Η κάκιστη εμφάνιση του ανέτοιμου Ολυμπιακού στο ντέρμπι «αιωνίων», οι έντονοι προβληματισμοί που θα συνοδεύουν την ομάδα τους επόμενους μήνες, και οι «τίτλοι τέλους» για πρόκριση στα πλέι οφ.

Γράφει ο Νίκος Μυγδάλης

Έχοντας ήδη μείνει πίσω στη κούρσα που οδηγεί στην οχτάδα της Ευρωλίγκας, οι ερυθρόλευκοι έπρεπε πάση θυσία να κερδίσουν τον Παναθηναϊκό στο ΣΕΦ και, εκμεταλλευόμενοι τη διακοπή μίας εβδομάδας που ακολουθεί, να καταβάλουν τη μέγιστη δυνατή προσπάθεια στο 10 εναπομείναντα παιχνίδια. Η πίεση βρισκόταν στη πλευρά τους και έπρεπε να τη διαχειριστούν καταλλήλως, προκειμένου να αντιδράσουν έπειτα από τις τελευταίες ήττες. Απέναντί τους οι πράσινοι, με διαφορετική ψυχολογία έπειτα από την αλλαγή προπονητή, δίχως βαθμολογική πίεση, αλλά με μεγάλο κίνητρο να κερδίσουν το ντέρμπι και, μαζί, τα αγωνιστικά προβλήματα που ούτως ή άλλως έχουν και έγιναν περισσότερα με την απώλεια του Νέντοβιτς.

Ήξερε τι πρέπει να αντιμετωπίσει, αποδείχτηκε «αδιάβαστος» και ανέτοιμος

Μόλις έγινε γνωστός ο τραυματισμός του Νέντοβιτς, ήταν δεδομένο πως ο κόουτς Κάτας θα στραφεί σε ψηλά και αμυντικογενή σχήματα, από τη στιγμή που οι Μακ και Φόστερ δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις και δεν χαίρουν ιδιαίτερης πίστης και εκτίμησης. Δίχως κανονικό οργανωτή και χωρίς την παρουσία του Σέρβου σκόρερ, ο Παναθηναϊκός ήταν αναγκασμένος να εστιάσει τη προσοχή του στα δύο ακόλουθα πράγματα.

  • Αμυντικά, κάθε σχήμα αποσκοπούσε στην υπέρμετρη πίεση πάνω στον Σλούκα, όντας διατεθειμένο να ρισκάρει οτιδήποτε άλλο από την επίθεση του Ολυμπιακού.
  • Επιθετικά, να εκμεταλλευτεί την υψομετρική διαφορά που θα υπήρχε σε όλες τις θέσεις, προκειμένου μέσω των μις ματς και της δύναμης στη φροντ λάιν, να βρεθούν σημαντικές λύσεις.

Και στους δύο τομείς οι φιλοξενούμενοι πήραν άριστα, βγάζοντας εκτός ρυθμού από την αρχή τον γκαρντ του Ολυμπιακού και αναγκάζοντάς τον σε αρκετά λάθη σε μια γενικότερα δυσλειτουργική επίθεση. Ταυτόχρονα, υπήρχε ξεκάθαρη στόχευση, ο παίκτης που μάρκαρε ο Σλούκας να επιτίθεται μέσω διεισδύσεων, με τον Σαντ Ρος να είναι ο κύριος εκφραστής τέτοιων καταστάσεων. Εκμεταλλευόμενος την αθλητικότητα και το το μέγεθός του, ο Κουβανός δημιουργούσε εύκολα το ρήγμα και, αναλόγως, αποφάσιζε είτε για πάσα είτε για εκτέλεση. Η παρουσία των Μήτογλου-Μπεντίλ αρχικά και, ιδιαίτερα, το δίδυμο Μήτογλου-Παπαγιάννη, στη συνέχεια, αποδείχτηκε άλυτος γρίφος (αν και τον γνώριζαν εκ των προτέρων) για τους ερυθρόλευκους, οι οποίοι υστερούσαν σε όλους τους τομείς.

Χαμένες προσωπικές μάχες και σωρηδόν απώλεια ριμπάουντ, έκαναν τη πράσινη φροντ λάιν να έχει στήσει κανονικό πάρτι στις δύο ρακέτες και, ειδικά, σε αυτή του Ολυμπιακού. Σημαντικές βοήθειες έδιναν όλοι οι φιλοξενούμενοι και αυτό δε θα μπορούσε να μην έχει συμβεί, όταν τα επιθετικά ριμπάουντ των παικτών του Κάτας ήταν μόλις κατά ένα λιγότερο (17-16) από όλα τα αμυντικά ριμπάουντ των παικτών του Μπαρτζώκα.

