Kαλοκαιράκι και έχουμε μπει για τα καλά στα πιο ..“κόκκινα” στάδια της θερινής ραστώνης… Παρ’όλα αυτά, ίσα ίσα η χαλάρωση μπορεί να συνδυαστεί μια χαρά με κουβέντα και συζητήσεις γύρω από το μπάσκετ και εν προκειμένω με αρκετή παρακολούθηση του μιας και οι ομάδες του Nba έχουν επιστρέψει δριμύτερες για να κλείσουν μια ιδιότυπη σεζόν. Έτσι κι εγώ θα αφήσω τις τελευταίες μου πρόχειρες και μη σκέψεις για τις κινήσεις των ελληνικών ομάδων και για αρχή του Παναθηναϊκού πρόθυμος να ανανεώσω το ραντεβού για τις πιο ..ενδελεχείς αναλύσεις προς το φθινόπωρο.

Οι πράσινοι λοιπόν έχουν πραγματοποιήσει το μεγαλύτερο μέρος των κινήσεων τους περιμένοντας μάλλον την τελική συμφωνία με έναν άσσο για να κλείσουν το ρόστερ. Σε μια μεταγραφική σεζόν που μόνο εύκολη δεν έμοιαζε για το τριφύλλι, η ομάδα έκλεισε μερικούς παίκτες με διαφορετικό status αλλά κοινή “φιλοσοφία” τις συνθήκες διαφαινόμενου οικονομικού undervaluing στην παρούσα φάση.

Στο παρόν κείμενο δε θα προσπαθήσω να αναλύσω και να καταγράψω την οπτική μου σε σχέση με το συνολικό αγωνιστικό οικοδόμημα της ομάδας τη νέα σεζόν και όλη της τη δόμηση, φιλοσοφία και ποιότητα της αλλά να κάνω μια αξιολόγηση μερικών κινήσεων της και να πω μερικά πράγματα για τα χαρακτηριστικά παικτών που αποκτήθηκαν και το πώς συμπληρώνεται το παζλ εν αναμονή της τελευταίας εκτός απροόπτου μεταγραφής.

Άλλωστε υπάρχει ένας βασικός άγνωστος Χ όσον αφορά την εικόνα και την κατεύθυνση που θα πρέπει να περιμένουμε, και αυτός δεν είναι άλλος από το προπονητικό staff με τον κόουτς Βόβορα να παίρνει τη θέση στην άκρη του πάγκου και να καλείται να κάνει ντεμπούτο σε μεγάλο σύλλογο και τέτοιο επίπεδο ως πρώτος, σε μια συγκυρία με πολλές ιδιαιτερότητες η οποία παρ’όλα αυτά μοιάζει να του προσφέρει ορισμένα στεγανά προστασίας και ένα πέπλο χαμηλωμένων απαιτήσεων που σε πρώτο στάδιο τον εξυπηρετεί.

Ο αρχικός πυρήνας

Ας ξεκινήσουμε με μια υπενθύμιση του τι υπήρχε ήδη στρωμένο ενόψει της φετινής σεζόν για τον Πάο. Τα βασικά μέλη της ομάδας που θα έμεναν στο Μαρούσι ήταν οι Παπαπέτρου, Μήτογλου, Μπέντιλ και Παπαγιάννης. Εκ πρώτης όψεως ένας αξιοπρεπής κορμός μερικών γηγενών +έναν ξένο οι οποίοι όμως σαν μείγμα δεν έφερναν κάτι τρανταχτό όσον αφορά το προφίλ της ομάδας. Αυτό που συνέθεταν οι 3 forward είναι ένα τραχύ προφίλ στις ενδιάμεσες θέσεις, δηλαδή κορμιά που είναι δυνατά και μπορούν να βγάλουν μια μεγάλη σεζόν αποτελώντας βασικό στοιχείο στην αμυντική φύση της ομάδας και ο Παπαγιάννης με τη σειρά του μια υπολογίσιμη (ειδικά με τα νέα στάνταρ και τις απαιτήσεις) οντότητα στο ζωγραφιστό που σου δίνει την ευκαιρία να πας για ένα παίκτη στη θέση με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Κατά τα άλλα, σε συνολικό πλαίσιο τα νερά στα οποία θα μπορούσε να κινηθεί η ομάδα ήταν αχαρτογράφητα καθώς το προπονητικό team είχε μια λευκή σελίδα μπροστά του για να γεμίσει το ρόστερ όσον αφορά μάλιστα τα χαρακτηριστικά που θα αποτελούν τις βασικές εκφάνσεις της ομάδας καθώς από τους παραπάνω παίκτες απουσιάζουν στοιχεία που θα “παράγουν” μπάσκετ και θα αποτελέσουν θεμέλια της νέας τους ταυτότητας όσον αφορά το επιθετικό προφίλ που θα λανσάρουν και τη λειτουργία της στο μπροστά κομμάτι του παρκέ.

