Μια μπάλα πέφτει μέσα σε ένα καλάθι. Οι άνθρωποι φτιάχνουμε ενα σπορ πάνω σε αυτό και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Παίζουμε ή παρακολουθούμε κάτι που πέρα από ευχάριστη κίνηση ή άρτιο θέαμα, εμπεριέχει όλα εκείνα που συνθέτουν καθετί που χαρακτηρίζεται από ανθρώπινη αλληλεπίδραση.

Και εκεί γεννιούνται οι πρωταγωνιστές που λατρεύουμε να “ζούμε”. Πίσω από το πόσο ωραία κάνουν χορευτικούς βηματισμούς, απογειώνονται από το έδαφος, χαϊδεύουν τη μπάλα και την προσγειώνουν στο διχτάκι,μας συνεπαίρνει το πώς.

Συνηθίζεις την εικόνα του τύπου που σπάει τους αστραγάλους, που βουτάει σε κάθε ευκαιρία στο παρκέ, που σηκώνεται απέναντι σε όλους, που δεν παρατάει το παιχνίδι, κυνηγάει τη νίκη και παλεύει για αυτή.

Γνωρίζεις πώς έφτασε εκεί, μαθαίνεις την ιστορία του, βλέπεις το χαμόγελο του, την αγκαλιά με τους συμπαίκτες του, το σεβασμό του στον αντίπαλο, τις στιγμές με την οικογένειά του..

Ένα κομμάτι του παζλ της αντικατόπτρισης που φτιάχνει η κάθε στιγμή του αθλήματος στη σκιά του χρόνου, έσβησε χθες.

Ο Kobe έχει υπάρξει τεράστιο κεφάλαιο αυτής της αντικατόπτρισης, η παρουσία του και η πορεία του είναι συνυφασμένες με το ίδιο το μπάσκετ, το gamestyle του ήταν κάτι που εμπλούτισε το αόρατο φάσμα του αθλήματος που αγαπάμε και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο βάζουμε καθημερινά στις ζωές μας.

Όλα αυτά μένουν…η καλώς εννοούμενη ανταγωνιστικότητα του στο παιχνίδι, η ζωντάνια με την οποία το βίωνε, το πάθος που μετέφερε η σπιρτάδα στο βλέμμα του και ο μοναδικός τρόπος να ποτίζει με συναισθήματα την ατμόσφαιρα γύρω από μία δραστηριότητα που ως θεατές μάλλον θα πρέπει να εκλαμβάναμε σαν κάτι πεζό… αλλά όχι.

Oι πρωταγωνιστές που μπαίνουν στις οθόνες μας “ταλαιπωρούν” και το μυαλό μας, σε εκείνο το πρωί που ήθελες να χαζέψεις ένα χορευτή με μια πορτοκαλί μπάλα να σπάει τα κοντέρ, σε εκείνο το βράδυ που ήθελες να δεις μια δυνατή εικόνα που θα σε κάνει να ξεχαστείς, σε εκείνο το σουτάκι που δοκίμασες στο ανοιχτό, σε εκείνη τη φάση που έψαχνες κάτι να σε σπρώξει, να σου δώσει κίνητρο, να σου μεταλαμπαδεύσει λίγο από το φως του και την ορμή για αυτό που κυνηγούσε.

Πώς λοιπόν να μη “μαγκώσεις” στην είδηση οτι ένας τέτοιος μικρός ήρωας είχε ένα τόσο άδικο πρόωρο τέλος?

Το ότι μαζί του έφυγε η 13χρονη κόρη του και υπήρξαν άλλα 7 θύματα κάνει την κατάσταση τραγικότερη και σίγουρα οποιοδήποτε περαιτέρω σχόλιο περιττό πέρα από θλίψη και αφουγκρασμό της ωδύνης για τους απόντες και τους οικείους τους.

Σε αυτές τις στιγμές υπογραμμίζεται η ματαιότητα της ζωής και το μόνο που έχουμε να κάνουμε ως αδύναμοι μπροστά στην αγριότητα της είναι να ευθυγραμμιστούμε όσο μπορούμε με αυτή την πραγματικότητα.

Αν εσύ άφησες μια επιστολή στο μπάσκετ, από χθες το μπάσκετ σου αφήνει πίσω τις εκατομμύρια εκείνες που σου αναλογούν…

It’s gone