Η αποστολή του Παναθηναϊκού απέναντι σε Βαλένθια και Μπασκόνια ήταν δύσκολη. Δύο ομάδες που κυκλοφορούν γρήγορα τη μπάλα, τρέχουν στο transition, έχουν πολλαπλές πηγές δημιουργίας, πολλούς εκτελεστές και βαθύ ρόστερ είναι δύσκολο να περιοριστούν από μία ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την επιλογή του κόουτς Βόβορα να πάει τα παιχνίδια σε υψηλό ρυθμό, τη μέτρια αμυντική εικόνα της ομάδας, τα πολλά λάθη και κάποιες λάθος αμυντικές κυρίως τακτικές οδήγησαν σε δύο ήττες με κάτω τα χέρια.

Γράφει ο @Efthymis

Όταν πας να παίξεις μέσα στην Ισπανία δύο βασικοί στόχοι (πρέπει να) είναι ο έλεγχος του ρυθμού μέσω των ριμπάουντ και των λαθών και η αμυντική προσήλωση στην περιφερειακή εκτέλεση του αντιπάλου. Ο Παναθηναϊκός δεν τα πήγε καλά σε κανένα από τα δύο. Ο ρυθμός ήταν αρκετά γρήγορος για να μπορέσει αν ανταποκριθεί μία ομάδα με το ταλέντο του Παναθηναϊκού και oι αμυντικές τακτικές ευνόησαν τους εκτελεστές των Ισπανικών ομάδων.

Δεν θα αναλύσω ξεχωριστά τα δύο παιχνίδια, αλλά θα τα σχολιάσω μαζί, σαν μία ενιαία οντότητα, μιας και θεωρώ ότι έχουν κοινό παρονομαστή, αυτόν της αντιμετώπισης ομάδων με τα προτερήματα και τα μειονεκτήματα της Βαλένθιας και της Μπασκόνια.

Τα δύο παιχνίδια είχαν παρόμοια εξέλιξη, ίδιους πρωταγωνιστές και ίδια προβλήματα για τον Παναθηναϊκό. Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε καλά και μπόρεσε να έχει τον έλεγχο στο πρώτο ημίχρονο απέναντι στη Βαλένθια και στο πρώτο δεκάλεπτο απέναντι στη Μπασκόνια. Μόλις όμως η αντίπαλη ομάδα καταλάβαινε την «λάθος» αμυντική συμπεριφορά της ομάδας, προσαρμοζόταν αναλόγως και έτρεχε στο ανοιχτό γήπεδο τότε έπαιρνε εκείνη τον έλεγχο του αγώνα.

Ο Βόβορας συνειδητά βασίστηκε σε επιθέσεις 2vs2 και τους άλλους 3 παίκτες να είναι συνήθως σταθεροί (με μικρές εξαιρέσεις, όπως ο White) έτσι ώστε να περιορίσει όσο το δυνατόν περισσότερο τα λάθη και να μειώσει τις ελπίδες των γηπεδούχων για επίθεση στο transition. Προδώθηκε όμως από τα λάθη των παικτών του. Όταν ο Φόστερ πασάρει στον Γουΐλιαμς, ο Σαντ Ρος δίνει τη μπάλα στον Βιβές ή ο Νέντοβιτς αποφασίζει να δώσει πάσα στον αέρα ο προπονητής δε μπορεί να κάνει πολλά.

Ο Βόβορας επιθετικά ελέγχεται για το γεγονός ότι η ομάδα πήγε να κερδίσει τα παιχνίδια σε ψηλό ρυθμό, κάτι που είναι δύσκολο απέναντι σε δύο ποιοτικότερες ομάδες. Ο Παναθηναίκός δεν εχει το βάθος στο ρόστερ για να μπορέσει να βγάλει την ίδια ένταση και ενέργεια για 40’ ώστε να αμυνθεί κατάλληλα. Υπήρξαν σχήματα όπως το Μποχωρίδης, Νέντοβιτς, Παπαπέτρου, Μήτογλου, Παπαγιάννης με τη Μπασκόνια που τα πήγαν εξαιρετικά. Γιατί;

Διότι ο καθένας έπαιζε στη θέση που ξέρει και προσέφερε αυτά που μπορεί, μειώνοντας τα λάθη της ομάδας. Η ομάδα έπαιξε καλύτερα όταν ο Μποχωρίδης ήταν στο παρκέ, διότι είναι ο μοναδικός pg, ο μοναδικός που μπορεί να κουμαντάρει το ρυθμό και να τακτοποιήσει την ομάδα. Ο Μακ είναι εξαιρετικός σκόρερ, δίνει ώθηση, αλλά μέχρι εκεί. Η Βαλένθια κυριάρχησε στο παρκέ όσο άσος αγωνίστηκε ο Σαντ Ρος σε σημείο που η εικόνα ήταν αποκαρδιωτική. Ο οποίος Σαντ Ρος είναι ένα καλό sf με δημιουργικά στοιχεία και μέχρι εκεί. Η μετατόπισή του στον άσο τον κάνει να δείχνει κακός, χωρίς όμως να είναι…

Οι αμυντικές τακτικές του κόουτς σηκώνουν μεγάλη συζήτηση. Είδαμε under σε παίκτες όπως ο Πρέπελιτς και ο Βιλντόζα. Παίκτες με ικανότητα στην εκτέλεση. Ακόμη και η ζώνη 3-2 που δοκίμασε στη Βιτόρια εκτέθηκε. Στα πρώτα 5 λεπτά η Μπασκόνια έβγαλε 2 ελεύθερα τρίποντα, 1 σε κάθε γωνία, στα οποία στόχησαν οι παίκτες της. Η ζώνη όμως έσπασε. Το θετικό είναι πως το άλλαξε αμέσως. Δοκίμασε άμυνα με αλλαγές στο κεντρικό pnr της Μπασκόνια, τακτική step back/fight through όταν αμυνόμενοι ήταν ο Μποχωρίδης με τον Παπαγιάννη, αλλά και ICE. Αυτό δείχνει πως ο κόουτς έχει αντανακλαστικά και προσαρμόζεται στις ανάγκες του αγώνα. Πολλές φορές θετικά, μερικές φορές αρνητικά. Τουλάχιστον όμως αντιδρά και δεν παραμένει αμέτοχος. Δεν πάει μόνο by the book, αλλά ρισκάρει και όπως είναι φυσιολογικό όταν ρισκάρεις κάποιες φορές θα κερδίσεις κάποιες θα χάσεις.