Το παρόν υλικό λοιπόν φώναζε για κάποιες δυνατές κινήσεις στην περιφέρεια, σε ποσότητα και ποιότητα που να επιτρέπουν στην ομάδα να χτίσει μια καλού επιπέδου επίθεση για τη Euroleague. Όπερ μεθερμηνευόμενον εστί : ένα μικρό σύνολο από παίκτες στους οποίους θα συναντάμε ποιοτική δημιουργία, ικανότητα στην προσωπική φάση, περιφερειακό firepower ή aggressive transition απειλή με την όποια μεταβλητή αντιστοιχία στο κάθε κομμάτι.

Στη γραμμή των ψηλών βρίσκαμε την πιο γεμάτη σε θέμα ποσότητας θέση για τους πρασίνους καθώς υπήρχαν οι περισσότεροι παίκτες που βρίσκονταν και πέρσι στο ρόστερ. Με τον Παπαγιάννη να είναι εκ των βασικών center και τους Μήτογλου-Μπέντιλ δύο heavy 4άρια που μπορούν να κατέβουν και στο 5 σε αρκετά σχήματα, η ομάδα ουσιαστικά έψαχνε για ένα παίκτη με βασικό ρόλο στο 5 και έναν ακόμα forward με διαφορετικά στοιχεία, κατά προτίμηση πιο ελαφρύ και πληθωρικό επιθετικά από τους 2 προαναφερθέντες για να υποστηρίξει λίγο διαφορετικό τρόπο παιχνιδιού όπως το να μπορεί να σταθεί στα 6,75 στην περιφέρεια και να διαθέτει εύρος απειλής, δηλαδή αξιόπιστο τρίποντο αλλά και ικανότητα να επιτεθεί σε close-out όταν η αντίπαλη άμυνα του δώσει αυτή την παραπάνω προσοχή.

Το “5” και η επιλογή Όγκαστ

Αφού ακούστηκαν μερικά διαφορετικά ονόματα για τη θέση 5, το τριφύλλι κατέληξε στο γνώριμο πρόσωπο του Zach Auguste. Ο Auguste μπορεί να μην είχε το ιδανικότερο caliber για τις απαιτήσεις της ομάδας σαν βασικός, όμως συγκέντρωνε κάποια άλλα επιθυμητά καλούδια καθώς διαθέτει το ελληνικό διαβατήριο, ένα προσιτό οικονομικό προφίλ και μια σταθερά αλλά ελεγχόμενα ανοδική πορεία όντας σε καλή ηλικία.

Η κίνηση του Όγκαστ σε πρώτη φάση βγάζει νόημα και “κολλάει”. Είναι ένας εξαιρετικά mobile επιθετικά ψηλός, ο οποίος διαθέτει ένα από τα πιο γρήγορα screen&dive που μπορούμε να βρούμε εκεί έξω, είναι πολύ aggressive κινούμενος γύρω από το καλάθι και έχει μια σειρά από τρόπους να τελειώσει κοντά σε αυτό λαμβάνοντας τη μπάλα σε κίνηση ακόμα κι αν χρειαστεί να χρησιμοποιήσει δική του τρίπλα. Σε θέμα φυσικού προφίλ είναι πολύ αθλητικός, έχει δυναμώσει αρκετά τον κορμό του χωρίς βέβαια και πάλι να είναι τόσο συνεπής για τα κυβικά της θέσης και δεν έχει ταλαιπωρηθεί από τραυματισμούς. Παρ’όλα αυτά το καλό συνολικά physique του δε μεταφράζεται καν με έναν average τρόπο στην άμυνα καθώς του λείπουν πολλά fundamentals για τη θέση.

Απλούστατα δεν έχει στη νοοτροπία του και την αγωνιστική του κουλτούρα το να αμυνθεί με συνέπεια ειδικά στο έδαφος και στην σωστή ακολούθηση της φάσης τακτικά. Ενώ δεν είναι αργός στα πόδια συχνά θα κάνει το λάθος μερικών εκατοστών στην τοποθέτηση του που θα στοιχίσει ελεύθερα σουτ σε αντίπαλο χειριστή, ενώ αντίστοιχα στην πίσω γραμμή παρότι μπορεί να είναι παρών με το frame του (έχουμε δει παίκτες με πολύ λιγότερα κιλά ή και ύψος να τα καταφέρνουν) υπολείπεται σημαντικά σε positioning για να ανταπεξέλθει απέναντι σε βαριά κορμιά(δείτε το πρόβλημα που βρήκε απέναντι στον Μahalbasic της Όλντενμπουργκ) ή να κλειδώνει τα ριμπάουντ και το rim protection ακόμα και σε φάσεις που είναι στο εύρος ελέγχου του. Η γενικότερη επιρροή του στην άμυνα βασίζεται κυρίως σε φάσεις που θα βγάλει ευκαιριακά, κοψίματα,ριμπάουντ και deflections που θα πετύχει περισσότερο ενστικτωδώς παρά από καλή αντίληψη της φάσης. Όμως ακόμα και έτσι, μιλάμε για ένα εξαιρετικό σκαρί, διαθέτει δουλεμένο κορμί και το φρέσκο της ηλικίας και σίγουρα δεν αποτελεί φύρα συνολικά στον τομέα καθώς για το μάκρος του έχει σημαντικό agility και μπορεί να προσφέρει πολλά περισσότερα από όσα στην πρώτη θητεία του που δεν είχε ανάλογη πείρα από το ευρωπαϊκό παιχνίδι και ήταν ακόμα πιο άγουρος τεχνικά και σωματικά.

