Οι πράσινοι μπήκαν στη νέα σεζόν με αρκετά γνώριμη φυσιογνωμία αλλά και μια αρκετά διαφορετική συνταγή σε σχέση με τις επιλογές των αθλητών που οδηγήθηκαν.Η πίεση είναι εξ’αρχής μεγάλη και η μέχρι τώρα εικόνα της ομάδας έχει διχάσει αρκετά.Ποια είναι η ταυτότητα της ομάδας και ποιες οι πραγματικές της δυνατότητες?

Για την ανάλυση αυτή λοιπόν θα διαβάσετε και πάλι τον Δημήτρη(του οποίου ο πολύ βασικός πυρήνας του κειμένου βρίσκεται και στο pickngreen και τον ευχαριστούμε που το μοιράζεται και εδώ-δείτε αναλυτικά->εδώ) και την αφεντιά μου.

Unleash your weapons

by dim_kousou

Σκεπτόμενο μπάσκετ. Κραυγαλέο valuing possessions basketball με δογματική στόχευση στο σετ παιχνίδι και εκτέλεση μετά τα 20 δευτερόλεπτα; Αν ναι, τότε οι παρακάτω γραμμές δεν έχουν καμία απολύτως σημασία και η φετινή version του Παναθηναϊκού είναι καταδικασμένη σε αποτυχία επικών διαστάσεων.

Ή μήπως πρόκειται για το μπάσκετ, το οποίο ταιριάζει με τα δυνατά στοιχεία των παικτών-υλικών που διαθέτεις προσπαθώντας να τους οδηγήσεις σε ένα πιο οικείο και ασφαλέστερο πλαίσιο παιχνιδιού; Αν ναι, τότε οι πράσινοι έχουν αρκετούς λόγους ώστε να ατενίζουν το μέλλον με αρκετή μεν συγκρατημένη δε αισιοδοξία.

 Η off season κύλησε με απαράμιλλο ενθουσιασμό στις τάξεις των φιλάθλων του τριφυλλιού, λόγω της πολύ καλής επένδυσης από πλευρά διοίκησης όσον αφορά το ρόστερ (αποκορύφωμα οι δύο πρώην NBAers Τζίμερ Φριντέτ και Γουέσλι Τζόνσον), με τον coach Πεδουλάκη στην 3η του απόπειρα στην πράσινη ηλεκτρική καρέκλα, να μπαλώνει αρκετές από τις περσινές τρύπες, χωρίς όμως να παραλείπει την προσθήκη ορισμένων αγνώστων Χ στην εξίσωση, όσον αφορά το πακέτο δεξιοτήτων του συνόλου, οι οποίοι μας αφήνουν με μία έντονη απορία σχετικά με τη γεύση του τελικού μείγματος. Κάποιες σημειώσεις σχετικά με τη στελέχωση, τα χαρακτηριστικά του ρόστερ και πώς αυτά δείχνουν να μεταφράζονται ως ενιαίο σύνολο πάνω στο παρκέ.

Rim protection και αμυντική πανοπλία

Kάτι που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση, είναι η απουσία rim protecting χαρακτηριστικών στην πράσινη frontline. Ο Γιώργος Παπαγιάννης έχει θεωρητικά το φυσικό πακέτο ώστε να επιβληθεί στο ζωγραφιστό και να λειτουργήσει σαν σκιάχτρο στα πρότυπα Ταβάρες και αποτελεί αναμφίβολα ένα τεράστιο προσωπικό στοίχημα του coach Πεδουλάκη, όμως με τέτοια επίπεδα απόδοσης όπως σε μερικά από τα φετινά δείγματα,ο Έλληνας center δε μπορεί σε καμία περίπτωση να αποτελέσει πυλώνα στο πράσινο αμυντικό οικοδόμημα. Επιβάλλεται να σκληρύνει πνευματικά, αλλά και να βελτιώσει περισσότερο το αθλητικό του επίπεδο.

Από την άλλη, γνωρίζαμε ήδη ότι ο Γουάιλι αποτελεί ένα undersized 5, pnr ψηλός που μπορεί να βάλει και τη μπάλα στο παρκέ (το συγκεκριμένο επιθετικό πακέτο δεξιοτήτων έλλειψε αρκετά πέρσι π.χ. με την κατακόρυφη πτώση απόδοσης του Γκιστ), χωρίς ωστόσο να διαθέτει ανεπτυγμένα αμυντικά ένστικτα, που θα τον οδηγήσουν σε stops ψηλά (καλό εργαλείο για την άμυνα αλλαγών, που εφαρμόζει ο Πεδουλάκης, σε μία αμυντική death lineup με παίκτες που μπορούν να μαρκάρουν 3+ θέσεις, π.χ. Καλάθης, Μπράουν, Παπαπέτρου, Τζόνσον, Γουάιλι). Πολύ φοβάμαι πως αν η απόδοση του Γιώργου Παπαγιάννη συνεχίσει να κυμαίνεται σε τόσο χαμηλά επίπεδα, οι πράσινοι θα ψάχνουν για 5αρι για ακόμη μια χρονιά μεσούσης της περιόδου. Και μιλώντας για το πράσινο αμυντικό οικοδόμημα, καταλυτικό ρόλο αναμένεται να επιτελέσει η παρουσία του Τζόνσον…

Ο πολύπειρος Αμερικανός forward αποκτήθηκε ως αντιστάθμισμα στην περιφερειακή έλλειψη μεγέθους, αθλητικότητας και αμυντικού φίλτρου που φέρνουν εκ προοιμίου με την παρουσία τους οι Ράις και Φριντέτ. Δίχως αμφιβολία, ο Τζόνσον αναμένεται να προσφέρει και στις δύο ζώνες άμυνας, η κάλυψη όμως του αντίπαλου pnr από τη weak side κρίνεται με τα σημερινά δεδομένα ως το Νο1 καθήκον του. Ο Αργύρης Πεδουλάκης θα προσπαθήσει στο βάθος της σεζόν να αφήσει εκτός πλάνων την παθητική pnr άμυνα, που είδαμε πχ στο τουρνουά Παύλος Γιαννακόπουλος και ο Τζόνσον διαθέτει το φυσικό πακέτο να προσθέσει μία extra αφορμή προβληματισμού για τον εκάστοτε αντίπαλο περιφερειακό που θα επιχειρήσει να διεισδύσει ή για τον εκάστοτε αντίπαλο ψηλό που θα επιχειρήσει να τελειώσει μετά το dive. Μόλις οι παίκτες αποκτήσουν περισσότερη χημεία και τα αμυντικά rotations εκτελούνται αυτόματα, τότε η αμυντική συνεισφορά του Τζόνσον θα ισοδυναμεί με ατόφιο χρυσάφι.

