Νέα πρόσωπα, νέες συνθήκες, νέα λογική, νέοι στόχοι. Ο Παναθηναϊκός βίωσε ηχηρές ανακατατάξεις στο εσωτερικό του μετά την ουσιαστική –αλλά όχι τυπική προς το παρόν- απομάκρυνση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου από το τιμόνι του συλλόγου. Στελέχη και φίλαθλοι έζησαν και συνεχίζουν να ζουν μία πρωτόγνωρη κατάσταση, αφού η πιο πετυχημένη ομάδα του σύγχρονου ευρωπαϊκού μπάσκετ ξεκίνησε τη σεζόν στα παρκέ της Euroleague χωρίς καθαρό βαθμολογικό στόχο.

Η νέα κατάσταση απαιτούσε ολοκληρωτική και ανιδιοτελή συσπείρωση του κόσμου γύρω από την ομάδα και τη διοικητική τριανδρία και στελέχωση του ρόστερ με value for money επιλογές, έτσι ώστε να επιτευχθεί ο πολυπόθητος ισοσκελισμός εσόδων-εξόδων. Κι ενώ οι προσδοκίες έπιασαν πάτο μετά το καμπανάκι του αποκλεισμού στον ημιτελικό του σούπερ καπ από το Περιστέρι, ο Γιώργος Βόβορας, στην παρθενική του σεζόν ως head coach σε επίπεδο Euroleague, και το σύνολό του δείχνουν σε όλους πως η σύνθεση μίας αξιόλογης και ανταγωνιστικής ομάδας δεν συνεπάγεται απαραίτητα και την καταβολή πακτωλού χρημάτων. Το “more with less”, δηλαδή το να διατηρείσαι ανταγωνιστικός και να πετυχαίνεις στόχους με την χρήση λιγότερων πόρων αποτελεί την κατεύθυνση, στην οποία πλέον κινείται το Τριφύλλι, τουλάχιστον μέχρι την αλλαγή διοικητικού-μετοχικού καθεστώτος, αν ποτέ αυτή πραγματοποιηθεί.

Το συγκεκριμένο εγχείρημα δεδομένα έχει μακροχρόνια υπόσταση και σε αυτή την πρώτη μεταβατική χρονιά οι στόχοι ήταν οι εξής :

1)Ένας αμιγώς αγωνιστικός, που είναι η δημιουργία ενός νέου κορμού αθλητών, οι οποίοι θα διακρίνονται για το υψηλό τους κίνητρο και τη μπασκετική τους πείνα, σε συνδυασμό με την παροχή του ιδανικού περιβάλλοντος και των ιδανικών συνθηκών από το τεχνικό τιμ προκειμένου να υπάρξει ατομική βελτίωση σε Έλληνες παίκτες, πάνω στους οποίους ο οργανισμός θέλει να στηριχθεί στο μέλλον (Παπαπέτρου, Παπαγιάννης, Μήτογλου κατά κύριο λόγο).

2)Και ένας εξωαγωνιστικός, ο οποίος γενικά αφορά μερικές αξίες και ιδανικά της ομάδας, που τα τελευταία χρόνια βρίσκονταν σε διαδικασία αποσύνθεσης και έχει πολλά σκέλη (π.χ. επικοινωνιακός τομέας, κραδασμοί και ανούσιες τεχνητές κρίσεις μετά από κακές ήττες, δημόσια διαπόμπευση παικτών ή προπονητών κ.α.). Και αν για τον πρώτο στόχο είναι πολύ νωρίς να μιλήσουμε, όσον αφορά τον δεύτερο, το τραίνο του Παναθηναϊκού φαίνεται πως ξαναμπαίνει στις ράγες μετά από χρόνια, καθώς η μπασκετική λογική επανέρχεται.

Πάμε όμως να μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα και να παραθέσουμε ορισμένες αγωνιστικές παρατηρήσεις για τα μέχρι στιγμής πεπραγμένα του Τριφυλλιού. Θα συνδυάσουμε εικόνες που αποκομίσαμε από το, όχι τόσο ασφαλές είναι η αλήθεια, δείγμα των πρώτων τεσσάρων αναμετρήσεων μαζί με ορισμένα ενδιαφέροντα στατιστικά στοιχεία από την πλατφόρμα δεδομένων του overbasket.com. (To κείμενο και τα νούμερα έχουν γραφτεί πριν τον αγώνα με την Τσσκα)

Ο προβληματισμός-σκεπτικισμός, που υπήρχε σχετικά με τη στελέχωση του ρόστερ από τον Γιώργο Βόβορα κυμάνθηκε με σειρά προτεραιότητας σε τέσσερις άξονες :

Α) απουσία καθαρόαιμου pg

Β) απουσία αθλητικού 5 με γρήγορα πόδια και μακριά χέρια

Γ) αρκετοί streaky σουτέρ, κυρίως στη θέση 4

Δ) απουσία γνήσιου off-ball σουτέρ

Γνωρίζοντας τις συγκεκριμένες ελλείψεις στο ρόστερ του, ο coach Βόβορας προσπαθεί ξεκάθαρα στο πρώτο κομμάτι της σεζόν να ανάψει τη σπίθα της νίκης μέσα από το εξαιρετικό αμυντικό effort, το ριμπάουντ και το hustling. Οι πράσινοι έχουν ξεκινήσει αναπάντεχα δυναμικά (το 2-2 κρίνεται θετικό βάσει προγράμματος), ενώ ταυτόχρονα αποτελούν τη χειρότερη shooting team της διοργάνωσης μέχρι στιγμής !!! Ο Παναθηναϊκός εκτελεί με 31.9% (17ος) από την περίμετρο (ίσως βέβαια είναι και λίγο πλασματικό το ποσοστό εξαιτίας του 1/14 με το οποίο έχει ξεκινήσει ο Παπαπέτρου), είναι τελευταίος (18ος) σε True Shooting με 53.6% και προτελευταίος (17ος) σε effective field goal με 50.2%. Είναι δεδομένο πως οι πράσινοι θα χρειαστούν καλύτερα ποσοστά στις εκτελέσεις τους σε βάθος σεζόν, έτσι ώστε να βελτιώσουν τις αποστάσεις τους στην επίθεση μισού γηπέδου.

Ο Νέντοβιτς είναι αναμφίβολα ο καλύτερος σουτέρ του ρόστερ (43.8% με ορισμένες προσπάθειες να διακρίνονται από μεγάλο βαθμό δυσκολίας) και ο προπονητής φαίνεται πως εστιάζει στο να του παρέχει μεγάλο αριθμό εκτελέσεων είτε σε iso καταστάσεις είτε με τον Σέρβο να δουλεύει πίσω από σκριν μακριά από τη μπάλα. Με λίγα λόγια ο Γιώργος Βόβορας επιχειρεί να δώσει δύο ταυτότητες στο Νεμάνια Νέντοβιτς, έτσι ώστε να καλύψει δύο ελλείψεις και να αυξήσει τη γκάμα επιθετικών επιλογών για τους παίκτες του. Μία του κύριου δημιουργού με τη μπάλα στα χέρια και μία του σουτέρ που θα κινηθεί πίσω από τα σκριν.

Η απουσία καθαρού pg δεν αμφισβητείται σε καμία περίπτωση. Κύριοι δημιουργικοί πυλώνες για το σύνολο του Γιώργου Βόβορα αποτελούν οι Παπαπέτρου και Νέντοβιτς με τον Έλληνα τεχνικό να επενδύει σε πολλά σκριν μακριά από τη μπάλα για τους δύο παίκτες του (παραμένουν τα flex για Παπαπέτρου, ενώ βλέπουμε πολλά elevator και spain pnr με τον Νέντοβιτς στην εξίσωση), έτσι ώστε να καταπολεμήσει τη στατικότητα και να τους προσφέρει έστω και το ελάχιστο χωρικό και χρονικό πλεονέκτημα. Ο Ιωάννης φαίνεται πολύ βελτιωμένος στο σουτ από μέση απόσταση και δείχνει πιο ώριμος από ποτέ στις αποφάσεις του με τη μπάλα στα χέρια.

Το playmaking, ο καλός χειρισμός, η ικανότητα στην πάσα και το γρήγορο πρώτο βήμα που φέρνει ο Σαντ Ρος είναι φυσικά καλοδεχούμενα, όμως αυτό δεν πρέπει να μας παρασύρει με το να λογίζεται ως pg. Το ερώτημα για τον ρόλο και τα καθήκοντα που θα πρέπει να επιφορτιστεί ο Κουβανός απαντήθηκε στην αναμέτρηση του ΟΑΚΑ απέναντι στη Φενέρ. Αμυντικά ball hawk απέναντι στον πιο ποιοτικό αντίπαλο παίκτη δίνοντας παράλληλα εξαιρετικές βοήθειες και επιθετικά κατέβασμα μπάλας, επίθεση στα closeouts και σε ενδεχόμενο miss match με αντίπαλο ψηλό. Απέναντι σε Ολυμπιακό και Μπαρτσελόνα ο Ρος τελείωσε με 20.7% Usage, ενώ απέναντι στη Φενέρ με 14.3%. Σκεφτείτε τώρα σε ποια από τις τρεις περιπτώσεις η παραγωγική διαδικασία των πρασίνων εμφάνισε καλύτερη ροή.

Επιπλέον, ο Μποχωρίδης πραγματοποιεί τρομερό step up με το αγροτικό του στον Άρη να δείχνει πως τον έχει βοηθήσει αρκετά. Παρότι δεν τον θεωρώ pg, προσφέρει σε καταστάσεις pick n roll, ενώ είναι ο μόνος παίκτης που μπορεί να συνδεθεί με την αδύναμη πλευρά με μεγάλη συχνότητα (Νέντοβιτς υπό προϋποθέσεις).

Είναι πρόδηλο πως χρειάζεται η προσθήκη ενός point με έφεση και στην εκτέλεση και στη δημιουργία από το pnr, ο οποίος θα ταΐσει και θα εκμεταλλευτεί στο έπακρο τους δύο center (Παπαγιάννης, Όγκαστ) οι οποίοι στηρίζουν πάνω από το 90% της επιθετικής τους παρουσίας σε αυτές τις καταστάσεις. Ενός έξτρα παίκτη ικανού να διαχειριστεί μεγάλο όγκο αποφάσεων και να αποκωδικοποιήσει καταστάσεις σε κλάσματα του δευτερολέπτου, δίνοντας την ευκαιρία στην ομάδα να κεφαλαιοποιήσει την καλή της άμυνα με περισσότερους πρωτεύοντες ή δευτερεύοντες αιφνιδιασμούς. Ενός point που θα μπορέσει να επιλέξει το τέμπο για την ομάδα του και που θα δώσει λύσεις στην εισαγωγική πάσα στο ποστ για παιχνίδι με πλάτη των Μπέντιλ, Παπαπέτρου, Κασελάκη π.χ. Σκεφτόμουν πως ένας παίκτης με το αγωνιστικό προφίλ του Τέιλορ Ρότσεστι (ο οποίος κατέληξε στον Ερυθρό Αστέρα βέβαια) θα έλυνε πολλούς γρίφους στο κομμάτι της επίθεσης για τον Γιώργο Βόβορα.

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, οι πράσινοι έχουν στηριχθεί σε αυτό το ξεκίνημα στην ένταση που βγάζουν στην άμυνα (ενεργά χέρια ψάχνοντας πάντα deflection) και στο ριμπάουντ. Είναι δεδομένο πως οι καλοκαιρινές προσθήκες αποτέλεσαν σημαντική αναβάθμιση στην πρώτη ζώνη άμυνας με παίκτες όπως ο Φόστερ (κάποια τακτικά λάθη τα έχει κάνει κυρίως λόγω απειρίας), ο Σαντ Ρος, ο Μποχωρίδης, ο Κασελάκης να διαθέτουν εξαιρετική πρώτη ύλη και διάθεση ώστε να προσφέρουν τα μέγιστα σε αυτόν τον τομέα. Οι αντίπαλοι των πρασίνων σουτάρουν με το άσχημο 30.5% (2ος) απ’ το τρίποντο. Η κύρια πηγή προβληματισμού στα μετόπισθεν αποτελεί η προστασία του ζωγραφιστού εκεί που κατά τη γνώμη μου ανατέθηκαν στον Γιώργο Παπαγιάννη περισσότερες αρμοδιότητες απ’ ό,τι θα έπρεπε. Οι αντίπαλοι των πρασίνων ευστοχούν στο 54.4% (12ος) των προσπαθειών τους για δίποντο. Ίσως η παρουσία ενός καθαρόαιμου glass cleaner να μεταφραζόταν σε κάποια έξτρα νίκη στο ξεκίνημα της σεζόν για τον Παναθηναϊκό σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο και να προσέφερε μεγαλύτερη σιγουριά και εχέγγυα για τα αμυντικά standards σε μακροπρόθεσμο επίπεδο.

Από την άλλη μεριά είναι πιθανό ο Γιώργος Βόβορας να βλέπει κάποια μεγαλύτερη προοπτική στον Γιώργο Παπαγιάννη όσον αφορά την αποτελεσματικότητά του στην προστασία της ρακέτας και να επιθυμεί να ρισκάρει επενδύοντας πάνω του. Τα χαμένα κιλά του Έλληνα center και η δουλειά που φαίνεται πως έχει ρίξει στο footwork (lateral) είναι μία καλή αρχή (έχει κάποιες πολύ ενθαρρυντικές στιγμές στις λίγες φορές που κλήθηκε φέτος να αμυνθεί στην περιφέρεια). Στο καλύτερο φετινό παιχνίδι του Παπαγιάννη, αυτό απέναντι στη Φενέρ, εκεί όπου λειτούργησε εξαιρετικά σαν σκιάχτρο μέσα στο ζωγραφιστό αλλοιώνοντας τις εκτελέσεις των αντιπάλων, ο Παναθηναϊκός κράτησε τους Τούρκους στο 47.2% (season high αμυντική επίδοση) στο δίποντο. Αν μπορέσει ο Έλληνας διεθνής να σταθεροποιήσει σε αυτό το επίπεδο την απόδοσή του και ο ίδιος και η ομάδα του θα έχουν βγει κερδισμένοι.

Θετικές ενδείξεις υπάρχουν και στο κομμάτι του ριμπάουντ. Η προσθήκη ορισμένων fundamental αθλητών (βλ. Γουάιτ, Σαντ Ρος, Μποχωρίδης), καθώς και η σταθερή απόδοση του Ντίνου Μήτογλου σε αυτόν τον τομέα έχουν επιφέρει ευεργετικά αποτελέσματα. Ο Μήτογλου είναι αναμφίβολα ο κορυφαίος ριμπάουντερ στο ρόστερ εξασφαλίζοντας το 17.8% των διαθέσιμων ριμπάουντ αποτελώντας αιχμή του δόρατος για την ομάδα του η οποία κατεβάζει το 50.7% (8ος) των διαθέσιμων σκουπιδιών.

Advanced stats : overbasket.com

More with less