Η παρουσία του Ρικ Πιτίνο στην Ελλάδα, ολοκληρώθηκε άδοξα σε τρεις φάσεις, αποτελώντας μια σπάνια εμπειρία για τα ελληνικά αλλά και ευρωπαϊκά μπασκετικά ήθη.

by 77

Ένας μύθος του NCAA κοντά στα 70 λίγο πριν τη σύνταξη ήρθε σχεδόν ουρανοκατέβατος στην Ευρωλίγκα. Ο ερχομός του ιντρίγκαρε ακόμη περισσότερο μιας και ο σύλλογος που τον υπέγραψε ήταν ο Παναθηναϊκός και μάλιστα εν μέσω της αγωνιστικής περιόδου που είχε στραβώσει επικίνδυνα. Απ’ την άλλη, κι ο Αμερικανός δεν είναι ένας προπονητής της σειράς. Μιλάμε για έναν HOFer η προσωπικότητα του οποίου στιγματίστηκε τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ λόγω των κατηγοριών που του αποδόθηκαν στα γνωστά πλέον σκάνδαλα. Επομένως, δεν είχαμε απλά έναν ικανό κολεγιακό προπονητή κι ένα club της Euroleague ώστε μέσω της συνεργασίας τους να τεσταριστεί το πείραμα και να χρησιμοποιηθεί ενδεχομένως στο μέλλον ως μπούσουλας. Αλλά τον Πιτίνο και τον ΠΑΟ…

Το διάστημα του 1,5 χρόνου ήταν επαρκές για να καταλάβουμε την απόκλιση στις επιδιώξεις των δυο πλευρών που έκρινε αποφασιστικά την μη ενεργοποίηση του επόμενου χρόνου του συμβολαίου μεταξύ των δυο πλευρών. Τι ήθελε ο Πιτίνο κι ήρθε εδώ την στιγμή που γνωρίζουμε τι έψαχνε ο σύλλογος. Με τι προσδοκίες έφτασε εδώ ο coach και πως προσπάθησε να τις πραγματώσει. Η παραμονή του χωρίζεται χρονικά σε 3 μέρη. Το πρώτο πέρσι, στο εξάμηνο που κοουτσάρισε τον ΠΑΟ. Το δεύτερο, το καλοκαίρι όταν απέρριψε την πρόταση να συνεχίσει και παρόλα αυτά παρέμεινε ενεργός στα της ομάδας με έναν ημιδιαφανή ρόλο. Και το τρίτο φέτος που αποτέλεσε για τον ίδιο μια δυσάρεστη εμπειρία.

Για τον τρόπο σκέψης και προσέγγισης της εργασίας του coach, καλό είναι να τονιστεί πως η δουλειά του προπονητή στο NCAA είναι διαφορετικής φύσης σε σύγκριση με μια μεγάλη ευρωπαϊκή επαγγελματική ομάδα. Η αποστολή ενός επαγγελματία στην πρώτη περίπτωση περιέχει και εκπαιδευτικό χαρακτήρα υπό την έννοια ότι διαμορφώνει αθλητικές και όχι μόνο προσωπικότητες. Κρίνεται απ’ τον αριθμό παικτών και την συχνότητα που τους αναδεικνύει, την σειρά επιλεξιμότητας στο draft, την μετέπειτα καριέρα τους, το πόσο θελκτικό μετά απ’ όλα αυτά μπορεί να γίνει το πρόγραμμα του κολλεγίου και μια σειρά από παραμέτρους που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα ενός επαγγελματικού club. Τα αποτελέσματα, τα F4 και οι τίτλοι έρχονται ως επιστέγασμα όλων των παραπάνω. Δεν αποτελούν δηλ. αυτοσκοπό. Η καθημερινή τριβή με επαγγελματίες είναι εντελώς διαφορετική υπόθεση όπως και οι αγωνιστικοί στόχοι ενός ευρωπαϊκού οργανισμού. Για παράδειγμα, ένας 20χρονος σε αμερικάνικο πανεπιστήμιο που είναι υπό κατασκευή το επαγγελματικό αθλητικό του προφίλ έχει πολύ διαφορετικά χαρακτηριστικά από έναν αντίστοιχο στην Ευρώπη. Ο Πιτίνο έγινε θρύλος στο NCAA δουλεύοντας σ’ αυτό το μοντέλο. Αυτό το μοντέλο καθόριζε το είδος των σχέσεων που ανέπτυσσε με τους παίκτες – φοιτητές. Αυτού του τύπου η δεσποτική παρουσία του coach αποτελεί οδηγό στην επαγγελματική του ζωή. Στην Ευρώπη τη συναντούσαμε τις περασμένες δεκαετίες. Πλέον εδώ και χρόνια παίκτες και προπονητές είναι περισσότερο συνεργάτες παρά η σχέση τους παραπέμπει σ’ αυτήν του δασκάλου – μαθητή.