Instant scoring, αλλά όχι slashing abilities

Ο Τζίμερ Φριντέτ φαίνεται πως έχει την προοπτική να σκορπίσει τρόμο στα ευρωπαϊκά παρκέ και να προκαλέσει ισχυρά ερεθίσματα στην αντίπαλη άμυνα, απλά και μόνο παίρνοντας τη μπάλα στην κατοχή του, . Παρολ’ αυτά δεν είναι ο καθαρόαιμος κάθετος παίχτης (βλ. Τζέιμς, Λάρκιν, Σπανούλης κ.α.) και το συγκεκριμένο στοιχείο με μια πρώτη ματιά φαίνεται πως λείπει από τη φαρέτρα του Αργύρη Πεδουλάκη. Όσο καλούς facilitator guards και να διαθέτεις, ο παίκτης που θα διεμβολίσει και θα φέρει το στοιχείο του απρόβλεπτου στο παιχνίδι μίας ομάδας κρίνεται συνήθως απαραίτητος.

Ο Ταϊρίς Ράις, επιπλέον, δε μπορεί να λογίζεται ως τέτοιος παίκτης. Ο Αμερικανός βραχύσωμος guard αποτελεί αμιγώς ατομικά μεγάλο upgrade σε σύγκριση με τον Λεκαβίτσιους, πρακτικά όμως και με βάση το skillset του θα έρθει να αντικαταστήσει τον Κιθ Λάνγκφορντ έχοντας τη δυνατότητα να ξεκολλήσει την επίθεση του Παναθηναϊκού σε δύσκολες στιγμές εκτελώντας ακόμη και εκτός συστήματος και από οποιοδήποτε σημείο του γηπέδου. Εξαιρετικός στο ανοιχτό γήπεδο και στην εκτέλεση εντός 10 δευτερολέπτων πριν ακόμα η αντίπαλη άμυνα οργανωθεί, στο παιχνίδι δηλαδή που θα θέλει να παίξει ο Παναθηναϊκός, γεγονός που με κάνει να αισιοδοξώ για την ομαλή του απορρόφηση από το σύνολο.

Σε τόσο πρώιμο στάδιο στη σεζόν είναι λογικό η επιθετική παραγωγική διαδικασία του τριφυλλιού να δείχνει και να είναι όντως αρκετά limited. Θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε στο μέλλον, πώς ο τεχνικός των πρασίνων θα κοιτάξει να μακιγιάρει τη συγκεκριμένη έλλειψη slashing ικανοτήτων, όταν συναντήσει σκληρές physical άμυνες, όπως αυτή της Μακάμπι (ήδη είδαμε αρκετή weave offense π.χ.).

Πλάγιοι σουτέρ
ATHENS, GREECE – SEPTEMBER 26: Ioannis Papapetrou, #10; Wesley Johnson, #24 and Rion Brown, #25 poses during the Panathinaikos Opap Athens 2019/2020 Turkish Airlines EuroLeague Media Day at Olympic Sports Center Athens on September 26, 2019 in Athens, Greece. (Photo by Panagiotis Moschandreou/Euroleague Basketball via Getty Images)

Ένα σύνολο το οποίο διαθέτει τον Νικ Καλάθη, τον κορυφαίο distributor pg της Γηραιάς ηπείρου, ως απόλυτο κουμανταδόρο οφείλει να του παρέχει καλούς rebounders, προκειμένου να ξετυλιχτεί σε μεγάλη συχνότητα το κουβάρι του ανοιχτού γηπέδου, καλούς screeners/divers και φυσικά 3&D αθλητές στα φτερά, οι οποίοι με την παρουσία τους και την ενδεχόμενη απειλή τριπόντου θα του ανοίγουν τους διαδρόμους. Εκ των ων ουκ άνευ. Ο Ρικ Πιτίνο κατά το σύντομο περσυνό πέρασμά του από τη χώρα μας επαναλάμβανε συνεχώς, πως ο Παναθηναϊκός ήταν από τις χειρότερες shooting teams της διοργάνωσης. Ο Περιστεριώτης τεχνικός έλαβε υπ’ όψιν του τη συγκεκριμένη αδυναμία και φρόντισε να εξασφαλίσει στο alpha dog του ευνοϊκότερες προϋποθέσεις στο μισό γήπεδο με τις προσθήκες των Μπράουν, Τζόνσον και Μπέντιλ .

Πρόκειται για 3 καλούς catch n shoot αθλητές η παρουσία των οποίων στις γωνίες και στα φτερά θα stretchάρει τις αντίπαλες άμυνες. Δεν πρόκειται για snipers επιπέδου Λοτζέσκι (αν και ο Μπράουν απ’ τα corners είναι «άχαστος» εξ’ ου και τα πολλά hammer actions του Μάκη Γιατρά που κατέληγαν σε εκτέλεση του Αμερικανού g/f) , όμως και οι 3 έχουν τη δυνατότητα να εκτελέσουν είτε από μακριά είτε από μέση απόσταση τρέχοντας close out επίθεση και υπό οποιοδήποτε καθεστώς πίεσης. Πιστεύω πως ο Μπράουν θα εξελιχθεί σε έναν από τους αγαπημένους παίκτες του Αργύρη Πεδουλάκη, καθώς, πέρα από τη δεδομένη ικανότητα στο σουτ, διαθέτει blue collar χαρακτηριστικά, τα οποία σε EL level σήμερα εκτιμώνται ιδιαίτερα. Παίκτης ομάδας, που θα βάλει χέρια και σώμα στη φωτιά σε συνθήκες σκληρού ανταγωνισμού.

