Τέλος 2018 και ο Ρικ Πιτίνο δέχεται την πρόταση του Παναθηναϊκού να δουλέψει στα μέρη μας.Θέλει την επιστροφή του στους πάγκους και αφήνει την μήτρα του παγκοσμίου μπάσκετ δεχόμενος την ευρωπαϊκή υποβάθμιση βλέποντας το άθλημα εδώ με “αιρετικό” μάτι.

Λίγους μήνες μετά,το -καταδικασμένο να αποτύχει- συναπάντημα των διαφορετικών πεποιθήσεων μοιάζει να μετουσιώνεται σε μια ηχηρή ζωντανή σύνδεση των δύο αλλιώτικων κόσμων…

O Παναθηναϊκός λοιπόν έχει αλλάξει άρδην τα δεδομένα της εικόνας του στο παρκέ και πλέον κοιτάζει τη μάχη των play-off με άλλο μάτι. Είχαμε σημειώσει την σημαντική βελτίωση που οι πράσινοι είχαν ήδη δείξει από την πρώτη τριάδα των εκτός έδρας ματς του 2ου γύρου.Τότε,είχαν σημειώσει ισάριθμες ήττες,δίχως να μπορούν να παρουσιάσουν επαρκή επιθετική συνέπεια στο 40λεπτο,ποιοτικό execution στα τελευταία λεπτά και διάρκεια στο αμυντικό τους performance χωρίς να υποπέσουν σε λάθη και κενά διαστήματα λόγω των διαφορετικών τακτικών που είχαν να αφομοιώσουν(διαφοροποίηση στα μέχρι τότε αμυντικά πλάνα,ζώνες,overhelp).Παρ’όλα αυτά ήδη έδειχναν να λανσάρουν ένα νέο αγωνιστικό μοτίβο,με τον νεοφερμένο προπονητή να δίνει ακριβώς αυτό που η ομάδα επιζητούσε,ταυτότητα και κυνισμό.

Αυτή τη στιγμή λοιπόν,οι πράσινοι βρίσκονται στο σημείο όπου έχουν κεφαλαιοποιήσει την βελτίωση τους με μεγάλες,πρωτοφανείς μέχρι χθες συνεχόμενες εκτός έδρας νίκες.Και το boost στο ψυχολογικό κομμάτι που μπορούν να δώσουν αυτές για την ..επανάληψη σε ένα σύνολο και ελληνικό πυρήνα που ανεβαίνει μαζί τη διαδρομή του βουνού ίσως είναι πολύ σπουδαιότερο στη μεγάλη εικόνα από την αδιαμφισβήτητη βαθμολογική του σημασία.

Το αρχικό σπρώξιμο με το ραβδάκι του Ρικ Πιτίνο έχει δώσει τη θέση του σε μία ουσιαστική μεταμόρφωση στο αγωνιστικό στιλ,αλλά και σταδιακή αφομοίωση αγωνιστικών συνηθειών που μόνο εύκολες δεν είναι.Ο Αμερικανός βετεράνος των πάγκων έχει καταφέρει να εγκαθιστήσει στην αμυντική συμπεριφορά του τριφυλλιού ένα επίπεδο τακτικής ακρίβειας αλλά και προσήλωσης το οποίο άλλες ομάδες χρειάζονται πολλαπλάσιο χρόνο(μπορεί και γεμάτες αγωνιστικές σεζόν να μη φτάσουν..) για να το καταφέρουν. Θα πρέπει λοιπόν κοιτάζοντας τις αλλαγές που έφερε η έλευση του coach που πολλοί μπορεί να οραματίζονταν(fast pace,πνευματικό reestablish,αμυντική αναδιάρθρωση) να δούμε παραπέρα στη δουλειά που έχει αρχίσει να εμφανίζει στα τελευταία παιχνίδια σε τομείς ομαδικής λειτουργίας όπου υπήρχε ελάχιστη προσδοκία για τέτοια ανάκαμψη.

Εν αρχή ην η άμυνα

Συγκεκριμένα θα ήθελα να σταθούμε στο αμυντικό λίφτινγκ που έχει πραγματοποιηθεί στον Παναθηναικό και την αποτελεσματικότητα που έχει αυτό φέρει στην απόδοση της,όντας το άρμα μάχης της απέναντι στους αντιπάλους και η αφετηρία για να ξεδιπλωθεί το παιχνίδι της.

