Ας υποθέσουμε ότι βγαίνουμε σεργιάνι στην μπασκετική Ευρώπη και γκαλοπάρουμε μπασκετικούς (απλούς φίλους ή επαγγελματίες του χώρου) οι οποίοι απαντούν ελεύθερα κι ανώνυμα. Τους απευθύνουμε την εξής ερώτηση : «Τι σου έρχεται στο μυαλό μόλις ακούς PAO BC 2020»;»

By 77

Τι ποσοστό θα πάρει η απάντηση : «Η κατάντια μιας ομάδας που ήταν κάποτε μοντέλο»; Διόλου ευκαταφρόνητο. Γιατί, όμως; Επειδή ο ΠΑΟ παρακμάζει αγωνιστικά; Είναι δηλ. τόσο δραματική η αγωνιστική του υποχώρηση σε σχέση με το ένδοξο παρελθόν που να δικαιολογεί μια τέτοια απάντηση; Προφανώς, όχι. Ο ΠΑΟ μπορεί να απέχει απ’ το αγωνιστικό status στην προ του 2012 εποχή, μπορεί να μην έχει ούτε μια πρόκριση στο F4 έκτοτε, μπορεί το ρόστερ του να μην είναι πασπαλισμένο με χρυσόσκονη αλλά και πάλι. Αγωνιστικά δεν τεκμηριώνεται κατάντια. Οπότε, γιατί κατάντια; Μα, για όλα τα εξωαγωνιστικά.

Ο ΠΑΟ μετά το ’12 είναι στη συνείδηση του μπασκετικού κόσμου μια ομάδα με πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Μοναδική περίπτωση. Κι αυτή η μοναδικότητα σχετίζεται με το διοικητικό του μοντέλο. Ο ΠΑΟ απ’ το ’12 και μετά είναι ένας οργανισμός που οι αγωνιστικές του επιτυχίες οφείλονται αποκλειστικά στον επαγγελματισμό και τις υπερβάσεις παικτών και προπονητικού staff κόντρα σε αντιξοότητες οι περισσότερες εκ των οποίων προκύπτουν απ’ τον ίδιο τον εργοδότη τους. Παραδοξότητα που έγινε κανόνας.

Νομοτελειακά αυτή η παραδοξότητα θα οδηγούσε σε αδιέξοδο. Η κατάληξη του φαύλου κύκλου DPG – DPG MEDIA – ΚΟΣΜΟΣ – ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ…

Ο Παναθηναϊκός πέρασε, για κάποιους περνά ακόμη, τη μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας του. Για μεγάλο διάστημα κι αναμένοντας την περιβόητη συνέντευξη τύπου του ιδιοκτήτη της ΚΑΕ, υπήρχε ένα όργιο φημών και πληροφοριών σχετικά με το μέλλον της ομάδας. Ο γνωστός επικοινωνιακός μηχανισμός έπαιρνε ξανά θερμοκρασία πετώντας και αποσύροντας διαρροές κατά το δοκούν. Το τέλος της αναμονής σήμανε «βαρύγδουπες» ανακοινώσεις περί «αποχώρησης» και ανοιχτή πρόσκληση για αγορά της ΚΑΕ από όποιον ενδιαφέρεται κι αποδείξει ότι μπορεί…

Μέχρι εδώ τίποτα μυστήριο. Ο μεγαλομέτοχος της εταιρείας, έχοντας το αναφαίρετο δικαίωμα, αποφάσισε να σταματήσει την χρηματοδότησή της και ανακοίνωσε την πρόθεσή του να μεταβιβάσει τις μετοχές παίζοντας παράλληλα μια τελευταία (;) ζαριά σ’ ένα παράλληλο και πολύ μεγαλύτερο τραπέζι, αυτό του project του Βοτανικού. Υπό μία έννοια αυτή η εξέλιξη θα μπορούσε να θεωρηθεί και φυσική. Το αφύσικο είναι να υπάρχει πάντα ένας πλούσιος τύπος που θα πετάει λεφτά σ’ ένα βαρέλι δίχως πάτο. Ο ΠΑΟ κάποια στιγμή θα βρισκόταν μπροστά στην ανάγκη να λειτουργήσει μόνο με τους πόρους που ο ίδιος θα δημιουργεί ανεξάρτητα απ’ τις ορέξεις του εκάστοτε αφεντικού του. Μια εταιρεία που θα ακολουθεί τη λογική της προστιθέμενης αξίας με δικά της μέσα. Επομένως, το πρόβλημα δεν ήταν αυτή καθεαυτή η απόφαση του Γιαννακόπουλου να σταματήσει την οικονομική του συνεισφορά αλλά όλα όσα συνόδευσαν κι ακολούθησαν την δημόσια τοποθέτησή του. Κι αυτά στη σφαίρα του αναμενόμενου, όμως. Βασικά δεν υπάρχει τίποτα μη αναμενόμενο στον ΠΑΟ της τελευταίας οκταετίας.