Στο πρόσωπο, εν συνεχεία, του ‘Big Ben Bentil’ ο προπονητής των πρασίνων ίσως βλέπει τον νέο Σίνγκλετον. Σίγουρα τη στιγμή που μιλάμε οι δύο παίχτες δεν έχουν καμία σχέση ποιοτικά, όμως ο Πεδουλάκης θα ήθελε να εξερευνήσει την προοπτική του Μπεν Μπέντιλ και να ανακαλύψει αν διαθέτει τα εχέγγυα να ανταποκριθεί σε αυτό το επίπεδο. Θεωρητικά είναι ο ψηλός σουτέρ, που κοιτάζει να έχει στις ομάδες του. Ο ίδιος έχει δηλώσει πως έλειψε πέρσι στη σειρά με τη Ρεάλ ένας αθλητικός σουτέρ από τη θέση 5, ο οποίος θα τραβούσε έξω από το ζωγραφιστό τον δεινόσαυρο, Ταβάρες, ανοίγοντας αυτόματα διαδρόμους προς το καλάθι, φωτογραφίζοντας ουσιαστικά έναν αθλητή τύπου Σίνγκλετον. Τι ήταν ουσιαστικά ο Κρις Σίνγκλετον στο επιθετικό πλαίσιο που δημιούργησε ο Τσάβι Πασκουάλ ; Ένα υπερμέγεθες catch n shoot 2άρι, αφού το παιχνίδι του εντός ζωγραφιστού ήταν ανύπαρκτο, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων (φυσικά η αμυντική συνεισφορά του ήταν κάτι παραπάνω από εξαιρετική, απλά τώρα μιλάμε για επίθεση). Αν ο Μπέντιλ καταφέρει να ανταποκριθεί στον ρόλο του tweener stretch-4 ή από τη θέση 5 θα αποτελέσει λίρα 100, αφού σε αντίθεση με τον Σίνγκλετον έχει τα φυσικά προσόντα και τον aggressive χαρακτήρα να απορροφήσει επαφές στο ζωγραφιστό και στις δύο άκρες του παρκέ.

Ο επιθετικά ολοκληρωμένος guard που του έλειπε

Έχω εκφράσει την άποψη, πως για να διεκδικήσει με αξιώσεις ο Παναθηναϊκός ένα F4 επιβαλλόταν η απόκτηση ενός επιθετικά πλήρη guard δίπλα στον Καλάθη. Ενός guard, που δεν θα υστερούσε σε κάποιον επιθετικό τομέα στρέφοντας ένα μεγάλο μέρος της προσοχής της αντίπαλης άμυνας πάνω του και απορροφώντας παράλληλα πολλή πίεση από τις πλάτες του Νικ. Ο Τζίμερ Φριντέτ πληροί όλες αυτές τις προϋποθέσεις. Αρχικά, να διευκρινίσω, ότι πρόκειται για καθαρό σκόρερ, όχι απλά σουτέρ. Ναι το σουτ από μακριά είναι η βιτρίνα του, όμως πρόκειται για τον παίκτη που θα ματώσει το διχτάκι όπως θέλει και απ’ όπου θέλει. 
Σε θεωρητικό επίπεδο τα πρώτα δείγματα του απόφοιτου του BYU στα ευρωπαϊκά παρκέ με την πράσινη φανέλα κρίνονται θετικά και εκπέμπουν μία έντονη αύρα αισιοδοξίας και προσμονής για το τι ακόμη μας περιμένει με δαύτον.

Όλα τα λεφτά για τον Παναθηναϊκό οι δύο παρακάτω εικόνες που αποκόμισα τις τελευταίες ημέρες είτε από την παρουσία του εντός τεσσάρων γραμμών είτε μέσω δηλώσεών του. Πρώτον, δείχνει να αντιλαμβάνεται και να έχει αποδεχθεί τον ρόλο του 2nd wheeler. Ξέρει πως είναι ο Ρόμπιν και όχι ο Μπάτμαν. Ξέρει πως το πρώτο όνομα στην ομάδα είναι ο Καλάθης. Ξέρει πως ο ίδιος πρέπει να προσαρμόσει το παιχνίδι του σε αυτό του Καλάθη και όχι το αντίθετο. Ξέρει πως ο Παναθηναϊκός είναι ομάδα του Καλάθη και θα παίξει «μπάσκετ Καλάθη». Δεύτερον, έχει τη δυνατότητα να παράγει και off ball με μεγάλη συχνότητα. Έχουμε ξαναπεί πως το παιχνίδι του Καλάθη μακριά από τη μπάλα είναι δυστυχώς υποανάπτυκτο και πως για να αποτελεί θετικό παράγοντα για την ομάδα του πρέπει και θέλει να έχει τη μπάλα στην κατοχή του. Ο Φριντέτ, λοιπόν, και το παιχνίδι του γύρω από τα σκριν φαίνεται πως μπορεί να κουμπώσει εξαιρετικά δίπλα στον ball dominant Καλάθη, τουλάχιστον όπως φάνηκε σε μερικά σημεία των δύο φιλικών αγώνων. Ας μην έχουμε αυταπάτες, βέβαια, ο Φριντέτ ούτε Ρέι Άλεν είναι ούτε Ρίτσαρντ Χάμιλτον και ούτε πρόκειται να γίνει ποτέ όσον αφορά το παιχνίδι πίσω απ’ τα σκριν. Πολλές φορές θα χρειαστεί τη μπάλα για να απειλήσει και να δημιουργήσει σύγχυση στην αντίπαλη άμυνα, αυτή είναι εξάλλου και η φύση του εκάστοτε pure scorer.Το ανοιχτό γήπεδο θα είναι εντός της comfort zone του και όλοι τον περιμένουμε να θερίσει φέτος στο πλάι του Νικ στο transition (αναμένονται πολλά εκτελεσμένα τρίποντα στον αιφνιδιασμό).