Έχοντας όλα τα παραπάνω κατά νου, δύσκολα κανείς μπορεί να πιστέψει πως ο Αμερικανός ήρθε πέρσι τον Δεκέμβρη εδώ για να αρχίσει μια νέα καριέρα, ένα νέο κύκλο στην Ευρώπη. Με πληγωμένο τον εγωισμό του απ’ την τιμωρία – αποκλεισμό απ’ το NCAA και «λερωμένο» το όνομά του, προσγειώθηκε σε ένα παντελώς άγνωστο μέρος για έναν και μόνο λόγο. Να δηλώσει ξανά «παρών», να στρέψει ξανά τους αμερικανικούς προβολείς πάνω του και να επιστρέψει δικαιωμένος εκεί που πιστεύει ότι ανήκει. Ποτέ δεν πρέπει να υποτιμάται η αίσθηση της δικαίωσης – εκδίκησης για έναν άνθρωπο σαν τον Πιτίνο, με τόσο ανεπτυγμένο «εγώ». Σημαντική παράμετρος αυτής της επιδίωξης το γεγονός πως έκλεισε εξωδικαστικά όλες τις εκκρεμότητες που είχαν ξεμείνει απ’ τα σκάνδαλα. Ήρθε εδώ, λοιπόν, χρησιμοποιώντας τον ΠΑΟ ως το όχημα που θα τον επαναφέρει στις ΗΠΑ.

Το δεύτερο μισό της περσινής σεζόν ήταν ακριβώς αυτό που ήθελε. Δεν νομίζω να φανταζόταν καλύτερη εξέλιξη. Παρέλαβε ένα ρόστερ με άγνωστους σ’ αυτόν παίκτες, με δομικά προβλήματα, μια ομάδα για την οποία σχεδόν είχε προεξοφληθεί ο αποκλεισμός απ’ τα play offs της Euroleague (για πρώτη φορά μετά από σερί παρουσίες απ’ το 2011 και μετά) και κατάφερε να την μεταμορφώσει. Εκτός του ψυχολογικού σκέλους που τον έχει κάνει ξακουστό, έκανε και αγωνιστικές παρεμβάσεις προσαρμοσμένες στις δεξιότητες των παικτών. Μετά τον πρώτο αναγνωριστικό μήνα, ο ΠΑΟ του Πιτίνο είχε ελάχιστη σχέση με την ομάδα πριν. Πίεση στην άμυνα, προστασία του ζωγραφιστού και αναζήτηση του ανοιχτού γηπέδου υπό κάθε συνθήκη. Κατά μία έννοια οι περιορισμοί, οι ελλείψεις σε βασικά κομμάτια του παιχνιδιού και οι αδυναμίες του ρόστερ οδήγησαν τον coach στο μονόδρομο. Οι νίκες, που πάντα μετρούν περισσότερο απ’ όλα, γέμισαν με αυτοπεποίθηση τους παίκτες οι οποίοι πίστεψαν σ’ αυτό που η ομάδα έπαιζε. Όταν κερδίζεις όλα πάνε καλά.

Η πρόκριση πιστώθηκε σχεδόν αποκλειστικά στον Πιτίνο ο οποίος επιτηδευμένα υπενθύμιζε πόσο ρηχό ήταν το υλικό από πλευράς δεξιοτήτων. Ο δε αποκλεισμός απ’ τη Ρεάλ θεωρήθηκε ως φυσιολογικός. Η θεοποίηση που ακολούθησε ήταν πρωτοφανής κι ο ΠΑΟ πίστεψε πως βρήκε επιτέλους από σπόντα τον Μεσσία που αναζητά απεγνωσμένα εδώ και χρόνια. Τον άνθρωπο που με την προσωπικότητά του θα αναγεννήσει το club μετατρέποντάς το ξανά σε top class organization όπως χαρακτηριστικά συνήθιζε να λέει ο coach. Τον άνθρωπο που θα είχε πολυδιάστατο ρόλο πέραν του προφανούς του προπονητή, περισσότερο έναν manager δηλ. Στην πράξη φάνηκε πως κι ο ίδιος ο Πιτίνο αποδέχτηκε με ευκολία αυτόν τον ρόλο. Του Μεσσία – αναμορφωτή που μπορούσε άνετα να τοποθετείται επί παντός επιστητού απολαμβάνοντας μια σπάνια ασυλία.