Ουδέποτε παρουσίασε σωστό επιθετικό πλάνο

Απέναντι σε σαφώς ψηλότερα και πιο δυνατά κορμιά, οι Πειραιώτες έπρεπε να δράσουν με τον μοναδικό τρόπο που τους είχε φέρει καλές εμφανίσεις και μεγάλες νίκες, πρότερα, στη σεζόν. Η γρήγορη κυκλοφορία μπάλας με αρκετές πάσες και λιγότερη ντρίμπλα, η επιδίωξη παραγωγής καλών συνθηκών εκτέλεσης από τη περιφέρεια (κι ας έλειπε ο Βεζένκοφ) και οι σωστές αποστάσεις για τη δημιουργία χώρου και αποτελεσματικού τρόπου εκδήλωσης πικ εν ρολ καταστάσεων, ήταν ο μοναδικός τρόπος να επιβάλλει η ομάδα το ρυθμό της και να ορίσει αυτή, τη μοίρα της αναμέτρησης.

Από τα παραπάνω, δε συνέβη το παραμικρό και ο Ολυμπιακός αναλώθηκε σε ατομικές δύσκολες προσπάθειες και βεβιασμένες επιλογές, την ώρα που αμυντικά έχανε τη μία μάχη μετά την άλλη. Αν μπορεί να θεωρηθεί «μάχη» η αξιολύπητη εικόνα που υπήρχε ως προς την ένταση και τη διάθεση που έβγαζε η ομάδα στα μετόπισθεν…

Ο ΠΑΟ «φώναζε» ότι το ήθελε περισότερο

Ένα πράγμα που είναι εξοργιστικό για όσους αγαπάνε τον Ολυμπιακό και πίστευαν σε κάτι καλύτερο τόσο συνολικά φέτος όσο και, συγκεκριμένα, στο ντέρμπι, είναι η διάθεση και η πίστη με την οποία έβλεπαν τους δύο αντιπάλους στο παρκέ. Από τη μία πελαγωμένα βλέμματα και από την άλλη μάτια να γυαλίζουν. Από τη μία απόλυτη γνώση των δυνατοτήτων και του τι μπάσκετ θέλω και μπορώ να παίξω και από την άλλη ατομικές εμπνεύσεις δίχως σύστημα. Από τη μία τρομερή συγκέντρωση σε κάθε προσπάθεια (ενδεικτική η 100% ευστοχία των φιλοξενούμενων στις βολές με 25/25, έναντι του πενιχρού 11/19 των γηπεδούχων) και ξεκάθαρο αγωνιστικό πλάνο και από την άλλη αβίαστα λάθη, σουτ δίχως πίστη και εμφανής απουσία αγωνιστικής ταυτότητας.

Θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε, όχι μόνο τι είχε δουλέψει ο Ολυμπιακός για το συγκεκριμένο ντέρμπι, αλλά και πώς προετοιμάστηκε πνευματικά η ομάδα. Ποιοι άνθρωποι μίλησαν, ποιοι έδωσαν τα εξτρά κίνητρα που απαιτούνται σε αυτά τα ματς, ποιοι τόνισαν τη κρισιμότητα και όχι μόνο τη βαθμολογική, για μια τέτοια αναμέτρηση. Στο απέναντι στρατόπεδο και οι πέτρες γνωρίζουν ότι ο Παναθηναϊκός δε κατέβηκε στο Φάληρο με αποκλειστικό οδηγό το νεοφερμένο Κάτας. Κι ας έχει υπάρξει παράγοντας, παλιά, ως πάικτης σε τέτοια ματς. Η προσήλωση όλης της ομάδας ήταν παροιμιώδης και αυτό φαίνεται από την εικόνα των παικτών στο παρκέ, αλλά και από την εικόνα «του πάγκου» στα τάιμ άουτ και γενικότερα.

Οι πράσινοι επικράτησαν εμφατικά σε κάθε παράμετρο του ντέρμπι. Από την πιο σημαντική μέχρι τη τελευταία λεπτομέρεια και αυτό αποτελεί τιμή για τους ίδιους και συντελεί λόγο μεγάλου προβληματισμού στον μεγάλο τους αντίπαλο.

