Από την εικόνα κανονικής ομάδας που διεκδικεί την είσοδο στα πλέι οφ, σε ένα περιφερόμενο σύνολο παικτών χωρίς πλάνο, κίνητρο, διάθεση και στόχο…

Λόγοι, ευθύνες, η μετάβαση στην επόμενη μέρα που επιβάλλεται να γίνει με το σωστό τρόπο και ένα ΥΓ «φωτιά»…

Η εικόνα στην Πόλη φανερώνει την κατάσταση που επικρατεί

Μία εύκολη ήττα στην έδρα της ανεβασμένης Αναντολού Εφές, υπό άλλες συνθήκες δε θα συνιστούσε τεράστια εντύπωση, ειδικά σε ένα τρομερό βράδυ του καλύτερου, κατ’εμέ, παίκτη της διοργάνωσης, Σέιν Λάρκιν. Η εύκολη ήττα, σε συνδυασμό, ωστόσο, με την αποκαρδιωτική εικόνα του Ολυμπιακού μετά το πέρας της 1ης περιόδου, φανερώνουν ότι στο Λιμάνι έχουν βγει εντελώς από το δρόμο που οδηγεί στη βελτίωση και είτε παραπατούν είτε κάνουν συνεχόμενα βήματα προς τη λάθος κατεύθυνση.

Ήταν τόσο κακή, δε, η εικόνα, που δεν αξίζει καμίας ιδιαίτερης αναφοράς το εντυπωσιακό ξεκίνημα της ομάδας, όταν προηγήθηκε με 11-26 στο 1ο 10λεπτο παίζοντας μπασκετάρα, αιφνιδιάζοντας την ομάδα του Αταμάν και θυμίζοντας κάτι από τις ελάχιστες, σπουδαίες εμφανίσεις, που έκανε πολύ νωρίτερα στη σεζόν. 

Το ενεργητικό των, κατά σειρά, 8-9-10 πόντων στις 3 επόμενες περιόδους, το επί μέρους 32-8 του 2ου 10λεπτου και πάνω απ’όλα, τα «άδεια» βλέμματα σχεδόν όλων των παικτών (μικρές εξαιρέσεις οι Λαρεντζάκης και Βεζένκοφ) και η απόγνωση-αδυναμία του Μπαρτζώκα να σταματήσει τη κατηφόρα, φανερώνουν ότι τα προβλήματα της ομάδας δεν είναι μόνο αγωνιστικά…

Οι προϋποθέσεις για να είναι μια ομάδα δυνατή στο παρκέ

Σε καθε υγιή, μπασκετικό και όχι μόνο, οργανισμό, υπάρχει μια «αλυσίδα» που αν σπάσει ένας και ένας κρίκος, δεν πρόκειται να επέλθει το επιθυμητό αποτέλεσμα και η επίτευξη των στόχων. Αν, δε, σπάσουν παραπάνω, δε μπορεί να γίνει καν προσπάθεια για κάτι καλό…

Η διοίκηση θέτει τους στόχους, ούσα στο ίδιο μήκος κύματος με τον προπονητή, τον οποίο βοηθάει όσο καλύτερα μπορεί ως προς το «υλικό» για να κάνει τη δουλειά του. Ο κόουτς ευθύνεται να δημιουργήσει ένα σύνολο παικτών που θα έχουν καλό κλίμα μεταξύ τους, θα υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη μεταξύ κόουτς-παικτών στο αγωνιστικό πλάνο που θα ακολουθηθεί και όλα αυτά για να μπορέσει η ομάδα να κυνηγήσει τους στόχους της.

Ο Ολυμπιακός του 1ου γύρου, έδειχνε μια ομάδα που ναι μεν δεν εντυπωσίαζε, αλλά ήταν μαχητική, είχε κάποιες σταθερές στο παιχνίδι της και έβγαζε μια προοπτική βελτίωσης παρά τις όποιες αδυναμίες είχαν εμφανιστεί από νωρίς. Φαινόταν πως υπάρχει ανάγκη μιας, τουλάχιστον, διορθωτικής κίνησης, να ισχυροποιήσει η ομάδα τα δυνατά της στοιχεία και να κρύψει, κατά το δυνατόν, τις αδυναμίες της, ώστε να διεκδικήσει μέχρι τα τελευταία ματς την επιστροφή της στα πλέι οφ.

Από τα παραπάνω δε συνέβη το παραμικρό. Τουναντίων, η εικόνα δε βελτιώθηκε ποτέ, έπειτα από κάποιες μεγάλες νίκες ήρθαν απρόσμενες ήττες και ακόμα πιο αφύσικες κάκιστες εμφανίσεις, ενίσχυση δεν υπήρξε και έφτασε η ομάδα να παρουσιάζεται σε κατάσταση αποσύνθεσης.