Είχαμε κατά σειρά :

  • Την αναζωπύρωση της κόντρας με την Euroleague και τον Μπερτομέου προσωπικά, με τον Γιαννακόπουλο να επιστρέφει σε mood 2018 μετά από μια διετία ύφεσης.

Ο ΠΑΟ επίσημα πλέον εξέφρασε την πρόθεση να απεμπλακεί απ’ το δεκαετές συμβόλαιο με την λίγκα σε μια κίνηση που φώναζε από μακριά πως ήταν σπασμωδική κι έγινε απλά για τις εντυπώσεις. Απ’ την άλλη, δεν γίνεται να καλείς «επενδυτές» να πάρουν την εταιρεία ενώ παράλληλα προσπαθείς να απαξιώσεις το μεγαλύτερο περιουσιακό στοιχείο της δεσμεύοντας τον επόμενο ιδιοκτήτη. Ευτυχώς για το club, η λίγκα και οι υπόλοιποι 10 μέτοχοι έπραξαν με τρόπο που προστάτευσε και τον Παναθηναϊκό. Ο νέος κύκλος της κόντρας με την Ευρωλίγκα απέδειξε ξανά πως δεν πρόκειται για μια θεσμική απόκλιση απόψεων σε σχέση με το μέλλον του συνεταιρισμού αλλά για μια απ’ τις πολλές επικοινωνιακές κινήσεις του Γιαννακόπουλου στα πλαίσια μιας καθαρά προσωπικής του στρατηγικής. Η εργαλειοποίηση της κόντρας με την Ευρωλίγκα αποτέλεσε σ’ αυτά τα 8 χρόνια βασική πτυχή της τακτικής του ιδιοκτήτη στις κατά καιρούς προσπάθειές του να μεταθέσει ευθύνες.

  • Την διάσταση απόψεων με τον Μάνο Παπαδόπουλο και τον Φραγκίσκο Αλβέρτη που οδήγησε τον μεν πρώτο στην αποχώρηση μετά από πολλά χρόνια, τον δε δεύτερο στην παραλίγο αποπομπή.

Στα πρόσωπα των δύο και στην εντύπωση πως ουσιαστικά πρόκειται για εκδίωξη, βρέθηκε η αφορμή για να γύρει το ζύγι της στάσης της πλειοψηφίας του κόσμου. Για πρώτη φορά απ’ το 2012, o Γιαννακόπουλος έχασε μεγάλο μέρος της στήριξης που απολάμβανε απ’ την κρίσιμη μάζα των «ενδιάμεσων» φίλων της ομάδας. Αυτών που για χρόνια σιωπηρά συναινούσαν σε όλα στη λογική «Γιαννακόπουλος ή χάος». Έχει ενδιαφέρον γιατί τώρα. Ήταν τόσο σημαντικές οι αποχωρήσεις των δυο διοικητικών στελεχών; Δηλ. απ’ το 2012 αυτό ήταν το γεγονός που αγανάκτησε τον πολύ κόσμο; Δηλ. ο Μάνος κι ο Φράγκι ήταν τα ιερά σύμβολα των οποίων η αποκαθήλωση άλλαξε το κλίμα σε βάρος του Γιαννακόπουλου;

  • Η κόντρα με τους οργανωμένους και τα όσα τραγελαφικά εκτυλίχθηκαν μέσα σε διάστημα λίγων ωρών.

Εδώ υπάρχει, προφανώς, παρασκήνιο που αγνοεί ο πολύς κόσμος. Ίσως να μην ενδιαφέρει κιόλας ο μηχανισμός αλληλεπίδρασης της διοίκησης μια αθλητικής Α.Ε. με τους οργανωμένους. Στην Ελλάδα που οι οργανωμένοι οπαδοί αποτελούν παράγοντα στη λειτουργία μιας ομάδας είναι σύνηθες αυτούς του είδους οι σχέσεις να περνούν από διάφορες φάσεις. ΟΚ, εδώ το τερμάτισαν αλλά μήπως μόνο εδώ;

  • Η ενεργοποίηση του Διαμαντίδη.