Ακόμη ένα γαλόνι για τον Τζίμερ είναι και αυτό του πρόθυμου πασέρ. Άκρως ενθαρρυντικό ότι δεν φέρνει από την Κίνα το status παικτών όπως ο Γκάουντλοκ, που 99 στις 100 περιπτώσεις θα κοιτάξουν το καλάθι ακόμη και υπό ασφυκτική πίεση. Αντίθετα, ο Φριντέτ βλέπει γήπεδο και δείχνει προετοιμασμένος να αντιμετωπίσει τις παγίδες ή τα δυναμικά hedge outs που αναμένεται να συναντήσει στις απόπειρες του για pnr ως χειριστής. Μέρα με τη μέρα, παιχνίδι με το παιχνίδι κερδίζοντας πόντους εμπειρίας στο EL basketball θα βελτιώνεται όλο και περισσότερο στον συγκεκριμένο τομέα. Πολλά θα κριθούν φέτος για τον Παναθηναϊκό από το εάν και κατά πόσο θα «μασήσει» στο «ξύλο» των αντιπάλων. 

Μερικές ακόμα σημειώσεις για το τι περιμένω φέτος…
  • Ορθότερο shot selection από τον Νικ Καλάθη (όσο λιγότερα off dribble εκτελεσμένα σουτ τόσο καλύτερα)
  • Τον Γιώργο Παπαγιάννη να βελτιώνει τα πλάγια βήματά του στην άμυνα και γενικότερα να αποτελεί πυλώνα στο πράσινο αμυντικό οχυρό
  • Τον Παπαπέτρου να παρουσιάζεται ως δευτερεύων δημιουργός είτε από την περιφέρεια είτε από το post
  • Αν και ο coach Πεδουλάκης φρονώ πως θα κυνηγήσει την εκτέλεση στα πρώτα 10 δευτερόλεπτα, θα ήθελα να δω καλή ροή στο σετ παιχνίδι, εκεί που κρίνονται όλα τα μεγάλα ματς της post season
Ο χρόνος είναι χρήμα

Και ένα σχόλιο όσον αφορά τα μέχρι τώρα παιχνίδια.Η έναρξη του ευρωπαϊκού μαραθωνίου για τον Παναθηναϊκό επαναφέρει στη σκέψη των φιλάθλων εικόνες από το αντίστοιχο χρονικό σημείο της περυσινής σεζόν. Ασύνδετη ομάδα, δίχως πίστη στο σύστημα και στις ικανότητές της, προβληματισμός, έντονη αμφισβήτηση και σκεπτικισμός όσον αφορά την ικανότητα ή τη μη ικανότητα του προπονητή να καταθέσει ως έργο στο παρκέ το maximum, που μπορεί να προσφέρει το συγκεκριμένο σύνολο αθλητών. Ο Παναθηναϊκός για άλλη μια φορά δεν κατάφερε να επιβληθεί σε φυσικό-αθλητικό επίπεδο, αλλά και σε επίπεδο συγκέντρωσης των αντιπάλων του σε εκτός έδρας αναμέτρηση. Δεδομένα η σεζόν βρίσκεται σε πολύ πρώιμο σημείο και γι’ αυτό το λόγο δε μπορούμε να ασκήσουμε έντονη κριτική στη μέχρι στιγμής κακή απόδοση των πρασίνων. Παρολ’ αυτά, η ταμπέλα του αναλώσιμου, με την οποία δυστυχώς θα πρέπει να πορευτεί για μεγάλο διάστημα ο Αργύρης Πεδουλάκης, δεν αφήνει πολλά περιθώρια για άσχημα στραβοπατήματα. Ο Περιστεριώτης τεχνικός στα επόμενα must win παιχνίδια που ακολουθούν καλείται να κερδίσει χρόνο. Χρόνο που θα ισοδυναμεί με ατόφιο χρυσάφι υπό αυτές τις συνθήκες για τον ίδιο και για τους παίκτες του.

Το μείζον ζήτημα προς επίλυση-διόρθωση κατά τη γνώμη μου είναι τα πάρα πολλά ατομικά αμυντικά λάθη ακόμη και σε απλές καταστάσεις ένας εναντίον ενός. Λάθη συγκέντρωσης, ασυνεννοησίας με το τεχνικό team ή φυσικής κατάστασης ; Σε κάθε περίπτωση το πρόβλημα είναι εκεί. Οι αργές αντιδράσεις στα close outs, επίσης, δεν πρέπει να συνεχιστούν από τους πλάγιους του Τριφυλλιού και ειδικά από παίκτες όπως ο Τζόνσον ή ο Παπαπέτρου, των οποίων βιτρίνα αποτελεί η συνεισφορά στο αμυντικό μισό και η αμυντική επίδοση της ομάδας θα κριθεί στο φινάλε εν πολλοίς από τη δική τους προσφορά.

Σίγουρα υπάρχει ο αμυντικός αδύναμος κρίκος, Τζίμερ Φριντέτ, ο οποίος με κάποιες λάθος θέσεις ή αντιδράσεις δημιουργούσε αυτόματα ανισορροπία στα πράσινα μετόπισθεν, όμως όταν ένας τέτοιος αθλητής φέρνει στο τραπέζι τα skills που φέρνει ο Φριντέτ, επιβάλλεται να βρεθεί ο τρόπος με τον οποίο ο Αμερικανός δεν θα αποτελεί κινητή τρύπα στην άμυνα. Ο Τζίμερ φαίνεται πως διψάει για μπάσκετ και έχει έρθει στη χώρα μας για να μοχθήσει και στο τέλος να κερδίσει και όχι για να κοροϊδέψει τον κόσμο ή να κολλήσει ένσημα και κάποια στιγμή να επιστρέψει στην εύκολη λύση της Κίνας. Κάθε κλωτσιά και κάθε αγκωνιά που δέχεται πίσω απ’ τα σκριν ή μέσα στο ζωγραφιστό, αποτελεί και νέο μάθημα για τον ίδιο όσον αφορά τη διαδικασία πλήρους κωδικοποίησης του ευρωπαϊκού μπάσκετ πολλών επαφών. Μέχρι στιγμής μεγάλο μέρος της επιθετικής του παρουσίας στηρίζεται σε catch n shoot εκτελέσεις, από τις οποίες αναμφίβολα μπορεί να είναι αρκετά αποδοτικός, όμως νομίζω ότι ο coach Πεδουλάκης θα μπορούσε να εξερευνήσει νέες εκτελεστικές ή δημιουργικές διόδους με τη μπάλα στα χέρια του Τζίμερ. Είδαμε π.χ. στο παιχνίδι με το Ερυθρό Αστέρα πόσο ισχυρό ερέθισμα μπορεί να αποτελέσει ο on ball Φριντέτ για την αντίπαλη άμυνα δημιουργώντας ευνοϊκότερο πλαίσιο εκτέλεσης για τους συμπαίκτες του. Φαίνεται πρόθυμος πασέρ και πιο coachable του αναμενομένου και οφείλει ο τεχνικός των πρασίνων να το εκμεταλλευθεί στο έπακρο.

Επιπλέον, πιστεύω πως πρέπει να αναζητηθούν οι προοπτικές, που ίσως κρύβει το δίδυμο των Φριντέτ και Ράις στην περιφέρεια όσο unplayable κι αν φαίνεται θεωρητικά ελέω έλλειψης μεγέθους στα μετόπισθεν. Αυτή τη στιγμή με την απουσία του Παππά από τα ευρωπαϊκά παιχνίδια και τη μη προσαρμογή του Ρίον Μπράουν, οι πράσινοι αντιμετωπίζουν ξεκάθαρο ποσοτικό πρόβλημα, με τον Καλάθη μάλιστα να προέρχεται από γεμάτη σεζόν με Παγκόσμιο Κύπελλο και αυτό να έχει αντίκτυπο στην απόδοσή του (15 ασίστ με 12 λάθη). Ο Ράις, επίσης, φαίνεται πως χρειάζεται έναν αξιόπιστο ball handler δίπλα του, ώστε να μπορέσει να ανταπεξέλθει σε καταστάσεις σκληρής περιφερειακής άμυνας, όπως αυτή των Γάλλων για παράδειγμα.

Το ευχάριστο, βέβαια, είναι πως η κατάσταση στη frontline αρχίζει σιγά σιγά και ξεκαθαρίζει ειδικά όσο ο Τόμας συνεχίζει σε δαιμονιώδη κατάσταση και με την αυτοπεποίθησή του στον Θεό. Τόμας-Παπαγιάννης και Μήτογλου-Γουάιλι μοιάζουν τα ιδανικά δίδυμα στην γραμμή ψηλών, τουλάχιστον μέχρι να βρεθεί η αγωνιστική φόρμουλα, έτσι ώστε να μπει ο Μπέντιλ στην εξίσωση, του οποίου το πακέτο θα κούμπωνε εξαιρετικά στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού. Με τις τραγικές επιδόσεις του Παναθηναϊκού στο αμυντικό ριμπάουντ επιπρόσθετα, ο Ντίνος επιβάλλεται να πάρει περισσότερες ευκαιρίες, καθώς πρόκειται για εξαιρετικό ριμπάουντερ (μέγεθος, καλές θέσεις, ανθεκτικότητα στην επαφή).


Don’t look back

by Peris

Μια από τις δυσκολότερες προκλήσεις στον αθλητισμό αλλά και στη ζωή γενικότερα είναι αυτή του να “μην κοιτάς πίσω”.H ικανότητα να κοιτάς στο παρελθόν μόνο για να διδαχθείς και όχι να μένεις προσκολλημένος σε αυτό.

Πώς όλα αυτά θα μπορούσαν να αφορούν τον Παναθηναϊκό? Μπορούν,αν θέλουμε να κάνουμε μια σύντομη ψυχογραφία της κατάστασης που βιώνει το club από τη μέρα που άλλαξε σελίδα σε προπονητικό και διοικητικό επίπεδο το καλοκαίρι του 12′. Κι αν εύλογα η έντονη νοσταλγία για τις πιο ένδοξες μέρες του παρελθόντος κάνει την εμφάνιση της, αυτό το φαινόμενο δείχνει να μην αποχαιρετά την ομάδα.Κι αυτό καθώς η τωρινή κατάσταση που περιβάλλει τον οργανισμό κινείται γύρω από δύο ακόμα νόστους. Ο ένας αφορά τον ιδεατά προσδωκόμενο του Ρικ Πιτίνο που άφησε αρκετή χρυσόσκονη στην ατμόσφαιρα μετά το σύντομο περασμά του και ο άλλος αφορά τον χειροπιαστό και τετελεσμένο νόστο του Αργύρη Πεδουλάκη στο τιμόνι της ομάδας.

Μένοντας στον δεύτερο,η κουβέντα για το αν είναι ικανός ο Έλληνας coach να αναλάβει το βάρος να οδηγήσει την ομάδα σε μια περίοδο που προσπαθεί να αναζητήσει μια σταθερότητα εκμεταλλευόμενη ένα σχετικά καλό momentum και να βαδίσει ένα σκαλί παραπάνω,έχει φουντώσει. Η επιλογή του Πεδουλάκη αποτελεί μια safe κατάσταση σε διάφορα επίπεδα,που για πολλούς λόγους όμως κρέμεται από ένα σχοινί για την επιτυχία της και για την προοπτική να μακροημερεύσει και να επιβιώσει από διάφορα μεταβατικά στάδια.Πάμε όμως στα αμιγώς αγωνιστικά και την εικόνα που έχουμε μπροστά μας από τους πρασίνους για τη νέα σεζόν.

