Την ήττα με 79-84 από την Εφές γνώρισε ο Ολυμπιακός βρισκόμενος, πλέον, σε ρεκόρ 3-3 στην Ευρωλίγκα.Οι ερυθρόλευκοι πάλεψαν, επέστρεψαν στο ματς δύο φορές, αλλά δεν είχαν την απαιτούμενη διάρκεια, ετοιμότητα και ποιότητα ώστε να κερδίσουν αυτή την αναμέτρηση.

by Nikos Migdalis

Απέναντι σε μια ομάδα όπως είναι η Εφές, παρά το άσχημο ξεκίνημά της στη σεζόν, υπάρχουν συγκεκριμένα πράγματα απαραίτητα ώστε να διεκδικήσεις με αξιώσεις τη νίκη. Ο έλεγχος του ρυθμού του αγώνα με άρμα μάχης την άμυνα, ο έλεγχος των ριμπάουντ ώστε να μη δοθούν πολλές δεύτερες επιθέσεις στη πολυφωνική επίθεση των Τούρκων, λίγα λάθη.

Ταυτόχρονα, παρότι η Εφές δε θεωρείται elite defensive team, διακρίνεται από παίκτες οξυδερκείς, με μέγεθος και αθλητικότητα, που μπορούν να εγκλωβίσουν τον αντίπαλο στο σετ παιχίδι. Χρειάζονται, λοιπόν, συνεχής κίνηση, σωστό διάβασμα των λίγων miss match που θα προκύψουν, κάποιοι πόντοι στο transition, καλό περιφερειακό σουτ.

Η αναμέτρηση ξεκίνησε με τον Ολυμπιακό να είναι, αδικαιολόγητα, αναιμικός στην άμυνα. Η Εφές έβρισκε εύκολα σκορ, χωρίς να πιέζεται, χωρίς να δέχεται φάουλ, χωρίς να ιδρώνει. Με αρκετά figure 8 οι περιφερειακοί της έψαχναν τη κατάλληλη συνθήκη για να στήσουν το πικ, κυρίως με τον Ντάνστον, τον Μπομπουά ακροβολισμένο με σωστό spacing, τον Σίγκλετον ρε ρόλο strech 4 και όλες τις αποφάσεις να περνάνε απ’το μυαλό των Μίσιτς και Σιμόν.

Ο Ολυμπιακός δε μπόρεσε να ανταποκριθεί στην άμυνα αλλαγών που, κατά βάση, επέλεγε, και έπρεπε να σκληρύνει πίσω για να μείνει κοντά στην Εφές. Στο φινάλε της 1ης περιόδου (26-29), το είχε κατάφερε επειδή δεν κόλλησε στην επίθεση, βρήκε καλά σουτ από τη περίμετρο στα οποία ευστόχησε και οι Μάρτιν-Πρίντεζης είχαν κάποια καλά τελειώματα στο ζωγραφιστό.

Εκεί εμφανίστηκε η καλή άμυνα του Ολυμπιακού, με τους Τζένκινς, ΜακΚίσικ και Ζαν Σαρλ να ανεβάζουν κατακόρυφα τα επίπεδα έντασης. Ταυτόχρονα, η είσοδος του Λάρκιν (ντεμπούτο για τον πυραυλοκίνητο γκαρντ) έβγαλε, προσωρινά, την Εφές εκτός ρυθμού, μιας και προσπάθησε, όπως ορίζει η φύση του σαν παίκτης άλλωστε, να αποτελέσει κατευθείαν, τον κομβικότερο παράγοντα του ματς. Εκβιάζοντας αρκετές προσπάθειες, επιχειρώντας πολύ δύσκολα ντράηβ, έβρισκε τοίχους, ή μάλλον, πιο σωστά, κορμιά και χέρια μπροστά του. Εξ ου και οι 3 τάπες που δέχτηκε, με τον Ζαν Σαρλ να ακολουθεί στα πόδια και να καλύπτει τον ορίζοντα σε σωστό timing. Παράλληλα, ωστόσο, ο Ολυμπιακός έχασε το δικό του ρυθμό στην επίθεση, όντας δυσκίνητος, άστοχος και με κακές επιλογές.

