Εφές και Τσσκα θα διασταυρώσουν τα ξίφη τους στο μεγάλο τελικό της Κυριακής.Το τι έγινε όμως την Παρασκευή το βράδυ αποτελεί διαφορετική ιστορία.

By Navaho


Ζήσαμε μια μαγεία.

Από τις 7 το απόγευμα , μέσα σε ένα ιπτάμενο δελφίνι στο δρόμο για Σπέτσες εκνευρισμένος από το κακό σήμα του πάροχου κινητής , μέχρι τα μεσάνυχτα στο σπίτι της αδελφής μου που μαζί με το γαμπρό μου αναρωτιόμασταν “τι βλέπουμε ρε φίλε”, ζήσαμε έναν μπασκετικό οργασμό.

Δύο ημιτελικοί βγαλμένοι από τα υγρά όνειρα όλων των μπασκετικών , δύο τιτανομαχίες , που μας υπενθύμισαν ότι το άθλημα που αγαπάμε έχει αλλάξει.

Τα πιο γρήγορα πιστόλια .

Larkin επί τω έργω .φωτογραφία από
http://www.euroleague.net

Όσοι παρακολουθούμε στενά τα τεκταινόμενα της Euroleague ,νιώθαμε , βλέπαμε πως το μπάσκετ των υψηλών οκτανίων , που λέει και ο Πέννυ , είναι εδώ και ήρθε για να μείνει.

Για όσους αρνούνται να το δεχτούν το μόνο που έχω να συμβουλεύσω , είναι να βάλουν να δουν σε επανάληψη τα όσα έκανε ο τουρμπινοκίνητος Shane Larkin.

O μικροκαμωμένος Αμερικάνος guard . διέλυσε κάθε αμυντικό πλάνο του coach Obradovic.Ότι και αν δοκίμασε ο Σέρβος mastermind , δεν κατάφερε να ανακόψει τη φόρα του υπερόπλου του coach Ataman.Του έστειλε ψηλότερους αντιπάλους , άλλαξε σε όλα τα screen μετά από ένα σημείο αλλά φευ.

Τίποτα δεν ήταν αρκετό για να σταματήσει τον ευρισκόμενο σε βραδιά καριέρας Larkin.Είμαι σχεδόν βέβαιος πως θα πέρασε κάποια στιγμή από το μυαλό του Zelico να τον απαγάγει και να τον κλειδώσει στα αποδυτήρια.

Η Efes γενικά έδειξε να είναι μια ταχύτητα γρηγορότερη από τη Fener , να είναι ψυχολογικά έτοιμη για τη μάχη , να έχει διαβάσει κάθε αδύναμο σημείο της αντιπάλου της.

Η απουσία του Datome , υπήρξε καθοριστική στην εξέλιξη του παιχνιδιού και στις δύο μεριές του παρκέ.Ο Ιταλός forward καθισμένος με πολιτικά στον πάγκο , έδεσε τα χέρια του πολυνίκη προπονητή του.Αμυντικά ο coach Obradovic δεν είχε τη δυνατότητα να παρουσιάσει τα πανύψηλα αμυντικά του σχήματα και να στήσει το δάσος από χέρια που συνηθίζει ώστε να κλείσει τη θέα του καλαθιού της ομάδας του.

Ταυτόχρονα ο , επηρεασμένος από τραυματισμό , Vesely έδειχνε σε κάθε του κίνηση πως δεν ήταν σε θέση να βγάλει την απαιτούμενη ενέργεια και επιθετικότητα.

Τα σχήματα με τη συνύπαρξη Σλούκα , Green ή Dixon , Green δεν επέτρεπαν στη Fener να θωρακίσει τη ζώνη μέσα από το τρίποντο και κυρίως δεν έδιναν τη δυνατότητα αύξησης της πίεσης.

Ο Melli , δεν έβγαινε ούτε για αστείο , κάλυπτε και τις δύο θέσεις της ρακέτας σε μια προσπάθεια να προσαρμοστεί η Fener στα χαμηλά σχήματα που παρουσίαζε ο Ataman , αλλά κυρίως για να βρει έναν τρόπο να αναχαιτίσει το Larkin.