Ο Μήτσος απ’ το 2016 που αποσύρθηκε απ’ τα παρκέ έμεινε εκτός ΠΑΟ επιλέγοντας να συνεργαστεί με τον Παπαλουκά στις ακαδημίες του Eurohoops. Αυτή του η απόφαση προκάλεσε σε ανύποπτες στιγμές διάφορες σπόντες περί της «παναθηναϊκότητάς» του. Τώρα σε μια δύσκολη καμπή διάλεξε να εμπλακεί. Η ενεργοποίησή του αποσυμπίεσε την κατάσταση και δημιούργησε αισιοδοξία για τη συνέχεια. Με κάμποσα ερωτηματικά ωστόσο που θα απαντηθούν στην πορεία.

Αυτό που ενδιαφέρει στην παρούσα φάση είναι το από ‘δω κι εμπρός.

Τα δεδομένα

  • Ο ΠΑΟ εισέρχεται σε ένα μυστήρια μεταβατικό στάδιο.
  • Ο επί 8 χρόνια κουμανταδόρος υποτίθεται ότι κάνει στην άκρη αναμένοντας τον αγοραστή.
  • Δυο εμβληματικές μορφές αναλαμβάνουν σημαντικά διοικητικά πόστα. Με τον έναν, πάντως, να βρίσκεται στο club ολόκληρη την περίοδο 2012-2020 έχοντας έναν μάλλον αδιευκρίνιστο και παθητικό ρόλο.
  • Το budget πετσοκομμένο.
  • Πρωτόπειρος προπονητής στον πάγκο.
  • Ο Νικ Καλάθης δεν είναι πια εδώ.

Μεταβατικό στάδιο αλλά για πού;

ΟΚ, θα φορεθεί πολύ το μεταβατικό της φάσης. Αλλά το ερώτημα είναι προς τα που θέλει να μεταβεί ο οργανισμός.

Σε νέο ιδιοκτησιακό καθεστώς; Δύσκολο.

Στο ίδιο ιδιοκτησιακό αλλά με διαφορετική δομή και κουλτούρα; Αδύνατο.

Στο ίδιο ιδιοκτησιακό με ίδια δομή και διαφορετικούς μπροστινούς; Πιθανό. Ωστόσο, η παρουσία του Διαμαντίδη είναι αποθαρρυντική για μια τέτοια εκδοχή.

Βλέποντας και κάνοντας; Φαντάζει το πιθανότερο αυτή την στιγμή.

Απουσιάζει ο προσανατολισμός. Λογικό ως ένα σημείο με όσα έχουν συμβεί. Δηλ. απ’ τον χαμό του προηγούμενου μήνα για να μεταβείς στο σχεδιασμό, την οργάνωση και τη μέθοδο υπάρχει απόσταση που δεν καλύπτεται εύκολα. Η πρόσφατη κοινή συνέντευξη τύπου δεν διαφώτισε ιδιαίτερα.

Το δίδυμο Διαμαντίδη – Αλβέρτη λέει πολλά σε συμβολικό επίπεδο κι όχι μόνο και για κάποιο διάστημα θα εξασφαλίσει στο club την ηρεμία να λειτουργήσει όπως πρέπει. Το ζήτημα είναι ποιος είναι ο μεσοπρόθεσμος στόχος και των δύο. Το ιδανικότερο, κατ’ εμέ, θα ήταν να δημιουργήσουν τις συνθήκες ώστε να γίνει ξεκάθαρο πλέον πως ο ΠΑΟ δεν έχει ανάγκη κανέναν χρηματοδότη – πρόεδρο στα πρότυπα που έχουμε συνηθίσει. Το εγχείρημα, αν υπάρχει τέτοιο, είναι φυσικά δύσκολο αλλά το θεωρώ μονόδρομο. Η αλλαγή στο mentality του συλλόγου, όπως αυτό διαμορφώθηκε τα τελευταία 8 χρόνια, είναι απαραίτητη συνθήκη. Ο παίκτης που σκέφτεται να έρθει στο ΟΑΚΑ να ξέρει ότι ούτε με πούλμαν θα γυρίσει απ’ του διαόλου τη μάνα μετά από ήττα, ούτε πεσιματικές θα έχει στην προπόνηση για συνετισμό, ούτε στοχοποίηση από συγκεκριμένα ΜΜΕ επειδή ξενυχτάει, ούτε απειλές για διακοπές συμβολαίου κλπ. Τίποτα απ’ όλα αυτά που συμβαίνουν μόνο στον ΠΑΟ.