Το δεύτερο μισό της περσινής σεζόν, λοιπόν, ήταν ειδυλλιακό. Ο Πιτίνο δεν χρειάστηκε σε κανένα σημείο να διαχειριστεί περίοδο αγωνιστικής κάμψης, κάποιο σερί ηττών ή άσχημων εμφανίσεων ενώ το γεγονός πως δεν υπήρχε Ολυμπιακός από ένα σημείο και μετά οδήγησε σε ένα εύκολο πρωτάθλημα χωρίς τα «αιώνια» ντέρμπι των οποίων τα παρεπόμενα είναι πάντα σημαντικά. Οι σχέσεις που ανέπτυξε με όλους δεν δοκιμάστηκαν σε κανένα σημείο.

Η πλειοψηφία του κόσμου της ομάδας δεν αγάπησε ξαφνικά τον Πιτίνο γιατί διέκρινε την ξεχωριστή του κουλτούρα στο εξάμηνο που έμεινε εδώ. Εξάλλου λίγοι τον γνώριζαν πριν έρθει. Ο κόσμος τον μυθοποίησε γιατί έσωσε πέρσι μια χρονιά που όδευε ολοταχώς προς το ναυάγιο και γιατί του προσέφερε την προοπτική του μεγάλου στόχου.

Αναμφίβολα, ο Πιτίνο είναι ένας πανέξυπνος άνθρωπος. Γρήγορα κατάλαβε που ήρθε, την κουλτούρα του περίγυρού του, τις ειδικές παραμέτρους του ΠΑΟ και όχι μόνο. Το άρθρο στο theringer ήταν διαφωτιστικό και τώρα μπορεί κανείς να πει και προφητικό.

https://www.theringer.com/2019/2/27/18242154/rick-pitino-panathinaikos-louisville-interview

Το καλοκαίρι φάνηκε ξεκάθαρα η διαφορά στις προτεραιότητες μεταξύ προπονητή και ΚΑΕ. Μπορεί τα αμοιβαία αισθήματα αγάπης να περίσσευαν, μπορεί ο κόσμος να πίστεψε πως στο πρόσωπο του Αμερικανού βρέθηκε ο άνθρωπος που θα ξορκίσει το φάντασμα του Ζοτς ωστόσο τα δυο μέρη εξέπεμπαν σε διαφορετικά μήκη κύματος. Το club κι ο κόσμος τοποθετούσαν αυθαίρετα ένα πλαίσιο στη συνεργασία με τον coach που είχε μακρύτερο ορίζοντα ενώ ο Πιτίνο είχε τις δικές του διαφορετικές αναζητήσεις αρκετά αμεσότερες.

Ο Αμερικανός απέρριψε την πρόταση του Γιαννακόπουλου επικαλούμενος το πρόβλημα υγείας του εγγονού του που περισσότερο έμοιαζε ως πρόφαση. Ο coach πίστευε πως η περσινή του παρουσία θα αποτελούσε το διαβατήριο που θα του εξασφάλιζε κάποιες προτάσεις στις ΗΠΑ. Προτάσεις όμως δεν ήρθαν. Ο ΠΑΟ προχώρησε στην αντικατάστασή του αλλά η ατμόσφαιρα έδειχνε πως μεταξύ των δυο πλευρών υπήρχε ανοιχτός δίαυλος επικοινωνίας (ακόμη και σε κάποιες απ’ τις επιλογές των παικτών) και η αίσθηση της μισοτελειωμένης δουλειάς. Ο κόσμος περίμενε την επιστροφή κι ο coach όσο δεν έβρισκε ανταπόκριση στην Αμερική συντηρούσε την ελπίδα. Γιατί όχι, έτσι όπως (δεν) του πήγαν τα πράγματα να επιστρέψει κάπου που απολαμβάνει αποδοχή σε επίπεδα θεού;

Ήταν θέμα χρόνου, λοιπόν, η επανασύνδεση η οποία σχεδόν σφραγίστηκε μέσω της συνεργασίας με την ΕΟΚ παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα.

