Η σεζόν μας πρόλαβε και η έναρξη της Euroleague είναι πλέον γεγονός.Μετά από ένα καλοκαίρι μεγάλων ανακατατάξεων και ανασχηματισμού του μπασκετικού χάρτη στο οποίο είδαμε πραγματικά καραμπινάτες μετακινήσεις παικτών ανάμεσα σε ανταγωνίστριες ομάδες αλλά και ένα κύμα αφίξεων παικτών με αστραφτερό βιογραφικό από το Nba,η δράση ξεκινά και είναι ώρα να ξεδιαλύνουμε το τοπίο όσον αφορά τα νέα δεδομένα και τις δυνατότητες των ελληνικών ομάδων.

Για την ανάλυση γύρω από τα νέα ρόστερ και τα σύνολα που θα παρατάξουν Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός, θα έχουμε τον dim_kousou(τον οποίο μπορείτε να βρείτε να γράφει στο pickngreen) και τον 8a_nice (θα βρείτε κείμενα του στο redpointguard) στην παρέα και σας συνιστώ να δώσετε βάση σε όσα έχουν να πουν καθώς πρόκειται για 2 παιδιά με αντικειμενικό τόνο και που πιστεύω μπορούν να κρίνουν πολύ εύστοχα τη σφαιρική εικόνα όσον αφορά τα όσα θα δούμε.

Την αρχή θα κάνουμε με άρθρα για την ακτινογραφία του φετινού Ολυμπιακού και θα ακολουθήσει σύντομα στο επόμενο διάστημα η αντίστοιχη ανάλυση για τον Παναθηναϊκό αλλά και για άλλες ομάδες.

Ολυμπιακός 2019-20 : Στελέχωση και προβληματισμοί

by dim_kousou

Περίεργο καλοκαίρι για τον Ολυμπιακό και τους φίλους του. Καλοκαίρι βαρύγδουπων εξωαγωνιστικών κινήσεων με το #mexri_telous να προσφέρει ειδησεογραφικά και από μία τουλάχιστον εξέλιξη σε καθημερινό επίπεδο. Αλλά και καλοκαίρι γενναίων αποφάσεων όσον αφορά το καθαρά αγωνιστικό σκέλος με το ερυθρόλευκο front office να δείχνει το δρόμο της εξόδου σε όλους (σχεδόν) τους ξένους της περσινής σεζόν με αφορμή το limit down του 2ου γύρου, αλλά και να απαλλάσσεται, σωστά κατά την ταπεινή μου άποψη, από ένα κομμάτι του ελληνικού κορμού (sic), το οποίο έδειχνε εδώ και χρόνια εγκλωβισμένο σε ένα νωθρό status στασιμότητας και κορεσμού.

Μπορεί ο coach Μπλατ να μην ξόδεψε πακτωλό χρημάτων κατά τη διάρκεια της off season, προχώρησε όμως σε ενδιαφέρουσες μεταγραφικές κινήσεις, οι οποίες αναμένεται να μπαλώσουν ορισμένες από τις περσινές τρύπες στο ρόστερ. Ορισμένες άλλες, βέβαια, σε θεωρητικό πάντα, επίπεδο δείχνουν να είναι ακόμα εκεί με βάση το skillset που φέρνει στο τραπέζι κάθε αθλητής ξεχωριστά και σε επίπεδο Euroleague η πλειοψηφία των ομάδων μπορεί να τις εκθέσει ανεπανόρθωτα. Η συγκεκριμένη ιδέα σε συνδυασμό με κάποιες αρνητικές εικόνες που αποκομίσαμε από το Gomelsky cup, δημιουργεί από πολύ νωρίς έντονες τάσεις προβληματισμού και σκεπτικισμού στο ερυθρόλευκο στρατόπεδο. Μπορεί ο οργανισμός σε τέτοιο δύσκολο μεταβατικό στάδιο να τις απορροφήσει ; Μερικές σκέψεις και σχόλια για τη νέα ερυθρόλευκη version.