Οι πρώτες κινήσεις των δύο (επικοινωνία με την Euroleague σε μια αρχική προσπάθεια να χτιστεί μια σχέση υπό διαφορετική βάση, επαφή με τους οργανωμένους) μαρτυρούν την πρόθεση να κλείσουν τα μέτωπα που άνοιξε ο Γιαννακόπουλος. Καθόλου ασήμαντο το μήνυμα που στέλνεται προς κάθε κατεύθυνση. Βασικός αποδέκτης φυσικά είναι ο ίδιος ο ΔΓ. Με την ίδια λογική δεν αποκλείεται να δούμε μια σειρά από κινήσεις που θα αποτελέσουν συνέχεια. Όπως π.χ. μια πρωτοβουλία για αναβάθμιση της Α1 ίσως και με ενδεχόμενη επιστροφή του Ολυμπιακού. Θα έχει ενδιαφέρον η αντίδραση του μεγαλομετόχου αν το νέο διοικητικό σχήμα ακολουθήσει τακτική εντελώς διαφορετική απ’ την δική του και μάλιστα σε πεδία που ο ίδιος είχε σηκώσει πολύ. Δεν περνά απαρατήρητη η συχνότητα με την οποία και οι πέντε παριστάμενοι στη συνέντευξη τύπου πρόφεραν τη λέξη «υγεία». Επίσης απ’ ευθείας αναφορά στο προηγούμενο καθεστώς. Του οποίου καθεστώτος η στάση έχει σημασία. Ένα πρώτο δείγμα πήραμε απ’ την «αποκάλυψη» του «ρεπορτάζ» του sdna για το παρασκήνιο της αποχώρησης του Παππά.

Το αγωνιστικό σε σχέση με το budget

Έχει γίνει σαφές πως ο ΠΑΟ κατεβαίνει αρκετά σκαλιά οικονομικά. Πόσα; Άγνωστο. Μπορεί ο ισοσκελισμός έσοδα = έξοδα να είναι ο οδηγός αλλά τα έσοδα δύσκολα να προσεγγιστούν με τον άγνωστο Χ των εισιτηρίων. Οπότε, αφού δύσκολα υπολογίζεις τα έσοδα πώς θα καθορίσεις τον προϋπολογισμό των εξόδων; Διαφορετικά δεδομένα θα έχεις με κόσμο κανονικά στις εξέδρες απ’ το ξεκίνημα, διαφορετικά με κεκλεισμένων των θυρών για 2-3 μήνες, διαφορετικό με 50% πληρότητα και πάει λέγοντας.

Σε κάθε περίπτωση μια αισθητή μείωση του αγωνιστικού budget πρέπει να θεωρείται δεδομένη κι έτσι ο coach Βόβορας θα βρει μπροστά του ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον σε σχέση μ’ αυτό που συνήθισε ως assistant.

Απ’ τους μεταγραφικούς στόχους της ομάδας μπορεί κανείς να διακρίνει το αγωνιστικό προφίλ που θα προσπαθήσει να διαμορφώσει ο coach όπως κι ο ίδιος επιβεβαίωσε στη συνέντευξη τύπου. Έμφαση στην αθλητικότητα, ένα σύνολο σκληρό κι ανθεκτικό με έμφαση σε παίκτες που θα δουν τον ΠΑΟ είτε ως σκαλοπάτι για παραπάνω είτε ως ευκαιρία για επανάκαμψη μετά από 1-2 μέτριες σεζόν. Βασική παράμετρος φυσικά είναι ο πολυσυζητημένος κορμός των γηγενών ο οποίος δέχτηκε ισχυρό πλήγμα απ’ την αποχώρηση του Καλάθη. Εδώ ο coach έδωσε ένα πρώτο πολύ σαφές στίγμα λειτουργώντας με ρεαλισμό κόσντρα στη συναισθηματική πίεση με την απόφασή του να μην διατηρήσει τον Παππά στο ρόστερ.

Για να το σχηματοποιήσω θα παραλλήλιζα την τωρινή συγκυρία και τις επιδιώξεις του coach με εκείνες του καλοκαιριού του ’12. Ίδιο πάνω – κάτω budget και παρόμοια λογική στη στελέχωση. Φέτος μάλιστα, καθαρά αγωνιστικά, υπάρχει και μια τριάδα παικτών ως βάση που έλειπε το 2012. Αναφέρομαι στους Παπαπέτρου, Μήτογλου και Παπαγιάννη. Με δυο ακόμη Έλληνες σε πιο δεύτερους ρόλους κι επτά ξένους μπορεί να χτιστεί ένα αρκετά καλό ρόστερ.