Μόνο που ο Πιτίνο παρασυρμένος είχε αποκωδικοποιήσει λάθος το περσινό πρώτο του πέρασμα οδηγώντας τον στην εκτίμηση ότι η 2η θητεία του θα ήταν ξανά το ίδιο επιτυχημένη. Κατά την άφιξή του έδωσε άκοπα τις υποσχέσεις που ζητούσε ο κόσμος και έταξε «κάτι μεγάλο».

Με αυτά ως δεδομένα και με διαδομένη την αίσθηση πως το φετινό ρόστερ που ήταν καλύτερο απ’ το περσινό δεν αξιοποιείται απ’ τον προηγούμενο προπονητή, οι προσδοκίες ήταν μεγαλύτερες. Άλλωστε κι ο ίδιος φρόντισε έγκαιρα να δηλώσει ενθουσιασμένος που διέθετε πλέον βάθος, εναλλακτικές και λύσεις σε προβλήματα που πλήγωσαν πέρσι την ομάδα. Όλα αυτά όπως ήταν φυσικό γκέλαραν στον κόσμο. Ο coach έχει σπάνιο επικοινωνιακό χάρισμα μόνο που συχνά υπερβάλλει και του γυρνάει μπούμερανγκ.

Μετά το εορταστικό κλίμα και την ευρεία νίκη στο πρώτο ματς με την Μπασκόνια, ο Παναθηναϊκός συνέχισε να έχει μεγάλα σκαμπανεβάσματα αδυνατώντας να σταθεροποιήσει την απόδοσή του. Αντίστοιχα σκαμπανεβάσματα είχαμε και στις διατυπωμένες απόψεις του coach για το ρόστερ τόσο που να δημιουργείται σύγχυση σε όσους τον άκουγαν. Και σ’ αυτούς φυσικά περιλαμβάνονταν και οι παίκτες του.

Η ήττα στην Βαρκελώνη, κι αφού είχε προηγηθεί η νίκη επί του Ολυμπιακού στην παράταση, ήταν η αρχή μιας περιόδου μέσα στην οποία ο Πιτίνο αξιολογούσε συχνά πυκνά αρνητικά το ρόστερ εκφράζοντας ουσιαστικά τον προβληματισμό του για το μέλλον. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση δήλωσε πως η ομάδα δεν διαθέτει 2 εκ. δολάρια για να βγει στην αγορά και να υπογράψει τους παίκτες που χρειάζεται. Αν ένα ρόστερ θέλει 2 εκ. για να βελτιωθεί, σίγουρα καλό δεν το λες και σίγουρα ευτυχισμένος δεν δηλώνεις. Οι ήττες από Μακάμπι και Ρεάλ στο ΟΑΚΑ, η νίκη στη Μόσχα και στα καπάκια η άθλια εμφάνιση στο Μιλάνο κόντρα στην παραπαίουσα Αρμάνι πιστοποίησαν την αστάθεια.

Πριν την βατή εξάδα αγώνων με τα 4 εντός, ο coach έθεσε ως στόχο το 6-0. Μετά το αρχικό 3-0 στο ΟΑΚΑ εμφανίστηκε ικανοποιημένος απ’ την αγωνιστική βελτίωση και πριν το ματς στην Βαλένθια οριοθέτησε τον στόχο της 4ης θέσης. Προσπαθούσε με άλλα λόγια να πείσει εαυτόν κι αλλήλους πως υπάρχει βελτίωση και λόγος αισιοδοξίας σε μια προσπάθεια να αλλάξει το momentum με επικοινωνιακούς όρους. Μετά την ήττα και τους 94 πόντους παθητικό, εξέφρασε την άποψη πως η φετινή ομάδα χτίστηκε για να σκοράρει πολύ και πως υπήρξε αμέλεια για τα μετόπισθεν. Αν βάλει κανείς στο κάδρο τις κατά καιρούς δημόσιες τοποθετήσεις του για κάποιους παίκτες χωριστά και τα περί 13ου budget στην Euroleague, τότε εύλογα προκύπτει το συμπέρασμα πως ο coach άρχισε σταδιακά να χτίζει την υπερασπιστική του γραμμή στην διαφαινόμενη αποτυχία του να αξιοποιήσει το ρόστερ της ομάδας. Ο Πιτίνο στις δηλώσεις του αποτύπωνε συχνά την αδυναμία του να βρει λύσεις στα αγωνιστικά προβλήματα ενώ η άστοχη προσθήκη του Ράουτινς φανέρωσε και λανθασμένη ερμηνεία των όσων εκτυλίσσονταν μπροστά του.