Με μια γρήγορη ματιά στη στελέχωση του backcourt ακόμη και ο πιο απλός παρατηρητής φτάνει σε δύο πολύ βασικά συμπεράσματα, ένα θετικό κι ένα αρνητικό. Αρχικά, αντιλαμβανόμαστε σημαντικό upgrade στην αθλητικότητα της περιφερειακής γραμμής. Και Πολ και Μπόλντγουιν και Τσέρι διαθέτουν δυνατά κορμιά, αλλά και μεγάλα άκρα ώστε να αποτελέσουν ισχυρή σταθερά στην πρώτη ζώνη άμυνας των Πειραιωτών. Θυμηθείτε σε πόσο μεγάλο βαθμό υπέφεραν την περασμένη σεζόν οι ερυθρόλευκοι απέναντι σε speedster guards με κάθετο παιχνίδι (βλ. Τζέιμς, Λάρκιν) με όλο το βάρος της ευθύνης περιορισμού τους να πέφτει πάνω στο Νίκολα Μιλουτίνοφ, ο οποίος ναι μεν είναι εξαιρετικός αμυντικός, αλλά δεν είναι Μπεν Γουάλας για να καταπιεί τους πάντες… Άκρως ενθαρρυντικό, λοιπόν, πως οι ερυθρόλευκοι εξοπλίζονται με βαριά πανοπλία στα guards, αν και όφειλαν να είχαν προνοήσει από την προηγούμενη κιόλας σεζόν.

Δεύτερο συμπέρασμα, το οποίο αποτελεί και την ισχυρότερη πηγή σκεπτικισμού για την έκβαση της φετινής πορείας του Ολυμπιακού αποτελεί αφενός η έλλειψη leadership και αφετέρου η απουσία ενός καθαρόαιμου slasher στη θέση 1, βγάζοντας φυσικά από την εξίσωση τον Βασίλη Σπανούλη, ο οποίος στα 37 του θα (πρέπει να) κληθεί να κάνει ένα βήμα πίσω στο rotation. Οι επιλογές των Τσέρι και Κόνιαρη για points μου φαίνονται ανεξήγητες (προφανώς, δεν είμαι άξιος να κάνω κριτική στον Ντέιβιντ Μπλατ και προφανώς ο άνθρωπος έχει κάποια πράγματα στο μυαλό του, τα οποία θα προσπαθήσει σε βάθος χρόνου να μας τα δείξει και στην πράξη, απλά εκφράζω τις απορίες μου). Και μου φαίνονται ανεξήγητες, διότι τα πρώτα στοιχεία που κοιτάει ο συγκεκριμένος στους παίκτες της περιφέρειας με τους οποίους θα στελεχώσει την ομάδα του, πολλώ δε μάλλον στους παίκτες της νευραλγικής θέσης του point guard είναι τα εξής :

  • 1.η μεγάλη γκάμα κινήσεων στο 1on1 παιχνίδι
  • 2.οι slashing abilities και γενικότερα
  • 3.ο «παίκτης Μπλατ» φέρει με μεγάλα φωτεινά γράμματα την ταμπέλα ‘AGGRESSIVE’.

Δε νομίζω ότι το πακέτο δεξιοτήτων των Τσέρι και Κόνιαρη συμπίπτει με κάποιο από τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Και το ερώτημα, το οποίο εκ προοιμίου γεννάται είναι το ποιος θα δημιουργεί τα ρήγματα, που είναι υπερ-απαραίτητα στο παιχνίδι του Μπλατ, αλλά και ποιος θα τρέχει την ερυθρόλευκη επίθεση σε δύσκολες καταστάσεις σκληρής αμυντικής πίεσης από τον αντίπαλο. Το «ακουμπώ τη μπάλα στο post του Πρίντεζη και έχω μία safe και efficient επιλογή επιθετικά ελέγχοντας παράλληλα και το αμυντικό μου transition» δεν θα μπορέσει να λειτουργήσει στον ίδιο βαθμό, όπως στο παρελθόν, με τα πρώτα δείγματα να έχουν φανεί από πέρυσι. Νομίζω, πως για άλλη μια χρονιά ο kill Bill θα κληθεί να σύρει το κάρο με αρκετά λεπτά στη θέση 1 ή έστω αρκετά λεπτά ως κύριος δημιουργός στην επίθεση του Ολυμπιακού. Όσο μπορεί στα 37 του να απορροφά επαφές και να διεμβολίζει δημιουργώντας καλύτερες προϋποθέσεις εκτέλεσης είτε για τον ίδιο είτε για τους συμπαίκτες του, η ομάδα θα παράγει αρκετά (ανατρέξτε στο περσυνό εντυπωσιακό ξεκίνημα στη διοργάνωση και αφουγκραστείτε την ανησυχία και τον εκνευρισμό της αντίπαλης άμυνας στην όψη του Σπανούλη όταν είναι καλά).