Το προπονητικό team έχει εγκαταλείψει πλέον δογματισμούς με τακτικά must και έχει πατήσει πάνω στις δεξιότητες του ρόστερ για να οικοδομήσει μια άμυνα στα στάνταρ που μπορεί και να έχει την προσαρμοστικότητα που οφείλει ανάλογα τον αντίπαλο.

Επί περιόδου Πασκουάλ,ο Παναθηναικός παρουσίασε ουκ ολίγες φορές μια άμυνα ικανή να δαγκώσει λαρύγγια στην πρώτη γραμμή και την απόσταση μιας πάσας έχοντας πάρει πολλές φορές το τιμόνι αγώνων μέσα από αυτή,ειδικά στην έδρα του.Παρ’όλα αυτά,δεν είχε επιδείξει ποτέ αγωνιστική συνέπεια 40λεπτου ή συνεχόμενων αγώνων που απαιτούν προσήλωση στην επανάληψη,τακτική ακρίβεια και αποτέλεσμα ακόμα και χωρίς τα ίδια επίπεδα ενέργειας.

Η σημαντικότερη νέα νόρμα λοιπόν που έχει εμφανίσει ο ..πανούργος hall-of-fameερ είναι η ικανότητα της ομάδας να αμύνεται σαν γροθιά και ενιαίο σώμα με την σωστή αντίδραση της weak side να μπαίνει στο παιχνίδι.Ο Πάο πλέον έχοντας αφήσει στην άκρη τις απλές switch άμυνες(που ακόμα κι όταν επιλέγει,στηρίζει με πολύ καλές τοποθετήσεις μακριά από τη μπάλα για άρνηση εισαγωγικής πάσας) στρέφεται σε μια άμυνα η οποία δίνει μεγάλη σημασία στους χώρους και τη δυσκολία μεταβιβάσεων σε ζώνες κοντά στο ζωγραφιστό.

Ναυαρχίδα όλης της στρατηγικής εξακολουθεί να είναι η “υπερφόρτωση” του ζωγραφιστού όπου προωθητική τρίπλα προς το καλάθι ανάβει συναγερμό για τις περιστροφές των πρασίνων.Κατ’επέκταση oι πράσινοι έχουν θωρακίσει σε μεγάλο βαθμό το ριμπάουντ,ακόμα και σε λογική του ελάχιστου κακού,καθώς αυτό δίνει την ευκαιρία για καλά τρεξίματα και ματιές στην επίθεση.

Ουσιαστικά,πλέον και ανάλογα με το σχήμα(κυρίως τον ψηλό) που βρίσκεται στο παρκέ,ο Παναθηναικός χρησιμοποιεί πολύ καλά τις καλύψεις των παικτών της weak side για τις πάσες στο ζωγραφιστό,συνήθως επιλέγοντας τον πιο αδύναμο σουτέρ της αντίπαλης ομάδας.Κομβικός ΚΑΙ σε αυτό το κομμάτι είναι ο Νικ Καλάθης(κοντά και ο Παπαπέτρου) ο οποίος όντας συχνά πάνω στον corner-man ελέγχει εξαιρετικά τους διαδρόμους πάσας γύρω από τη ρακέτα σαν help defense.

Πιο συγκεκριμένα,όταν βρίσκεται ο Βουγιούκας στο παρκέ,η παραπάνω κάλυψη από τον παίκτη της αδύνατης πλευράς είναι ακόμα πιο ενεργή ρισκάροντας περισσότερο το ελεύθερο τρίποντο,ενώ με τον Γκιστ η άμυνα του Πάο “επιτίθεται” αλλάζοντας δέρμα είτε με αλλαγές ή με δυναμικά hedge out ψηλά στην περιφέρεια.Από την άλλη,με τον Παπαγιάννη δίνονται περισσότερα εκατοστά κοντά στο ζωγραφιστό κρατώντας καλές αποστάσεις με τον κοντό και δίνοντας την επιλογή να τελειώσει ο αντίπαλος απέναντι του.(τον ταιριάζει περισσότερο με Νικ,σχεδόν ποτέ με Λεκαβίτσιους ο οποίος ζευγαρώνει πολύ με Ίαν και Αντετοκούμπο επιλέγοντας να “ζήσει ή να πεθάνει” με τη help defense του Έλληνα φοργουορντ και όχι την αδύναμη συνεργασία των δύο πρώτων)

