Ο Ολυμπιακός έφτασε μια ανάσα από τη νίκη στο Κάουνας, αλλά στο τελευταίο δίλεπτο τα έκανε όλα λάθος γκρεμίζοντας ό,τι έχτιζε έως τότε. Παρότι πρόκειται για μια αδιανόητη, λόγω του τρόπου που ήρθε, ήττα, τίποτα δεν έχει τελειώσει και η ομάδα οφείλει να κοιτάξει μπροστά και να απαντήσει με νίκες στη δύσκολη συνέχεια.

Γράφει ο Nίκος Μυγδάλης

Η ευκαιρία που χάθηκε 

Έχοντας κρατηθεί όρθιος στη Λυών κερδίζοντας στη παράταση τη Βιλερμπάν με έναν συγκλονιστικό Σλούκα και μεγάλο παιχνίδι από τους ΜακΚίσικ και Μάρτιν, ο Ολυμπιακός γνώριζε πως πιθανή νίκη κόντρα στη Ζαλγκίρις θα του έδινε μεγάλη βαθμολογική και ψυχολογική ώθηση στη μάχη της οχτάδας. Επιπλέον, υπήρχε ένα εξτρά κίνητρο για τους Πειραιώτες, οι οποίοι είχαν γνωρίσει 5 συνεχόμενες ήττες στην έδρα των Λιθουανών τα τελευταία χρόνια. Η Ζαλγκίρις παρά τη φυγή του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους παραμένει μια εξαιρετική ομάδα με τον κόουτς Σίλερ να κάνει σπουδαία δουλειά, παίζει σωστά άθλημα αξιοποιώντας τα δυνατά της στοιχεία και παλεύοντας μέχρι τέλους όλα τα παιχνίδια. Ο Ολυμπιακός ήταν σωστά διαβασμένος, είχε ενεργειακό απόθεμα μετά τη μεγάλη μάχη της Λυών, αλλά δεν αποδείχτηκε ικανός να τελειώσει μια «δική του», όπως την έκανε να φαίνεται έως το 38’ αναμέτρηση, χάνοντας μεγάλη ευκαιρία να βάλει από κάτω έναν βασικό ανταγωνιστή για τα πλέι οφ.

Το σωστό πλάνο που υπηρετήθηκε μετά το 1ο 10λεπτο

Οι ερυθρόλευκοι ήταν άψογα διαβασμένοι για να αντιμετωπίσουν μια ομάδα που διακρίνεται για την εξαιρετική κυκλοφορία της μπάλας, την παραγωγή πολλών ελεύθερων τριπόντων όντας μάλιστα 2η σε ευστοχία σε αυτά και τον επιθετικό πλουραλισμό με τη συμμετοχή όλων των παικτών. Το ξεκίνημα μπορεί να μην ήταν καλό για τους Πειραιώτες, οι οποίοι έδειχναν ένα κλικ πιο αργοί απ’όσο έπρεπε στις αμυντικές περιστροφές και σε συνδυασμό με τη μεγάλη ευστοχία των Λιθουανών από το ξεκίνημα δέχτηκαν 26 πόντους στη 1η περίοδο. Επιθετικά, ωστόσο, ο Ολυμπιακός πατούσε καλά και χωρίς να εντυπωσιάζει έβαλε 20, αναζητώντας παράλληλα μια καλύτερη αμυντική λειτουργία.