Αυτό, που είμαι σίγουρος πως είναι στο μυαλό του Μπλατ, είναι η δημιουργία από όλες τις θέσεις και σε αυτήν την κατεύθυνση πραγματοποιήθηκε η σωστή –θεωρητικά- μεταγραφή του Μιντάουγκας Κουζμίνσκας. Ο Λιθουανός combo forward αποτελεί βάλσαμο στο παιχνίδι του Μπλατ, καθώς φέρει χαρακτηριστικά και δημιουργού και εκτελεστή, γεγονός που εκτιμά δεόντως ο Αμερικανός coach και αναμένεται να δώσει μία πολυσύνθετη χροιά στο ερυθρόλευκο επιθετικό πλαίσιο. Ο Κουζμίνσκας μπορεί να λειτουργήσει ως screener σε καταστάσεις pnr με τον ίδιο να προχωρά σε pop out, έχει βέβαια και τη δυνατότητα να αναλάβει και ρόλο χειριστή σε τέτοιες καταστάσεις, επιλογή που δε νομίζω πως θα αργήσουμε να δούμε από τον coach Μπλατ. Αναμφίβολα, τα κύρια καθήκοντα του Λιθουανού και τομείς από τους οποίους θα κριθεί η παρουσία του στο λιμάνι αποτελούν το τέντωμα της αντίπαλης άμυνας κυρίως από τη θέση 4 (με τον Κουζμίσνκας στο 4 θα χρειαστεί οπωσδήποτε το μέγεθος και τα elite rebounding skills του Μιλουτίνοφ στο 5 και το motor του Παπανικολάου στο 3), καθώς και ο ρόλος του σαν close out threat. Να τονίσω, πως αν ο πρώην παίκτης του Μιλάνου διαθέτει αρκετό δηλητήριο και αρκετή αυτοπεποίθηση (ξέρουμε τις δυνατότητές του) σε close out καταστάσεις από την αδύναμη πλευρά, οι Ρούμπιτ, Πρίντεζης και Μιλουτίνοφ θα τροφοδοτούνται στο post με πολύ ευνοϊκές προϋποθέσεις.

Μιλώντας για Πρίντεζη και Μιλουτίνοφ…και λαμβάνοντας ως δεδομένο την έλλειψη συγκεκριμένων χαρακτηριστικών, τα οποία αναφέραμε παραπάνω, στη θέση 1, αλλά και τις ενδεχόμενες σκέψεις του Ντέιβιντ Μπλατ για δημιουργία από όλες τις θέσεις, νομίζω πως στο τεχνικό team των Πειραιωτών θα πρέπει να εκτιμήσουν περισσότερο και να δείξουν περισσότερη εμπιστοσύνη στην τεχνική πάσας και το court vision των δύο συγκεκριμένων αθλητών ειδικά από το high post. Το short roll, η τροφοδότηση στο high post και από κει και πέρα η μετατροπή σε εν δυνάμει playmaker με την αντίπαλη άμυνα σε ανισορροπία και για λίγα δευτερόλεπτα με αριθμητικό μειονέκτημα αποτελεί πλαίσιο εντός του οποίου Πρίντεζης (ειδικά αυτός λόγω και της απειλής με το πεταχτάρι) και Μιλουτίνοφ μπορούν να συνεισφέρουν σε μεγάλο βαθμό. Είδαμε μερικές τέτοιου είδους καταστάσεις στην preseason, που εικάζω πως πρέπει να επαναλαμβάνονται σε μεγαλύτερη συχνότητα σε βάθος σεζόν.