Το 38-44 της ανάπαυλας ανατράπηκε γρήγορα και δυναμικά στα πρώτα λεπτά της 3ης περιόδου. Σε εκείνο το σημείο, οι Πειραιώτες πλησίασαν το άριστα στην άμυνα, παρήγαγαν κλεψίματα μετουσιώνοντάς τα άμεσα σε πόντους στον αιφνιδιασμό και οδήγησαν την Εφές σε κακές αποφάσεις και εκτελέσεις. Τα δυναμικά χετζ άουτ (πέραν από τον Μάρτιν, πολλά κρέντιτς και στον Βεζένκοφ), οι σωστές περιστροφές και οι πόντοι στο ανοιχτό γήπεδο, έδειξαν πως ο Ολυμπιακός τείνει να πάρει το πάνω χέρι στο ματς (50-47).

Τουναντίον, από το 25′ και μετά το σκηνικό αντιστράφηκε, η Εφές έγινε πιο επιθετική και στις δύο μεριές του παρκέ, ισορρόπησε το ματς και ανέκτησε τον έλεγχο στο προβάδισμα (57-63). Τα επιθετικά ριμπάουντ των Τούρκων πλήγωσαν αρκετά τους γηπεδούχους, μιας και στις λίγες καλές άμυνες που έβγαλαν προς το τέλος της περιόδου, δεν εξασφάλιζαν τη κατοχή. Ο Μίσιτς είχε ζεσταθεί, ο Μπομπουά σούταρε σταθερά καλά παίρνοντας τη σκυτάλη στο σκορ και η τελευταία περίοδος ξεκίναγε με την Εφές σε θέση οδηγού.

Δεν ήταν εύκολο για τον Ολυμπιακό να κυνηγάει μονίμως στο σκορ και να επιστρέφει συνεχώς από διαφορές 6-10 πόντων…Η διάθεση υπήρχε, η πίστη το ίδιο, ο χρόνος επίσης.Αυτό που δεν υπήρχε, ήταν το “κάτι παραπάνω” για να ρίξει στο καναβάτσο την Εφές, που θύμησε,, ξεκάθαρα περισσότερο, την περσινή ομάδα που θάμπωσε την Ευρώπη, παρά τη φετινή με το άσχημο ξεκίνημα.

Στην ύστατη προσπάθειά τους οι ερυθρόλευκοι πήγαν να κερδίσουν την Εφές μέσω της επίθεσης, στο δικό της, δηλαδή, δυνατό στοιχείο. Και Σλούκας και Σπανούλης στη περιφέρεια, με τους ίδιους να παίρνουν μαζεμένες αποφάσεις και εκτελέσεις, χωρίς αυτό να είναι αρκετό. Και εν πολλοίς δεν ήταν, επειδή ο κύριος με το νούμερο μηδέν στη πλάτη, μπήκε, έστω για μία περίοδο, σε “last year mood”. Πιο δίκαια μάλλον, στο γνωστό, “Shane Larkin mood”. 11 πόντοι, μεγάλα τρίποντα και iso επιθέσεις απέναντι σε όποιον βρέθηκε μπροστά του. Μπορεί η ετοιμότητά του να μην είναι στο 100% αλλά έδειξε γιατί θεωρείται και είναι ο καλύτερος γκαρντ, και ο πιο επικίνδυνος παίκτης όλης της διοργάνωσης.