Το σχήμα με Σάσα στο 3 που λειτούργησε εξ αρχής

Έχοντας επιλέξει στην άμυνα να αλλάζει σε όλα τα σκριν για να περιορίσει τη δημιουργία των περιφερειακών της Ζαλγκίρις, ο Γιώργος Μπαρτζώκας είδε με το ξεκίνημα της 2ης περιόδου την ομάδα του να πατάει καλύτερα στο παρκέ. Η Ζαλγκίρις παρέμενε μπροστά με μικρές διαφορές, αλλά όταν εμφανίστηκε το σχήμα με 3 φόργουορντ (Βεζένκοφ-Πρίντεζη-Ζαν Σαρλ), τον ΜακΚίσικ στο 2 και καθαρό οργανωτή τον Σπανούλη, ο Ολυμπιακός ανέτρεψε πλήρως την εικόνα κερδίζοντας το 10λεπτο με 19-24. Με ένα επί μέρους 2-10 σε 3 λεπτά οι φιλοξενούμενοι μετέτρεψαν το 36-31 σε 38-41, για να κλείσουν το ημίχρονο οι γηπεδούχοι με βραχεία κεφαλή χάριν σε ένα τρίποντο Μιλάκνις και καλάθι από επιθετικό ριμπάουντ του Γκέμπεν.

Ο Λοβέρν κρατούσε τη Ζαλγκίρις στο ματς

Στο 3ο 10λεπτο ο Ολυμπιακός παρουσιάστηκε το ίδιο αποτελεσματικός στην επίθεση και περισσότερο συγκεντρωμένος στην αμυντική του λειτουργία, συγκριτικά εμ το ξεκίνημα της αναμέτρησης. Από το ξεκίνημα της περιόδου, υπήρξε ξεκάθαρη στόχευση να περάσει η μπάλα στον Γιώργο Πρίντεζη και ο ίδιος να δράσει στο λόου ποστ. Όπως και έκανε αποτελεσματικά με δύο σερί καλάθια συν ένα ακόμα από τον Έλις έπειτα από δημιουργία του Σλούκα. Ο Ολυμπιακός σκόραρε με συνέπεια αλλά αδυνατούσε να περιορίσει τη δράση του Λοβέρν μέσα στη ρακέτα, με τον Έλις να χάνει όλες τις μονομαχίες από τον Γάλλο. Οι 11 πόντοι του συγκεκριμένου ήρθαν από κάποιες πικ εν ρολ συνεργασίες με τον Ουόκαπ και, κυρίως, από επιθετικά ριμπάουντ (4 σε μόλις 7 λεπτά της 3ης περιόδου). Ο Ολυμπιακός έπαιζε καλές άμυνες μέχρι την εκτέλεση των Λιθουανών, αλλά μια καλή άμυνα συνολικά, είναι αυτή που ολοκληρώνεται με κερδισμένο αμυντικό ριμπάουντ. Ο Λοβέρν μαζί με τον Έλις αποσύρθηκαν στο 27΄, με τον Αμερικανό του Ολυμπιακού να μην έχει πάρει ούτε ένα ριμπάουντ και να αποτελεί τη μοναδική αλλά μεγάλη αμυντική πληγή της ομάδας. 

Κάποιες ενέργειες των Σλούκα και Πρίντεζη κράτησαν την ομάδα κοντά στο σκορ για να ολοκληρωθεί το 10λεπτο με 63-60 και όλα να προμηνύουν γερό ντέρμπι στη τελευταία περίοδο.

Έπαιξε αμυνάρα, έβαλε τεράστια σουτ, αλλά «αυτοκτόνησε» στο τέλος

Η Ζαλγκίρις μπήκε δυνατά στη τελευταία περίοδο και προηγήθηκε με 67-60 έπειτα από βολές του Γιανκούνας και δύσκολο καλάθι του Ρούμπιτ. Από εκείνο το σημείο και μέχρι πριν το τελευταίο δίλεπτο, ο Ολυμπιακός έπαιξε άμυνα σεμιναριακού επιπέδου και με καθαρό μυαλό έβρισκε συνεχώς λύσεις για σκορ. Κι αν η πολύ καλή άμυνα ήταν το 1ο ζητούμενο, το 2ο ήταν τα «μεγάλα σουτ» που, συνήθως, καθορίζουν μια τόσο αμφίρροπη, κλειστή και δυνατή αναμέτρηση. Ο Ολυμπιακός τα έκανε όλα. Τρίποντο του Πρίντεζη, δύσκολο καλάθι του ΜακΚίσικ, νέο τρίποντο Βεζένκοφ, με τη Ζαλγκίρις να έχει πάθει τρομερό επιθετικό black out έχοντας πετύχει 3 πόντους σε 4 λεπτά.

Η είσοδος του Σπανούλη αντί του Σλούκα, που ήταν φανερό ότι χρειαζόταν κάποιες «ανάσες», όχι μόνο δεν αποσυντόνισε τον Ολυμπιακό, αλλά τον έκανε να ξεσπάσει ακόμα περισσότερο και να «αγγίξει» τη νίκη. Βασίλης Σπανούλης και Γιώργος Πρίντεζης έχουν διαχειριστεί επιτυχώς αμέτρητες τέτοιες αναμετρήσεις και έχουν ακόμα τόσο τη δίψα όσο και την ικανότητα για να καθορίζουν παιχνίδια, όταν τους δίνεται η ευκαιρία. Τρία συνεχόμενα τρίποντα από τις σημαίες του Ολυμπιακού «έγραψαν» το 72-79, 3΄πριν το φινάλε, που διατηρήθηκε μέχρι το 1.50’. Το μόνο δεδομένο εκείνη τη στιγμή ήταν ότι η Ζαλγκίρις, ως συνηθίζει και παρότι ήταν έτοιμη να λυγίσει, δε θα τα παρατήσει και θα κάνει την ύστατη προσπάθεια για ανατροπή.

Η διαχείριση των τελευταίων κατοχών ήταν καταστροφική για τους ερυθρόλευκους, πότε με βιαστικές αποφάσεις και πότε με μεγάλα λάθη. Για να χαθεί τέτοιο ματς από εκείνο το σημείο και με τη διαφορά που είχε διαμορφωθεί, δεν γίνεται να φταίει ένας παίκτης ή ένα λάθος. Για να έρθει τέτοια ήττα πρέπει να γίνουν όλα λάθος σε συνεχόμενες φάσεις. Και, δυστυχώς για την ομάδα, όσο απίστευτο κι αν φαντάζει ακόμα (και θα φαντάζει για καιρό…) έγιναν.

  • Βιαστικό τρίποντο του Σπανούλη σε μια φάση που θύμισε Λονδίνο και το οποίο θεωρώ πως όλοι νιώσαμε ότι «δεν χάνεται». Ο αρχηγός είχε τρομερή ψυχολογία έπειτα από τα 2 τεράστια σουτ που έβαλε, αλλά με την ομάδα στο +7 έχοντας κατοχή, μπορούσε «να παίξει με το χρόνο» και όχι να εκτελέσει στα 10 δευτερόλεπτα.
  • Στο 74-79 (1.30’) ο Ζαν Σαρλ δε δίνει στον ελεύθερο για λέι απ Βεζένκοφ σε μια εύκολη πάσα με 1,8” να απομένουν και επιλέγει να κάνει reverse και να τελειώσει ο ίδιος τη φάση, μη προλαβαίνοντας τον χρόνο.

  • Στην αμέσως επόμενη επίθεση της Ζαλγκίρις, ο Γκριγκόνις επιχειρεί διείσδυση πάνω στην καλή άμυνα του Βεζένκοφ, ο Ζαν Σαρλ δίνει λανθασμένα βοήθεια από τη δυνατή πλευρά και «επιτρέπει» ένα ελεύθερο τρίποντο στον Μιλάκνις.
  • Ο Σπανούλης απομονώνεται στις 45 μοίρες με τον Λοβέρν, παίρνει ένα απ’τα αγαπημένα του side step τρίποντα, αστοχεί, η Ζαλγκίρις παίρνει ριμπάουντ και με γρήγορη πάσα βρίσκει τον αμαρκάριστο Λοβέρν, μην έχοντας γυρίσει κανένας παίκτης του Ολυμπιακού στην άμυνα. Κάκιστη αντίδραση για την εύκολη και άμεση ισοφάριση της Ζαλγκίρις.

  • Στη τελευταία επίθεση του Ολυμπιακού για τη νίκη με το σκορ ισόπαλο, ο Σλούκας περνάει το κέντρο και μόλις πάει να πάρει το σκριν του Ζαν Σαρλ για να αποφασίσει, υποπίπτει σε λάθος με τον Ουόκαπ να του κλέβει τη μπάλα ακριβώς στο χρόνο που θα προλάβαινε να φτάσει στο λέι απ, με 0,8” να απομένουν.

Ένα πράγμα να μη συνέβαινε από τα παραπάνω, η λογική λέει ότι οι ερυθρόλευκοι θα έβλεπαν με πολύ μεγαλύτερη αισιοδοξία τη συνέχεια και με τρομερή ψυχολογία θα ετοιμαζόντουσαν για νέα «διαβολοβδομάδα» στο Μιλάνο και με τη Μπαρτσελόνα στο ΣΕΦ.

Στο μπάσκετ, ωστόσο, δεν επικρατεί πάντα η λογική και ο Ολυμπιακός είναι η κατεξοχήν ομάδα διαχρονικά που το έχει «διδάξει» αυτό και από την καλή και από την ανάποδη.

Οι Πειραιώτες, όσο δύσκολο κι αν είναι, πρέπει να αποβάλλουν από μέσα τους κάθε συναίσθημα που, λογικώς, έφερε η ήττα στο Κάουνας, να δουλέψουν και να προετοιμαστούν κατάλληλα για το ματς κόντρα στην Αρμάνι, για μια αναμέτρηση που, προσωπική μου άποψη, αν ο Ολυμπιακός παίξει πραγματικά καλά, έχει πολύ καλές πιθανότητες να κερδίσει.

ΥΓ1: Ο Χάρισον άξιζε πολύ περισσότερο χρόνο συμμετοχής από τα ούτε 15’ που έπαιξε χτες. Είναι σταθερά καλός από όταν λείπει ο Παπανικολάου, σκοράρει εύκολα παρά το γεγονός ότι η ομάδα δεν παράγει ελεύθερα τρίποντα για έναν τέτοιο σουτέρ. Έπρεπε να παίξει περισσότερο και ειδικά προς στο τέλος που ο Μπαρτζώκας δεν είχε, παρά μόνο στο τελευταίο λεπτό, μαζί τους Σπανούλη-Σλούκα. Ο ΜακΚίσικ είχε κάνει μεγάλη προσπάθεια, αλλά παίρνει συχνά λάθος αποφάσεις στα «κλεισίματα» αγώνων και η ομάδα μπορούσε και έπρεπε να εκμεταλλευτεί την εξτρά απειλή του Χάρισον μέσω σουτ ή iso καταστάσεων.

ΥΓ2: Δεν έχω κουραστεί να το λέω ανεξάρτητα από νίκες-ήττες ή αν ο ίδιος ήταν καλός. Ο Σπανούλης μπορεί να έχει ΠΑΝΕΥΚΟΛΑ ενεργό και σημαντικό ρόλο στην Ευρωλίγκα με τη σωματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται και με όλα τα στοιχεία που έχει. Απλά όταν ο Ολυμπιακός ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ καλός, δε μπορεί να περιμένουμε από τον Σπανούλη να αλλάζει όλο το ματς και να παίρνει όλη την ομάδα στη πλάτη του όπως έκανε πολλάκις στη τεράστια καριέρα του που ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ και ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ όπως προσπαθούν να παρουσιάσουν ορισμένοι. Με έναν κανονικό ψηλό επιπέδου Ευρωλίγκας αντί του Έλις και με έναν πιο «σύγχρονο» και πολυδιάστατο γκαρντ αντί του Τζένκινς, θα ήταν πολύ πιο εύκολο για τον Σπανούλη να φαίνεται και να είναι καλύτερος και, δεδομένα, ο Ολυμπιακός θα έδειχνε φαβορί για την οχτάδα και όχι αουτσάιντερ όπως είναι τώρα.

ΥΓ3: Το να πάρεις ένα ρίσκο και να σου βγει ΛΑΘΟΣ, επιτρέπεται. Αυτό που ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ, είναι ένα λάθος που το έχεις καταλάβει για τα καλά, να μη προσπαθείς να το διορθώσεις. Ανεξαρτήτως του αν θα τα καταφέρεις ή όχι. Ο Ολυμπιακός πονάει όλη τη σεζόν στο 5, οι ευκαιρίες που έχει πάρει ο Έλις είναι πάρα μα πάρα πολλές, αλλά δεν αξίζει να πάρει άλλη πίστωση. Υπάρχουν 13 παιχνίδια ακόμα, τίποτα δεν έχει τελειώσει και μακάρι ο Ολυπιακός να δώσει τη μάχη του προς τη τελευταία ευθεία της regular season, με μια προσθήκη που, ενδεχομένως, να αυξήσει τις πιθανότητες του για πρόκριση στα πλέι οφ. Κάτι που ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ και υπάρχουν ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ στην ομάδα που το θέλουν ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ ΠΟΛΥ. Με ενθουσιασμό, ανυπομονησία και θέληση ενός εφήβου…

ΥΓ4: Ο Ολυμπιακός έχει χάσει 100% από τα δικά του λάθη και δε του φταίει τίποτα άλλο. Από εκεί και πέρα, δεν είναι κακό να πούμε ότι ήταν ένα ακόμα παιχνίδι με βασικό ανταγωνιστή όπου η ομάδα δεν έχει πάρει ούτε ένα σφύριγμα, σε αντίθεση με τη Ζαλγκίρις, όπου χωρίς να υπάρχουν πολλές φάσεις, υπάρχουν κάποιες σημαντικές και υπήρξε μια γενικότερη μεγάλη ανοχή στο σκληρό και γεμάτο επαφών αμυντικό της παιχνίδι. Όπως έχει συμβεί σε αρκετά ματς κι ας μη θέλουν πολλοί να το δουν και να το παραδεχτούν. Στη 4η περίοδο με τον Ολυμπιακό να ρολάρει εξαιρετικά και να έχει πάρει διαφορά, δε γίνεται η Ζαλγκίρις που πίεζε υπερβολικά σε κάθε επαφή να χρεώνεται το πρώτο ομαδικό της φάουλ μετά το 36’. Στο 74-79 και πριν το τρίποντο του Μιλάκνις, ο Βεζένκοφ με καλό footwork προλαβαίνει να στηθεί, ο Γκριγκόνις προτάσσει τον αριστερό του αγκώνα κάνοντας επιθετικό φάουλ που δεν καταλογίστηκε. Και τέλος, στο ντράηβ του Σπανούλη πάνω στον Λοβέρν που οι διαιτητές έδωσαν “άουτ” κι επαναφορά απ’τη baseline για τον Ολυμπιακό, υπάρχει φάουλ του Γάλλου ο οποίος δεν σηκώνεται στη κατακόρυφο, αλλά καθαρά προς το σώμα του Σπανούλη. Στο κλέψιμο του Ουόκαπ στον Σλούκα, κατ’εμέ, δεν υπάρχει κανένα φάουλ.

ΥΓ5: Ο Ολυμπιακός δεν είναι ξεγραμμένος στη «διαβολοβδομάδα» που ακολουθεί και μην εκπλαγεί κανείς αν απαντήσει εκκωφαντικά. Το πιστεύουν όσοι «ακολουθούν» για τα καλά την ομάδα και, πάνω απ’όλα, το πιστεύει και η ίδια…

Μοναδική αυτοκτονία