Λίγα λόγια και για τη νέα αμερικάνικη τριάδα στην περιφέρεια, που αποκτήθηκε θεωρητικά από τον Ντέιβιντ Μπλατ με σκοπό να αποτελέσει –πλαισιωμένη φυσικά από το veteran leadership του VSpan- το βαρύ σασί της επιθετικής παραγωγικής διαδικασίας για τον Ολυμπιακό. Αρχικά, ο Κέβιν Πάντερ δείχνει αυτή την περίοδο η Νο1 σταθερά για τους ερυθρόλευκους και σε συνδυασμό με τη value for money απόκτησή του, ο Ντέιβιντ Μπλατ μάλλον τρίβει τα χέρια του. Όσον αφορά τη χρησιμοποίησή του εντός παρκέ το σκεπτικό του Αμερικανού coach μοιάζει αρκετά, κατά τη γνώμη μου, με αυτό του Αργύρη Πεδουλάκη όσον αφορά την αξιοποίηση του Τζίμερ Φριντέτ (προσοχή, δεν τους συγκρίνω σαν αθλητές).

Και οι δύο προπονητές θέλουν να εμπλέξουν τους παίκτες τους σε όσο το δυνατόν περισσότερες off ball δράσεις για catch n shoot εκτελέσεις και το ιδανικό στο μυαλό τους νομίζω θα ήταν να παράγουν αρκετά με ελάχιστη έως καθόλου ντρίμπλα. Αργά ή γρήγορα όμως, θα πάρουν και οι δύο τη μπάλα και θα δράσουν με αυτή στα χέρια τους, γιατί αφενός αυτή είναι η φύση του pure scorer και αφετέρου ποτέ στην καριέρα τους δεν υπήρξαν executive off ball shooters (βλ. Κάρολ). Το ερώτημα με τον Πάντερ είναι αν θα μπορέσει να μείνει σταθερά όλη τη σεζόν συνδεδεμένος με το καλάθι ώστε με το μεγάλο range του να προσδώσει λίγες δόσεις απρόβλεπτου και τρέλας στην ερυθρόλευκη επίθεση, αλλά και αν μπορέσει να διαβάζει τα double teams και τις παγίδες των αντιπάλων, που θα κληθεί μερικές φορές να αντιμετωπίσει σε αυτό το επίπεδο. Κρατάω μερικές επιφυλάξεις για το 2ο σκέλος, καθώς δεν πρόκειται για πρόθυμο πασέρ.

Όσον αφορά τον Μπράντον Πολ η θητεία του Αμερικανού wing στην ομάδα του Γκρεγκ Πόποβιτς για έναν ολόκληρο χρόνο τα λέει όλα αναφορικά με την ποιότητά του. Το πρόγραμμα των Σπερς δεν απορροφά τυχαίους παίκτες. Αναμένεται να καλύψει και το 2 και το 3 (δεν έχει το απαραίτητο ύψος, έχει όμως το wingspan και το δυνατό κορμό για να το καλύψει). Ο Πολ θα λάβει καθαρά εκτελεστικό ρόλο στην επίθεση του Ολυμπιακού, καθώς έχει την τάση στο λάθος με τη μπάλα στα χέρια πόσο μάλλον στην Ευρώπη των μικρών χώρων και των physical αμυνών.

Πολύ κουβέντα τις τελευταίες μέρες σχετικά με τον Μπόλντγουιν και το αν ο Μπλατ διατηρεί αμφιβολίες για την ομαλή ένταξή του. Αρχικά, οφείλω να ομολογήσω πως δεν έχω αρκετές εικόνες ώστε να μπορώ να κρίνω τον παίχτη εξ ολοκλήρου, αλλά και να σκεφτώ ενδεχόμενους τρόπους αξιοποίησής του από τον προπονητή. Μερικά βίντεο μικρής διάρκειας στο YouTube και ένα παιχνίδι απέναντι στην ΤΣΣΚΑ δεν αρκούν για να ανακαλύψουμε το περιεχόμενο της συσκευασίας παρά μόνο να δούμε επιφανειακά κάποια στοιχεία. Βέβαια, προκύπτουν και ορισμένα θεμελιώδη συμπεράσματα τα οποία δεν αμφισβητούνται. Το ότι π.χ. ο Μπόλντγουιν δε μπορεί τη στιγμή που μιλάμε να συνεισφέρει από τη θέση 1 τρέχοντας την επίθεση και δίνοντας κατεύθυνση στην ομάδα του. Σαν πρώτο σχόλιο, νομίζω πως ο Γουέιντ Μπόλντγουιν θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μία αξιόπιστη δευτερεύουσα πηγή δημιουργίας δίπλα φυσικά στον βασικό χειριστή. Το παιχνίδι του με τη μπάλα στα χέρια φαίνεται υπερβολικά άγουρο σε πρώτη φάση για να ανέβει στη θέση του point guard ειδικά σε τόσο υψηλό επίπεδο.