Με οποιοδήποτε budget μπορείς να φτιάξεις ένα ισορροπημένο σύνολο με παίκτες που τα χαρακτηριστικά τους θα καλύπτουν μεγάλο μέρος των απαιτούμενων δεξιοτήτων. Ο ΠΑΟ τις τελευταίες δυο σεζόν μας παρουσίασε δυο εντελώς διαφορετικές version. Τη σεζόν 2018-19 μια ομάδα με χτυπητές αδυναμίες επιθετικά και πέρσι με σημαντικά προβλήματα αμυντικά.

Με δεδομένους τους 3 γηγενείς και τον Μπεντίλ στον οποίο φαίνεται να πιστεύει ο coach και καλά κάνει, ο ΠΑΟ ψάχνει 6+2 παίκτες.

Στον «1» πέφτει το μεγάλο βάρος, όχι μόνο λόγω της αποχώρησης του Νικ. Εδώ χρειάζονται δυο παίκτες του βασικού rotation που θα πρέπει να μπορούν να παίξουν και μαζί. Να αλληλοσυμπληρώνονται δηλ. παίζοντας κι ο ένας δίπλα στον άλλο. Ο ένας απαραίτητα να μπορεί να κινείται και μακριά απ’ την μπάλα. Ως 3ος pg χωρίς ενεργό ρόλο στην Ευρωλίγκα μπορεί να προωθηθεί κάποιος νεαρός Έλληνας. Παπαδάκης, Φλιώνης δυο ενδεικτικές περιπτώσεις.

Στο «2» εκτός του Φόστερ, είναι αναγκαίος ένας παίκτης με κύριο προσόν το σουτ και off ball παιχνίδι. Κάποιος σαν τον Ματ Τζάνινγκ.

Στα φτερά ένας γνήσιος 3&D παίκτης που θα στέκεται αντί του Παπαπέτρου στο «3» αλλά θα μπορεί να κατέβει και στο «2». Ιδανικό γι’ αυτόν το ρόλο θεωρώ τον Μπράμο που θα έλυνε και το ζήτημα με τους ξένους. Ο Μάικ, όμως, έχει εδώ και χρόνια ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του. Οπότε θα χρειαστεί ξένος.

Μια αναφορά στον Παπαπέτρου. Όταν αποφάσισε να πάει στο ΟΑΚΑ πριν 2 χρόνια προφανώς δεν είχε κατά νου τέτοια αλλαγή των δεδομένων. Ωστόσο και γι’ αυτόν η σεζόν που έρχεται είναι μια μεγάλη ευκαιρία να ολοκληρωθεί αγωνιστικά ώστε το καλοκαίρι του ’21 ως ελεύθερος να βγει στην αγορά με υψηλότερο status. Πρέπει να πατήσει στην βελτίωση που επέδειξε την περασμένη σεζόν. Η απουσία του Νικ θα τον επηρεάσει προφανώς και θα τον οδηγήσει εκ των πραγμάτων σε αυξημένες αρμοδιότητες. Ο Ιωάννης πρέπει να βελτιωθεί στο post up παιχνίδι (τα 2.06 του για SF είναι μεγάλο πλεονέκτημα), στην δημιουργία είτε απ’ το low post είτε ως χειριστής στην περιφέρεια και να σταθεροποιήσει το μακρινό του σουτ. Είναι εργατικός και με σωστή νοοτροπία. Ας αξιοποιήσει την συγκυρία προς όφελός του.

Στην front line χρειάζονται δυο παίκτες που κατά την γνώμη μου θα είναι για 20+ λεπτά. Ένας αθλητικός center που θα πλαισιώσει τον Παπαγιάννη κι ένας επίσης αθλητικός PF που θα λειτουργεί ως stretch-4. Με τον διπλοθεσίτη Μπεντίλ κλείνει η 5άδα μιας κι ο Μήτογλου μπορεί να πάρει λεπτά κι ως «5».

Ο Βόβορας μπορεί να πέφτει στα βαθιά αλλά είναι και τυχερός μέσα σ’ όλα. Αν (πολλοί αστερίσκοι εδώ) τελικά ο ΔΓ δεν αναμιχθεί στα της ομάδας και με δεδομένο ότι οι προσδοκίες είναι πολύ χαμηλές, ο coach θα έχει το περιθώριο να φτιάξει το ρόστερ όπως ο ίδιος θέλει και θα δουλέψει με τη λιγότερη δυνατή πίεση.

Σε κάθε περίπτωση το αγωνιστικό είναι δευτερεύον. Αυτό που προέχει είναι ο ΠΑΟ να αρχίζει πάλι να θυμίζει επιτέλους μια κανονική ομάδα. Η υγεία στην οποία τόσο στάθηκαν οι νέοι κουμανταδόροι του club.

PANATHINAIKOS B.C. – Η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ (;) ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