Στα άσχημα δε φταίει μόνο ένας, αλλά οι ευθύνες κατανέμονται διαφορετικά

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας αποφάσισε να γυρίσει στον Ολυμπιακό, όχι μόνο επειδή αγαπάει υπερβολικά την ομάδα που τον πιστεύει και τον ήθελε απόλυτα, αλλά και επειδή συμφώνησε και ταυτίστηκε με το πλάνο που του παρουσίασε η διοίκηση. Το πλάνο ως προς τα οικονομικά δεδομένα, ως προς το μεταγραφικό σχεδιασμό και ως προς τους στόχους. Το γεγονός ότι δεν παρουσίασε μια ομάδα, ικανή σε διάρκεια να διεκδικήσει την πρόκριση στα πλέι οφ, είναι ευθύνη δική του. Όπως είναι ευθύνη δική του, ότι δεν επιχείρησε να διορθώσει τα ρίσκα που πάρθηκαν και δε βγήκαν με τη στελέχωση που έγινε πέρυσι. Σαφώς φταίνει και οι παίκτες, ειδικά κάποιοι που δεν ανταποκρίθηκαν στους ρόλους τους και στις απιτήσεις. Όλοι, όμως, επιλέχθηκαν από τον κόουτς και ήταν δική του δουλειά να πα΄ρει το μάξιμουμ από τον καθένα, ή να αλλάξει όποιον του έδειχνε ότι «δεν μπορεί». Μετά τα πρώτα παιχνίδια της σεζόν και βαδίζοντας προς το τέλος του α’ γύρου, ήταν εμφανές ότι ο Ολυμπιακός χρειάζεται ενίσχυση τόσο στα σέντερ όσο και στα γκαρντ. Ενίσχυση η οποία δεν ήρθε ποτέ.

Η όποια ευθύνη της διοίκησης, θεωρώ ότι δεν είναι ούτε στο μπάτζετ που επέλεξε να δώσει ούτε στη συνέπειά της απέναντι στην ομάδα, που απ’ότι μαθαίνουμε είναι η σωστή. Ευθύνη της, ωστόσο, είναι η απουσία κάποιων ατόμων, ή ακόμη και ενός, μέσα στην ομάδα, που θα λειτουργούν ως ενδιάμεσοι δεσμοί μεταξύ αυτής και των προέδρων, καθώς και, ενός έμπειρου παράγοντα-προσωπικότητας, που θα είναι αντάξιος του ονόματος του Ολυμπιακού και θα εφράζει τις θέσεις της ομάδας εκπροσωπώντας στη διοργάνωση που συμμετέχει. Δε μειώνω κανέναν από τους υπάρχοντες και τους θεωρώ σημαντικούς, αλλά είναι φανερό ότι «κάτι λείπει», ένας ακόμα κρίκος που ειπώθηκε και στην εισαγωγή…

Η κάκιστη διαχείριση του Σπανούλη

Ανεξαρτήτως του πόσο πιστεύει, πλέον, σαν παίκτη, τον Βασίλη Σπανούλη, ξέροντας ο κόουτς ότι θα τον έχει στο ρόστερ, έπρεπε να βρει τρόπο να πάρει από τον αρχηγό όσα εκείνος μπορεί να δώσει. Πολλά ή λίγα δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι ο Σπανούλης ως 2ος προς 3ος γκαρντ θα έπρεπε να θεωρείται υπερπολυτέλεια για την ομάδα και όχι «βάρος» όπως κακώς, κατά τη γνώμη μου, προσπαθούν να παρουσιάσουν μερικοί. Με τον τρόπο που τον χειρίστηκε τους 5 μήνες που έχει διαρκέσει έως τώρα η σεζόν, φαίνεται ότι ο Μπαρτζώκας ουδέποτε είχε ξεκάθαρο πλάνο στο μυαλό του για το ρόλο του Σπανούλη.

Δεν είναι «πλάνο» να έχουμε δει τόσα διαφορετικά σενάρια:

  • Να παίζει εναλλάξ 2η – 4η περίοδο στα πρώτα ματς.
  • Να παίζει 5 λεπτά σε δύο περιόδους στα επόμενα.
  • Να παίζει ελάχιστα στο 1ο ημίχρονο και να μη συμμετέχει καθόλου στο 2ο.
  • Είτε είναι καλός είτε είναι κακός, να είναι το ίδιο και το αυτό για τον κόουτς.

Συγγνώμη, αλλά αυτή δεν είναι η διαχείριση που αρμόζει στον Σπανούλη, ούτε η διαχείριση που θα βοηθούσε την ομάδα.

Αυτή είναι μια διαχείριση που «επιτρέπεται» να γίνει σε έναν ρούκι Αμερικανό, ο οποίος καλέται να αποδείξει κάθε λεπτό στο παρκέ ότι αξίζει την ευκαιρία που παίρνει.