Τέλος, όσον αφορά τη frontline αμφιταλαντεύομαι σχετικά με την επιλογή Ρούμπιτ. Ο Ολυμπιακός μετά τους ΜακΛιν και ΛεΝτέι συνεχίζει για 3η συνεχόμενη χρονιά με αυτόφωτο tweener για τη θέση του back up 5. Άλλος ένας αθλητής που δίνει τη δυνατότητα στον coach Μπλατ να παρατάξει Big ή Small lineups (σημαντικό πλεονέκτημα να μπορείς να πειραματίζεσαι με τα μεγέθη των 5αδων σου). Ναι το εξαιρετικό του footwork και τα πολύ ωραία τελειώματά του στο post, η δυνατότητα απειλής από μέση απόσταση και γενικότερα τα instant scoring χαρακτηριστικά του θα αποτελέσουν σωσίβια λέμβο σε βραδιές που το σύνολο δεν θα μπορεί να παράγει μέσα από σύστημα, εντός πλάνου. Τι γίνεται όμως με την pnr άμυνα, όπου χωρίς τον εξαιρετικό αμυντικό Μιλουτίνοφ στο παρκέ ο Ολυμπιακός θα έχει θέματα ; Η έλλειψη ενός blue collar ψηλού με γρήγορα πόδια και ικανό στην άμυνα ψηλά είναι δεδομένη. Περιμένουμε να δούμε με ενδιαφέρον αν η περιφερειακή πανοπλία, που αναφέραμε πιο πάνω, μπορεί να καλύψει τη συγκεκριμένη τρύπα.

Στροφή στο νέο,ρεαλισμός και υπομονή

by 8a_nice

Pass first pg, slasher,scoring guard, swingman, sharp shooter, athletic forward,stretch 4,7 footer, paint protector. Παρότι μισώ τις ξένες ορολογίες για τα πάντα γύρω απ’ το μπάσκετ, κάποιες φορές πρέπει να προσαρμόζεσαι. Η παραπάνω δεκάδα ρόλων σε μια ομάδα είναι πάνω κάτω η εικόνα που έχει ο μέσος φίλαθλος για το σωστό recruiting και κάπως έτσι κρίνει τις επιλογές του coach. Είναι όμως αυτή η συνταγή της επιτυχίας; Εν μέρει ναι, μέχρι να βρεθεί η επόμενη. Αρκεί να σκεφτεί κανείς πόσοι από αυτούς τους ρόλους υπήρχαν πριν δέκα χρόνια και πόσοι θα υπάρχουν στα χρόνια που έπονται. Μιλάμε για μια διαδικασία εξέλιξης στην οποία οι προπονητές προσαρμόζονται στα χαρακτηριστικά παιχτών που υπάρχουν εκεί έξω και τους βοηθούν να πάρουν τα αποτελέσματα που θέλουν, αλλά κι οι παίχτες προσαρμόζονται στις τάσεις που ορίζει το άθλημα ώστε να μην πάψουν να αποτελούν μέρος του.( https://www.wired.com/2012/04/analytics-basketball/ )

Ξεκινώντας την ανάλυση των πεπραγμένων της ομάδας του Blatt γι’ αυτό το καλοκαίρι και προσπαθώντας περισσότερο να εξηγήσουμε τις επιλογές, πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπ’ οψιν δύο δεδομένα, το budget της ομάδας και το περιβάλλον αυτής. Δεδομένου του πρώτου, οι επιλογές έπρεπε να περιοριστούν είτε σε παίκτες από το κατώτερο επίπεδο με δίψα για τo επόμενο βήμα ή σε παίχτες έμπειρους απο την λίγκα και τις ανάγκες της.