Deny the middle

Το πέπλο γύρω από τις παραπάνω πιο συγκεκριμένες τακτικές και βασικό moto που έχει μπει πλέον πάνω από τα κεφάλια των παικτών της ομάδας είναι Deny the middle(τακτικές ice/blue,mush,show and recover). Ο Ρικ Πιτίνο έχει προσγειώσει μαζί του στην Ελλάδα ορισμένες προσφιλείς σε αυτόν τακτικές και μια επιθετικότητα στον τρόπο που αμύνονται οι περιφερειακοί στη μπάλα και τον παίκτη που τη ζητάει η οποία δε βρίσκεται συχνά στην Ευρώπη.Οι παίκτες δουλεύουν πάνω στην έννοια της απαγορευμένης ζώνης,και προσπαθούν να κατευθύνουν τον αντίπαλο μακριά από την περιοχή των βολών και την κορυφή στέλνοντας τα plays τους στις γωνίες.

Συχνά η τάση αυτή(σημαντική η παρουσία καλών αθλητών στην πίσω γραμμή για παρεμπόδιση backdoor cut τελειωμάτων) επιτρέπει την πιο αποπνικτική πίεση που όταν μεταβεί ψηλά στην περιφέρεια μετατρέπεται σε deny και overplay απέναντι σε χειριστή που βγαίνει για να πάρει τη μπάλα.Άλλωστε,στη δική μας ήπειρο με τα πιο limited σε παιχνίδι με μπάλα και επιθετικό μπάσιμο forwards και center,αν η μπάλα μείνει ψηλά στα χέρια τους μπορεί να “κολλήσει” και να οδηγήσει την αντίπαλη άμυνα σε πίεση στα όρια της παγίδας.Κι αν αυτό μεταφραστεί σε αιφνιδιασμούς καταλαβαίνουμε τι σημαίνει για το συγκεκριμένο σύνολο…

Το βίντεο είναι (ελπίζω) κατατοπιστικό για πολλα από αυτά που γράφω

Μια γνώση παραπάνω για αυτά μπορούμε να πάρουμε εδώ:

http://www.bendhoops.com/pick-n-roll-defense/

https://www.breakthroughbasketball.com/defense/help-positioning.html  (εστιάστε στο Wolf Pack Defense – Like Packline)

Νέα επιθετική νότα

Στην επίθεση τώρα,είναι επίσης αξιοζήλευτο το γεγονός οτι η ομάδα έχει καταφέρει να αλλάξει δέρμα και να εντάξει διάφορες δράσεις στις οποίες είναι αποτελεσματική καμουφλάροντας παράλληλα την αδυναμία που υπήρχε στην περιφερειακή εκτέλεση.Έχω εκφράσει τη σχετική μου άποψη πως ανάλογη ή και μεγαλύτερη αδυναμία από το περιφερειακό σουτ,η ομάδα είχε στη δημιουργία καταστάσεων και την ασφαλή σύνδεση και μετάβαση από τη δυνατή στην αδύνατη πλευρά,καθώς πέρα από τον Καλάθη δεν υπάρχουν δημιουργοί υψηλού επιπέδου και οι παίκτες που μπορούν να πασάρουν καλά στο ρόστερ είναι λίγοι. Ο Παναθηναικός λοιπόν,έχει στραφεί σε ένα direct aggressive επιθετικό παιχνίδι στο οποίο έχει αγκαλιάσει συγκεκριμένες δράσεις οι οποίες δεν προυποθέτουν απαιτητική εισαγωγή σαν play,γίνονται σε μικρούς χρόνους και δεν επιτάσσουν συμμετοχή στην τελική συνεργασία σε 3ο παίκτη.

Εν ολίγοις,έχει ιεραρχηθεί ξεκάθαρα η δεξαμενή των επιθετικών επιλογών και γύρω από έναν άξονα μερικών παικτών και εκτελέσεων δίνεται και το έναυσμα για συμμετοχή στους υπόλοιπους.Μια νέα λογική που έχει μοιράσει πολύ σαφέστερα ρόλους στο επιθετικό κάδρο,σε αντίθεση με το εξίσου αποτελεσματικό playbook του Πασκουάλ το οποίο όμως “βύθιζε” τους παίκτες σε μια “μετριοπαθή ανακατωσούρα”.