Μετά την ήττα στο Βελιγράδι χάθηκε εντελώς ο έλεγχος. Ακόμη και η επιθετική αποτελεσματικότητα της ομάδας εμφάνισε ρωγμές ενώ την ίδια ώρα το αμυντικό πρόβλημα εντεινόταν. Παράλληλα τα συνεχή «μπρος – πίσω» στην διαχείριση συγκεκριμένων παικτών οδηγούσαν στο συμπέρασμα πως ο προπονητής έψαχνε απεγνωσμένα και χωρίς σχέδιο λύσεις σε πολύ προχωρημένο στάδιο της σεζόν.

Το ταξίδι στις ΗΠΑ κατά την διακοπή της Ευρωλίγκας και η επί μια βδομάδα απουσία απ’ τις προπονήσεις ακριβώς πριν το ματς με την Μπάρτσα στο ΟΑΚΑ, ήταν το μήνυμα του τέλους που έρχεται. Μια ομάδα με προβλήματα που δεν προλαβαίνει να προπονηθεί, όπως έχει τονιστεί κατ’ επανάληψη, έχει την ευχέρεια λόγω της διακοπής να βρεθεί κι ο προπονητής της επιλέγει να λείψει για μια βδομάδα…

Μετά το αρχικό πουσάρισμα, λοιπόν, και τα παχιά λόγια ήρθε η ανώμαλη προσγείωση. Τα υπόλοιπα απόλυτα φυσιολογικά εξελίχθηκαν ως ντόμινο με την αναμενόμενη ταχύτητα. Οι πρώτοι αστερίσκοι, η μετακύλιση ευθυνών, η απαξίωση των παικτών, η απομυθοποίηση, το blame game με τον ιδιοκτήτη και τελικά η παραίτηση απ’ την προσπάθεια.

Μερικά επιμέρους σημεία στο αγωνιστικό σκέλος.

ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΕΣ & COACHING

Ο Πιτίνο είναι της σχολής παίζουμε παντού και πάντα το παιχνίδι μας ανεξάρτητα τον αντίπαλο. Είναι θιασώτης της άποψης πως η ομάδα οφείλει να υπηρετεί τους ίδιους αγωνιστικούς στόχους υπό κάθε συνθήκη χωρίς παρεκκλίσεις. Πολλές φορές μάλιστα ποσοτικοποιεί τα ζητούμενα ακόμη και στον πίνακα των αποδυτηρίων τοποθετώντας ψηλά την ατομική ευθύνη του κάθε παίκτη.

Στην Ευρωλίγκα, όμως, τα δεδομένα είναι πιο σύνθετα. Ο δε ΠΑΟ δεν ανήκει στις ομάδες με το υψηλότερο budget και καλείται να ανταγωνιστεί πιο πλήρη και ποιοτικά σύνολα.

Είναι ενδεικτικά όλα τα παιχνίδια. Απ’ το δεν δίνουμε βοήθεια στο low post (να βλέπεις τον Σαν Εμετέριο να ποστάρει τον Φριντέτ και να μην υπάρχει οδηγία για βοήθεια ή τον Ντούμπλιεβιτς να ταλαιπωρεί σε μονή άμυνα τον Παπαγιάννη) και το παίζουμε under γκαρντ που σουτάρουν. Μέχρι το δεν επιλέγουμε ποτέ μη συμβατικές πεντάδες για να ελέγξουμε τον ρυθμό ενός παιχνιδιού και την επιμονή σε αμυντικές τακτικές στο κεντρικό p’n’r’ που μας πληγώνει ξανά και ξανά με τον ίδιο τρόπο.

Μπορεί από υπεροψία, μπορεί επειδή δεν το πίστευε πραγματικά. Η αλήθεια είναι πως ο ΠΑΟ συνήθως δεν απαντούσε τακτικά τον αντίπαλο πάγκο.