Στην πρώτη περίπτωση είδαμε πέρσι τα παραδείγματα των Goss και Leday που στην ουσία αποβλήθηκαν από το πολύ απαιτητικό περιβάλλον για άμεσα αποτελέσματα.Στη δεύτερη περίπτωση πρέπει να προσαρμοστεί σε μία κατάσταση στην οποία ψωνίζει έχοντας σειρά προτεραιότητας προσαρμοσμένη στα μπάτζετ των ομάδων της Ευρωλίγκας.

Σίγουρα στην περίπτωση του Goss η ομάδα δεν είχε επιλογή λόγω του όρου στο συμβόλαιο του παρ’όλα αυτά θεωρώ ότι οι άνθρωποι των Jazz,όπως κάθε τέτοιο πρόγραμμα που παρακολουθεί τους draftees του,αν είχαν δει εξέλιξη και πιθανότητα περαιτέρω βελτίωσης στον απόφοιτο του Gonzaga σε αυτό το περιβάλλον ίσως να μην έκαναν κίνηση για αυτόν από φέτος.Εξάλλου από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα,δε νομίζω να στεναχωρήθηκε και πολύς κόσμος με την φυγή Goss και το buyout που έλαβε η ομάδα.

Από την άλλη πλευρά o Leday πηγαίνοντας στη Ζαλγκίρις καλείται σε ένα πολύ λιγότερο τοξικό περιβάλλον να βελτιώσει την αντίληψη του σε διάφορες καταστάσεις και την τακτική του συνέπεια και συμπεριφορά αμυντικά. Ο Ολυμπιακός έχασε την ευκαιρία να κερδίσει αυτά τα δύο παιδιά σε μία ούτως άλλως αποτυχημένη χρονιά και να βάλει καλύτερα τις βάσεις για την φετινή.

Πάμε λίγο στα επιμέρους ώστε να κατανοήσουμε τις επιλογές περισσότερο.Στην frontline αλλά και γενικότερα στην ομάδα ξεχωρίζει η περίπτωση του Μιλουτίνοφ,οπότε μεγάλο μέρος του πλάνου του προπονητή του Ολυμπιακού είναι η όσο το δυνατόν καλύτερη αξιοποίηση του.Σε συνδυασμό και με την περίπτωση Πρίντεζη που εκτός των άλλων αποτελεί και τον πιο ακριβοπληρωμένο παίκτη του Όσφπ.Και οι 2 παίκτες έχουν ως δυνατό στοιχείο τους την δραστηριότητα στο post οπότε αναζητούνταν δύο παίκτες που να ανοίγουν το γήπεδο γι’αυτούς.

Στο παραπάνω γράφημα(http://www.overbasket.com/index.php) μπορείτε να συγκρίνετε το πεδίο δράσης των Πρίντεζη και Ρούμπιτ και πώς αυτό μεταφράζεται στο αγωνιστικό πλαίσιο που αφορά τους χώρους στην επίθεση της ομάδας.Με το πέρασμα των χρόνων οι χώροι δράσης του Πρίντεζη θυμίζουν περισσότερο 5άρι παρά 4άρι(credits to Navaho) οπότε ένα παίκτης που μπορεί να αμυνθεί ως 5 και να έχει την ευχέρεια του σουτ από τα 5 μέτρα και πίσω έμοιαζε ως ιδανικός.Χαρακτηριστικές περιπτώσεις θα ήταν ο Davies,ο Mickey και ο Hunter,όμως εκ των πραγμάτων απλησίαστοι για τα οικονομικά δεδομένα της ομάδας.Ο Ρούμπιτ που μοιάζει με μια πιο έμπειρη εκδοχή του Λεντέι,μπορεί να κρατήσει καλύτερα αμυντικά τη θέση 5 και να κινείται επιθετικά και στο 4 τηρώντας αυτό το στάνταρ.

Στην ίδια κατεύθυνση η περίπτωση Κουζμίνσκας που μπορεί να ανοίξει το γήπεδο για τον Μιλουτίνοφ τόσο ως δημιουργό όσο και ως finisher κοντά στο καλάθι.Ο Λιθουανός έρχεται να καλύψει τη θέση 4 περισσότερο αλλά και να βοηθήσει στο 3,κάτι που ελάχιστα κατάφερε πέρσι ο Τίμα. Ο Πολ μοιάζει επίσης με την περίπτωση του Τουπάν όντας καλύτερος χειριστής που μπορεί να ανέβει και στο 2.Τέλος,η περίπτωση του Baldwin αποτελεί ερωτηματικό αλλά βάσει scouting report μοιάζει με παίκτη με χειρότερο playmaking από τον Γκος αλλά πιο επιθετικό τόσο στην άμυνα στη μπάλα όσο και κοντά στο καλάθι.