Στην πλεύση του οργανισμού μπροστά στη νέα πραγματικότητα προυπήρχε η ανάγκη ιδανικού συνδυασμού ενός έτοιμου πυρήνα Ελλήνων κυρίως παικτών και ορισμένων ποιοτικών επιλογών σε συγκεκριμένο budget για να εμφανίσει η ομάδα αυτό που της έλειπε σε θέμα ποιότητας και να ανέβει ένα επίπεδο.Η ζαριά λοιπόν των πρασίνων έγινε σε ένα αρκετά νέο πλαίσιο και σε 2 αθλητές από την αμερικάνικη αγορά(για πολλούς υπάρχει άρωμα Πιτίνο γύρω από αυτές-έστω στην κατεύθυνση) στους οποίους καλείται να στηρίξει το οικοδόμημά της.

Το πλαίσιο και η αξιολόγηση του υλικού

Θα πρέπει να προσεγγίσουμε την αναμενόμενη εικόνα των πρασίνων βλέποντας συνολικά το ρόστερ τους και δίπλα στα θέλω του κόουτς,ώστε να μπορέσουμε να αξιολογήσουμε την κάθε κίνηση.Με πυρήνα την παρουσία του Νικ Καλάθη(τον οποίον ως παίκτη υπενθυμίζω πως ο Πεδουλάκης έχει εκθειάσει και θεωρεί οτι πάνω στη δυνατότητα του με τη μπάλα στα χέρια και το ανοιχτό γήπεδο πρέπει να χτιστεί η ομάδα) έγινε η επιλογή των Rice και Fredette.

Ο Αμερικανός pg και πρώην MVP Final4,αποτελεί ένα μίνι steal για τα οικονομικά δεδομένα και τον τρόπο που μπορεί να τον αξιοποιήσει η ομάδα.Σε αυτή τη φάση της καριέρας του,είναι ένας παίκτης που μπορεί να παίξει το ρόλο του floor general στο παρκέ,έχει πολύ καλές δημιουργικές ικανότητες και κοιτά το καλάθι με αρκετό aggressiveness.Κρατήστε το αυτό για μια επίθεση που λόγω προπονητή δεν περιμένουμε φοβερή κίνηση και πηγές δημιουργίας.Ο Rice αποτελεί παίκτη που μπορεί να αναλάβει να μην κολλήσει η ομάδα όταν δε βρίσκεται στο παρκέ ο Νικ,ενώ μπορεί να λειτουργήσει καλά και δίπλα του σαν secondary ball-handler και με πιο επιθετική διάθεση.

Ο Fredette αποτελεί ένα μεγάλο βαρόμετρο της φετινής ομάδας κι αυτό αφορά τομείς και πάνω από το αγωνιστικό.Το οικονομικό πακέτο στο οποίο τον υπέγραψε η ομάδα προσεγγιστικά δεν κρίνεται καλό deal και αν η απόδοση του παίκτη δε βρεθεί στα στάνταρ που πολύς κόσμος περιμένει,θα πρέπει ο χειρισμός του να μη γυρίσει εις βάρος της ομάδας και να μην κλυδωνιστούν οι ισορροπίες.Η συνεισφορά του Αμερικανού sniper θα πρέπει κατ’εμέ να είναι τόσο όσο και βάσει των θέλω της ομάδας,ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο.Αυτό έχει να κάνει με την αμυντική του απόδοση με την οποία ο συσχετισμός θα αναλυθεί παρακάτω αλλά και το efficiency που θα ζητήσει από αυτόν η ομάδα ως παίκτης που θα λύνει τα χέρια σε καίρια σημεία και όχι βασικός go-to guy στην επίθεση της.

Έχω μια μίνι ένσταση για το πώς θα λειτουργήσει με τη μπάλα στα χέρια,όχι επειδή δε μπορεί να πασάρει ή να εκτελέσει από σωστές θέσεις,αλλά γιατί αμφιβάλλω για το πόσο καλά θα λειτουργήσει και αν όντως μπορεί να δημιουργήσει ρήγμα ή να αποτελέσει κινητήριο μοχλό με τη μπάλα στα χέρια και να “χαμηλώσει” απέναντι σε πιεστικές άμυνες που τον ωθούν μακριά από την comfort zone και τον ζορίζουν στην επαφή.Θεωρώ πως η ομάδα σε μια τέτοια κατάσταση θα πρέπει να αναγνώσει την πραγματική του χρησιμότητα οδηγώντας τον σε χρόνους και χώρους που θα νιώσει άνετα και θα δράσει ευεργετικά και η Jimmermania να μη λειτουργήσει ως πιστόλι στον κρόταφο του ίδιου του παίκτη,ψάχνοντας να βρει λύσεις σε φάσεις που οδηγούν σε αδιέξοδο γι’αυτόν.

Σημείο αναφοράς η άμυνα
2ϕэϕ`ЁՋϓ ÉḾʏЏՋϓ / ЁϠ- ́ʁ̐ɠԅˠBɂ (֙ԏÑVɁ: ȁ́ӇӠć̏ЏՋϓ / EUROKINISSI)

Για ένα σύνολο όμως το οποίο θα βασιστεί και θα πορευτεί με οδηγό την αμυντική του αποτελεσματικότητα και θα είναι ο κύριος ρυθμιστής της απόδοσής του(μη γελιόμαστε με 1-2 παίκτες επιθετικών προσανατολισμών,όταν άλλες ομάδες έχουν πάνω από τους μισούς), τα πάντα θα ξεκινούν από την επάρκεια της ομάδας στο κομμάτι της άμυνας και αυτό έγινε εμφανές και στο πρόσφατο ματς στη Λυών.