Προφανώς το staff της ομάδας γνωρίζει πολύ καλύτερα τον παίκτη και όπως είπα η κίνηση για αυτόν έχει απόλυτα νόημα, αρκεί να τοποθετηθεί με επίγνωση των δυνατοτήτων του εντός της ομάδας. Η αλλαγή των αμυντικών φίλτρων του Όγκαστ είναι σχεδόν αδύνατη. Το να είναι προσηλωμένος ο παίκτης και να συνεχίζει να βελτιώνεται σε ορισμένα κομμάτια έχει πιθανότητες, όμως δεν πρέπει να περιμένουμε μια συγκλονιστική αλλαγή σε αυτό. Τα όσα έχει να ποντάρει η ομάδα πάνω του πρέπει να γίνονται με γνώμονα την αναγνώριση των αδυναμιών του και την προσπάθεια μερικής κάλυψης τους και αξιοποίησης των δυνατών σημείων του. 

Εφόσον λοιπόν :

α. στο 4 υπάρχουν δύο κορμιά με μέγεθος,κιλά και δύναμη που καλούνται να έχουν defensive impact καλύπτοντας χώρους και κοντά στο καλάθι + τον Παπαπέτρου αντιστοίχως στο 3 και την παρουσία του στο ριμπάουντ και την πίσω γραμμή (* πλέον προσθέτουμε και τον White σε πιθανές multi-forward lineups)

β. στο 5 υπάρχει ο Παπαγιάννης που αναπόφευκτα θα αποτελέσει πυρήνα και βασικό “χαρτί” επένδυσης στο φετινό ρόστερ

ο Όγκαστ αποτελεί μια οικονομική λύση που μπορεί να είναι και προσθήκη κορμού για την ομάδα τηρώντας κάποια βασικά απαιτούμενα για τον φετινό πήχυ και με την ευχή να είναι θετικός προσφέροντας αυτά που ξέρει καλά.

Και εκεί έγκειται το βασικότερο ερωτηματικό κατά τη γνώμη μου. Όπως αναφέρθηκε είναι ένας κατά κύριο λόγο επιθετικός παίκτης που τρέφεται από τις φάσεις που μπορεί να βρει ερχόμενος σε κίνηση, above the rim αλλά και το όποιο σκορ μπορεί να δώσει ακόμα και σε προσωπική φάση. Θα μπορέσει να μεταφράσει τις παραπάνω δεξιότητες σε ένα αρκετά πιο σκληρό πλαίσιο σε σχέση με το eurocup? Η διαφορά ανάμεσα σε έναν high-volume scorer/finisher στο ένα επίπεδο με έναν inefficient επιθετικό στο άλλο δεν είναι δύσκολο να γίνει και ο παίκτης θα πρέπει να προσέξει πολύ τον τρόπο που θα πάρει αρχικά δικές του προσπάθειες γιατί μπορεί να γίνει επηρρεπής στο λάθος και να στοιχίσει στην ομάδα του. Αν πορευτεί σταδιακά, δίνoντας τα βασικά σε finishing και προσφέροντας με αποτελεσματικότητα αυτά που μπορεί τότε πιστεύω οτι η κίνηση του θα έχει θετικό πρόσημο.

Ο Σαντ-Ρος που “έδειξε” Λαπροβίτολα

Ο Sant-Roos ήταν μια κίνηση αρκετά δυνατή για τα δεδομένα της ομάδας τη φετινή σεζόν που δεν άργησε να αρπάξει την ευκαιρία βλέποντας το αμφίβολο μέλλον του στην Τσσκα. Έχουν γραφτεί αρκετά για τον παίκτη με τις γνώμες να διίστανται αλλά εγώ θα δοκιμάσω να κάνω μια πολύ απλή περιγραφή του και τα συμπεράσματα που μπορούμε να βγάλουμε όσον αφορά το fit του στη νέα του ομάδα. 

Eίναι ουσιαστικά ένας athletic wing που μπορεί να κάνει μια σειρά από διαφορετικά πράγματα στο παρκέ και να επιτελέσει λειτουργίες χρήσιμες για να αποσυμπιέσει το back-court μιας ομάδας. Είναι μακρύς και με aggressive συμπεριφορά στην άμυνα, κάτι που τον τοποθετεί εύκολα στο μαρκάρισμα από το 1 ως το 3. Επειδή δεν είναι επιθετικά ολοκληρωμένος παίκτης και δε βγάζει από εκεί το ψωμί του, είναι τοποθετημένος στο 3 ως πρωταρχική του θέση όμως στην πραγματικότητα είναι ένας facilitator, δηλαδή ένας παίκτης που μπορεί εύκολα να αλλάξει κέλυφος,ρόλο και θέση ουσιαστικά ανάλογα με αυτούς που πλαισιώνει. Κατά κανόνα χρειάζεται δίπλα του ένα βασικό χειριστή του οποίου μπορεί να αποτελεί την πανοπλία και έναν παίκτη με περιφερειακό σουτ και firepower. 