Ξεχωριστό κεφάλαιο τα time outs. Δεν ξέρω, μπορεί να είμαι συνηθισμένος στα όσα βλέπω τόσα χρόνια με τους προπονητές να τρέχουν στην γραμματεία για να καλέσουν time out όταν ο αντίπαλος τρέχει ένα σερί. Ήταν φανερό πως ο Πιτίνο δεν πιστεύει σ’ αυτές τις παρεμβάσεις. Το είδαμε και πέρσι αν και το δείγμα των παιχνιδιών που οι αντίπαλοι του ΠΑΟ έτρεξαν σερί δεν ήταν μεγάλο. Φέτος, όμως, το είδαμε επανειλημμένως. Ειδικά όταν έχεις να διαχειριστείς το διαπιστωμένο πρόβλημα στην άμυνα και με την ομάδα να μην διαθέτει τους μηχανισμούς που θα της επιτρέψουν να ισορροπήσει από μόνη της ένα παιχνίδι που στραβώνει, μπορείς να παρέμβεις διακόπτοντας τον ρυθμό.

Ο Πιτίνο δεν πιστεύει στις πατέντες, στα τρικ, στους πειραματισμούς μέσα στον αγώνα. Έχει τακτοποιημένο το rotation στο μυαλό του και το ακολουθεί με συνέπεια. Δεν εμπιστευόταν τα σχήματα που μπορούσαν να δώσουν λύσεις πίσω ενώ συχνά στηριζόταν σε πεντάδες με σαφέστατη αμυντική ανεπάρκεια σε σημεία που τα παιχνίδια «φώναζαν» για το αντίθετο.

Το πολυσυζητημένο δίδυμο Μπέντιλ – Μήτογλου δεν πολυφορέθηκε. Ο Τζόνσον στο «2» επίσης. Ακόμη το σχήμα με Τζόνσον – Παπαπέτρου στις δυο θέσεις των forwards που στο ματς με την Εφές ουσιαστικά κλείδωσε τη νίκη μέσω της άμυνας. Επίσης, ο Γουάιλι πλάι στον Μήτογλου. Ο ΠΑΟ δεν είχε ψηλό με τα χαρακτηριστικά του Γουάιλι κι ενώ ο Αμερικανός έδειξε πως μπορεί να προσφέρει σε συγκεκριμένα κομμάτια του παιχνιδιού ποτέ δεν βρήκε χώρο. Ο Πιτίνο θέλει μέγεθος στο «5», το είδαμε και πέρσι που μετατόπισε τον Γκιστ αποκλειστικά στο «4». Εκείνη η ατάκα του coach πως θα πρέπει να μάθει να παίζει ως PF ακόμη δημιουργεί ερωτηματικά για το σκεπτικό βάσει του οποίου τον πρότεινε το καλοκαίρι. Γιατί με δεδομένους τους Παπαγιάννη, Μήτογλου και Τόμας (αδυναμία του coach – με δική του προτροπή τον ανανέωσαν) δύσκολο να φανταστεί κανείς πόσο διαφορετική θα ήταν η σύνθεση της front line με τον Γουάιλι κι έναν ακόμη φτηνό 5ο ψηλό.

ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ & ΤΡΙΠΟΝΤΑ

Το βασικό πρόβλημα της ομάδας πριν την άφιξη του Πιτίνο ήταν το αμυντικό ριμπάουντ. Ο ΠΑΟ μάτωνε χάνοντας την μάχη των κατοχών συνήθως παρά το αντιστάθμισμα με τα λίγα λάθη. Επιπλέον, το όχι σίγουρο αμυντικό ριμπάουντ δημιουργούσε δυσκολίες στο να χτυπήσει στο transition που ήταν βασική στόχευση επιθετικά. Με τον Πιτίνο το πρόβλημα μετριάστηκε αφού ο coach προσπάθησε να βάλει τις ίδιες αρχές στην ομάδα με πέρσι. Η εξήγηση, όμως, βρίσκεται και στα ποσοστά με τα οποία σούταραν τρίποντα οι αντίπαλοι. Όσο ο ΠΑΟ αύξανε το DREB% τόσο αύξανε και το % ευστοχίας των αντιπάλων απ’ τα 6,75. Υπήρξε σημαντική βελτίωση, λοιπόν, αλλά με κόστος.

ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ

Ο ΠΑΟ πορεύτηκε απ’ την αρχή της σεζόν στηριζόμενος στην τριάδα Νικ – Ράις – Παπαπέτρου. Δεν υπήρξε καλό ματς ή έστω διάστημα στο οποίο δεν ήταν και οι 3 παρόντες στην πεντάδα. Κατά περιόδους υποστήριζαν οι Παπαγιάννης, Μήτογλου και Τόμας με αυξομειώσεις, σπανίως και οι τρεις ταυτόχρονα. Από εκεί και πέρα, είδαμε τον Τζόνσον σε μια σχετικά στάσιμη κατάσταση με εκλάμψεις μόνο και τον Φριντέτ να βγαίνει σταδιακά εκτός παιχνιδιού επηρεάζοντας και την μέχρι ενός σημείου καλή επιθετική εικόνα της ομάδας. Συνήθως καλός στα ματς που κρίνονταν σχετικά νωρίς (θετικά ή αρνητικά) και συνήθως αρνητικός στα παιχνίδια που ήταν κλειστά κι απαιτούσαν απ’ την ομάδα ειδική προσέγγιση.

Γενικότερα ως προς το rotation, είναι χαρακτηριστικός ο παρακάτω πίνακας με τις «καλές» πεντάδες των 18 ομάδων. O ΠΑΟ μακράν στην 1η θέση. Παρόλο που δεν είχε απώλειες από τραυματισμούς.

Τα στοιχεία είναι απ’ το overbasket.com

Πρέπει φυσικά να πιστωθεί στον coach η πρόοδος του Παπαγιάννη που βασίστηκε στην αισθητή βελτίωση της σωματικής του κατάστασης. Ίσως το μοναδικό στοιχείο που θύμισε την περσινή χρονιά. Ο ψηλός βελτιώθηκε σημαντικά αποδεικνύοντας πως μπορεί. Το ζήτημα είναι αν χρειάζεται πάντα από πάνω του κάποιον να τον πιέζει σε σώμα και μυαλό. Ο διεθνής center οφείλει από ένα σημείο και μετά να διαχειρίζεται μόνος του τον εαυτό του. Είναι πλέον σ’ αυτό το ηλικιακό και αγωνιστικό στάδιο.

Σε δεύτερο επίπεδο, η περαιτέρω εξέλιξη των Παπαπέτρου – Μήτογλου σε σημείο που να γίνει σαφές στο club ότι μπορεί να στηριχτεί και στους δυο ως παίκτες κορμού στο άμεσο μέλλον.

ΤΑ ΦΑΟΥΛ

Ο ΠΑΟ εκτός της φανερής του αδυναμίας στα μετόπισθεν, είχε και θέμα συγκέντρωσης. Ένα χαρακτηριστικό στοιχείο είναι τα φάουλ που παραχωρούσε. Οι πράσινοι είναι 12οι στον σχετικό πίνακα. Κι εδώ η αμερικανική κουλτούρα που στέκεται αρνητικά στα σκόπιμα φάουλ έπαιξε τον ρόλο της.

Υπάρχει η άποψη που υποστηρίζει πως φάουλ κάνει όποιος αμύνεται. Ότι δηλ. τα φάουλ είναι ένα αναπόφευκτο κόστος που καταβάλλει όποια ομάδα παίζει άμυνα. Κι αφού ο ΠΑΟ δεν αμύνεται αποτελεσματικά είναι φυσικό να παραχωρεί λίγα φάουλ. Ωστόσο, υπάρχει και η άλλη όψη. Ο ΠΑΟ θα μπορούσε να χρησιμοποιεί πιο έξυπνα και σχεδιασμένα τα φάουλ που μπορεί να δώσει σε κάθε ματς. Ο μέτριος αμυντικός μπορεί να μην γίνει ποτέ καλός. Αλλά ο μέτριος αμυντικός μπορεί και πρέπει να είναι έξυπνος και συγκεντρωμένος. Δεν θα βάλω στο τραπέζι το απλοϊκό κλισέ «έχεις 16 φάουλ διαθέσιμα σε κάθε ματς να δώσεις μέχρι το bonus, αξιοποίησέ τα». Ειδικά με τον τρόπο που οι επιθετικοί έχουν πλέον την δυνατότητα να παίρνουν τις βολές σε ανύποπτες φάσεις. Αλλά είναι πολλές οι στιγμές στα παιχνίδια που ο ΠΑΟ δεν κάνει φάουλ ακόμη και σε προφανείς φάσεις.