Η παρουσία των on-ball παικτών στο ρόστερ της ομάδας τελειώνει κάπου περίπου στην ύπαρξη αυτών των 3 παικτών που ήδη ανέφερα.Πίσω από αυτούς δεν υπάρχει παίκτης με βασικό ρόλο στην περιφέρεια,στα φτερά ή στη frontline που να μπορεί να ορίσει την εικόνα της ομάδας επιθετικά με εξαίρεση τον Thomas και τον Ίαν σε μικρότερο όμως βαθμό και ρόλο. Βάσει του πώς κινείται το ευρωπαικό μπάσκετ,πλέον οι ομάδες που αποτελούν διεκδικητές αξιώσεων παρουσιάζουν επιθέσεις με πολλές διαφορετικές πηγές δημιουργίας,γωνίες αφετηρίας,εναλλαγή μπάλας,τομείς παραγωγικότητας και ρυθμό ανάπτυξης και κάτι τέτοιο αν ψάξουμε κατά μήκος του ρόστερ της ομάδας δεν υπάρχει σε ευμάρεια.

Πίσω από την ικανότητα του Καλάθη να τρέξει την ομάδα,του Rice να αποτελέσει έναν δευτερεύων δημιουργό(χωρίς να κρατάει όμως πλέον την άμυνα στις μύτες όπως στο παρελθόν),του Fredette να αυξήσει το range απειλής και να αποτελέσει πηγή σκοραρίσματος και του Τόμας να αποτελέσει βασικό όπλο και αποκούμπι γύρω από το ποστ,η ομάδα δε διαθέτει επαρκή και υπολογίσιμο αριθμό πηγών firepower και δυνατότητας να αποτελέσουν έναυσμα επιθετικής ροής.Σε αυτά φυσικά θα προσθέσουμε την ύπαρξη του κόουτς Πεδουλάκη στον πάγκο,ο οποίος αναμενόμενα μπορεί να δείχνει μια εξελιξιμότητα από την εποχή του 13′ και την τάση να θέλει να δει την ομάδα να τρέχει όσο μπορεί και να έχει δράσεις μακριά από τη μπάλα και πίσω από screen σε ένα βαθμό,όμως δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση εγγύηση οτι θα παρουσιάσει σύνολο το οποίο θα έχει continuity στις επιθετικές του εκφάνσεις και θα δείξει ευχέρεια στην ταχύτητα ανάπτυξης και εισαγωγής των plays του.

Ως εκ τούτου τα πάντα κρέμονται γύρω από την αμυντική αποτελεσματικότητα της ομάδας,όχι πως αυτή αρκεί,όμως θα αποτελέσει το δίχτυ ασφαλείας πάνω στο οποίο θα ακουμπήσει η ομάδα για να ξεδιπλώσει τις όποιες επιθετικές της αρετές,οι οποίες μπορεί να μην κρίνονται ως σημείο αναφοράς όμως μπορούν να τηρήσουν κάποια στάνταρ.

Με αφορμή λοιπόν αυτό,ο Wesley Johnson αξιολογείται ως μια καλή μονάδα και υπολογίσιμο μέγεθος στη γραμμή των forwards,πάνω στις οποίες θα βασιστεί το αμυντικό οικοδόμημα και η ποικιλία τακτικών προσαρμογών που θα πατήσει ο Αργύρης Πεδουλάκης.Κρίνοντας όμως και πάλι με βάση τις οικονομικές δυνατότητες και τον τρόπο που διέθεσε το μπάτζετ η ομάδα,έχουμε άλλο ένα overvaluing το οποίο συνδέεται με το ερωτηματικό πίσω από τη θέση 5.

Οι πράσινοι με οδηγό την ικανότητα του Νικ Καλάθη να ελέγξει τη μπάλα στην άμυνα και το μέγεθος τους έχοντας στο παρκέ αυτόν,τους Brown/Παππά στο 2(και οι δύο θα έχουν κυρίως αμυντική αποστολή και περιμένω τον Αμερικάνο όταν θα παίζει,περισσότερο στο 2) και τη versatile γραμμή forward τους θα προσπαθήσουν να παρουσιάσουν μια άμυνα η οποία θα παίζει σταθερά σε μεγάλα επίπεδα έντασης,θα μπορεί να εναλλάσσει παίκτες σε μαρκαρίσματα χωρίς να δίνει ξεκάθαρους επιθετικούς φάρους στον αντίπαλο και θα κατεβάζει διακόπτες.

Η “οντότητα” στη θέση 5 και το βαρόμετρο

Με αυτά και με αυτά πάμε στον “πύργο ελέγχου”.Τη θέση και τις αρμοδιότητες που καλούνται να καλύψουν οι πράσινοι για να ελέγξουν και να ισορροπήσουν τις παραπάνω δεξιότητες και τον τρόπο άμυνας που δύνανται να εμφανίσουν. Ο Πεδουλάκης είναι λάτρης των αμυντικών αλχημειών και της πρακτικής δυνατότητας που αυτές δίνουν για να ελέγξεις τος ρυθμό και να κατεβάσεις την παραγωγικότητα του αντιπάλου. Έχει συνδεθεί με τις switching τακτικές,έχει εμφανίσει άμυνες προσαρμοσμένες σε αυτό που έχει απέναντι του και πολύ καλό βαθμό συνεργασιών(και η πρόσφατη χρονιά με το Περιστέρι ξεχώρισε την ομάδα για τον τρόπο που διάβαζε και αποκωδικοποιούσε αντίπαλες επιθετικές δράσεις),ξέρει να διαλέγει το πού θα τζογάρει,πώς θα στείλει βοήθειες και θα δώσει φάουλ.