Φυσικά όλοι θα σταθούμε στα πολλά σπουδαία και σπάνια που μας παρουσίασε ο Shane n Bake , αλλά αξίζει και μια αναφορά στον Dunston που έδωσε πολλές μάχες και στις δύο ρακέτες και μάλιστα κατάφερε και με την βοήθεια των υπολοίπων να μαζέψει μπόλικα rebound και να επιτρέψει στην ομάδα του να τρέξει.

Από κοντά και ο Anderson που δεν επέτρεψε να φανεί το κενό που άφησε η αποχώρηση του Simon όταν φορτώθηκε γρήγορα με 3 fouls.O Αμερικάνος guard/forward τιμώρησε από το τρίποντο όντας αφύσικα εύστοχος , αλλά και παίζοντας καλή άμυνα τόσο πάνω στον Guduric όσο και πάνω στον Kalinic μην επιτρέποντας στους συμπολίτες της Fener να βρουν τα αγαπημένα τους miss match.

Φυσικά σε ένα τέτοιο παιχνίδι δε θα μπορούσε να λείψει η αναφορά στον Micic.O Σέρβος στη χρονιά της εκτόξευσής του , δε θα μπορούσε να λείψει από τη μεγαλύτερη στιγμή της ομάδας του.Ξεκίνησε νευρικά , ένιωσε την πίεση αλλά όσο περνούσε η ώρα προσαρμοζόταν και έβαλε και αυτός το λιθαράκι του.

Έπαιξε τη γνωστή καταπληκτική του άμυνα στην μπάλα και ήταν ο κύριος λόγος που το σχέδιο Ataman για την αντιμετώπιση του PnR της Fener καρποφόρησε.Ο Τούρκος coach συνυπολογίζοντας την απουσία απειλής στο close out λόγω της μη συμμετοχής του Datome , έριξε το βάρος της άμυνάς του στη συνεργασία Σλούκα – Vesely.

Σε όλο το ματς οι περιφερειακοί της Efes πάλευαν για να σπάσουν τα screen και να καθοδηγήσουν τον Κώστα κυρίως δεξιά.Ταυτόχρονα πάντα υπήρχε ένα , μπορεί και δύο , κορμιά που πλαισίωναν το ρολάρισμα του Vesely στη ρακέτα.Με αυτό τον τρόπο η Efes δέχτηκε ελάχιστους πόντους από PnR.Ακόμα και το ρίσκο που πήρε για να υπηρετηθεί το πλάνο , το ελεύθερο τρίποντο από την αδύνατη πλευρά δηλαδή , ήταν υπολογισμένο αφού οι αποστάσεις ήταν πολύ μικρές και η Fener είχε μόνο στατική απειλή.

Δικαίωση
Φωτογραφία από: https://www.euroleague.net

Τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο δυσοίωνα για τον Obradovic ,όταν ο Σλούκας έκανε το 3ο φάουλ του και έτσι τα σχήματα με τον Dixon στο κουμάντο και 4 ψηλούς και ημίψηλους γύρω του έγινε ακόμα πιο προβλέψιμο.

Ο Green που ξεκίνησε το παιχνίδι και αποτέλεσε την έκπληξή του , αν και ζεστός έμεινε για αρκετή ώρα στον πάγκο αφού στην άμυνα δεν γινόταν να κρυφτεί.Ο Duveriglou δεν πήρε χρόνο και ο Guler που είχε ρόλο στη σειρά με τη Zalgiris , μπήκε πολύ αργά για πολύ λίγο.

Ένα ακόμα τρικ του coach Ataman , ήταν η τοποθέτηση του Moerman στο ζωγραφιστό και όχι στο τρίποντο.Ο Γάλλος επιτέθηκε περισσότερο από ότι μας συνηθίζει από τα 4 μέτρα και μέσα με σκοπό προφανώς να κρατήσει ένα ψηλο της Fener μακριά από τον Larkin, αλλά και να προσπαθήσει να φθείρει την ήδη λειψή γραμμή ψηλών των πρωταθλητών Τουρκίας.

H Efes στο δεύτερο μισό πάτησε το πόδι στο γκάζι και άφησε τη Fener να προσπαθεί επί ματαίω να κρατήσει χαμηλά το ρυθμό και να επιτεθεί στο βάθος του χρόνου επίθεσης.Δικαιώθηκε γιατί το βάρος και η σημαντικότητα του αγώνα δεν την οδήγησαν να αλλάξει προσέγγιση , αλλά παρέμεινε πιστή στο μπάσκετ που πρεσβεύει.

Μια μεγάλη δικαίωση και για τον Ataman , που μπορεί να είναι μια cult φιγούρα , αλλά και ένας πολύ καλός coach με ξεκάθαρες ιδέες.

Ωδή στην ποιότητα.

Στο βραδινό παιχνίδι είδαμε ίσως τη μεγαλύτερη μάχη των τελευταίων πολλών ετών.

Δύο καταπληκτικές ομάδες , άριστα δουλεμένες με πάρα πολύ ποιότητα , τα έδωσαν όλα μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.Μεγάλα σουτ , μεγάλες προσωπικότητες ,πολύ ένταση και πάθος και από τις δύο ομάδες.

Η Ρεάλ , παίρνοντας ώθηση από το κοινό της , ευρισκόμενη σε γνώριμα λημέρια έκανε δυνατό ξεκίνημα.Τα σουτ μπήκαν , η άμυνα οδηγούσε τους πάντες στο σκιάχτρο που λέγεται Tavares.

Ο Laso είχε δώσει ξεκάθαρη οδηγία να τροφοδοτηθεί ο ψηλός του με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο.Ο δαιμόνιος Campacho , διεμβόλιζε τα επιθετικά hedge out των Ρώσων και σέρβιρε εύκολα καλάθια στο συμπαίκτη του.Όταν δε συνέβαινε αυτό έβρισκε με ευκολία τον ελεύθερο παίχτη στην περιφέρεια.

H TΣΣΚΑ επέμενε να επιτίθεται με τα guard της να φτάνουν βαθιά στη ρακέτα.Μια θαρραλέα επιλογή που είχε μακροπρόσθεσμη στόχευση.Της πήρε λίγο χρόνο να προσαρμοστεί στα δεδομένα του ματς και κυρίως να βρει τρόπο να ανταπεξέλθει στην άμυνα τόσο πάνω στον Tavares και στα PnR που στήνονταν γύρω του , όσο και σε αυτή πάνω στο Randolph.

Επιθετικά πέρα από το βάθος που ανέφερα παραπάνω , ένα άλλο στοιχείο ήταν η ταχύτητα εκτέλεσης.Γνωρίζοντας πως με τον Tavares παρόντα , θα ήταν δύσκολο να επιτεθεί σε set συνθήκες , ο κόουτς Ιτούδης έδωσε εντολή σε Sergio Rodrigez και De Colo , να επιτεθούν σε πρώτο χρόνο , ακόμα και χωρίς να αλλάξουν πάσα , απλά παίρνοντας ένα screen από το πεντάρι τους.

Το ζευγάρι του αγώνα.
Φωτογραφία από: https://www.euroleague.net

Επιθυμία του Ιτούδη ήταν τόσο το να φθείρει τον γίγαντα από το Πράσινο Ακρωτήρι αναγκάζοντάς τον να κινηθεί περισσότερο από όσο συνηθίζει , αλλά και να εκμαιεύσει όσο περισσότερα φάουλ μπορεί από τον Campacho , τον Τaylor και τον ανέτοιμο LLull.

Kρατήστε τον χαρακτηρισμό “ανέτοιμος” και βάλτε δίπλα του και το όνομα του Ayon.Mε αυτούς τους δύο μέσα η ΤΣΣΚΑ έκανε την αντεπίθεσή της τιμωρώντας την απουσία ρυθμού που είχαν οι δύο πυλώνες της Ρεάλ ,κάτι που φάνηκε στην ελλειπή επιθετική τους συνεργασία.

Rodrigez , De Colo τράβηξαν το κουπί για την “Αρκούδα” κυρίως σκοράροντας μέσα από ατομικές ενέργειες έχοντας σαν άξιο συμπαραστάτη των εξαιρετικό Clyburn , που έδωσε πολλές μάχες κυρίως με το Randolph και πέτυχε το buzzer beater στη λήξη του ημιχρόνου για να πάνε οι δύο ομάδες με διαφορά ενός καλαθιού στα αποδυτήρια.

Στο δεύτερο ημίχρονο πάλι η Ρεάλ μπήκε με περισσότερη ενέργεια.Με τον Causeur να δίνει σκορ μέσα από το πλαϊνό PnR , αλλά και στο ανοιχτό γήπεδο , με τον Campacho να συνεχίζει να χορεύει η Real αύξησε τη διαφορά μέχρι και τους 12 πόντους.

Για να συμβεί αυτό αποφάσισε να χαμηλώσει το σχήμα και να αλλάξει την αντιμετώπισή της πάνω στους δύο guard των Ρώσων.Πλέον έριξε βάρος στο να τους κλέισει το δρόμο προς το καλάθι και να τους δίνει μόνο τη δημιουργία.

Όμως κάτι το 3ο φάουλ του Campacho , κάτι η επιλογή του Ιτούδη να ρίξει στο παρκέ τα κλασικά πλέον σχήματα κομάντο , με ένα ψηλό 3 guard και τον Clyburn , κάτι τα φάουλ του Tavares , ανέκοψαν το ρυθμό της Ρεάλ και με τον Τσάτσο και το Γάλλο διόσκουρό του να βάζουν μεγάλα καλάθια επιτιθέμενοι στα πρώτα 10΄΄ η ΤΣΣΚΑ μάζεψε και πάλι τη διαφορά.

Με το LLul στο κουμάντο και τον Ayon στο 5 η Ρεάλ παρουσιάστηκε δυσκίνητη και εγκλωβίστηκε στην ενέργεια και στην πίεση των παικτών του Ιτούδη.

Ο Ισπανός guard εμφανίστηκε εμφανώς επηρεασμένος από τον τρυαματισμό του.Άστοχος από το τρίποντο πήρε 3 ή 4 συνεχόμενες κακές επιλογές.Ταυτόχρονα ο Μεξικάνος ψηλός , δεν κατάφερε να αποτελέσει πηγή δημιουργίας απο το χαμηλό post , πνίγηκε στην άμυνα του Hunter και στην κάλυψη που του ερχόταν από τη δυνατή πλευρά και αμυντικά χτυπήθηκε ανελέητα στα πόδια.

Ζόρια για το Μεξικάνο.
Φωτογραφία από : https://www.euroleague.net

Σημείο κλειδί του παιχνιδιού υπήρξε η τρομερή δουλειά που έκανε στο rebound η Ρώσικη ομάδα.Παρότι ο Hines δεν ψήλωσε , παρότι ο ψηλότερος παίχτης της ήταν ο Peters , μέσα από σωστές τοποθετήσεις και με pack line νοοτροπία διεκδικούσαν όλοι κάθε μπάλα μην επιτρέποντας στους Ισπανούς να βρουν πόντους δεύτερης ευκαιρίας ,που αποτελούν μια σημαντική πηγή της παραγωγικότητάς τους.

Ο Laso επηρεασμένος ίσως και από την άδικη τεχνική ποινή που δέχτηκε , άργησε να επαναφέρει στο ματς τον Taylor , επέμεινε για αρκετή ώρα στον Ayon και δε ρίσκαρε νωρίτερα στο σχήμα με Thompkins – Randolph.

Όλοι είμαστε μετά Χριστό προφήτες αλλά ίσως να έπρεπε να δώσει περισσότερες μπάλες στον Rudy που μαζί με το Higgins ήταν τα δύο δολώματα που θυσιάστηκαν για να απελευθερωθούν οι συμπαίκτες τους.

Γενικά ο Λάσο ίσως να έπεσε και θύμα των πολλών επιλογών του.Άλλαξε πολλά σχήματα , πιστεύοντας ότι έτσι θα φθείρει το στενό rotation του Ιτούδη , αλλά τελικά στα κρίσιμα δεν είχε κανέναν από τους γνωστούς αυτοματισμούς του.

Ακόμα και ο Caroll που στο πρώτο ημίχρονο αποτέλεσε παράγοντα της εξέλιξης έμεινε στο δεύτερο ημίχρονο να παρακολουθεί από τον πάγκο.

Ο Ιτούδης από τη μεριά του στήριξε το μπάσκετ του , δεν εγκατέλειψε τα χαμηλά σχήματα και δεν έχασε την πίστη στους παίχτες του.Η εντολή και μόνο να πηγαίνουν πάνω στον Tavares τους έδωσε αυτοπεποίθηση.Ο Sergio έκανε τεράστια εμφάνιση απέναντι στους πρώην συμπαίκτες του , ενώ ακόμα και ο εύθραυστος ψυχολογικά Nando πήρε και έβαλε το μεγάλο σουτ που ουσιαστικά έκρινε το παιχνίδι.

Αν κάποιος δει μόνο το τελικό σκορ θα πιστέψει πως οι άμυνες απείχαν της διαδικασίας.Για αυτό ακριβώς το λόγο θα πρέπει να αναφέρω πως και οι δύο ομάδες έδωσαν περισσότερα από 30 φάουλ έκαστη.

Σε μια ραψωδία του μπάσκετ υψηλής ταχύτητας , επικράτησε η ομάδα με την περισσότερη σκληράδα σε σώμα και μυαλό και αυτή με το καθαρότερο μυαλό για να διαβάσει τα ελάχιστα κενά που είχε η αντίπαλός της.

Η χαρά του Run n Gun

Αύριο βράδυ λοιπόν η πρωτάρα σε τελικό Efes θα έρθει αντιμέτωπη με την πολύπειρη Αρκούδα σε μια μάχη που προσομοιάζει με κόντρα βγαλμένη από το Fast and Furious.

Δύο ομάδες που σε συνθήκες υψηλής πίεσης προκρίθηκαν πετυχαίνοντας σχεδόν 100 πόντους , δύο από της γρηγορότερες ομάδες σε όλη τη φετινή πορεία , δύο ομάδες που αρέσκονται σε ευέλικτα σχήματα και εκτελούν από παντού.

Η ΤΣΣΚΑ πλέον φέρει τον τίτλο του φαβορί , κάτι που στο χτεσινό παιχνίδι δεν ίσχυε και η διαχείριση είναι πολύ διαφορετική.

Η Έφες είναι ήδη επιτυχημένη αλλά δεν φοβάται να δηλώσει πως θέλει να το πάρει.Δεν κρύβεται πίσω από το ρόλο του outsider και έχει αυτοπεποίθηση στα ύψη μετά την κατά κράτος επικράτησή της απέναντι στη Φενέρ.Δεν έχει εμπειρία τέτοιων αγώνων , αλλά αυτό ίσχυε και για τον ημιτελικό και δεν την απέτρεψε από το να κυριαρχήσει.

Αν οι δύο ημιτελικοί ήταν ο πρόλογος , η εισαγωγή , τότε ο αυριανός τελικός μας γεμίζει προσμονή.

Ο ρυθμός θα είναι και πάλι εξωφρενικός , τα τρίποντα θα πέσουν βροχή , απλά αυτή τη φορά περιμένω περισσότερη συμμετοχή στο επιθετικό κομμάτι από τα 5άρια των δύο ομάδων.

Καμιά από τις δύο ομάδες δε διαθέτει ψηλό σκιάχτρο , ναι υπάρχει ο Pleiss , οπότε το ρολάρισμα θα είναι περισσότερο πιθανό.

Κλειδί θα αποτελέσει το ματσάριμα Clyburn -Moerman.O Αμερικάνος και ο Γάλλος θα δώσουν πολλές μάχες μέσα και έξω από το τρίποντο και στις δύο μεριές του παρκέ.

Τα διδυμα Larkin-Micic και Sergio -De Colo θα δώσουν μια μαγευτική μάχη.Και οι 4 μπορούν να επιτεθούν με χίλιους και έναν τρόπους.

Χ factor δυνητικά θα αποτελέσουν ο Hacket από τη μία και ο Beaubois από την άλλη αφού θα κληθούν να πιέσουν την μπάλα.Οι Simon -Higins δεν έπαιξαν το συνήθη ρόλο τους στους ημιτελικούς αλλά και οι δύο θα πάρουν μπάλες για να αποσυμφορήσουν τα guard τους.

Θα καταφέρει ο Larkin να κάνει ανάλογη εμφάνιση με τη χτεσινή;

Ο Sergio θα μπορέσει να τα βγάλει πέρα με το μαρκάρισμα του Micic ;

Ο Dunston θα αντέξει τις μάχες απέναντι σε Hines και Hunter ;

Ο Pleiss με το Motum και ο Kurbanov με τον Peters θα παίξουν κάποιο ρόλο;

Ο Anderson θα είναι το ίδιο ζεστός ;

Η Έφες θα καταφέρει να ισορροπήσει τη μάχη του rebound ;

Τα ερωτήματα πολλά , το hype στα ύψη και το μόνο που μένει για να λάβουμε όλες τις απαντήσεις είναι να περιμένουμε κάτι περισσότερο από 24 ώρες.

Καλή μας απόλαυση.

Τελικός υψηλών ταχυτήτων.
Tagged on: