Κατόπιν της θριαμβευτικής εβδομάδας με τις νίκες σε Βαρκελώνη και Βελιγράδι, ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να συνεχίσει σε ανάλογο ρυθμό, γνωρίζοντας ισάριθμες ήττες στο ΣΕΦ από Βαλένθια και Ρεάλ Μαδρίτης. 

Γράφει ο Νίκος Μυγδάλης

Η φετινή διοργάνωση επιβεβαιώνει κάθε αγωνιστική, πως όλα είναι ανοιχτά σε κάθε παιχνίδι ανεξαρτήτως έδρας κι αντιπάλου. Όποιοι παρουσιάσουν τη μεγαλύτερη βελτίωση στο β’ γύρο, καταφέρουν να σταθεροποιήσουν, κατά το δυνατόν, την απόδοσή τους, παρουσιάσουν το καλύτερο φορμάρισα προς την τελική ευθεία της κανονικής διάρκειας και σταθούν τυχεροί στο θέμα των τραυματισμών, θα έχουν τον 1ο λόγο για να πετύχουν το στόχο της πρόκρισης στα πλέι οφ.

Τον έπιασε στον ύπνο η Βαλένθια

Οι ερυθρόλευκοι δεν κατάφεραν σε κανένα σημείο του αγώνα με τη Βαλένθια να ελέγξουν το ρυθμό της αναμέτρησης και έκαναν μία φύσει επιθετική ομάδα να ξεδιπλώσει στο παρκέ όλες τις επιθετικές της αρετές. Η αμυντική λειτουργία των Πειραιωτών ήταν κάτω του μετρίου στο σύνολό της και, ειδικά απέναντι σε τέτοιο αντίπαλο, αυτό σχεδόν θα εκμηδένιζε τις πιθανότητες νίκης. Όλα ξεκινούσαν από τη κακή περιφερειακή άμυνα, τη στιγμή που με τα πρώτα σκριν επικρατούσε πλήρης ανισορροπία και τα, όχι και ιδιαίτερα αθλητικά, γκαρντ των Ισπανών, είχαν τη πολυτέλεια και τη δυνατότητα να αποφασίσουν χωρίς ιδιαίτερη πίεση. Την ίδια ώρα, καθολική ήταν και η επικράτησή τους στη φροντ λάιν, με τον Ολυμπιακό να μη βγάζει ένταση, να μην ξοδεύει καν τα φάουλ που είχε να δώσει και να είναι νωχελικός, μη κουράζοντας καθόλου τον αντίπαλο.

Η επιθετική υπεροχή της Βαλένθια και η «βουτυρένια» άμυνα των γηπεδούχων, μεταφράζεται εύκολα από τον πλουραλισμό που υπήρξε στις ασίστ των Ισπανών. Από τα ενεργά γκαρντ του ροτέισον (Βαν Ρόσομ, Βίβες, Πρέπελιτς, Σαν Εμετέριο, Χέρμανσον) η ομάδα του κόουτς Πονσαρνάου βρήκε 12 ασίστ, άλλες 3 από τη θέση «3» με τον Κάλινιτς και άλλες 5 από τους ψηλούς (Λαμπεϊρί, Ντούμπλεβιτς. Τόμπεϊ). Η Βαλένθια παρουσίασε ένα επιθετικό ρεσιτάλ, με συνεχόμενη παραγωγή καλών εκτελέσεων και, ως εκ τούτου, υψηλή ευστοχία στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα. 

Δικαιολογία για τα παραπάνω δεν αποτελούν οι απουσίες των Παπανικολάου και Πρίντεζη (2’ αφότου εισήλθε στο παρκέ αποχώρησε με «σφίξιμο» που ένιωσε στη μέση αλλά, ευτυχώς, δεν αποτελεί κάτι πολύ σοβαρό). Ο Ολυμπιακός όφειλε να μπει σκληρά στο παιχνίδι, απέναντι σε μία από τις καλύτερες επιθέσεις της διοργάνωσης και μέσα από την άμυνά του, να ελέγξει το ρυθμό και να χτυπήσει, παράλληλα, με τα δυνατά του όπλα στην επίθεση. Μια επίθεση, που στα τελευταία παιχνίδια ρολάρει καλύτερα, είναι πιο απτελεσματική, προσεγγίζει με μεγαλύτερη ευκολία τους 80+ πόντους, χωρίς μάλιστα αυτό να είναι προϊόν κάποιας εξωφρενικής ευστοχίας από τη περιφέρεια.