Ο Ρικ Πιτίνο έχει σπρώξει την ομάδα σε άμεσες επιθέσεις αιφνιδιασμών μετά από επιτυχημένες άμυνες ειδικά στην πρώτη γραμμή,ενώ με σαφή πρωτεργάτη τον Καλάθη,ψάχνει τις ευκαιρίες ανοιχτού γηπέδου μόλις εξασφαλίσει το ριμπάουντ.Ενδιαφέρον έχει η ροπή της ομάδας πλέον σε πολλά side pick and roll,κάτι το οποίο εντάσσεται στην παραπάνω εικόνα και λειτουργεί αποτελεσματικά για καλύτερη διατήρηση του spacing με τον Παναθηναικό να ανεβάζει τρίτο παίκτη στο high post σχηματίζοντας τριγωνάκι.Συνήθως τα ζευγάρια που χρησιμοποιεί είναι όταν βρίσκεται ο Γκιστ στο 4 στο screen,με τον Βουγιούκα συχνά στην κορυφή ψάχνοντας το high-low ή το να μεταβιβάσει τη μπάλα με ασφάλεια στην αδύνατη πλευρά,ή με τον Παπαγιάννη στο ρόλο του screener(πολύ αποτελεσματικός στις τελικές συνεργασίες) και τον Τόμας σε υποστηρικτικό ρόλο όντας αξιόπιστος για άμεση εκτέλεση(από το λεγόμενο elbow σημείο).Σημαντική δραστηριότητα και αυτή που δίνει η δυνατότητα του Νικ σε τέτοιες καταστάσεις να πάει με τη μπάλα κατά μήκος της baseline ψάχνοντας cut συμπαικτών από την περιφέρεια στο βαμμένο(δίνοντας μια λύση στο ζήτημα του περιφερειακού σουτ για τον εκάστοτε cutter).

Παίκτης κλειδί για τους παραγωγικούς δείκτες της ομάδας έχει μετατραπεί πλέον ο Λάνγκφορντ,του οποίου η εκτελεστική δεινότητα και ικανότητα να ζυγίσει την άμυνα έχει εξέχουσα σημασία στο ρόστερ.Ο Αμερικάνος χαρισματικός σκόρερ,αναλαμβάνει συχνά να γίνει εναλλακτικός χειριστής.Είναι βασική επιλογή σε πολλές επιθέσεις,που κατεβαίνει την πλευρά και ψάχνει ουσιαστικά δευτερεύοντες αιφνιδιασμούς, και η ομάδα του ζητά πολλές φορές να χτυπήσει σε πρώτο χρόνο με isolation αφού μόλις έχει μεταβεί σε σετ επίθεση.

Επίσης,ο Λάνγκφορντ χρησιμοποιείται έξυπνα σε πολλές set επιθέσεις για αποφυγή “κολλημάτων” στην pick and roll επίθεση.Ο Πάο τον τοποθετεί συχνά σε απόσταση μιας πάσας από το σκριν όντας η πρώτη επιλογή για σουτ αν η άμυνα αρνηθεί την εκτέλεση στο βασικό δίδυμο(συχνά με το help and recover σε picks στο πλάι) αλλά και ως η δικλείδα ασφαλείας για εκτέλεση αν δεν επιτύχει καθόλου η pick and roll συνεργασία.Τον παίκτη βοηθάει πολύ η σταθερότητα που δίνει η 3&D παρουσία του Κιλπάτρικ μπροστά του,ενώ πρέπει να σημειώσουμε το αμυντικό step-up που έχει καταφέρει τελευταία(μπορεί να αμυνθεί ικανοποιητικά κοντά και μακριά από το καλάθι σε 1on1,δε νιώθει το ίδιο άνετα όταν εμπλέκεται σε τρέξιμο πίσω από σκριν).

H άνοδος του Γιώργου Παπαγιάννη είναι ένα από τα σπουδαιότερα νέα για τον οργανισμό του Παναθηναϊκού.Νομίζω πως από την αρχή της φετινής χρονιάς,όπου επενδύθηκε ένα σημαντικό κομμάτι του μπάτζετ σε κίνηση ουσιαστικά εκτός σχεδιασμού,η ομάδα έκανε αισθητή την πρόθεση της να στηρίξει το κομμάτι του ελληνικού κορμού και τα οφέλη που μπορεί αυτός να φέρει στη διαδικασία σταθεροποίησης της ομάδας στις επόμενες σεζόν.Το step-up του λοιπόν όχι απλά είναι ένα ευχάριστο γεγονός για την εξέλιξη αυτής της διαδικασίας αλλά έχει δώσει μια ποιοτική αναβάθμιση ανοίγοντας τη δεξαμενή των επιλογών στο αγωνιστικό κομμάτι.

Αρχικά στην επίθεση,όντας ο αποτελεσματικότερος screener and finisher στο πράσινο ρόστερ έχει δώσει νέο αέρα στις pick and roll συνεργασίες,απελευθερώνοντας τον Νικ Καλάθη στο δημιουργικό κομμάτι,δίνοντας του πολύτιμα εκατοστά γύρω από το χώρο του άξονα ενώ δεν έχει τον καθαρά διεκπεραιωτικό ρόλο σε finishing που είχαν οι άλλοι center πλην Βουγιούκα,έχοντας στο ρεπερτόριο του τελειώματα με πλάτη και επιθετικά ριμπάουντ.

Ταυτόχρονα,στηρίζει το αμυντικό οικοδόμημα του Παναθηναϊκού με την παρουσία του στα μετόπισθεν.Ουσιαστικά,παρότι έχει δρόμο να διανύσει στο θέμα ριμπάουντ(εξασφάλιση θέσης) και συνολικά τις αντιδράσεις του,τα γρήγορα πλάγια του βήματα για γίγαντα των κυβικών του έχουν δώσει την ελευθερία στον Ρικ Πιτίνο να “παίξει” με τους διαδρόμους στο πράσινο καλάθι.Είτε δίνοντας του την αρμοδιότητα του rim protector και με το εντυπωσιακό του μάκρος να θωρακίσει τον άξονα βασίζοντας πολλά στην άρνηση του κεντρικού διαδρόμου από τον περιφερειακό αμυντικό,ή “τζογάροντας” με τακτικές help and recover στα side screens και rotations,γνωρίζοντας οτι η επιστροφή του στη ρακέτα αυξάνει τις πιθανότητες για το αμυντικό ριμπάουντ.

Mια ιδέα για κάποιες από τις επιθετικές συνήθειες του Πάο στο παρακάτω βιντεάκι.

Επόμενος σταθμός?

Πλέον,η συνέχεια του Πάο στον θεσμό είναι απρόβλεπτη.Η ομάδα βρίσκεται σε ένα ξέσπασμα διαρκείας τον τελευταίο καιρό,το οποίο μετά την πρώτη κραυγή,βρίσκεται σε mode σταθεροποίησης και εμφάνισης συνέπειας καθώς συνοδεύεται από συγκεκριμένο πλάνο.Δεν ξέρουμε φυσικά αν θα είναι ίδια η φόρμα του Νικ,ή θα παίζει στην ίδια ένταση σαν σύνολο.Όμως,στο παρκέ πλέον μπαίνει μια ομάδα να αγωνιστεί που έχει σημεία αναφοράς για να εξουδετερώσει χαμηλοτέρου επιπέδου ομάδες.Το ερώτημα είναι αν μπορεί να πιάσει τη “βάση” σε κάποια ευρύτερα κομμάτια του παιχνιδιού και να επιπλεύσει απέναντι σε μεγάλους αντιπάλους.

Η Ρεάλ έχει δείξει τα τελευταία χρόνια οτι κάνει συντήρηση δυνάμεων σε αυτά τα τελευταία ματς και το παιχνίδι απόψε είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των πρασίνων.Ίσως είναι μια καλή ευκαιρία και για ψυχολογική ένεση σε περίπτωση που έχουμε αυτή τη μάχη σε λίγες εβδομάδες,όμως πρέπει πρώτα να καθαρίσει το παιχνίδι δίχως προβλήματα.