Πριν κατηγορηθώ ότι δε προσάπτω το παραμικρό στον αρχηγό και ρίχνω όλη την ευθύνη στον κόουτς, συμπληρώνω το παρακάτω.

Ο γράφων αποτελεί τεράστιο υπέρμαχο του Γιώργου Μπαρτζώκα. «Μπαρτζωκικό μέχρι το κόκκαλο» που λένε και απλά…

Θα ήταν πιο σωστό, ακόμα κι αν δεν υπολόγιζε το Σπανούλη για σημαντικό ρόλο, να τον χρησιμοποιεί πιο ορθολογικά. Δεν είναι εύκολο θέμα το συγκεκριμένο, αλλά σίγουρα μπορούσε και έπρεπε να το χειριστεί ο κόουτς καλύτερα.

Ο Σπανούλης έστω και σε αυτή την ηλικία, μπορεί να συνεισφέρει και να έχει σημαντικό ρόλο στην ομάδα.  Έχει τρομερό, καλώς εννοούμενο, μπασκετικό εγωισμό και, σωματικά, είναι σε κατάσταση να μπορεί να βοηθήσει, σε συμπληρωματικό φυσικά ρόλο, στην Ευρωλίγκα.

Αν έπαιζε, χοντρικά, 10-15 λεπτά σε κάθε ματς και τελείωνε και κάποιες φορές, όταν είναι πολύ καλός π.χ., τις αναμετρήσεις, είναι κάτι που πιστεύω ότι, συνολικά, ναι μεν δε θα τον ικανοποιούσε απόλυτα, αλλά θα το αποδεχόταν στο βωμό του ότι το πλάνο του κόουτς είναι ξεκάθαρο και εφόσον η ομάδα έδειχνε ότι μπορεί να επιστρέψει στην οχτάδα. Ούτε αντιδράσεις θα υπήρχαν, ούτε διαφωνίες. Ό,τι κινήσεις ήταν να γίνουν, θα γινόντουσαν στα εσωτερικά της ομάδας, μεταξύ αυτών που έπρεπε, όπως πρέπει να γίνεται γενικώς. Το παραπάνω δε συνέβη και μόλις ήρθαν κάποια μαζεμένα άσχημα αποτελέσματα, ο κόουτς έδειξε να χάνει την ηρεμία του, τα ηνία της ομάδας, να μη μπορεί να δουλέψει σωστά μαζί της και να τη βελτιώσει. Και αυτό φαίνεται πως την επηρέασε γενικότερα…

Αν υπήρχε μια σωστή διαχείριση του Σπανούλη και ο ίδιος αντιδρούσε ή δημιουργούσε κάποιο πρόβλημα, δε θα είχα κανένα θέμα να υποστηρίξω ότι κύριος υπεύθυνος είναι αυτός. Παρότι ο Σπανούλης αποτελεί κάτι μοναδικό στη καρδιά μου και συνείδηση μου, έχει και θα έχει πάντα τον απεριόριστο σεβασμό και την εκτίμησή μου και πιστεύω ακράδαντα ότι «εξαιτίας» του σε πρώτο και κυριότερο βαθμό, ζήσαμε όλες τις μεγάλες στιγμές με αυτή την ομάδα, με την αγωνιστική του αξία αλλά και με όλα τα στοιχεία που «πέρασε» ο ίδιος στον Ολυμπιακό με την νοοτροπία και την προσωπικότητά του.

Ο Ολυμπιακός πρέπει να μεταβεί στην επόμενη σεζόν με τον σωστό τρόπο

Ο παραπάνω τίτλος μακάρι να μην έμπαινε μέσα προς τέλη Φλεβάρη σε άρθρο για την ομάδα…

Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, ωστόσο, πρέπει να γίνουν οι απαιτούμενες ενέργειες για να επιστρέψει ο Ολυμπιακός την επόμενη σεζόν, όντας έτοιμος να ξαναγίνει, τουλάχιστον, «ομάδα πλέι οφ» της Ευρωλίγκας.

Οι περισσότερες ευθύνες βαραίνουν τον Γιώργο Μπαρτζώκα, ωστόσο, η συντριπτική πλειοψηφία του οργανισμού τον πιστεύει, τον θέλει και θεωρεί ότι μαζί του ο Ολυμπιακός μπορεί να ξαναζήσει επιτυχίες.

Από τα φετινά πρέπει να κρατήσει τα λίγα θετικά στοιχεία που υπήρξαν και πάνω στον κορμό που χτίζεται να γίνουν στοχευμένες προσθήκες στις θέσεις που κάνει ΜΠΑΜ ότι χρειάζεται ενίσχυση. Με παίκτες, τα στοιχεία των οποίων θα είναι συγκεκριμένα ώστε να καταστήσουν ένα σύνολο ικανό να ανέβει αγωνιστικό επίπεδο.