Βλέποντας τη στατιστική, η μόνη μεγάλη διαφορά φαίνεται να είναι η επικράτηση της Εφές στα ριμπάουντ (23-31 με 7 παραπάνω επιθετικά για του Τούρκους). Σε ποσοστά ευστοχίας, ασίστ, λάθη και κλεψίματα, υπήρχε σχετική ισορροπία, όμως αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η στατιστική δε λέει πάντα την αλήθεια. Η Εφές είχε τον αέρα και την εικόνα της καλύτερης ομάδας που μπορούσε να κερδίσει πιο εύκολα από ότι δείχνει το 79-84. Της πιο έτοιμης, πιο ποιοτικής, που ήξερε ακριβώς τι μπάσκετ θέλει και μπορεί να παίξει. Αντίθετα, ο Ολυμπιακός είχε κάποια καλά ξεσπάσματα, αλλά δεν είχε συνέχεια, διάρκεια και δε μπόρεσε να βρει σχήματα αποδοτικά τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση. Αυτό, για την εποχή, είναι λογικό μιας και η ομάδα άλλαξε ριζικά και τώρα χτίζει ρυθμό και πλάθει χαρακτήρα.

Μόνο ως θετικό μπορεί να εκληφθεί ότι υπάρχει μια στεναχώρια στον κόσμο έπειτα από τις 2 τελευταίες ήττες. Σε αυτό οφείλεται η πίστη στην ομάδα και, εν πολλοίς, οι προσδοκίες που δημιουργήθηκαν από την εικόνα και τις νίκες απέναντι σε Αρμάνι και Μακάμπι. Ο Ολυμπιακός δεν είναι εύκολο να έχει από τώρα, συχνά, τέτοια απόδοση, αλλά όσο θα περνάνε τα παιχνίδια, είναι πιθανότερο να πλησιάζει σε αυτή, παρά να εμφανίζει συχνά, τα κακά του, έως τώρα, διαστήματα. Ο κόουτς το έχει αποδείξει πολλάκις και, παρά τις όποιες αδυναμίες του ρόστερ, έχει τη δυνατότητα να το κάνει ξανά…

Επόμενη στάση, με τα σημερινά δεδομένα, η Αγία Πετρούπολη τη προσεχή Πέμπτη για το ματς κόντρα στη Ζενίτ. Ένα παινίδι, που παρότι ακόμα είναι νωρίς στη σεζόν για να βάζουμε ταμπέλες “must win”, ο Ολυμπιακός πρέπει να πάει και να το κερδίσει. Η φιλόδοξη ομάδα του Τσάβι Πασκουάλ θα έχει συμπληρώσει 3 εβδομάδες χωρίς αγωνιστική δράση στην Ευρωλίγκα, χτυπημένη αρκετά από τον κορονοϊό. Λογικά θα εμφανιστεί πλήρης, έχοντας αγωνιστεί για τη VTB κόντρα στην Αστάνα τη Κυριακή 01.11.2020. Το ματς είναι δύσκολο, αλλά εάν οι ερυθρόλευκοι κεφαλαιοποιήσουν τον καλύτερο αγωνιστικό τους ρυθμό και τα συνεχόμενα “κλειστά” ματς που έχουν δώσει, αυξάνοντας σταδιακά τα καλά τους διαστήματα, έχουν το πρώτο λόγο να το κερδίσουν.

ΥΓ1: Με το δείγμα 6 αγώνων να μη θεωρείται, πλέον, αρκετά μικρό, είναι λογικό να γίνεται κουβέντα και σχολιασμός για το ροτέισον του κόουτς Μπαρτζώκα. Από τη μία ο Έλληνας τεχνικός προσπαθεί να εντάξει τους πρωτοεμφανιζόμενους στη διοργάνωση παίκτες, από την άλλη, ανάλογα με τον αντίπαλο και την εξέλιξη του εκάστοτε αγώνα, αναζητά τα πιο αποδοτικά σχήματα, ψάχνοντας ισορροπία και συνοχή τόσο αμυντικά όσο επιθετικά. Το εγχείρημα δεν είναι εύκολο και απαιτεί δουλειά, χρόνο, κάποια ρίσκα και υπομονή…

