Ο Ολυμπιακός που θέλει να κλείσει μία αποτυχημένη σεζόν με καλύτερο πρόσωπο και η «ιερή υποχρέωση» για τη σεζόν 2021-22.

Γράφει ο Νίκος Μυγδάλης

Έσπασε το σερί ηττών προτάσσοντας εγωισμό

Οι 7 συνεχόμενες ήττες και 8 στα τελευταία 9 παιχνίδια, έθεσαν τον Ολυμπιακό εκτός διεκδίκησης των πλέι οφ και τον έφεραν στη δύσκολη θέση να παλεύει δίχως ουσιαστικό στόχο. Ακολούθησαν 2 νίκες στο ΣΕΦ, απέναντι σε Ερυθρό Αστέρα και Ζενίτ, με την ομάδα να μην εντυπωσιάζει μεν, αλλά να βγάζει μια αντίδραση, προσπαθώντας να πείσει ότι το προηγούμενο δίμηνο αδίκεισαι τον εαυτό της…

Η νίκη απέναντι στους μαχητικούς, αλλά περιορισμένων δυνατοτήτων, Σέρβους μπορεί να μη χρήζει ιδιαίτερης αναφοράς, αυτή ωστοσό απέναντι στους Ρώσους και, δη, με τον τρόπο που ήρθε, φανερώνει πως οι δυνατότητες του Ολυμπιακού ήταν μεγαλύτερες.

Η ομάδα του Τσάβι Πασκουάλ παρουσιάζει μια αξιοσημείωτη σταθερότητα καθ’όλη τη διάρκεια της σεζόν και παρότι κατά πάσα πιθανότητα θα προκριθεί στα πλέι οφ, δεν είναι ακόμα μαθηματικά εξασφαλισμένη, άρα διαθέτει ισχυρό κίνητρο σε κάθε αναμέτρηση.

Άλλο ένα απαράδεκτο ξεκίνημα

Οι ερυθρόλευκοι παρουσιάστηκαν στην αρχή νωθροί στην άμυνα και δίχως συγκέντρωση στην επίθεση, όπως έχει συμβεί πολλάκις τη σεζόν που διανύουμε. Με αργές αντιδράσεις, λαθεμένες περιστροφές και δίχως να πιέζουν τα κορμιά τους, δέχονταν συνεχώς ελεύθερα τρίποντα από τη Ζενίτ, η οποία με κύριο καθοδηγητή και εκτελεστή των Πάνγκος ευστόχησε σε 6 από τα 10 της 1ης περιόδου (15-28).

Κυνηγώντας από νωρίς διψήφια διαφορά, έπρεπε να ανέβει η αμυντική ένταση κάτι που συνέβη με τους Ζαν Σαρλ στη θέση 5 και Λαρεντζάκη στη περιφέρεια. Ο ρυθμός έπεσε, η Ζενίτ σταμάτησε να βρίσκει καλά σουτ και να ευστοχεί συνεχώς, όμως επιθετικά οι Πειραιώτες δε μπορούσαν να βρουν με συνέπεια σκορ για να ροκανίσουν περισσότερο τη διαφορά. Το 30-41 του ημιχρόνου ήταν λογικο βάσει της εικόνας, με τους γηπεδούχους να έχουν πάρει ελάχιστα πράγματα από τους Σλούκα-ΜακΚίσικ-Βεζένκοφ, με τους δύο τελευταίους ειδικά να αποτελούν τους μοναδικούς σταθερούς σε απόδοση παίκτες εδώ και καιρό και αυτούς που «τραβάνε» την ομάδα επιθετικά.

Άλλη ομάδα στην επανάληψη

Κάθε χρονιά, ανεξαρτήτως βαθμολογικής θέσης, έρχονται και αυτά τα παιχνίδια που δείχνουν ότι δε μετράει μόνο το αγωνιστικό πλάνο, αλλά, ίσως και περισσότερο, η θέληση και ο μπασκετικός εγωισμός. Ένα από αυτά, λοιπόν, ήταν και το 2ο ημίχρονο κόντρα στη Ζενίτ, με τον Ολυμπιακό να επστρέφει στο παρκέ έτοιμος να κερδίσει κάθε διεκδικήσιμη μπάλα, να βάλει το κορμί του δυνατά στην άμυνα, να παίξει με μεγάλη αυτοποεποίηση στην επίθεση και να δώσει στον ανίπαλο να καταλάβει ότι «σήμερα θα κερδίσω εγώ».

Με μπροστάρηδες τους ΜακΚίσικ και Βεζένκοφ, τα τρίποντα άρχισαν να μπαίνουν και οι διεισδύσεις να προκαλούν συνεχώς πληγές στη ρώσικη άμυνα. Από κοντά και ο Ζαν Σαρλ, ο οποίος στην άμυνα κάλυπτε κάθε χώρο είτε σε προσωπικές φάσεις είτε σε καταστάσεις που έδινε βοήθεια και στην επίθεση αξιοποίησε κάποιες φάσεις από πι εν ρολ συνεργασίες και αποτέλεσε τον 3ο επιθετικό πόλο των γηπεδούχων.

Ονειρικό 4ο 10λεπτο

Η διαφορά είχε κλείσει αρκετά με τη Ζενίτ να στηρίζεται σε τεράστιο βαθμό στον Κέβιν Πάνγκος αλλά τους Τζένκινς, αρχικά και Λαρεντζάκη στη συνέχεια, να του κάνουν τη ζωή πολύ πιο δύσκολη από το 1ο μέρος. Η 4η περίοδος άρχιζε με το σκορ 54-56, με τον Ολυμπιακό να πατάει πολύ καλύτερα στο παρκέ αλλά τίποτα δεν προμήνυε αυτό που ακολούθησε. 

Η μπαγκέτα είχε περάσει στα χέρια του Σπανούλη, ο οποίος έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στο εντυπωσιακό επί μέρους 21-5 για την τελική επικράτηση με 75-61.

Ο αρχηγός με συνεχείς κινήσεις και ενέργειες από αυτές που έχουμε θαυμάσει τόσες και τόσες φορές, έδειξε ακόμα μία φορά ότι το μπάσκετ δεν έχει «ηλικία» και αν αντέχει το σώμα σου «παίζεις». Ο συγκεκριμένος βέβαια, που έχει καταργήσει κάθε νόμο λογικής, όχι μόνο μπορεί ακόμα απλά να παίζει, αλλά να είναι σημαντικός και, ενίοτε, καθοριστικός στο επίπεδο της Ευρωλίγκας. 

Γρήγορη αλλαγή κατεύθυνσης για να περάσει ανάμεσα από σκριν, αψεγάδιαστη σταυρωτή για να περάσει τον αντίπαλο, διείσδυση με αξιοσημείωτη ταχύτητα και έκρηξη στα πόδια για λέι απ απέναντι σε ψηλό, προσποίηση και στεπ μπακ εκτός ισορροπίας τρίποντο απέναντι σε αθλητικό ψηλό, μεγάλα σουτ σε καθοριστικά σημεία προς το φινάλε του αγώνα. Ο Βασίλης Σπανούλης είναι ένα μοναδικό μπασκετικό φαινόμενο, πολύ δύσκολο να εξηγηθεί και να αναλυθεί. Σε κάθε προσπάθεια, ωστόσο, που γίνεται και θα γίνει, όταν έρθει η ώρα να αποσυρθεί από την ενεργό δράση, όλα θα πρέπει να ξεκινάνε και να καταλήγουν από το εξής: 

«Ο τύπος που αγάπησε το μπάσκετ όσο κανείς άλλος και προσπάθησε όσο δεν έχει προσπαθήσει ποτέ κανείς…»

Πάλεψε και κέρδισε σαν ΟΜΑΔΑ

Τί αγωνιστική ανάλυση να κάνεις όταν η Ζενίτ είχε βραχυκυκλώσει εντελώς και παραδίνονταν στις ορέξεις του Σπανούλη και στη λυσαλλέα αμυντική προσπάθεια του Ολυμπιακού? Ο ΜακΚίσικ έπαιρνε τα ριμπάουντ από τους αντίπαλους ψηλούς και τελείωνε κάθε φάση δίχως να λογαριάζει αντίπαλο. Ο Βεζένκοφ έπαιζε με τέτοιο κίνητρο σαν να ήταν «τελικός-πρόκρισης», ο Ζαν Σαρλ σα να επιθυμεί διακαώς να πείσει ότι αξίζει μια θέση στο ρόστερ της επόμενης περιόδου. Ο Λαρεντζάκης έτοιμος να κάνει ό,τι χρειαστεί για το καλό της ομάδας. Από ένα ντράηβ και σπλιτ άουτ μέχρι και βουτιά στο παρκέ για να αρπάξει μια διεκδικήσιμη μπάλα… Και δίπλα τους, οι μεγάλοι αρχηγοί, Σπανούλης-Πρίντεζης, με τη δίψα νεαρών παικτών που παίζουν τα πρώτα τους «κλειστά παιχνίδια».

Οι ερυθρόλευκοι κέρδισαν εμφατικά και όπως είπαν οι αρχηγοί λίγο αργότερα «Πρέπει πάντα να παλεύουμε και να εκπροσωπούμε επάξια το μέγεθος του Ολυμπιακού…».

Κάτι το οποίο αρκετές φορές τη φετινή σεζόν δε συνέβη, με την ομάδα να μη καταφέρνει να προσεγγίσει καν το μάξιμουμ των δυνατοτήτων της, όχι μόνο λόγω κάποιων υπαρκτών αγωνιστικών ελλείψεων, αλλά και επειδή είναι ξεκάθαρο πως συνέβησαν κι άλλα λάθη που την επηρέασαν. Λάθη που κάποιοι τα γνωρίζουν, κάποια τα εικάζουν, αλλά επειδή ο χρόνος δε γυρίζει πίσω, το μόνο που μετράει, πλέον, είναι να διορθωθούν εν όψει της νέας σεζόν.

Να διορθωθούν με ανοιχτές, ξεκάθαρες κουβέντες και πράξεις. Από όλες τις πλευρές και στο ρόλο που κατέχει η κάθε μία.