  • Μπακ απ πλέι μέικερ ικανό δημιουργό, «low mistake» μπάσκετ με αξιοπρεπές σουτ.
  • Βασικό δυάρι σκόρερ που θα απειλεί με κάθε τρόπο, που θα είναι «παίκτης 15 πόντων», ο οποίος θα έχει και κακές βραδιές αλλά θα έχει και βραδιές 20+ πόντων χωρίς να πέφτει κανείς από τα σύννεφα.
  • Δυνατό σέντερ να πλαισιώσει το Μάρτιν, ο οποίος αν δεν είναι 7-footer όπως γνωρίζουμε ότι δεν αρέσουν τέτοιοι ψηλοί στον κόουτς και οι οποίοι έχουν επιστρέψει για τα καλά στην Ευρωλίγκα, εάν δε διακρίνεται για το μεγάλο ύψος του θα πρέπει να είναι φουλ αθλητικός, rim protector με έφεση στο ριμπάουντ, ικανός στην άμυνα με αλλαγές που αρέσει στον κόουτς και δυναμικός finisher στο πικ εν ρολ.
  • Δυνατό τεσσάρι να πλαισιώσει τον Βεζένκοφ, που να πατάει με μεγαλύτερη ασφάλεια στο 5 συγκριτικά με τους Ρούμπιτ και Ζαν Σαρλ. Ο Γάλλος θα μπορούσε να μείνει και να βοηθήσει περισσότερο, αν η ομάδα αποκτούσε σέντερ-«κτήνος», ειδάλλως, όχι.
  • Προσωπικά θεωρώ τον Χάρισον πολύ καλύτερο παίκτη από αυτό που δείχνει και θέλω να μείνει. Θεωρώ ότι δεν αξιοποιείται ούτε στο 50% των δυνατοτήτων του. Αν, ωστόσο, φύγει, όπως καταλαβαίνω (ή νομίζω ότι καταλαβαίνω) ότι θα γίνει, χρειάζεται και μπακ απ των Παπανικολάου-ΜακΚίσικ στο 2-3 με δυνατό στοιχείο το τρίποντο. Επειδή μπακ απ αυτών δε πρόκειται να έρθει κάποιος «δεδομένα» καλός παίκτης ή ακριβός, πιστεύω πρέπει να μείνει ο Χάρισον και να αξιοποιηθεί καλύτερα.

Το διάστημα μέχρι το τέλος της σεζόν θα είναι δύσκολο για όλους, η ομάδα θα βρεθεί, ξανά, από αρχές Απρίλη να μην έχει αγωνιστικές υποχρεώσεις, αλλά δεν έχει κανένα νόημα η μεμψιμοιρία. Το μόνο που έχει νόημα, είναι να υπάρξει αναγνώριση, κατανόηση και παραδοχή, έστω και εσωτερική, των λαθών και η καλύτερη δυνατή προσπάθεια από όλους, ώστε να παρουσιαστεί ο Ολυμπιακός όπως του αξίζει να είναι την επόμενη σεζόν.

Τέλος, τα παραπάνω, πρέπει να γίνουν ανεξάρτητα από το αν ο ο αρχηγός θα αποσυρθεί το καλοκαίρι ή όχι. Και για τον οποίο θα αφιερώσω το μοναδικό υστερόγραφο του τρέχοντος άρθρου…

ΥΓ: Μέσα στη σεζόν θεωρούσα δεδομένο ότι θα παίξει και του χρόνου. Πλέον, με στεναχώρια μεγάλη το γράφω, πιστεύω ότι θα σταματήσει. Όχι επειδή νιώθει ότι δε μπορεί να βοηθήσει πλέον, αλλά επειδή δε φαίνεται να υπάρχει η κατάλληλη χημεία με τον κόουτς κι επειδή δεν πιστεύω ότι θέλει να φαίνεται ότι «εκβιάζει» οτιδήποτε ή ότι δημιουργεί το οποιοδήποτε πρόβλημα. Ο Σπανούλης έχει τόσο μεγάλη υπερηφάνεια, τόσο μεγάλο μπασκετικό εγωισμό, λατρεία και πάθος για το άθλημα και αγάπη για την ομάδα, ξέρει ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ και δεν έχει ανάγκη ούτε από γεμάτα γήπεδα για αποθέωση ούτε από ένα πρωτάθλημα πριν σταματήσει. Μακάρι να πέσω 100% έξω και να τον δούμε σε μια τελευταία σεζόν, σε μια πολύ πιο δυνατή έκδοση της ομάδας, όπως αρμόζει στον μοναδικό αυτό παίκτη και στη κορυφαία προσωπικότητα που υπήρξε, υπάρχει και πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει, ανεξαρτήτως ρόλου, στον Ολυμπιακό.

Το «μαύρο κουτί» της κατάρρευσης…