Σημαντικό πρόβλημα όμως της άμυνας αποτέλεσαν κάποιες μονάδες. Υπήρξαν παίκτες που αδράνησαν μακριά από τη μπάλα. Δεν μπόρεσαν, παρά σε ελάχιστες στιγμές, να ελέγξουν το off-ball παιχνίδι των Ισπανών, αλλά και τις close out επιθέσεις. Υπήρξαν στιγμές που ο παίκτης που αμυνόταν στην αδύνατη πλευρά ξεκινούσε την προσπάθειά του να καλύψει το close out όταν ο αντίπαλος είχε ήδη σηκωθεί. Ειδικά σε μερικές παγίδες που έγιναν στο ποστ η άμυνα δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει σωστά ώστε να ακολουθήσει τη φάση μόλις η μπάλα πάει στην περιφέρεια. Αυτό είναι ευθύνη και των παικτών, αλλά και του προπονητή, ο οποίος μάλλον δεν προετοίμασε σωστά τους παίκτες του.

Ατομικά κάποιοι παίκτες ξεχώρισαν στα δύο αυτά παιχνίδια. Αυτοί που σίγουρα ξεχώρισαν ήταν οι Παπαπέτρου-Γουάιτ-Παπαγιάννης. Αποτέλεσαν τη βάση της ομάδας στα δύο παιχνίδια. Ειδικά ο Γουάιτ και ο Παπαγιάννης έχουν κάνει άλματα προόδου μέσα στη χρονιά, δείγμα πως η ομάδα δουλεύει. Ο Βόβορας προσπαθεί να βελτιώσει ατομικά τους παίκτες του και μέσα από την ατομική βελτίωση θα έρθει και η ομαδική βελτίωση.

Το πρόβλημα στα δύο παιχνίδια που έδωσε το Τριφύλλι στην Ιβηρική Χερσόνησο ήταν η κακή κατάσταση των γκαρντ. Ο Μακ έπαιξε εξαιρετικά κόντρα στη Βαλένθια, αλλά εξαφανίστηκε κόντρα στη Μπασκόνια. Ο Νέντοβιτς ήταν καλός εκτελεστικά κόντρα στη Μπασκόνια, αλλά έκανε 6 λάθη, ο Φόστερ πέρασε και δεν ακούμπησε, ενώ ο Μποχωρίδης βοήθησε οργανωτικά και στον έλεγχο του ρυθμού. Αυτός που για άλλη μια φορά επωμίστηκε το βάρος της οργάνωσης ήταν ο Σαντ Ρος. Ο Κουβανός είναι καλός παίκτης, αλλά δε μπορεί να είναι ο κύριος δημιουργός της πεντάδας. Έδωσε 10 ασίστ σε αυτά τα 2 παιχνίδια, αλλά η ομάδα έπαιζε με μεγαλύτερη ηρεμία όταν ο Μποχωρίδης ήταν ο οργανωτής.

Σε αυτά τα δύο παιχνίδια φάνηκε για πρώτη φορά πως η ομάδα έχει σημαντικό πρόβλημα στη γραμμή των ψηλών. Η απουσία ενός mobile center φάνηκε έντονα. Ο Όγκαστ δε μπορεί να βοηθήσει. Αμυντικά εκτέθηκε, ενώ επιθετικά δεν έδωσε τίποτα. Ο Μπέντιλ χρησιμοποιήθηκε σε ρόλο stretch-4 αντιμετωπίζοντας πολλά προβλήματα στην άμυνα. Ίσως θα ήταν καλύτερα να τον δούμε να παίζει στο ποστ επιθετικά μιας και έχει τη δύναμη να ανταπεξέλθει. Ο Κασελάκης στάθηκε για άλλη μια φορά αξιοπρεπέστατα με τη δύναμη και τη σκληράδα του.

Εν κατακλείδι η ομάδα έπαιξε 2 παιχνίδια απέναντι σε ποιοτικότερες και πιο έτοιμες ομάδες και έχασε. Αυτό στον αθλητισμό επιτρέπεται. Αυτό που δεν επιτρέπεται είναι η μειωμένη συγκέντρωση που έδειξαν αρκετοί παίκτες, η αδυναμία του προπονητή να διαχειριστεί σωστά το παιχνίδι πνευματικά και η εικόνα παραίτησης που έβγαλε η ομάδα στα τελευταία 10 λεπτά και των δύο παιχνιδιών. Κάπως έτσι δίνεται η ευκαιρία τον Βόβορα, στο επιτελείο και στους παίκτες του να δείξουν στα επόμενα παιχνίδια πως το ταξίδι στην Ιβηρική είναι μία κακή παρένθεση και ότι η ομάδα είναι αυτή που είδαμε στα προηγούμενα παιχνίδια. Επιβάλλεται να σηκωθεί και πάλι.

Προβληματισμός μετά την Ισπανία