ΥΓ2: Άπαντες περιμένουμε περισσότερα από τον Σλούκα. Όπως χρειάζεται χρόνος για να χτιστεί χημεία με όλο το υπόλοιπο ρόστερ και, δη, τους καινούριους ξένους, έτσι και ο Ολυμπιακός χρειάζεται μεγαλύτερη και περισσότερη απειλή από τον Κώστα με τη κλάση του και τις δυνατές φάσεις που έχει στο επιθετικό του ρεπερτόριο. Περισσότερα σουτ μετά από ντρίμπλα και έπειτα από σκριν και περισσότερες διεισδύσεις έπειτα από σωστό διάβασμα της άμυνας, είναι αναγκαία στοιχεία για να έχει καλύτερη τύχη ο Ολυμπιακός τόσο κατά τη διάρκεια όσο και προς το φινάλε των αναμετρήσεων.

ΥΓ3: Πολλοί μένουν μόνο στον αριθμό εκτελέσεων. Ο Σλούκας πρέπει να γίνει πιο επιθετικός, ταυτόχρονα όμως και εξίσου σημαντικό, είναι να κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους οι Μάρτιν-Έλις, των οποίων τα σκριν δεν είναι δυναμικά και δείχνουν αποφεύγουν την επαφή και να σκέφτονται κυρίως το ρολάρισμα. Το πικ εν ρολ είναι, αρχικά, συνεργασία δύο παικτών. Αν και οι 2 εκάστοτε εμπλεκόμενοι δε κάνουν σωστά τη κίνηση, κανείς από τους δύο δε θα βρει καλές προϋποθέσεις εκτέλεσης.

ΥΓ4: Ο Ζαν Σαρλ στη 1η του, ουσιαστικά, εμφάνιση φέτος, έδειξε κάποια πολύ καλά στοιχεία ως προς την άμυνα. Μπορεί να δώσει physicality και να κερδίσει hustle φάσεις που έχει ανάγκη ο Ολυμπιακός στην αμυντική του λειτουργία. Εάν, ωστόσο, δε βρει ψυχολογία και ρυθμό για να αποτελεί μια κάποια απειλή στην επίθεση, είναι δύσκολο να αυξήσει το χρόνο συμμετοχής του. Δεν είναι κακός σποτ σουτέρ, αν και το δυνατό του στοιχείο είναι το midrange shot. Ας τον δούμε σε μια συνέχεια αγώνων…

ΥΓ5: Ειδικά για το ματς κόντρα στην Εφές, θεωρώ ότι τόσο ο Παπανικολάου (θετικός στο 1ο μέρος) όσο και, ειδικά, ο Βεζένκοφ, έπρεπε να αγωνιστούν περισσότερο στο 2ο ημίχρονο. Η ομάδα χρειαζόταν το σουτ του Σάσα και γενικότερα τη φρεσκάδα του, την ώρα που ο Πρίντεζης δυσκολευόταν πολύ επιθετικά, ο Χάρισον, παρότι, έβαλε κάποια σουτ δεν είχε ουσιαστική συμμετοχή στο παιχνίδι και ο ΜακΚίσικ έπειτα από το καλό ξεκίνημα του 2ου μέρους, έκανε αρκετά λάθη κ εγκλωβίστηκε στην άμυνα της Εφές.

ΥΓ6: Στερεύουν τα λόγια όταν γίνονται τραγωδίες σαν αυτές που έγιναν στη Σάμο και στη Σμύρνη… Αδύνατο να το συλλάβει ο νους…Με τη φύση δε μπορεί να τα βάλει κανείς, αλλά όσα είναι στο χέρι του ανθρώπου, ας γίνονται με τέτοιο τρόπο ώστε να μη χάνονται τόσο άδικα ανθρώπινες ζωές. Καλή δύναμη στους ανθρώπους που έχασαν τους δικούς τους και, ειδικά, ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ…

Ρεαλισμός για το τώρα, αισιοδοξία για το μετά
Tagged on: