνουά).Σε ένα τουρνουά χωρίς ξεκάθαρο φαβορί και με πολλές διαφορετικές ομάδες διεκδικήτριες,η Γερμανία του Σβέτισλαβ Πέσιτς(που έχει συνδέσει το όνομα του με το μπάσκετ της χώρας) πάτησε την κορυφή νικώντας τη Ρωσία με οριακές νίκες στο τέλος παρότι πήγε αγκομαχώντας στα νοκ-άουτ,αποκλείωντας και την εθνική μας στα ημιτελικά με τον Chris Welp εν τέλει να αναδεικνύεται MVP του τουρνουά.

Παρά την ουρανοκατέβατη αυτή επιτυχία,δεν υπήρξε ανάλογη συνέχεια στα διεθνή τουρνουά και την άνοιξη της μπασκετικής τους ζωής,μέχρι την εμφάνιση του ξανθού Γερμανού μεσσία Dirk Nowitzki.Απευθείας με τις πρώτες του συμμετοχές και τον Ντέτμαν στο τιμόνι της ομάδας,η ομάδα άρχισε τα καλά πλασαρίσματα κερδίζοντας μετάλλιο στο παγκόσμιο του 2002 ενώ έφτασε στον τελικό του Ευρωμπάσκετ 2005,με τον Μπάουερμαν προπονητή για να πέσει απέναντι στην δική μας καλοκουρδισμένη μηχανή.Ο Νοβίτσκι(MVP εκείνου του τουρνουά) κουβάλησε την ομάδα επί σειρά ετών με μερικές καλές πορείες και κατά γενική ομολογία χωρίς άξιους συμπαραστάτες,αλλά από ένα σημείο και έπειτα δεν ήταν αρκετός(και με τις προσθήκες παικτών όπως ο Kaman έπειτα και ο Schroder αργότερα) παρά την δική του γιγάντωση και τον τίτλο με τους Μάβερικς στο NBA.

Παραδοσιακά οι Γερμανοί δεν είχαν κάτι αξιοσημείωτο να επιδείξουν σε συλλογικό επίπεδο και δεν παρουσίασαν κάποια αξιόλογη συνέχεια σε παραγωγή παικτών με το εγχώριο “εργοστάσιο” και τη λίγκα να είναι φτωχά.Ανέκαθεν υπήρχε μια σύνδεση με την αμερικάνικη πραγματικότητα καθώς πολλοί Γερμανοί πήγαιναν στην επιλογή του αναπτυξιακού προγράμματος της παγκόσμιας μπασκετικής πρωτεύουσας,oι ομάδες της χώρας κοιτάζουν στενά τα αμερικανικά πανεπιστήμια και η πόρτα του ΝΒΑ είναι ανοιχτή. Επίσης,βλέπουμε σταθερά πολλά παιδιά που αποτελούν “μετανάστες” 2ης γενιάς(ίσως αδόκιμος όρος) και τα οποία η ομοσπονδία προσπαθεί να ενσωματώσει στην εγχώρια μπασκετική διαδικασία φορώντας και τα χρώματα φυσικά της εθνικής τους ομάδας.Την τελευταία δεκαετία μοιάζει να υπάρχει μια διαφορετική αφύπνιση με το άθλημα να αυξάνει τη δημοφιλία του,τη λίγκα να αποκτάει ένα δικό της ενδιαφέρον και μια ταυτότητα με την εξέδρα να έχει ένα ξεχωριστό χρώμα και τα γήπεδα να γεμίζουν.Ήδη έχουμε την ενεργοποίηση του brandname που ακούει στο όνομα Μπάγερν Μονάχου, η Ευρωλίγκα θα έχει 2 γερμανικές ομάδες ενώ η χώρα περιμένει να φιλοξενήσει το final4 του 2020 και το Ευρωμπάσκετ του 2021.Πολλά βήματα υπολογισμένα και συνδεδεμένα με το εμπορικό και αναπτυξιακό κομμάτι για να τα αγνοήσουμε,ακόμα και αν η εθνική τους ομάδα μοιάζει ακόμα να μην ανεβαίνει στο παραπάνω βάθρο. Κι αυτό,μάλλον γιατί δεν έχει υπάρξει ακόμα συνεπής εμφάνιση γερμανικού ταλέντου,το οποίο όμως είναι μια διαδικασία εν εξελίξει.

Τα σύνολα τους τα τελευταία χρόνια έχουν παρουσιαστεί σκληροτράχηλα,ενώ είναι σαφές οτι υπάρχει μια ροπή στα πιο μεγάλα κορμιά και τις θέσεις της frontline,με τη χώρα να ψάχνει απεγνωσμένα την ύπαρξη αξιόπιστων και ταλαντούχων γκαρντ. Οι πορείες τους στις τελευταίες διοργανώσεις χαρακτηρίζονται χλιαρές με συχνές αλλαγές προπονητών,με τελευταίο τον Φλέμινγκ που είχε εισάγει σημαντική τεχνογνωσία με τη δουλειά του στην Μπάμπεργκ αλλά δεν κατάφερε να κάνει κάποια υπέρβαση με την εθνική.Στη διαδοχή έχουμε λοιπόν τον Henrik Rodl(μέλος του χρυσού 93′) που ήταν βοηθός του Φλέμινγκ και μοιάζει να προσπαθεί να δώσει μια συνέχεια σε αυτό που είχαν ξεκινήσει.Στα προκριματικά είχαν μια ικανοποιητική παρουσία στον ίδιο όμιλο με την εθνική και ο παίκτης που ηγείται του συνόλου είναι ο Dennis Schroder,πιστός σε όλα τα μεγάλα ραντεβού τα τελευταία χρόνια παρότι έχει σημαντικό ρόλο στις ομάδες του στο NBA. Στο φετινό μείγμα μοιάζει να είναι ο go-to guy με πιο αξιοσημείωτο συμπαραστάτη στην περιφέρεια τον Maodo Lo και μια ιδιαίτερα versatile γραμμή ψηλών στην οποία συνυπάρχουν passing skills,μπασκετικό IQ και πλαστικότητα. Ο Daniel Theis είναι ο player to watch μιας και λειτουργεί ως αράχνη στην άμυνα και σημαντικό επιθετικό σημείο αναφοράς,ενώ ο Danilo Barthel είναι σημαντική μονάδα με το πρόσωπο-πλάτη παιχνίδι του. Το στοίχημα για την ομάδα θα είναι να παρουσιάσει μια συμπαγή άμυνα που θα της δώσει και την ευκαιρία να σπρώξει τη μπάλα στο τρανζίσιον καθώς έχει μερικά επικίνδυνα όπλα στο ανοιχτό γήπεδο,ενώ ο συχνά φαντεζί πασέρ Σρέντερ θα πρέπει να ισορροπήσει προσεκτικά ανάμεσα σε εκτέλεση και δημιουργία κάτι που δεν είναι πάντοτε εύκολο για αυτόν.Θεωρώ οτι μπορούν να παίξουν ισορροπημένο μπάσκετ με τη δραστηριότητα των ψηλών τους να κλέβει την παράσταση στο αγωνιστικό τους στιλ,όμως η περιφερειακή τους δημιουργία στα γκαρντ και τα φτερά σε μισό γήπεδο είναι κάτι που δημιουργεί ερωτηματικά. To να προκριθούν στην 8άδα μοιάζει μια δύσκολη αλλά εφικτή πρόκληση,σε κάθε περίπτωση στόχος για αυτούς είναι να εμφανίσουν καλό μπάσκετ και να δείξουν ανταγωνιστικοί ανεβάζοντας τις μετοχές της εθνικής τους ομάδας.

KANAΔΑΣ

by Peris

Ψάχνοντας μια πρώτη αναφορά γύρω από το μπάσκετ στον Καναδά θα πρέπει να πάμε τόσο πίσω όσο και το ίδιο το άθλημα μιας και ο Naismith που καταγράφεται ως ο πρώιμος εφευρέτης του παιχνιδιού με τη “σπυριάρα” καταγόταν από τη χώρα. Παρ’όλα αυτά δε τη συνοδεύει ανάλογος ντόρος και ιστορία επιτυχιών και ανάπτυξης γύρω από το άθλημα μιας και τα χειμερινά σπορ πάντοτε έρχονταν πρώτα σε προτιμήσεις. To μεγάλο μπαμ έγινε όταν το NBA στα πλαίσια εξάπλωσης της λίγκας έκανε σεφτέ στον Καναδά με τους Ράπτορς και τους Βανκούβερ Γκρίζλις οι οποίοι όμως άντεξαν για 6 χρόνια μέχρι να πάνε στο Μέμφις. Από τότε,οι Καναδοί βλέπουν το νερό να κυλάει στο αυλάκι αργά άλλα σταθερά, με αποκορύφωμα την πρόσφατη φετινή τεράστια επιτυχία με το δαχτυλίδι να πηγαίνει στο Τορόντο. Παρότι θα βρούμε αρκετές συμμετοχές τους σε μεγάλες διοργανώσεις,ποτέ δεν κατάφεραν κάτι το αξιοσημείωτο πέρα από κάποια καλά πλασαρίσματα και μετάλλια σε παναμερικανικούς αγώνες(οι οποίοι όμως δεν έχουν συχνά την ίδια αίγλη) και χλιαρές επιδόσεις σε Ολυμπιακές διοργανώσεις και παγκόσμια κύπελλα.Μια περίοδος καλύτερων πορειών και ενθουσιασμού ήταν μόλις στις τάξεις της ομάδας έλαμπε ο Steve Nash,δις ΜVP NBA που οδήγησε την ομάδα σε μια διόλου άσχημη πορεία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 και την 7η θέση.O εμβληματικός point guard και ένας από τους σπουδαιότερους “εγκεφάλους” ever στο μπάσκετ,έγραψε τη δική του μίνι ιστορία σε μια σημαντική περίοδο για το Καναδέζικο μπάσκετ ξεχωρίζοντας σε εκείνα τα τουρνουά. Η ομάδα συγκέντρωσε εκείνη την περίοδο αρκετό ενδιαφέρον με το γρήγορο μπάσκετ που έπαιζε με τον Νας να είναι ο ιδανικός για να βάλει σε μια γραμμή το όποιο ταλέντο υπήρχε.

Με τα χρόνια βέβαια σαν εθνική συνέχισε στη μετριότητα,(ο Steve Nash έπαψε να συμμετέχει όταν ο προπονητής Jay Triano αντικαταστάθηκε από τον Rautins-επαναπροσέλαβε τον πρώτο αφού ανέλαβε GM της ομάδας ο ίδιος) με αποκορύφωμα και την συμμετοχή τους στο Μουντομπάσκετ το 2010 που είναι και η πιο πρόσφατη.Τους χαρακτήριζε στα τελευταία τουρνουά μια αίσθηση προχειρότητας και πολύ άναρχου μπάσκετ χωρίς να είναι ικανοί να εκμεταλλευτούν την αθλητικότητα τους.Τα τελευταία έτη έχει γίνει μια προσπάθεια εκ νέου συσπείρωσης γύρω από την εθνική τους όμως οι προσπάθειες έχουν μείνει άκαρπες παρότι συγκεντρώνουν ένα μεγάλο αριθμό πλέον από αξιόλογους NBAers.Στο τελευταίο προολυμπιακό έφτασαν κοντά στην πρόκριση αλλά έπεσαν απέναντι στους Γάλλους μιας και η συμβολή παικτών όπως ο Joseph και ο Tristan Thompson δεν ήταν αρκετή,ενώ ανάλογο κάζο δέχθηκαν στο “Κόπα Αμέρικα” του 2016 απέναντι στο τρελό τρένο της Βενεζουέλας.Στα προκριματικά παρουσίασαν ένα ενδιαφέρον σύνολο καταφέρνοντας να κατεβάσουν μερικούς ακόμα παίκτες με όνομα στο Nba όπως ο Olynyk και ο Powell,παίζοντας γρήγορο μπάσκετ με περιφερειακή ροπή και καλή κυκλοφορία της μπάλας .Ενώ πρόσφατα ο Nash πέρασε από χρέη GM σε γενικού τεχνικού συμβούλου,η ομοσπονδία έκανε το βήμα παραπάνω προσλαμβάνοντας στο πόστο του προπονητή τον Nick Νurse που πριν λίγες εβδομάδες είχε στεφθεί πρωταθλητής ΝΒΑ με τους Τορόντο Ράπτορς.

Εν γένει στην ομάδα δεν έδειξαν ποτέ να αποβάλουν τη λογική του χομπίστα τα μέλη της,κάτι που πάντοτε σημάδευε με απουσίες και ελλείψεις τις συμμετοχές της και αυτό θα πληρώσει και στη φετινή διοργάνωση παρότι είχε υπάρξει ικανοποιητική συμμετοχή στα προκριματικά.Οι τελευταίες απουσίες μάλιστα των Olynyk και Joseph ήταν αυτές που πλήγωσαν περισσότερο μιας και η ομάδα είχε μάθει να τους ενσωματώνει σαν μέλη της και έχασε 2 πολύ σημαντικά σημεία αναφοράς. Στο δυναμικό της λοιπόν ξεχωρίζουν ο Pangos και o Birch δίπλα σε μια σειρά από αθλητές με εμπειρία σε πιο χαμηλά ευρωπαϊκά σαλόνια.Eνδιαφέρον να παρακολουθήσουμε θα είναι το dynamic style του αριστερόχειρα wing Aaron Best,το hard-nosed game του Phill Scrubb αλλά και το επιθετικό versatility του γνωστού μας Kyle Wiltjer που σε επίπεδο Fiba basketball μπορεί να κάνει πάταγο με την επαφή του με το διχτάκι. Στα φιλικά έμοιαζαν να επιδιώκουν στρωτό και ομαδικό μπάσκετ με την πινελιά του κόουτς ευδιάκριτη και τον playmaker της Μπαρτσελόνα να είναι ο εγκέφαλος, όμως θα έχουν δύσκολο έργο στον όμιλο που βρίσκονται αντιμετωπίζοντας Λιθουανία και Αυστραλία.Νομίζω πως το ταβάνι τους είναι συγκεκριμένο,αλλά δεν αποκλείω να φανούν ανταγωνιστικοί και επικίνδυνοι απέναντι σε αυτές τις ομάδες(οι Λιθουανοί θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί).

ΦΙΛΙΠΠΙΝΕΣ

by Makis

Οι Φιλιππίνες είναι μια χώρα, όπου το μπάσκετ είναι το #1 σε δημοφιλία άθλημα. Το έμαθαν από τους ίδιους τους Αμερικανούς το 1910. Αρχικά παιζόταν από γυναίκες και διάφοροι κύκλοι -όπως η καθολική εκκλησία- το πολέμησαν σφοδρά. Η Εθνική ομάδα της χώρας έγινε μέλος της Fiba το 1936. Το 1951 πήρε το πρώτο χρυσό μετάλλιο στους αγώνες της Ασίας, συνεχίζοντας σερί ως το 1962. Το 1954 πήρε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο με διακριθέντα τον Carlos Loyzaga. Το στυλ της ήταν αρκετά επιθετικό με μια ροπή προς το isolation. Σαν ομάδα άρχισε να πέφτει μέχρι και το 1978 που φιλοξένησε το παγκόσμιο για πρώτη φορά. Το τουρνουά αυτό οι παλιοί θα το θυμούνται για την απουσία της Γιουγκοσλαβίας και της Σοβιετικής Ένωσης. Απόφαση που πάρθηκε από τις Φιλιππίνες. Έκτοτε η ομάδα τους έχει σταδιακή πτώση ακόμα και σε επίπεδο Ασίας.

Τελευταία φορά που είδα προσωπικά τις Φιλιππίνες ήταν το 2014. Η αλήθεια πως είναι δε θυμόμουν πολλά. Έκανα ένα φρεσκάρισμα στις αναμνήσεις μου παρόλαυτά. Οι παίχτες που είχαν διακριθεί τότε είναι οι Andray Blatche (21,2 ppg) και Jimmy Alapag (9,2 ppg). Η ομάδα τους πλέον παίζει αρκετά uptempo μπάσκετ. Είναι πολύ “σύγχρονη” και διαθέτει έντονα το νεανικό στοιχείο. Ο Andray Blatche προέρχεται από γεμάτες χρονιές στο ΝΒΑ. Τα τελευταία χρόνια ο βετεράνος σέντερ αγωνίζεται στην Κίνα. Τον συμπληρώνουν παίχτες που παίζουν γρήγορα και διαθέτουν σουτ. O Jordan Clarkson ήταν μια πολύ καλή επιλογή για τις Φιλιππίνες. Δυστυχώς ο coach Chot Reyes δε θα τον έχει στη διάθεση του, καθώς παρότι συμμετείχε στο περσινό κύπελλο Ασίας,το φιλιππινέζικο διαβατήριο δεν ήταν αρκετό για να του δοθεί η άδεια να παίξει χωρίς να θεωρείται νατουραλιζέ,ικανοποιώντα έτσι και τις πιθανές πιέσεις των Cavaliers. H ομάδα αυτή είναι εμποτισμένη με τη streetball κουλτούρα και δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει έναν killer από την περίμετρο. Άλλος ένας παίχτης είναι και ο Robert Bolick. Μιλάμε για scoring pointguard τύπου Mike James με πολύ “Σπανούλειο Sidestep”. Φυσικά μιλάμε για πιο χαμηλής ποιότητας παίχτη όπως και ο έτερος playmaker Paul Lee. Κάπου εδώ φαίνεται και η αδυναμία της περιφέρειας να ξεφύγει από το run and gun και την προσωπική φάση. Συνοπτικά μιλάμε για μια ομάδα με ροπή στην προσωπική φάση. Απουσιάζει ο κλασσικός floor general αλλά και η σκληρή άμυνα, που θα δώσει λύσεις στα κρίσιμα.Θα βρεθούν στον όμιλο με Σέρβους και Ιταλούς,κάτι που ψαλιδίζει σημαντικά τις ελπίδες τους για πρόκριση,όμως θα αποτελέσουν μια fun to watch ομάδα με το ιδιαίτερο αγωνιστικό τους στιλ.

FIBA WC TEAMS(vol.1)-THE UNDERDOGS