Η «ιερή υποχρέωση» της επόμενης σεζόν

Βαδίζοντας προς το τέλος της τρέχουσας σεζόν, οι σκέψεις και οι απόψεις που επικρατούν είναι γνωστές.

Τί έφταιξε?

Τί πρέπει να αλλάξει?

Τί θα κάνει ο Σπανούλης?

Πώς θα είναι η ομάδα την επόμενη σεζόν?

Ανησυχίες, προβληματισμοί, στεναχώρια, αλλά μέσα σε όλα αυτά, μια ατελείωτη δίψα για να ξαναδούμε έναν πραγματικά ΔΥΝΑΤΟ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ.

Έναν Ολυμπιακό όπως του αρμόζει να είναι, που θα αφήσει πίσω του τις αποτυχημένες σεζόν, που θα επιστρέψει ξανά στην ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ, που οι παίκτες του θα παίζουν σε κάθε αγώνα όλη τη σεζόν με το μάτι να γυαλίζει, μπολιασμένοι με μεγαλύτερο κίνητρο από ποτέ…

Έναν Ολυμπιακό που ανεξαρτήτως του τί θα πετύχει, θα ξέρουμε όλοι ότι έχει καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια στο παρκέ…

Για να συμβούν τα παραπάνω, το μόνο που χρειάζεται είναι το εξής απλό.

Ε-Ν-Ο-Τ-Η-Τ-Α.

Και να είναι στο ίδιο μύκος κύματος όλοι οι βασικοί συντελεστές.

Η Διοίκηση να κάνει το καλύτερο δυνατό για την αγωνιστική ενίσχυση της ομάδας, με βάση «τα θέλω» του προπονητή.

Ο προπονητής «να κερδίσει» το σύνολο του ρόστερ. Να ξακαθαρίσει το πλάνο, τους ρόλους και την προσπάθεια που θα γίνει. Να πείσει τους πάντες να ακολουθήσουν το πλάνο του και να βγάλει και ο ίδιος τον καλύτερό του εαυτό.

Οι παίκτες να αποδεχτούν τα παραπάνω και να κάνουν κάθε μέρα τη καλύτερη δυνατή προσπάθεια για να επιστρέψει η ομάδα στις επιτυχίες, που τόσο έχει ανάγκη.

Και τέλος, ο κόσμος που αγαπάει και στηρίζει πραγματικά την ομάδα, μόλις με το καλό επιστρέψουμε στα γήπεδα, να είναι εκεί κάθε φορά με όλη του τη ψυχή. Να είναι δίπλα της, να ταυτιστεί όπως παλιότερα μαζί της, να χαρεί υπερβολικά με μια μεγάλη νίκη, να νιώσει στεναχώρια και να μείνει άυπνος έπειτα από μια κρίσιμη ήττα, αλλά έπειτα από κάθε ματς, να νιώθει περήφανος και γεμάτος για τη προσπάθεια που είδε στο παρκέ.

Όταν το μπασκετικό τμήμα γίνει ξανά ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ, τότε η επιτυχία είναι ΔΕΔΟΜΕΝΗ.

Και η ώρα για να γίνει αυτό, είναι ΤΩΡΑ.

ΥΓ: Έχω κάνει την εκτίμησή μου και μακάρι να πέσω έξω. Γιατί αυτή δε ταυτίζεται με την επιθυμία μου ούτε με το τί πραγματικά πιστεύω πως αξίζει να γίνει.

Ο ίδιος θα αποφασίσει πότε θα βάλει τίτλους τέλους στη τεράστια και μοναδική καριέρα του. Ο ίδιος θα καταλάβει πότε δε θα μπορεί να είναι ο παίκτης που ο ίδιος θέλει. Ο ίδιος ξέρει ότι είναι πολύ μεγαλύτερος από κάθε τίτλο που μπορεί να διεκδικήσει ακόμα, από κάθε ρεκόρ που του έχει απομείνει να σπάσει και από κάθε «αποθέωση» που θα γνωρίσει από τον κόσμο στα γήπεδα και ιδιαίτερα στο ΣΕΦ, σε περίπτωση που δεν σταματήσει φέτος. Ό,τι και να αποφασίσει ο Βασίλης Σπανούλης, ο μεγαλύτερος ηγέτης που γνώρισαν τα ευρωπαϊκά παρκέ και ο μεγαλύτερος παίκτης στην ιστορία του συλλόγου του Ολυμπιακού, θα το κάνει με αποκλειστικό γνώμονα το καλό της ομάδας. Αυτό για το οποίο πάλευε πάντα και για το οποίο θα συνεχίσει να παλεύει μέχρι και τη τελευταία στάλα ιδρώτα που θα ρίξει στο παρκέ. Η ΜΠΑΛΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΑΡΧΗΓΕ. Εμείς απλά σε παρακολουθούμε με λατρεία και θαυμασμό, όπως αρμόζει στο καλύτερο γεγονός που συνέβη ποτέ στη μεγάλη μας αγάπη…

Με ΣΕΒΑΣΜΟ και ΟΡΑΜΑ…