Έχει καλό έλεγχο της μπάλας και μπορεί να διευκολύνει τη μεταφορά της από τη μια πλευρά του παρκέ στην άλλη,να πιέσει ως πρώτος παίκτης τη μπάλα και να αλλάξει παίκτες στην άμυνα. Υστερεί αρκετά στο σουτ και η πιο βασική του ικανότητα (πέρα από τα cut στο καλάθι) με τη μπάλα στα χέρια είναι να χρησιμοποιήσει το μεγάλο του διασκελισμό και να πάρει το δεξί διάδρομο για το drive. Σαφέστατα δεν έχει ικανότητα να τρέξει μια επίθεση μισού γηπέδου. Μπορεί σε αυτό το κομμάτι να παρομοιαστεί με το ρόλο που θα έχει ο Τζένκινς στον Ολυμπιακό. Μπορεί να διεισδύσει στο καλάθι και να τελειώσει φάσεις, όμως πολύ δύσκολα θα δημιουργήσει ρήγμα, δύσκολα θα μετακινήσει την αντίπαλη άμυνα όντας χειριστής και επίσης δύσκολα θα είναι ζωτικός floor spacer χωρίς αξιόπιστο τρίποντο ή φινέτσα να βάλει τη μπάλα κάτω και να βγάλει ένα αμυντικό εκτός ισορροπίας, καθώς οι συνηθέστερες επιλογές του είναι να πάρει το δεξί διάδρομο για finish ή drive and kick ή αλλιώς να επιλέξει το midrange jumper όταν του δώσουν πολλά εκατοστά. Το θετικό είναι ότι είναι πολύ προσεκτικός και οικονομικός στις επιλογές του αποφεύγοντας τα λάθη. Όντας λοιπόν μια αμυντική αιχμή του δόρατος και έχοντας τις παραπάνω δεξιότητες υπήρχε μια πολύ σημαντική στόχευση όπως μπορώ να συμπεράνω ή να κρίνω με τη δική μου λογική από τον πράσινο πάγκο που τον έδενε πακέτο με τον Λαπροβίτολα, κάτι που εν τέλει δεν ευδοκίμησε.

Ο Αργεντινός είναι ένας χαρισματικός scoring point-guard που έχει σπουδαίο feeling of the game, το αξιοζήλευτο αργεντίνικο ταμπεραμέντο και μια σχέση με τη μπάλα και το καλάθι που σχεδόν τίποτα από τις δεξιότητες του δε δείχνει με γυμνό μάτι. Δεν είναι φονιάς από το τρίποντο αλλά πάντοτε νιώθεις την απειλή του, χωρίς να έχει σπουδαίο handling ή πρώτο βήμα έχει τον τρόπο να παίξει κάθετα και να τελειώσει πάνω από αμυντικούς, ενώ παρά το φτωχό physique του είναι σκληροτράχηλος και μέσα σε φάσεις στο πίσω μέρος του παρκέ.

Στη Ρεάλ δεν έμοιασε ποτέ να μπαίνει στα παπούτσια του ρόλου καθώς : 

  • Ποτέ δε βρήκε την ελευθερία και τα λεπτά να μπει στο comfort zone του και να νιώσει άνετα παίρνοντας τις “δικές” του προσπάθειες. Βλέποντας τον με την Μπανταλόνα λάμβανες την αίσθηση οτι ποτέ δεν εκβίαζε το παιχνίδι και τις εκτελέσεις του για να γίνει πρώτο βιολί αλλά είχε την ευκαιρία και τη συνήθεια να τρέχει την ομάδα σαν ένας κλασικός floor-general που μόλις μύριζε το αίμα μεταμορφωνόταν σε μηχανή σκοραρίσματος. Σε αυτό το κομμάτι και στο πώς άφηνε το παιχνίδι να έρθει σε αυτόν πιάνοντας φωτιά σε μικρά χρονικά gaps έβγαζε μια νότα old-school παίκτη.
  • Η Ρεάλ είναι απλά η Ρεάλ. Μπροστά του είχε τον Καμπάτσο, στη θέση επίσης υπήρχε ο Γιουλ που θα έχει εμπιστοσύνη από την ομάδα σε οτι κατάσταση και αν είναι, ενώ είναι πολύ υψηλές οι απαιτήσεις της από τον βασικό point-guard για να ορίσει σε άψογους χρόνους και γωνίες την επίθεση της ομάδας. Προκάτοχοι έτσι για υπενθύμιση οι Τσάτσο, Ντόνσιτς, Γιουλ, Καμπάτσο…
  • Είναι αλήθεια οτι ο παίκτης συνάντησε μια εμφανή δυσκολία στο να κουμαντάρει την επίθεση εν τη γενέσει της και να είναι κεφάλι της ομάδας μπροστά και πίσω. Υπήρξαν φορές που “πνίγηκε” στη μετάβαση από τη μία πλευρά στην άλλη του παρκέ αντιμετωπίζοντας πρόβλημα απέναντι στην αθλητικότητα κάποιων αντιπάλων, ενώ δε μπορούσε εύκολα να φρενάρει αντίστοιχα γρήγορα γκαρντ που τρέχουν τον κεντρικό διάδρομο στο τρανζίσιον. Η Ρεάλ που διαθέτει χαρισματικούς δημιουργούς και shooters στα φτερά (τις θέσεις 2-3) σπάνια έβαλε ή θα έβαζε δίπλα του καθαρό γκαρντ που θα τον αποσυμπίεζε και θα τον έθετε κυρίως ως δημιουργό μισού γηπέδου που θα του ήταν πιο εύκολο (όπως γινόταν περισσότερο στο μουντομπάσκετ ή αν θέλετε την κλασική αντιστοιχία με τον Σπανούλη που λαμβάνει τη μπάλα μετά από εισαγωγική χωρίς να κατεβάσει ο ίδιος)

Αυτή η τρίτη λοιπόν λεπτομέρεια είναι αυτή που “βλέπω” πως προσπάθησαν να συνδέσουν με την παρουσία Σαντ-Ρος στο τριφύλλι.