Τα νούμερα της στατιστικής μπορεί να είναι κολακευτικά για τον Ολυμπιακό αλλά είναι και πλήρως δυσανάλογα του πόσο εύκολα ηττήθηκε η ομάδα από τη Βαλένθια. Σε ριμπάουντ (27-32) ,αναλογία ασίστ λαθών (18/8 vs 20/13), κλεψίματα (6-5) και εύστοχα τρίποντα (9/26 vs 10/21) δεν υπήρξαν τόσο σημαντικές διαφορές. Η μία, βασική και καθοριστική διαφορά, είναι ότι οι παίκτες του κόουτς Μπαρτζώκα δε θωράκισαν σε κανένα σημείο τη ρακέτα τους και «επέτρεψαν» στις νυχτερίδες το εξαιρετικό σχεδόν 66% (23/35 δίποντα), συνοδευόμενο μάλιστα, από 12 επιθετικά ριμπάουντ, που σε αγώνα με λίγες άστοχες προσπάθειες, είναι επίσης πολύ μεγάλος αριθμός.

Η μόνη αντίδραση που έβγαλε ο Ολυμπιακός, παρουσιάστηκε στις αρχές του 2ου ημιχρόνου, όταν προσπάθησε να μαζέψει το εις βάρος του 39-52, πίεσε στις πρώτες άμυνες, έβαλε τα πρώτα σουτ με Σλούκα και Ζαν Σαρλ (44-52), για να ακολουθήσει νέο σερί των Ισπανών, με τους Πρέπελιτς, Ντούμπλεβιτς και Σαν Εμετέριο να κάνουν ό,τι θέλουν την αντίπαλη άμυνα (46-62 σε ένα τρίλεπτο).

Μεμονωμένα μικρά ξεσπάσματα των Σλούκα και ΜακΚίσικ διατηρούσαν τη διαφορά κάτω από τους 15π. και αν η ομάδα είχε μια τελευταία ευκαιρία να επιστρέψει για τα καλά στο ματς, αυτή ήρθε στο 32΄ όταν με το σκορ στο 72-80 ο Ολυμπιακός έχασε 3 σερί επιθέσεις για να ρίξει τη διαφορά σε απόσταση δύο κατοχών. Είναι χαρακτηριστικό, βέβαια, ότι οι 3 σερί αυτές επιθέσεις προήλθαν από 2 σερί επιθετικά ριμπαόυντ και όχι από άμυνες που κατάφερε να βγάλει νωρίτερα.

Η τελική επικράτηση της Βαλένθια (85-96) εξελίχτηκε με απόλυτα φυσιολογικό και δίκαιο τρόπο, με τους Πειραιώτες να συνειδητοποιούν ότι όσο και να βελτιωθεί η επίθεση, 1ον η άμυνα θα πρέπει να είναι σταθερά σε άνω του μετρίου επίπεδου και 2ον πρέπει να μειωθεί η συχνότητα κατά την οποία κάποιοι παίκτες, όχι πάντα οι ίδιοι, δε προσφέρουν παρά ελάχιστα πράγματα σε μια αναμέτρηση. Στις νίκες της ομάδας, διόλου τυχαία, υπήρξε πλουραλισμός και διαφορετικοί πρωταγωνιστές. Σε μέτριες προς κακές εμφανίσεις, είναι σύνηθες φαινόμενο, 3-4 παίκτες να είναι ωσεί παρών. Αυτό πρέπει να ειπωθεί και να καταβληθεί μεγάλη προσπάθεια για να αλλάξει, μιας και ο Ολυμπιακός δεν έχει τη πολυτέλεια να στηρίζεται στους 4-5 παίκτες που θα είναι σε καλή βραδιά.