Χτίζοντας λοιπόν ο κόουτς την ομάδα γύρω απ’τον καλύτερο παίκτη του,τον Μίλου,έναν ψηλό που εξαρτάται ελάχιστα από το πικ εν ρολ,όρισε και την κατεύθυνση της περιφέρειας και των χειριστών που αποκτήθηκαν με σκοπό να δημιουργήσουν περισσότερο για τον εαυτό τους παρά για τους συμπαίκτες τους.Εδώ προκύπτει και το βασικό ίσως ερωτηματικό στην όλη προσπάθεια.Ξεκάθαρα λείπει αυτό που στην αρχή ονομάσαμε pass first pg,όμως στη συγκεκριμένη γραμμή που χαράζει το μπάσκετ που θέλει να παίξει η ομάδα,αυτό που λείπει είναι ένας επιπλέον χειριστής που να βάζει πίεση στην αντίπαλη άμυνα μετά το αρχικό σκριν.Αποτέλεσμα αυτής της έλλειψης είναι να ζητηθούν απ’τον Baldwin και δευτερευόντως από τον Paul πράγματα που δε μπορούν να κάνουν με συνέπεια.Αυτή τη στιγμή Πάντερ και σε μικρότερο βαθμό ο Σπανούλης είναι τα μόνα γκαρντ που πραγματικά μπορούν να απειλήσουν μετά από σκριν ή με μια φάση για τον εαυτό τους.

Aποτελεί μία από τις απορίες μας,αν θα δοκιμάσει ο Μπλατ να του δώσει ένα ρόλο playmaker ρακέτας και στο πεδίο του high post, βγάζοντας τον απο τις θέσεις κοντά στο καλάθι κερδίζοντας απ’την ικανότητα του να δει τα κοψίματα των γκαρντ του Όσφπ που αυτή τη στιγμή μοιάζουν πιο ικανοί ως cutters παρά ως χειριστές, χάνοντας όμως μέρος απ’τη δυναμική που έχει λαμβάνοντας την μπάλα στους σύνηθεις χώρους δράσης του μέσα στο ζωγραφιστό.

Εκτός του αγωνιστικού η ομάδα του ΟΣΦΠ έχει μπει και σε μία εξωαγωνιστική διαδικασία με το μέχρι τέλους που μένει να φανεί πού θα καταλήξει.Το αισιόδοξο σενάριο είναι να δοθεί αγωνιστικός χρόνος σε παιδιά που δύσκολα θα έβρισκαν σε ένα αρκετά ανταγωνιστικό κιόλας πρωτάθλημα.Το πιο ρεαλιστικό μοιάζει να είναι η αναπροσαρμογή του όλου πλάνου για ένα club που είναι μαθημένο στην τριβή με τους τίτλους ασχέτως επιτυχιών ή μη και καλώς ή κακώς η διεκδίκηση τίτλων σε επίπεδο Ευρωλίγκας με το παρόν μπάτζετ είναι μάλλον κάτι ουτοπικό.

Βottom line,ο Όσφπ εδώ και δύο χρόνια προσπαθεί να πάει πιο κοντά στην τάση που οδηγείται το άθλημα.Η αλλαγή αυτή σε σχέση με τον παρελθοντικό τρόπο που έφερνε επιτυχίες είναι αρκετά απότομη και δυστυχώς το απαιτητικό για άμεσα αποτελέσματα περιβάλλον συν την ουσιαστικά χαμένη σε κάθε επίπεδο περσινή χρονιά δε βοηθάνε.Προσωπικά μου αρέσει αρκετά η κατεύθυνση και το πλάνο που θέλει να βάλει την ομάδα ο Μπλατ, ελέγχεται όμως για τη συνέπεια που μπορεί να έχει κυρίως λόγω των ιδιαιτεροτήτων της κατάστασης του coach και της πιθανότατα τελευταίας χρονιάς του καλύτερου παίκτη της ομάδας .

Olympiacos 2019-2020 : Πρώτη ανάγνωση