Οι μεγάλες λύσεις του κλειστού ροτέισον

Με την απώλεια του Νέντοβιτς και την παρουσία κάποιων παικτών που δεν μπορούν να βοηθήσουν ουσιαστικά τον Παναθηναϊκό, το κλειστό ροτέισον ήταν αναμενόμενο. Ωστόσο, κάθε παίκτης ήξερε ακριβώς το ρόλο του, γνώριζε εξαρχής ότι θα παίξει αρκετά, όπως επίσης και ποιος είναι ο ακριβής ρόλος του στο παρκέ. Εξ ου και η μεγάλη εμφάνιση όλων των κομβικών παικτών του ΠΑΟ και οι σημαντικές βοήθειες από όσους θα συμμετείχαν στη προσπάθεια. Είναι χαρακτηριστικό, ότι σε ένα πολύ άστοχο (2/13 εντός πεδιάς) και με αρκετά λάθη (5) παιχνίδι του Παπαπέτρου, η στατιστική του έγραψε 9 ριμπάουντ – 5 ασίστ – 1 κλεψιμο.

Παρομοίως, μια ομάδα με τόσο σφιχτό ροτέισον 6-7 παικτών, έβγαλε παραπάνω ενέργεια από τον αντίπαλο, πίεσε σχεδόν καθ’όλη τη διάρκεια του αγώνα τον εκάστοτε πλέι μέικερ, έκανε 1 λάθος λιγότερο, 1 ασίστ περισσότερη και 5 παραπάνω κλεψίματα. Αυτά, μαζί με την εντυπωσιακή επικράτηση στα ριμπάουντ (26-39) και την απόλυτη ευστοχία στις βολές, έφεραν μια απόλυτα δίκαιη και επιβλητική επικράτηση για τον ΠΑΟ, με την τελική διαφορά να μπορούσε κάλλιστα να είναι και μεγαλύτερη.

Η τελική αντεπίθεση δεν ήρθε ποτέ…

Παρά την κάκιστη εμφάνιση του Ολυμπιακού, υπήρξαν κάποια σημεία στα οποία η ομάδα επέστρεφε σε απόσταση 1-2 κατοχών αλλά ποτέ δε κατάφερε να πάρει πραγματικά τα ηνία του ματς. Η είσοδος του Σπανούλη στο 1ο ημίχρονο έδωσε κάποιες λύσεις δημιουργικά, με το 35-38 να είναι καλός οιωνός για τους γηπεδούχους βάσει της εικόνας που είχαν. Ωστόσο, όπως και στο ξεκίνημα του αγώνα, έτσι και στην εκκίνηση του 2ου μέρους, δεν έπαιξαν καλά, μένοντας μάλιστα άποντοι στα πρώτα 3 λεπτά της επανάληψης.

Με τον ΠΑΟ να βρίσκει συνεχώς λύσεις κυρίως μέσα από τη ρακέτα, να ανανέωνει συνεχώς χαμένες επιθέσες και τον Σαντ Ρος να νιώθει άνετα και να απειλεί σταθερά και από το τρίποντο όπου αποτελεί τη βασική του αδυναμία, η διαφορά αυξανόταν και έφτασε έως το 47-59 του 28’. Για τον Ολυμπιακό υπήρξε άμεση αντίδραση με τον Σπανούλη να βάζει αρχικά τρίποντο και να αξιοποιεί εν συνεχεία, δις, τον Μάρτιν σε πικ εν ρολ.

Ίδια εξέλιξη και στη τελευταία περίοδο… Το αρχικό 5-0 με τρίποντο του ΜακΚίσικ και ντράηβ του Λαρεντζάκη έφερε το ματς στο 59-61, για να ακολουθήσει ένα 7-0 του ΠΑΟ με κλέψιμο του Ουάιτ, τρίποντο του Σαντ Ρος, καλάθι του Μήτογλου από ένα ακόμα επιθετικό ριμπάουντ του ίδιου και βολές του Ουάιτ. Οι γηπεδούχοι αγκομαχούσαν να μείνουν ζωντανοί στη διεκδίκηση της νίκης, αλλά σχεδόν όλες οι επιθέσεις τους ήταν δύσκολες. Πότε με δύσκολα σουτ ή ντράηβ απέναντι σε στημένη άμυνα του ΜακΚίσικ, πότε με σουτ πάνω σε άμυνα του Σλούκα και τρίποντα του Ζαν Σαρλ, έβρισκαν σκορ αλλά αδυνατούσαν να βγάλουν δύο συνεχόμενες άμυνες και να φέρουν το ματς στη μία κατοχή. Το αμυντικό ριμπάουντ ήταν η μόνιμη και τεράστια πληγή του Ολυμπιακού, με τους πράσινους να είναι ψύχραιμοι έως το τέλος και να φτάνουν με σχετική άνεση στο τελικό 77-88 που τους βρήκε πανάξιους και δίκαιους θριαμβευτές του ντέρμπι.