Αντίστοιχα ο Ιτούδης χρησιμοποιήσε πολύ συχνά τον Κουβανό με ένα αρκετά συμπληρωματικό με τα παραπάνω ρόλο και συγκεκριμένα :

Ο παίκτης επωμιζόταν τη μεταφορά της μπάλας στο μισό γήπεδο και την εκκίνηση του play όντας ψηλά στον άξονα. Αυτό είχε μια βασική μετάφραση, ο παίκτης όντας ακίνδυνος από τη γραμμή του τριπόντου θα δυσχέραινε αρκετά την επίθεση της αρκούδας στο μισό γήπεδο ευρισκόμενος στις γωνίες. Όμως αναλαμβάνοντας την παραπάνω αρμοδιότητα και μένοντας στην κορυφή μπορούσε να βρει σε ικανοποιητικούς χρόνους παίκτες που μπορούσαν να δημιουργήσουν από τις 45 μοίρες (Χίλιαρντ, Στρέλνιεκς ακόμα και Τζέιμς) ενώ σε περίπτωση που ξαναλάμβανε τη μπάλα αν αυτοί δεν έβρισκαν τις κατάλληλες συνθήκες, είχε καλύτερες προυποθέσεις και χώρους να επιτεθεί κάθετα και να μην κολλήσει η μπάλα στα χέρια του εκμεταλλευόμενος την αναμενόμενη προσοχή που θα λάμβανε ο προαναφερόμενος παίκτης που βγαίνει από τα σκριν από το δικό του αντίπαλο λόγω της ασφάλειας να του επιτρέψει το σουτ.

Κάπως έτσι ταίριαζα προσωπικά την ύπαρξη αυτών των 2 παικτών με την προοπτική ο Πάο να βρει σε ευκαιρία ένα παίκτη σαν τον Λαπροβίτολα καλύπτοντας σημαντικά κάποιες αδυναμίες του και δίνοντας του το χρίσμα να είναι ο go-to guy του ο οποίος όμως θα μπορούσε αντίστοιχα να υποστηρίξει και φάσεις μακριά από τη μπάλα (τρίποντο,close-out,ιδιοσυγκρασία) αφήνοντας τους Νέντοβιτς και Φόστερ να πάρουν συχνά το ρόλο του βασικού χειριστή. 

O βασικός point-guard

Σίγουρα η παρουσία ενός δεύτερου άσσου θα ήταν σημαντική, αλλά το γεγονός να έκλεινε ιδανικά (στα δικά μου μάτια πάντα) εκεί το βασικό χειριστή θα ήταν ένα πολύ καλό χτύπημα για τον Παναθηναϊκό. 

Η έκβαση, που εκτός συγκλονιστικού απροόπτου προκύπτει αρνητική, αφήνει τους πράσινους σε ένα δύσκολο σημείο να ψάχνουν για παίκτη ο οποίος όχι απλά θα έχει συγκεκριμένα στοιχεία, αλλά και την ποιότητα να γίνει πρωταγωνιστής και να είναι στην πρώτη γραμμή του ρόστερ.

Οι δεξιότητες που ψάχνουν είναι 

  1. Τrue point-guard skills καθώς θα είναι βασικός άσσος και χωρίς έμπειρο και αξιόπιστο αναπληρωματικό.
  2. Με δύο 2άρια που θα χρειαστούν αρκετά τη μπάλα στα χέρια και συνολικά ένα αμφίβολο σύνολο σε περιφερειακή εκτέλεση, αξιόπιστο σουτέρ θέσης.
  3. Δυνατό αυτόφωτο επιθετικό παιχνίδι με δημιουργικές ικανότητες ώστε να είναι ο βασικός δημιουργός και go-to guy της ομάδας.

Το προφίλ που είχα ως ιδανικό για να πληρεί σε μεγάλο βαθμό όλα τα παραπάνω ήταν ένας παίκτης σαν τον Peyton Siva ( ο πραγματικά καλύτερος παίκτης της Άλμπα παρά την περσινή σεζόν και τη χρονιά του Χέρμανσον) που έχει τις ικανότητες να τρέξει την ομάδα με ωριμότητα, να κάνει λειτουργική την περιφέρεια της όντας οικονομικός και σε ένα βαθμό να απειλεί το καλάθι σκοράροντας (σίγουρα δεν είναι και ο καλύτερος σε αυτό). Θεωρώ πως κάτι αντίστοιχο βλέπουν στο πρόσωπο του Josh Gray οι πράσινοι ο οποίος έχει καλύτερο potential λόγω ηλικίας και μεγαλύτερης ικανότητας να τελειώσει φάσεις προς τα μέσα σκανάροντας πρώτα όλο το γήπεδο. Όμως, παρά τα στοιχεία floor-general που έχει, υπάρχει το ερωτηματικό της προσαρμογής του στο διαφορετικό μπάσκετ της ηπείρου και πώς θα απορροφήσει το physicality και τις επαφές με το σώμα που διαθέτει, και κυρίως το μείον της περιφερειακής εκτέλεσης σε ένα ρόστερ που έχει ήδη χτιστεί πολύ limited σε αυτόν τον τομέα.