Θεωρητικά,το ματσάρισμα μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο.Όχι,ο Παναθηναικός δεν έγινε από τη μια μέρα στην άλλη ομάδα top-3,όμως αντίπαλοι που -α)δεν έχουν σημείο αναφοράς μέσα στη ρακέτα β)δεν έχουν καλή επικοινωνία με την αδύνατη πλευρά στην επίθεση γ) οι χειριστές τους δεν μπορούν να επιβάλουν το ρυθμό και να διαχειριστούν την πίεση- είναι κάπως πιο προτιμότεροι.Η Τσσκα όπως έχουν δείξει και τα παιχνίδια είναι κάτι κοντά σε αυτό που σκέφτομαι,η Φενέρ το αντίθετο,ενώ η Ρεάλ είναι πλήρης ομάδα με μεγάλη γκάμα επιλογών αλλά ίσως το πνευματικό υπόβαθρο σε μια τέτοια μάχη να συμφέρει την ελληνική ομάδα.

Το σοβαρό challenge θα είναι να υπάρξει ανάλογη διάρκεια μέσα στο ματς,απέναντι σε ομάδες που θα κόψουν το γήπεδο στη μέση και μπορούν να πασάρουν σωστά τη μπάλα ή να κινηθούν χωρίς αυτή.O Pitino έχει επίσης χαρτιά να παίξει όσον αφορά το κοουτσάρισμα μιας και προσαρμόζεται,ρισκάρει(ίσως στο παιχνίδι απέναντι στην Τσσκα άργησε να κατεβάσει τον Γκιστ στο 5 και να πάει σε αλλαγές-στο Μιλάνο κλείδωσε περιφερειακά τον αντίπαλο από το τέλος της 3ης περιόδου).


O Oλυμπιακός παίζει τις τελευταίες του ζαριές….Καλό θα είναι να περι-
μένουμε η ομάδα να δώσει τη μάχη που έχει μπροστά της για να περάσουμε σε μαζικούς aπολογισμούς.Η αλήθεια είναι οτι η απώλεια των δύο πιο ποιοτικών του περιφερειακών αυτή τη στιγμή τον γονάτισε και οι λύσεις είναι ελάχιστες.Υπάρχουν περιθώρια διαφυγής αλλά η οδός..έχει στενέψει επικίνδυνα.

Η Μπασκόνια έδωσε παράδειγμα ομαδικής λειτουργίας στο 2ο ημίχρονο του Οάκα.Ομάδα που καιρό έχει καταποντιστεί από τραυματισμούς,χωρίς μεγάλους leaders και go-to guys συνεχίζει να δουλεύει μαζί και να παίζει μια εξαιρετική επίθεση συνεργασίας σε καλές ταχύτητες.Ανταπεξήλθε στην πίεση του Πάο με πολύ καλή κίνηση μακριά από τη μπάλα και σωστές εκτελέσεις.

Ο Μάικ Τζέιμς έμοιαζε λίγος την περασμένη εβδομάδα απέναντι στον Παναθηναϊκό.Δέχεται αρκετή χλεύη για μια..λάθος πάσα,όμως η αλήθεια είναι οτι και σε αυτό το παιχνίδι ήταν η αφετηρία των περισσότερων καλών επιθέσεων για τους Ιταλούς.Ο Aμερικανός γκαρντ είναι από τους λίγους που μπορούν να δώσουν εγωισμό και θέληση για τη νίκη στα τελευταία κρίσιμα παιχνίδια για την Αρμάνι.Στο παραπάνω βίντεο μπορούμε να πάρουμε μια ιδέα για τον τρόπο που η δραστηριότητα του στον άξονα παράγει ελεύθερα τρίποντα για τους συμπαίκτες του.

Για τον Νικ Καλάθη δε χρειάζεται να πούμε πολλά.Η νέα φιλοσοφία στο ρυθμό ανάπτυξης απλώς ξεδιπλώνει το πραγματικό του ταλέντο και τον αφήνει να αναπνεύσει σε ένα παιχνίδι για το οποίο έιναι φτιαγμένος.Εδώ που τα λέμε,πώς θα είχαμε τον Διαμαντίδη στο μυαλό μας αν ποτέ δεν βρισκόταν στην ιδανική half-court pick and roll επίθεση του Ομπράντοβιτς,ή τον Σπανούλη αν ποτέ δεν έπαιρνε πραγματικά τα ηνία μιας ολόκληρης επίθεσης όντας ο go-to guy της?

Green Book