Και τώρα?

Στο Λιμάνι αρχίζει μια πολύ δύσκολη περίοδος, όπου κάθε «κομμάτι» πρέπει να κατανοήσει πλήρως το ρόλο του. Για το τώρα και το αύριο. Ο βασικός και μοναδικός, ομαδικός στόχος της χρονιάς έχει ουσιαστικά χαθεί και ο χρόνος δε γυρίζει πίσω. Ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να επιστρέψει στα πλέι οφ, αλλά δε μπορεί από τώρα να κατεβάσει ρολά και να μεταφερθεί στην καλοκαιρινή προετοιμασία, μεταγραφική και αγωνιστική. Μόνο με ανοιχτές κουβέντες και με πλήρη ενσυναίσθηση, κατανόηση και παραδοχή (έστω και εσωτερική) των λαθών, θα μπορέσει η ομάδα να γίνει πιο δυνατή. Βάσεις υπάρχουν, αλλά πρέπει να πλαισιωθούν με πιο δυνατά υλικά για να χτιστεί ένα πραγματικά δυνατό οικοδόμημα που θα επαναφέρει τις επιτυχίες στην ομάδα.

Θεωρώ πως διοίκηση και προπονητής, θα πρέπει να αναθεωρήσουν κάποια πράγματα, μιας και στην Ευρωλίγκα του αβυσσαλέου ανταγωνισμού, πρέπει να είσαι πολύ δυνατός για να επιβιώσεις και να έχεις βλέψεις για το κάτι παραπάνω, ήτοι, τη συμμετοχή τουλάχιστον στα πλέι οφ της διοργάνωσης.

Απομένουν 10 παιχνίδια, δεν είναι εύκολο για τους παίκτες να νιώθουν από τόσο νωρίς ότι η χρονιά τελείωσε, αλλά επειδή είναι επαγγελματίες το μόνο που πρέπει να κάνουν είναι τη δουλειά τους. Προπόνηση και αγώνας για το καλύτερο δυνατό. ρόλος του Μπαρτζώκα να διατηρήσει το κίνητρο σε νορμάλ επίπεδα και να μη δούμε την ομάδα σε αποδιοργάνωση το επόμενο δίμηνο. Όπως είναι ρόλος του Μπαρτζώκα, για το άμεσο μέλλον, να κατανοήσει τα λάθη που ο ίδιος έκανε, να εμπεδώσει καλά αυτά που ο ίδιος δεν προσπάθησε ή/και δε μπόρεσε να αλλάξει και να παρουσιαστεί πιο ικανός στην καθοδήγηση της ομάδας για την επόμενη σεζόν. Σε όλους τους τομείς κόουτς…


ΥΓ1: Η εικόνα της ομάδας σε κάποια ιδιαίτερα κρίσιμα παιχνίδια σε κομβικά σημεία της σεζόν, φέρει πολύ μεγάλους προβληματισμούς και απορίες σχετικά με τη τακτική προετοιμασία αυτών. Στο ΣΕΦ με τη Βαλένθια έπειτα από τις νίκες σε Βαρκελώνη και Βελιγράδι. Στο ΣΕΦ με τη Βιλερμπάν μετά το διπλό στο Τελ Αβίβ. Στο ΣΕΦ με τον ΠΑΟ στο τελευταίο σου ουσιαστικά χαρτί για να μείνεις απλά ζωντανός. ΣΤΟ ΣΕΦ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ…

ΥΓ2: Η ήττα επιτρέπεται. Σε κάποια ματς όμως, δεν επιτρέπεται να φαίνεται ότι ο αντίπαλος το θέλει πολύ περισσότερο από εσένα. Αυτό πρέπει να το καταλάβουν πολλοί και πολύ στον Ολυμπιακό, ακόμα κι αν πρέπει να παραδειγματιστούν από τον, θεωρητικά αρκετά πιο αδύναμο φέτος, αιώνιο αντίπαλό τους.

ΥΓ3: Περιμένουμε να μας δείξει και κάτι άλλο ο ΜακΚίσικ για να τον ανανεώσει η ομάδα?

ΥΓ4: Η απίστευτη «αυτοκτονία» στο Κάουνας ήταν το μεγαλύτερο χτύπημα στην ομάδα, όχι μόνο βαθμολογικά…

Κατώτερος των περιστάσεων, αδικαιολόγητα…