Στην αντίπερα όχθη, ο Πιερ Τζάκσον αποτελεί μια περίπτωση πιο ιντριγκαδόρικη όσον αφορά τα συνολικά επιθετικά του skills. Ο παίκτης αποτελεί μια δική μου μίνι καψούρα, καθώς λατρεύω το γεγονός οτι μπορεί να κάνει τα πάντα με τη μπάλα στα χέρια και να ξεχαρβαλώσει την αντίπαλη άμυνα. Το διάστημα απουσίας του από την Ευρώπη είναι 2 χρόνια και με βάση τα όσα έχω παρακολουθήσει, ίσως έκαψε ένα διάστημα ψάχνοντας υπέρ το δέον κάποια ανοιχτή ευκαιρία στο nba. Στη Μακάμπι ήταν σε ένα περιβάλλον με πολλούς παίκτες σαν αυτόν που δε μετέφραζε ιδανικά και πιο ζυγισμένα τα χαρακτηριστικά του. Βλέπω πως υπάρχει σκεπτικισμός αναφορικά με την ιδιοσυγκρασία του και το αγωνιστικό του στιλ, όμως έχω λίγο διαφορετική άποψη και δεν έχω εικόνα παίκτη που παίζει μπάσκετ εκτός πλαισίου και εντελώς ανοργάνωτο. Ίσως το γεγονός ότι θα είναι βασικός και αναντικατάστατος στο ‘1’ να απαιτεί παίκτη με καλύτερο οργανωτικό υπόβαθρο, αλλά την προκειμένη στιγμή δε γίνεται σε συγκεκριμένη οικονομική κλίμακα να βρεις όλα όσα θες. Αν βρίσκεται στην κατάσταση που γνωρίζαμε (και νομίζω πως είναι μια χαρά γιατί δουλεύει αρκετά ψάχνοντας την ευκαιρία στην Αμερική) είναι μια ιντριγκαδόρικη κίνηση που αξίζει την επένδυση για μένα. Το πρόβλημα είναι πως δεν υπάρχει ασφαλής λύση πίσω από τον βασικό, όμως κι εγώ θα έδινα την ευκαιρία στον Καλαϊτζάκη σε μια τέτοια σεζόν. 

Ίσως περισσότερο να μου ξινίζει το γλυκό στην ύπαρξη του Μποχωρίδη που δε μπορεί να ανέβει στον άσσο και δεν προσφέρει κάτι extra στο backcourt όπως και στο οτι η ομάδα κινείται αρκετά πιο heavy στις θέσεις 3-4 (θα επένδυα ίσως λίγο παραπάνω στον Παπαπέτρου ως combo forward), κάτι που δεν αφήνει και πολλές υποσχέσεις όσον αφορά το firepower της ομάδας και την ικανότητα της να δημιουργήσει ρήγματα και να μετακινήσει την αντίπαλη άμυνα. 

Η λογική στο 4 και ο White

Με το βάρος λοιπόν να πέφτει στις κινήσεις στην περιφερειακή γραμμή για τους λόγους που περιέγραψα παραπάνω, φαίνεται πως η ομάδα “ζαχάρωσε” κυρίως τον Whittington ως βασικό στόχο για το 4, κίνηση που δεν ευδοκίμησε. Ο Αμερικανός πέρα από ένα 4άρι που θα είχε τα στοιχεία να συμπληρώσει τoυς άλλους 2 και να δώσει πιο ευρεία διάσταση στην επιθετική απειλή της ομάδας παίζοντας εκεί, τραβώντας τους αντιπάλους του έξω με το σουτ του και το παιχνίδι με τη μπάλα, θα αποτελούσε ένα πολύ βασικό glue guy στη γραμμή των forwards προσφέροντας σε μια σειρά από τομείς στο παιχνίδι. Έχει τα τρεξίματα στο τρανζίσιον ακόμα και ως χειριστής, είναι επιθετικός στην άμυνα έχοντας την ικανότητα να δώσει defensive plays και ξέρει να σπάει σωστά τη μπάλα στην επίθεση. Αντίστοιχα βέβαια έχει μια ροπή προς το να χαρακτηριστεί πολυθεσίτης λόγω αυτών και ακροβατεί ανάμεσα στο 3 και το 4 μη έχοντας ξεκάθαρη θέση καθώς υστερεί σε μέγεθος για την άμυνα στο 4 και αντίστοιχα υπολείπεται συνολικής τεχνικής κατάρτισης για να είναι small forward στην επίθεση. Θεωρώ θα είχε πιθανότητες αν ερχόταν, να βρίσκεται σε σχήματα μαζί με τον Παπαπέτρου και να αναλαμβάνει ο δεύτερος τα αντίπαλα 4άρια στην άμυνα.