Ο Πιτίνο παρέλαβε την ομάδα στο 6-4 και την έφτασε στο 14-14, το επιμέρους ρεκόρ γράφει 8-10. Ο ΠΑΟ ακόμη κι έτσι ήταν 6ος εκμεταλλευόμενος κυρίως τα στραβοπατήματα των από κάτω του. Σε σχέση με το πρώτο μέρος της σεζόν που έχασε 3 ματς στην τελευταία κατοχή, με τον coach κέρδισε ισάριθμα (Ολυμπιακό εντός, Φενέρ εντός και ΤΣΣΚΑ εκτός) εκμεταλλευόμενος μεταξύ άλλων τακτικά λάθη των αντιπάλων αλλά έχασε και δυο επιβεβαιώνοντας πως μια βασική μεταβλητή αυτών των καταστάσεων είναι και η τύχη. Η αίσθηση που μένει είναι πως παρά τις ελλείψεις του το ρόστερ δεν αξιοποιήθηκε απ’ τον coach. Δεν εξάντλησε τις δυνατότητές του ενώ πετάχτηκε στα σκουπίδια και η ευκαιρία να διορθωθεί η εικόνα με τις χειμερινές προσθήκες.

Συνολικά επί Πιτίνο και στις δυο θητείες, ο ΠΑΟ δεν εμφάνισε την προσδοκώμενη βελτίωση στον τομέα των εκτός έδρας παιχνιδιών. Το σύνδρομο που τα τελευταία χρόνια καταδιώκει την ομάδα. Σε 19 ματς με τον Αμερικανό coach στον πάγκο ο ΠΑΟ είχε το πενιχρό 5-14 (οι δυο επί της ΤΣΣΚΑ στη Μόσχα!!!) ποσοστό 26,3% χαμηλότερο κι απ’ το συνολικό της ομάδας απ’ το 2012 και μετά 39-82 (32,2%).

Ο επίλογος στη σχέση Πιτίνο – ΠΑΟ ήταν μάλλον βολικός και για τις δυο πλευρές. Η πανδημία αποτέλεσε την αφορμή ώστε ο coach να αναχωρήσει εσπευσμένα για την πατρίδα του από όπου ενημέρωσε μέσα σε λιγότερο από 48 ώρες πως του χρόνου επιστρέφει στο NCAA για λογαριασμό ενός άσημου κολλεγίου που όμως βρίσκεται πολύ κοντά στον τόπο κατοικίας του. Το προφίλ του άρχισε να φθείρεται. Η πρωτοβουλία του πρόλαβε τις εξελίξεις και κυρίως προστάτεψε την φήμη του από μια απόλυση. Το ενδεχόμενο αυτό φάνταζε ισχυρό καθώς όσο περνούσε ο καιρός τόσο εδραιωνόταν η πεποίθηση πως και οι δυο πλευρές ήταν αρνητικές ως προς τη συνέχεια της μεταξύ τους συνεργασίας. Οπότε το βελούδινο διαζύγιο άφησε αμφότερους ικανοποιημένους και χωρίς τουλάχιστον δημόσια καμιά σκιά.

Απ’ όλη αυτή την ενδιαφέρουσα περιπέτεια περισσότερο κερδισμένος βγαίνει ο Πιτίνο. Κατάφερε να επιστρέψει εκεί που ήθελε έστω σ’ ένα δευτεροκλασάτο κολέγιο. Ο ΠΑΟ βρίσκεται ξανά σε σημείο αφετηρίας κάτι καινούργιου. Όχι όμως εκκινώντας απ’ το μηδέν. Ο Αμερικανός αφήνει πίσω του βελτιωμένη την τριάδα των γηγενών (Παπαγιάννης – Παπαπέτρου – Μήτογλου) οι οποίοι με τον Καλάθη συγκροτούν μια καλή βάση για το μέλλον.

Τουλάχιστον έχει γίνει σαφές σε περισσότερους πως μάγοι και μεσσίες δεν αρκούν.

Και σίγουρα η επιτυχία δεν είναι ζήτημα επιλογής…

Is success a matter of choice?