Ένα παιχνίδι που θα μείνει στη μνήμη των φιλάθλων όχι για το θεαματικό μπάσκετ που (δεν) παίχτηκε, αλλά για τις παραστάσεις δύο εκπληκτικών ballers, του Νέντοβιτς  και του Γουιλμπεκιν. Ο Σέρβος υπήρξε συγκλονιστικός δίνοντας μία εμφάνιση που δε θα ξεχάσει κανείς, όμως ο Γουιλμπεκιν δήλωσε παρών στα δύσκολα και έδωσε τη νίκη στην ομάδα του. 

Γράφει ο Efthymis

EUROLEAGUE / ÌÁÊÁÌÐÉ – ÐÁÍÁÈÇÍÁÉÊÏÓ (ÖÙÔÏÃÑÁÖÉÁ: EUROKINISSI)

Στα πρώτα λεπτά του αγώνα ξεχώρισε η πρόθεση των δύο ομάδων να επιτεθούν από το ζωγραφιστό. Ο Παπαπέτρου πήρε επιθέσεις, όπως και ο Φόστερ (με midrange σουτ και guard-to-guard screen από τον HSR) σε μία προσπάθεια του Βόβορα να αφυπνίσει το Αμερικανό. Η Μακάμπι ακούμπησε τη μπάλα στον Ζίζιτς, ενώ χρησιμοποίησε και double drag screen (γνώριμη κατάσταση για τον κόουτς Σφαιρόπουλο) για να δώσει τον απαραίτητο χώρο στον Γουιλμπεκιν να πατήσει στον κεντρικό άξονα.

Αυτό όμως που χαρακτήρισε τα πρώτα λεπτά του αγώνα ήταν οι τραγικές επιθέσεις των δύο ομάδων. Η αστοχία και τα λάθη ήταν ο κοινός παρονομαστής των επιθέσεων. Η έξοδος του Παπαγιάννη έδωσε την ευκαιρία στη Μακάμπι να βρει σκορ, ενώ η είσοδος των Μακ-Νέντοβιτς ναι μεν βοήθησε την επίθεση να κυκλοφορήσει καλύτερα τη μπάλα, αλλά δεν απέτρεψε την αστοχία. Το δεκάλεπτο έληξε 21-12. 

Η Μακάμπι εκμεταλλεύτηκε με τα λάθη του Παναθηναϊκού και έτρεξε στο transition, ενώ στο μισό γήπεδο επιτέθηκε αποκλειστικά μέσα από συνεργασίες 2vs2, βασιζόμενη στο pnr. Ο Παναθηναϊκός χρησιμοποίησε αρκετά handoffs και έβαλε τη μπάλα στο χαμηλό ποστ για να δημιουργήσει ελεύθερα σουτ, συνέχισε όμως να υποπίπτει σε εύκολα λάθη με αποτέλεσμα η διαφορά να φτάσει τους 16 (35-19) στα μισά του δεκαλέπτου. Η περιφερειακή άμυνα του Παναθηναϊκού κατέρρευσε στα  τελευταία λεπτά του πρώτου ημιχρόνου, ενώ η επίθεση κινούνταν γύρω από την ικανότητα του Νέντοβιτς στην προσωπική φάση. 

Ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να βάλει τη μπάλα στο χαμηλό ποστ, αλλά ο Καλοϊάρο έπαιξε καλή άμυνα πάνω στον Μήτογλου, ενώ ο Μπέντιλ προσπάθησε ανεπιτυχώς να επιτεθεί στα close out. Οι δύο επιθέσεις έκαναν εύκολα λάθη, αλλά κανείς δε μπορούσε να τα εκμεταλλευτεί μέχρι να εμφανιστεί ο Γουιλμπεκιν και να επιτεθεί στο transition.

Ο Βόβορας κατάφερε να βρει το κατάλληλο σχήμα με τους Νέντοβιτς, Φόστερ και HSR στην περιφέρεια και τους Μπέντιλ, Μήτογλου στους ψηλούς, που έκαναν εξαιρετική δουλειά στην άμυνα. Ο Νέντοβιτς είχε πάρει φωτιά και ωθούσε τη ομάδα στο transition, ενώ ήταν αυτός που έπαιρνε τις επιθέσεις στο μισό γήπεδο. Σε εκείνο το σημείο η επίθεση της Μακάμπι στράφηκε στο ποστ με τη μπάλα να ακουμπάει στους Χάντερ και Κάσπι κάτι που οδήγησε στην επιστροφή του Παπαγιάννη στο παρκέ. 

Το τέταρτο δεκάλεπτο ήταν το καλύτερο από άποψη ποιότητας. Η Μακάμπι ενέπλεξε και τρίτο παίκτη στις επιθέσεις της, δίνοντας πνοή στην επίθεσή της, ενώ ο Παναθηναϊκός συνέχισε να βασίζεται στον Νέντοβιτς, ενώ δοκίμασε αρκετές τακτικές στην άμυνα για να βγάλει τη μπάλα από τα χέρια του Γουιλμπεκιν (show and recover, αλλαγή και παγίδα). Ο Σφαιρόπουλος άλλαξε παίκτες και τακτικές (αλλαγή με τον Χάντερ να βγαίνει πάνω του, προσωπική άμυνα του Ζούσμαν ή του Γουιλμπεκιν ή του Μπράιαντ)  πάνω στον Νέντοβιτς αλλά ο Σέρβος  απλά δεν ένοιωθε.

Σε παρόμοια κατάσταση ήταν και ο Γουιλμπεκιν. Ο Αμερικανός εκμεταλλεύτηκε τα αργά πόδια του Μπέντιλ στις αλλαγές, αλλά και την κακή προσωπική άμυνα του HSR  και του Νέντοβιτς και βρήκε χώρο για να εκτελέσει.

Ο Μπέντιλ έδωσε ανάσα με τρίποντο, αλλά μάλλον η παρουσία του ήταν αρνητική επιθετικά μιας και δίστασε να εκτελέσει ένα ελεύθερο τρίποντο, πηγαίνοντας στο ποστ, ενώ σούταρε άσχημα ένα ακόμη. Ο Παναθηναϊκός διεκδίκησε τη νίκη μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, έβγαλε ένα υποδειγματικό play μετά το time out του Βόβορα, αλλά δε μπόρεσε να κερδίσει. 

Συμπεράσματα

Το παιχνίδι δεν ήταν ιδιαίτερα ποιοτικό. Οι δύο ομάδες ξεκίνησαν τραγικά, με το ένα λάθος να διαδέχεται το άλλο και τις επιθέσεις να μην μπορούν να λειτουργήσουν στοιχειωδώς καλά. Με την εξέλιξη του αγώνα οι δύο ομάδες βελτιώθηκαν, χωρίς να δούμε κάτι το θεαματικό και αν δεν υπήρχαν οι Νέντοβιτς και Γουιλμπέκιν ο αγώνας θα ξεχνιόταν γρήγορα.

Ο Βόβορας είχε θετικές και αρνητικές αποφάσεις. Άργησε να βρει τα κατάλληλα σχήματα και δε μπόρεσε να περιορίσει το Γουιλμπεκιν. Ίσως επέμενε περισσότερο από όσο έπρεπε στον Παπαπέτρου (η ομάδα έπαιξε αρκετά καλά στο διάστημα που έκατσε στον πάγκο), ενώ το σχήμα με τους 3 χειριστές υπήρξε αποδοτικό.

Ο Μπέντιλ υπήρξε ιδιαίτερη περίπτωση. Αμυντικά έδωσε λύσεις στο ζωγραφιστό χάρη στον όγκο και τη δύναμή του, αλλά στην περιφέρεια δε μπόρεσε να μείνει κοντά στον Γουιλμπεκιν, λογικό βέβαια μιας και δεν έχει την απαιτούμενη ταχύτητα. Επιθετικά είχε καλές και λάθος αποφάσεις, ενώ θετικό είναι πως προσπαθεί να βάλει τη μπάλα στο παρκέ και να επιτεθεί. Ο Μήτογλου και ο Γουάιτ βοήθησαν αμυντικά, ενώ αξιοπρεπής μπορεί να χαρακτηριστεί η εμφάνιση του Φόστερ. Ο Κασελάκης και ο Βουγιούκας αγωνίστηκαν ελάχιστα στο κακό διάστημα της ομάδας. Ιδιαίτερη εμφάνιση από τον HSR. Επιθετικά έκανε κάποια εύκολα λάθη, ήταν άστοχος και αμυντικά δε μπόρεσε να περιορίσει τον Γουιλμπεκιν. Όμως, μοίρασε ασίστ και  ήταν μέλος της πεντάδας που μείωσε τη διαφορά. Τα λόγια στερεύουν για τον Παπαγιάννη, του οποίου η παρουσία θωράκισε το ζωγραφιστό. Βαθιά υπόκλιση στον Νέντοβιτς, έναν από τα κορυφαία γκαρντ της Ευρώπης. 

Η ομάδα δεν έπαιξε καλά και ο Βόβορας οφείλει να βρει και άλλους πρωταγωνιστές στην κακή μέρα ενός παίκτη όπως ο Παπαπέτρου (ίσως ο Κασελάκης έπρεπε να πάρει κάποια λεπτά παραπάνω αναλαμβάνοντας ρόλο floor spacer). Είναι δεδομένο πάντως ότι ο Παναθηναϊκός έβγαλε ένα δύσκολο και κουραστικό πρόγραμμα και το πρόσημο είναι θετικό, με την ομάδα να αποδεικνύει ότι δουλεύει πάνω στις αδυναμίες της. 

Showtime χωρίς συμπαράσταση