Άλλαξε το «τσιπ» με Ρεάλ, αλλά στο θρίλερ ηττήθηκε ξανά

Οι δηλώσεις του Γιώργου Μπαρτζώκα μετά την ήττα από τη Βαλένθια, «φώναζαν» ότι ο Ολυμπιακός πρέπει να μπει πιο συγκεντρωμένος, αποφασιστικός και προσηλωμένος στην άμυνα κόντρα στην Ρεάλ. Κάτι που αναμέναμε να συμβεί και, πράγματι, συνέβη, με τους ερυθρόλευκους να θέτουν από νωρίς τις βάσεις για να οδηγηθεί η αναμέτρηση στο τέμπο που εκείνοι ήθελαν. Τούτη τη φορά, η πίεση των περιφερειακών ήταν στα πρέποντα επίπεδα τόσο για να γίνει πιο δυσκολή η δημιουργία των αντίπαλων γκαρντ, όσο και για να μη δημιουργηθούν ευνοϊκές συνθήκες τροφοδότησης στη ρακέτα του «σκιάχτρου» ονόματι Ταβάρες.

Το αρχικό 12-12 της 1ης περιόδου, επήλθε και λόγω της αστοχίας των δύο αντιπάλων από τη περίμετρο (1/6 οι γηπεδούχοι, 2/8 οι φιλοξενούμενοι), με τις άμυνες, ωστόσο, να είναι εμφανώς δυναμικές ειδικά όσον αφορά τη προστασία του ζωγραφιστού. Και αν για τη Ρεάλ, έχοντας τον Ταβάρες, δεν είναι τόσο δύσκολο να προστατέψει τη ρακέτα της, δεν ισχύει το αυτό και για τον Ολυμπιακό, ο οποίος παρουσιάστηκε διαβασμένος εξαιρετικά, ειδικά έως το 30ο λεπτό, για να μη πληγεί πολύ από τον σέντερ των Μαδριλένων.

Με το ξεκίνημα της 2ης περιοδου, ο Βασίλης Σπανούλης έδωσε καλύτερο ρυθμό στην ομάδα του, εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο την απουσία του Ταβάρες από το παρκέ και «έχτισε» το πρώτο σοβαρό προβάδισμα των Πειραιωτών, για το 27-19 του 16’. Η άμυνα συνέχιζε στους ίδιους και καλύτερους ρυθμούς, η επίθεση άρχισε να ρολάρει και η εικόνα έδειχνε ότι ο Ολυμπιακός μπορεί να πάει στα αποδυτήρια με μια όχι μεγάλη αλλά σημαντική υπέρ του διαφορά. Η Ρεάλ, ωστόσο, αντέδρασε άμεσα έπειτα από τάιμ άουτ του Πάμπλο Λάσο και έτρεξε ένα σερί 9-0 για το δικό της προσπέρασμα. Το 30-31 του ημιχρόνου διαμορφώθηκε από 3 τρίποντα των Κοζέρ, Φερνάντεζ και Γιουλ, έχοντας απαντήσει με τον ίδιο τρόπο νωρίτερα ο Βεζένκοφ.

Με το ξεκίνημα του 2ου μέρους, ο Ολυμπιακός δεν απέδωσε καλά στις πρώτες επιθέσεις, η Ρεάλ είχε ρίξει μεγάλο βάρος με μεγάλη επιτυχία στον περιορισμό της δράσης του Σλούκα και ο κόουτς Μπαρτζώκας πέρασε, νωρίς στη θέση του, τον Βασίλη Σπανούλη. Ο αρχηγός είχε πιο δύσκολη αποστολή σε αυτό το διάστημα, με τα γκαρντ της Ρεάλ να είναι πιο ξεκούραστα λόγω της ανάπαυλας αλλά και τον Ταβάρες στο παρκέ.

Το τι ακολούθησε τα επόμενα λεπτά, είναι για να διδάσκεται το τι πάει να πει «άψογη δημιουργία και εκτέλεση πικ εν ρολ δράσεων». Ο Σπανούλης διάβαζε και εξέθετε κάθε αμυντική προσπάθεια της Ρεάλ. Είτε ο Ταβάρες έβγαινε για ένα σύντομο hedge out και άμεση επιστροφή στο ζωγραφιστό είτε έμενε εξ αρχής πιο πίσω, με στόχο να αποκόψει τη δημιουργία του Σπανούλη, εκείνος πέρναγε όλες τις πάσες στον Μάρτιν, πολλές φορές σα να περνάς τη κλωστή από τη μύτη της βελόνας, έβαλε τον Αμερικανό στο παιχνίδι και μαζί την ομάδα ξανά μπροστά στο σκορ. Με 4 ασίστ, ένα δίποντο κι ένα κλέψιμο, μέσα σε 5 λεπτά, ο Σπανούλης συμμετείχε σε όλες τις φάσεις που έφεραν τον Ολυμπιακό μπροστά με 48-41 και πάλι έδειξε ικανός να μπει στη 4η περίοδο με μια σημαντική, όπως εξελισσόταν το παιχνίδι, διαφορά.

Ο κόουτς Λάσο βρήκε λύσεις ξανά από τη ποιότητα και τους αυτοματισμούς των, επί χρόνια, παικτών του, με τη Ρεάλ να αντιδρά εκ νέου. Ο Ταβάρες με κάρφωμα και οι Κάρολ-Τόμκινς με 2 σερί τρίποντα, έγραψαν το 51-49 του 30ου λεπτού.

Παρά τη μικρή διαφορά, ο Ολυμπιακός ήλεγχε το παιχνίδι, ήταν αυτός που δύο φορές είχε βρει τον τρόπο να προηγηθεί με 8 και 7 πόντους στη 2η και 3η, αντίστοιχα, περίοδο και θα αναζητούσε κάτι αντίστοιχο στην τελευταία, για να πάρει το ματς. Αυτό δε συνέβη, με τη Ρεάλ να μπαίνει άψογα στο παρκέ, να «βρίσκει το χέρι της» από το τρίποντο και με συνεχόμενα σουτ των Τόμπκινς, Λαπροβίτολα και Κάρολ, έγινε εκείνε «οδηγός» του αγώνα (53-60 στο 32’).

Η αντίδραση του Ολυμπιακού, αυτή τη φορά, ήρθε, παρότι ο κόουτς Μπαρτζώκας δεν άλλαξε κατευθείαν κάτι από το εναρκτήριο της περιόδου σχήμα των Σλούκα-ΜακΚίσικ-Χάρισον-Βεζένκοφ-Μάρτιν. Ο Σλούκας διάβαζε σωστά την αντίπαλη άμυνα προσφέροντας σκορ και δημιουργία και ο ΜακΚίσικ δε φοβήθηκε στιγμή από το κακό του ξεκίνημα και άρχισε να δίνει λύσεις με συνεχόμενα τεράστιας δυσκολίας ντράηβ απέναντι σε όποιον έβρισκε, ακόμα και στον Ταβάρες + ένα τρίποντο. Εκεί είναι που η ομάδα αναζητούσε κάποια επιπλέον επιθετική λύση, είτε από τον Βεζένκοφ είτε από τον Χάρισον, αλλά αυτή δεν ήρθε ποτέ.

Στο τελευταίο δίλεπτο, με τους Παπανικολάου και Έλις να έχουν περάσει στο παρκέ, η ομάδα έβγαλε μεγάλες άμυνες, με τρομερή ένταση και ενέργεια για να κρατηθεί στο ματς. Ήταν αυτή, μάλιστα, που είχε την ευκαιρία να πάρει το ματς στο τέλος, με τον ΜακΚίσικ να κλέβει, να βγαίνει στον αιφνιδιασμό αλλά αντί να πάει σε ακόμα μία διείσδυση προτίμησε να πασάρει στον Σλούκα για ένα τρίποντο από τη γωνία που χάθηκε. Ένα σουτ που δεν ήταν υπό τέλειες προϋποθέσεις αλλά δεν ήταν κακή επιλογή μιας και ο Κωστής, έστω και με μια σχετική ανισορροπία στα πόδια, βρήκε το χρόνο για μια καλή εκτέλεση.

Στη παράταση ο Ολυμπιακός βρέθηκε ξανά, κατευθείαν, στο ρόλο του κυνηγού, έβρισκε λύσεις στην επίθεση με τον άξονα των Σλούκα-ΜακΚίσικ-Μάρτιν να παράγει σκορ (πικ εν ρολ Σλούκα-Μάρτιν και 3/3 βολές του ΜακΚίσικ), αλλά όχι μόνο δεν κατάφερε να περιορίσει την επιθετική δράση της Ρεάλ, αλλά υπέπεσε και σε δύο μοιραία λάθη, που το στέρησαν τη νίκη.

Δύο φορές οι ερυθρόλευκοι πέρασαν μπροστά, με τον Μάρτιν να κάνει το 77-76 αλλά δέχτηκαν κατευθείαν ελεύθερο corner τρίποντο από close out επίθεση του Αμπάλδε και πάσα στον Τόμπκινς. Στη συνέχεια, ο Μάρτιν αξιοποιεί εντυπωσιακά δύο μαγικές ασίστ του Σλούκα για το 81-79, με 45” να απομένουν και τη Ρεάλ να επιτίθεται χωρίς τάιμ άουτ. Ο Παπανικολάου κολλημένος στον Κάρολ, ο ΜακΚίσικ στον Γιουλ και ο Ντεκ, που τον επιτηρούσε ο Σλούκας, σκρινάρει τον Αμερικανό για να υπάρξει κατάσταση isolation του Γιουλ απέναντι στον Σλούκα. Η στιγμιαία λάθος συνεννόηση των 2 γκαρντ του Ολυμπιακού, με τον Σλούκα να ακολουθεί τον Ντεκ μετά το σκριν και τον ΜακΚίσικ να περνάει under από αυτό, έφεραν ένα ελεύθερο σουτ που ο Γιουλ δε θα περίμενε ότι θα βρει τόσο εύκολα ούτε στα όνειρά του. Και το έβαλε.

Η τελευταία επίθεση στήθηκε με τους ΜακΚίσικ, Παπανικολάου και Βεζένκοφ ανοιχτά στη περίμετρο, αλλά η συνεργασία μεταξύ Σλούκα-Μάρτιν οδήγησε σε λάθος. Το πικ εν ρολ δε βγήκε, ο Σλούκας επιχείρησε μια give and go πάσα στον Αμερικανό ο οποίος του πάσαρε λάθος με τη Ρεάλ να μένει μπροστά και να παίρνει τη νίκη με τις εύστοχες βολές του Λαπροβίτολα.

Για τους Πειραιώτες χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία αυτή την εβδομάδα, να βελτιώσουν ακόμα περισσότερο το ρεκόρ τους και να χτίσουν πάνω στις δύο εκτός έδρας νίκες που προηγήθηκαν. Και η ευκαιρία δε χάθηκε απέναντι στη Βαλένθια όπου δεν ανταποκρίθηκαν ποτέ στις απαιτήσεις του αγώνα, αλλά απέναντι στη Ρεάλ, που πήγαν το παιχνίδι στο δικό τους ρυθμό και ηττήθηκαν τόσο οριακά.

Όλα αυτά, εδώ και πολλές ώρες ανήκουν στο παρλεθόν και η ομάδα καλείται να επιστρέψει στις νίκες τη προσεχή Τετάρτη στην Κωνσταντινούπολη απέναντι στη Φενέρ που παρουσιάζεται μεν κάκιστη εδώ και πολλά σερί παιχνίδια, αλλά προσπαθεί να ανασυνταχθεί μετά τους τελευταίους διασυρμούς, να ενισχυθεί (γύρισε ο Γκούντουριτς από το ΝΒΑ και διόλου απίθανο να ντεμπουτάρει άμεσα) και θα επιχειρήσει να αντιδράσει κόντρα στον Ολυμπιακό. Με την εικόνα των ομάδων, η αναμενόμενη αντίδραση του Ολυμπιακού μετά από αυτές τις 2 ήττες, πρέπει και μπορεί να είναι μεγαλύτερη και ικανότερη για τον επαναφέρει στο δρόμο των νικών…

ΥΓ1: Θέλω από τα βάθη της καρδιάς μου να ευχηθώ περαστικά και καλή αποκατάσταση στον Άντονι Ράντολφ που σε μια ανύποπτη στιγμή με ένα απλό πάτημα, υπέστη ρήξη αχίλλειου τένοντα. Πολύ κρίμα για τον Αμερικανό και μακάρι να πάνε όλα καλά και να επιστρέψει υγιής και δυνατός στα παρκέ.

ΥΓ2: Ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του και να κάνει τη κρίτική του, για τις αποφάσεις του προπονητή. Είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί με αυτές, ή κάποιες από αυτές, θα πρέπει να γνωρίζει και να αναγνωρίζει ότι, στον Ολυμπιακό, τις αποφάσεις τις παίρνει ο Γιώργος Μπαρτζώκας. Ένας προπονητής που η ομάδα τον πιστεύει, τον στηρίζει και του έχει δώσει τα κλειδιά της για να κάνει το καλύτερο δυνατό για αυτή. Εκείνος αποφασίζει, εκείνος παίρνει τη μεγαλύτερη ευθύνη πάνω του και, με τα καλά και τα άσχημά του, τα σωστά και τα λάθη του, να είστε σίγουροι ότι προσπαθεί για το καλύτερο με βάση ό,τι εκείνος θεωρεί καλύτερο μέσα στα ματς καθώς και στα κλεισίματα αυτών.

ΥΓ3: Είναι ηλίου φαεινότερον ότι ακόμα και για τον «Θεό της προπονητικής του μπάσκετ», αν αυτός εμφανιζόταν ουρανοκατέβατος, θα ήταν πραγματικά δύσκολο το εγχείρημα της απόλυτα ορθολογικής και δίκαιης χρησιμοποίησης του Σπανούλη σε κάθε παιχνίδι. Βάσει των όσων θα είχε αυτός ο κόουτς στο μυαλό του, της αγωνιστικής κατάστασης και παρουσίας του παίκτη, της εικόνας στο εκάστοτε παιχνίδι, των πολλών ικανοτήτων που ακόμα έχει και τη τεράστιας προσωπικότητας που είναι, θα αποτελούσε μια από τις πιο δύσκολες μπασκετικές εξισώσεις που μπορεί να συναντήσει κάποιος μπροστά του. Δεν είναι όλα τόσο προφανή λοιπόν…

ΥΓ4: Κι εγώ πιστεύω πως ο Σπανούλης έπρεπε να αγωνιστεί κάποια στιγμή στη 4η περίοδο δεδομένης της εικόνας που είχε νωρίτερα και δεδομένου του πόσο βοήθησε τον Ολυμπιακό όσο ήταν στο παρκέ. Περίμενα μια δοκιμή με 2 καθαρά γκαρντ, τον ΜακΚίσικ στο 3 και, ενδεχομένως, τον Παπ για κάποια λεπτά στο «4» αν και το σχήμα που επέλεξε ο κόουτς ανταπεξήλθε και θα μπορούσε να είχε πάρει το ματς. Όλα αυτά είναι παρελθόν. Ο Μπαρτζώκας, χωρίς να είναι υποχρεωμένος, εξήγησε στη συνέντευξη τύπου το σκεπτικό του και είτε είναι αρεστό είτε όχι, πρέπει να είναι σεβαστό και να μη «χρησιμοποιείται» όπως βολεύει τον καθένα ανάλογα με το εκάστοτε αποτέλεσμα.

ΥΓ5: Είναι τόσο μεγάλος και μοναδικός παίκτης ο Σπανούλης που όσο κι αν «τρελάθηκε» μέσα του που δεν ξαναμπήκε από το 30’ και μετά, ΞΕΡΕΙ ότι το να μην πάει στο «ΖΝΤΟ» στο τέλος, ήταν μια αντίδραση αλλά ήταν ΛΑΘΟΣ. Όπως έχει κάθε δικαίωμα να νιώθει «αδικία» για το ότι δεν ξαναμπήκε στο παρκέ. Όσο για τα πολλά που έχουν ακουστεί, γραφτεί και ειπωθεί σχετικά με αυτό, είτε από άτομα που αγαπάνε την ομάδα είτε όχι, να ξέρουν άπαντες το εξής: Τα αποδυτήρια του Ολυμπιακού και ο ίδιος ο Ολυμπιακός, δεν κινδυνεύουν ούτε στο ελάχιστο, από 2 ανθρώπους που νοιάζονται αποκλειστικά ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ. Και αυτά ξεκαθαρίστηκαν ΟΤΑΝ ΕΠΡΕΠΕ. Μπαρτζώκας+Σπανούλης με μεταξύ τους ανοιχτές και αντρίκειες κουβέντες θα κάνουν το καλύτερο για την ομάδα και δεν έχουν την υποχρέωση ούτε πρόκειται να δώσουν αναφορά σε κανέναν.

Νίκες-ήττες-χαρές-προβληματισμοί… “This is Euroleague”