Το υλικό που βλέπουμε στις θέσεις των forward και των light center(Bentil-Wiley) υπόσχεται ένα αξιοσημείωτο versatility,mobility και μια αθλητικότητα και μάκρος που μπορεί να ανακόψει γραμμές επικοινωνίας και αν δείξει επιθετικότητα να δώσει defensive plays που θα δώσουν πόντους σε αιφνιδιασμό.Θα ακουμπήσει ξεκάθαρα σε αυτά τα σχήματα η ομάδα,θα κυνηγήσει αυτό το επίπεδο ενέργειας,την αποκοπή εισαγωγής της μπάλας στο ποστ και την περιφέρεια.Το είδαμε σε κυνική μορφή στο ματς με τη Βιλερμπάν.Τα τελευταία λεπτά παίχτηκαν χωρίς center,με τον προπονητή να ψάχνει την καλύτερη δυνατή απόδοση σε 1 on 1 άμυνες,όμως προδόθηκε από την ετοιμότητα επικοινωνίας της ομάδας σε αυτό το στάδιο.Και αν υπάρχει η υπόσχεση κάτι τέτοιο να βελτιωθεί σταδιακά και να μπορεί να υποστηρίξει πολύ καλύτερα τις τακτικές που επεδίωξε και να το μεταστρέψει σε όπλο της ανά διαστήματα,υπάρχει κι ένα πολύ μεγάλο ΑΛΛΑ.

Πλέον η υφή των ευρωπαϊκών frontline έχει αλλάξει.Το είχα εξηγήσει και συγεκριμένα σε καλοκαιρινό άρθρο,το παιχνίδι στην Ευρώπη μαζί με τις αλλαγές στο NBA,έχοντας ανεβάσει την αθλητικότητα και την πίεση στην περιφέρεια σε συνδυασμό όμως με την ανάγκη για ύπαρξη πολύ καλού επιθετικού flow,tempo και skills έχει αλλάξει τα δεδομένα στους παίκτες ρακέτας.Οι undersized μονοκόμματοι ψηλοί υποφέρουν για να σταθούν και χρειάζεσαι να αντιπαρατάξεις μέγεθος στη ρακέτα μαζί με ικανότητα στο επιθετικό κομμάτι για να έχεις την απαιτούμενη πληθωρικότητα σε αυτούς τους τομείς.

Η ομάδα λοιπόν είχε και θα έχει ανάγκη ένα 5άρι το οποίο μπορεί να αποτελέσει κέντρο ελέγχου στο ζωγραφιστό,με έμφυτη ικανότητα και φυσικό προφίλ να εξασφαλίσει το ριμπάουντ και να επιδράσει στο rim protection καλύπτοπντας τις τρύπες που μπορεί να αφήνει πίσω της μια φυσική και έντονη άμυνα,που της λείπει όμως ο “φάρος” στον άξονα της για να την ισορροπήσει. Είναι εκ των ουκ άνευ λοιπόν για τον Παναθηναϊκό περισσότερο από καθε άλλο η καλή παρουσία και αναβάθμιση του Παπαγιάννη.

Ναι,για εμένα θα έπρεπε να πάει σε διαφορετικού τύπου και status παίκτη από τον Τζόνσον,ώστε να έχει την πολυτέλεια να κινηθεί για ένα 5άρι με άλλες περγαμηνές και ασφάλεια.Όμως ο δρόμος που διάλεξε με τους Wiley-Bentil(οι οποίοι έχουν πράγματα να δώσουν ξεχωριστά και αποτελούν έξυπνες κινήσεις-όμως σε συνδυασμό δεν σε θωρακίζουν όπως ήθελες) στη λογική των λαβρακίων, επιτάσσει το step-up του Έλληνα center και του απόλυτου βαρομέτρου τουλάχιστον στα καλύτερα στάνταρ απόδοσης που έπιασε με τον Πιτίνο. Ακόμα κι αν μπορέσει να βρει καλύτερες τομές σε αμυντικό compactness από οτι έχει βρει ως τώρα,θα έχει σοβαρό ζήτημα με τη συγκεκριμένη υφή έλλειψης οντότητας αν δεν αποτελέσει κεντρικό πρόσωπο με θετικό impact στη θέση ο Παπαγιάννης.Είναι μια απόλυτα ρισκαδόρικη κατάσταση σε αυτό το επίπεδο,ίσως όμως αποτελεί και μια λογική επένδυση που αν βγει συνδυάζει και μακροπρόθεσμο όφελος.

Matter of balance

Εν κατακλείδι ο Παναθηναικός κινήθηκε σε μια mixed λογική παικτών ψάχνοντας μια χρυσόσκονη και καλό fit δίπλα στον Καλάθη,συνδυάζοντας την με τολμηρές-ψαγμένες επιλογές αθλητών χαμηλότερου status.Για να μπορέσει να εξασφαλίσει απαιτούμενο χρόνο πάνω σε αυτή τη συγκυρία χρειάζεται ταχεία εκπαίδευση σε κώδικες επικοινωνίας και αμυντική επάρκεια. Το ασφαλώς εξίσου σημαντικό επιθετικό κομμάτι θα έρθει δεύτερο και θα πρέπει να λειτουργήσει ως κερασάκι στην τούρτα. Με τον Τόμας να αποτελεί βασικό σημείο αναφοράς και τον Φριντέτ ο οποίος σχετικά γρήγορα βρίσκει οικονομική συμπεριφορά εντός ομάδας και εκτελεί efficiently,η ομάδα θα τηρήσει κάποια έστω στοιχειώδη στάνταρ δίπλα στην καθοδήγηση του Νικ.

Θεωρώ πως αν καταφέρει και πιάσει αυτό το προαπαιτούμενο,έχει το υλικό με το individual quality που προσέθεσε και το mentality στο οποίο θα θελήσει να δώσει αποτελεσματικότητα στις εκτελέσεις της ο Πεδουλάκης να δείξει ένα καλό πρόσωπο και να αποτελέσει καθαρά ομάδα 8άδας.Όμως μερικές από τις συνθήκες και τις ελλείψεις με φοβίζουν για το πώς μπορεί σαν δυναμικό και οργανισμός να απορροφήσει κλυδωνισμούς. Κέρδη μπορεί να υπάρξουν,όμως ο κόσμος διψάει για το άμεσο αποτέλεσμα..

Panathinaikos 2019-2020 : Μια ακόμα αρχή