Έχω την αίσθηση οτι όντας λοιπόν ένας καλός all-around παίκτης αλλά όχι απαραίτητα τηρώντας ένα σαφές προφίλ που θα τον έθετε πρώτο 4άρι στο ρόστερ, υπολογιζόταν ως μια versatile λύση στις ενδιάμεσες θέσεις στη φετινή λογική που η οικονομία είναι απαραίτητη και το ρόστερ δε μπορεί να γίνει τόσο βαθύ. Και συνεπώς οτι η περίπτωση του εγκαταλείφθηκε όταν έκλεισε ο Σαντ-Ρος καθώς δύσκολα θα είχε πλέον χρησιμότητα στο 3.

Εν τέλει ο Πάο χθες έκλεισε τη στελέχωση του στους ψηλούς με την αιφνίδια “βόμβα” του Aaron White καθώς να πω την αλήθεια είχα την εντύπωση πως θα αρκεστεί στον Κασελάκη βασίζοντας τη θέση στους 2 υπάρχοντες και την ασφάλεια του Παπαπέτρου από πίσω. 

Ο παίκτης είναι προφανώς αρκετά γνωστός με 2 σεζόν στη Ζαλγκίρις και το περσινό πέρασμα στην Αρμάνι αλλά το ερωτηματικό πλανάται πάνω από τη φυσική και σωματική του κατάσταση. Ποια είναι η εικόνα που έχουμε από αυτόν όσο τον έχουμε δει στη μεγάλη ευρωπαϊκή διοργάνωση πριν τη φετινή χρονιά?

Πρόκειται για ένα λευκό αθλητή που επιβεβαιώνει το γνωμικό “white men can jump” καθώς είναι αθλητικά προικισμένος και με σπουδαία αλτικά προσόντα και motor. Σήμα κατατεθέν του τα follow καρφώματα μετά από επιθετικό ριμπάουντ και οι φάσεις που κινείται γενικά off-ball για να βρεθεί να καρφώσει. Συνολικά είναι coachable αθλητής με γνώση του ρόλου του που θα δώσει έμφαση σε αυτά τα κομμάτια που έχει αναλάβει να εκτελέσει να φέρει εις πέρας. Διαθέτει αξιοπρόσεκτη απειλή στημένος στο τρίποντο ενώ πέρα από αυτό είναι σχετικά limited επιθετικά καθώς δεν έχει πλαστικές κινήσεις, μπορεί όμως να επιτελέσει έναν υποστηρικτικό ρόλο καθώς έχει αντίληψη, πασάρει σωστά και ακολουθεί τις τακτικές επιταγές του προπονητή του. Αμυντικά ενώ είναι σκληρός και φιλόπονος δεν έχει το impact που θα μπορούσε καθώς δεν έχει μεγάλα άκρα ούτε εντυπωσιακό ύψος, οπότε ακόμα κι αν βρίσκεται σε εναέριες φάσεις συνήθως οφείλεται στην ορμητικότητα του και λιγότερο στην ικανότητα να καλύψει μεγάλους χώρους σε μικρό χρόνο παρότι είναι decent και σε θέμα ποδιών. Πολλοί επικαλούνται το σύστημα του Σάρας που μοιάζει να βελτιώνει όσους είναι μέσα σε αυτό αλλά δε θα συμφωνήσω στη συγκεκριμένη περίπτωση καθώς ο παίκτης και εκεί ήταν “μετρημένα κουκιά” όσον αφορά την επίθεση (σίγουρα βρήκε κάποια παραπάνω εύκολα τελειώματα) και ξεχώρισε κυρίως χάρη στον blue collar χαρακτήρα του.

Και πάμε να βάλουμε ένα σημαντικό αστερίσκο : όλα αυτά αφορούν την πορεία του με τη Ζαλγκίρις και τα όσα έβγαλε στο παρκέ τις 2 προπερασμένες χρονιές. Με όλα αυτά τα στοιχεία αποτελούσε για μένα προσωπικά ιδανικό τύπο ρολίστα σε θέμα αρμοδιοτήτων αλλά με δυνατότητα να αποτελεί βασικό 4άρι για μια ανταγωνιστική ομάδα. Και λογικά κάτι τέτοιο ίσχυσε και για τον Μεσίνα που τον απέκτησε για να αποτελέσει βασικό παίκτη του στη θέση του power-forward. Όμως τα πράγματα δεν πήγαν και τόσο καλά αυτή τη σεζόν με τον παίκτη να έχει ισχνή παρουσία και εν τέλει να μετακομίζει στην Τενερίφη όπου επίσης δεν πέτυχε κάποια αξιοσημείωτη παρουσία. Ο κακός οιωνός είναι οι φήμες που αφορούν τις αλλαγμένες διατροφικές συνήθειες του παίκτη που του έχουν κοστίσει όσον αφορά το αθλητικό του πακέτο και τη σωματική του δύναμη. 

Δε θα μπορούσα να ενοχοποιήσω ιδιαίτερα τον παίκτη για το αποτυχημένο πέρασμα από το Μιλάνο. Ο Μεσίνα συνηθισμένος στην αγάπη του να πηγαίνει big τον παρόπλισε από νωρίς και τον οδήγησε στο 3 σε πολλά σχήματα χωρίς να του δίνει το χώρο να κάνει αυτά στα οποία είναι καλός καθώς θα έπρεπε να πάρει ο ίδιος πρωτοβουλίες σε μια συχνά δυσκοίλια επίθεση. Αντίστοιχα πολύς κόσμος μπορεί να συμπεραίνει κακώς οτι επειδή βρέθηκε σε ομάδα χαμηλότερου επιπέδου θα έπρεπε να κάνει και τρελά νούμερα, κάτι που συνολικά δεν ισχύει και αφορά το πακέτο skills ενός παίκτη και το τι μπορεί να προσφέρει με τον συγκεκριμένο να είναι άλλης πάστας και για συγκεκριμένες δουλειές. Όμως αλήθεια είναι οτι δε φάνηκε στην ίδια παλιά καλή του φόρμα όσο τον είδαμε, ενώ δε μπορώ να έχω σαφή άποψη καθώς από παιχνίδια του στην Τενερίφη έχω πολύ μικρή εικόνα η οποία όντως δε με ενθουσίασε. Το πώς δηλαδή αναμένεται να επιστρέψει ο παίκτης ελέγχεται. 

Νομίζω όμως οτι σε μια ακόμα περίπτωση (όπως αυτή του Νέντοβιτς η οποία όμως ενέχει μεγαλύτερο ρίσκο και πιο μεγάλο εύρος σε κλίμακα κίνδυνου-ανταμοιβής) οι άνθρωποι των πρασίνων βρίσκουν μια οικονομική ευκαιρία την οποία εκμεταλλεύονται και ασφαλώς θα κριθούν για αυτή καθώς είναι οι ίδιοι σε θέση να αξιολογήσουν το status quo του παίκτη με τις περισσότερες πληροφορίες που έχουν. Η γνώμη μου είναι ότι επειδή πρόκειται για παίκτη με το σωστό χαρακτήρα και σε καλή ηλικία, το ρίσκο είναι σωστό ειδικά με γνώμονα τη θέση που θα έχει στο ρόστερ και τις μη υψηλές απαιτήσεις που υπάρχουν σε πρώτη φάση από αυτόν. Μπορεί να αποδειχθεί bust και να αποτελέσει κίνηση με πολλά οφέλη, αλλά ακόμα και αν όχι, το γεγονός οτι είναι παιγμένος του επιτρέπει να γεμίσει τα σχήματα της ομάδας.

Τέλος, βλέποντας κάπως έτσι το παζλ συμπληρωμένο νομίζω πως η παραπάνω κίνηση έκανε λίγο πιο σαφείς μερικές από τις προθέσεις του Βόβορα για την ερχόμενη σεζόν, με το σκεπτικό οτι θα μπορούσε να πάει σε μια πιο safe λογική στη γραμμή των γκαρντ και να αψηφήσει να γεμίσει τόσο τις θέσεις κοντά στο ζωγραφιστό. Νομίζω πως όπως έδειξε και στα 2 παιχνίδια που βρέθηκε στον πάγκο φέτος, θα ακουμπήσει και θα παίξει αρκετά με το μέγεθος των 5άδων του και τις εναλλαγές στις ενδιάμεσες θέσεις. Με μια πρώτη ματιά επενδύει αρκετά στο προφίλ συγκεκριμένων παικτών όπως ο Παπαπέτρου, ο Σαντ-Ρος, ο Γουάιτ, ο Μήτογλου για εκείνες τις θέσεις που θα είναι αυτοί που θα προσδώσουν την αμυντική ταυτότητα στην ομάδα. Μάλιστα η κίνηση του Γουάιτ σε συνδυασμό με αυτή του Όγκαστ (δηλαδή πιο χαμηλά οικονομικά στάνταρ) δείχνει πως θα δοκιμάσει ίσως αρκετά σχήματα με Γουάιτ-Μπέντιλ-Μήτογλου μαζί.

Όντας ένας προπονητής που έχει θητεύσει σε μεγάλο βαθμό δίπλα στον Πεδουλάκη, νομίζω πως η λογική που ακολούθησε σε αυτές τις μεταγραφές μαρτυράει οτι θα δώσει έμφαση στην απόκτηση αμυντικού versatility που θα επιτρέψει multi-forward lineups και ποικιλία σχημάτων με κορμιά δυνατά, σκληράδα και ικανότητα να υποστηρίξουν αλλαγές σε μαρκαρίσματα έχοντας physical profile. Κάπως έτσι αυτή η πραγματικότητα “δένει” με την παρουσία ενός γκαρντ με τα χαρακτηριστικά του Πιερ Τζάκσον, δηλαδή του απόλυτου baller που μπορεί να γεννήσει καταστάσεις all-alone, κάνοντας συνάμα κομβική την απόδοση και το παιχνίδι αυτού που θα λάβει τα σκήπτρα στον άσσο καθώς η ομάδα θα ζητήσει πολλά από αυτόν στην επίθεση μη έχοντας άλλες σημαντικές πηγές δημιουργίας. 

To πράσινο παζλ