Playoff time λοιπόν….ίσως η απολαυστικότερη περίοδος για τους λάτρεις του αθλήματος στη Γηραιά Ήπειρο έφτασε και το ενδιαφέρον για τις αναμετρήσεις που έρχονται χτυπάει κόκκινο.

Μαζί για να αναλύσουμε τις σειρές θα είναι εκτός του υποφαινόμενου οι Νavaho και Saras.Τους ευχαριστώ πολύ για την τιμή που μου κάνουν και την συμβολή τους για το αποτέλεσμα.Τον navaho θα τον βρείτε να αρθρογραφεί συχνά στο http://redpointguard.com ενώ τον saras στο http://thehateful8.net – 2 εξαιρετικοί ιστόχωροι για το άθλημα.

Ξεκινάμε λοιπόν το πακέτο των αναρτήσεων μας με την ανάλυση των “ξένων” σειρών πριν από αυτή του Παναθηναϊκού.

This image has an empty alt attribute; its file name is zBCWWstW_400x400.jpg

ANADOLU EFES-BARCELONA (by Navaho )

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΑΣΩΤΩΝ

Θα μπορούσε να είναι και ταινία με τίτλο «Η επιστροφή των ασώτων».Για τη σειρά που φέρνει αντιμέτωπες την Έφες με την Μπαρτσελόνα φυσικά μιλάω.

Πέρσι οι Τούρκοι  ξεκίνησαν με όνειρα χίλια , πιστεύοντας πως η προπέρσινη παρουσία τους στα play offs και ο οριακός αποκλεισμός τους από τον Ολυμπιακό , θα είχε συνέχεια αλλά τελικά κατέληξαν τελευταίοι.Ο κόουτς Αταμάν που αντικατέστησε τον Περάσοβιτς το καλοκαίρι που μας πέρασε έκανε ένα σεμιναριακού επιπέδου recruiting και έβαλε στόχο να κατακτήσει το μοναδικό τρόπαιο που λείπει από τη συλλογή του όπως λέει και ο ίδιος.

Για να καταφέρει να το διεκδικήσει θα πρέπει να ξεπεράσει το εμπόδιο της αναγεννημένης Μπαρτελόνα .Ο κόουτς Πέσιτς , μια αλεπού των πάγκων , κατάφερε να δημιουργήσει ένα αρκετά μαχητικό σύνολο που βρίσκει τρόπους να πάρει αυτά που θέλει , αν και σε πρώτη ματιά μοιάζει , θα το πω όσο πιο γλυκά μπορώ , δυσλειτουργικό.

Το κίνητρο και για τις δύο ομάδες είναι τεράστιο και η σειρά προβλέπεται να μας δώσει πολλά οριακά παιχνίδια και είναι το πιθανότερο να οδηγηθεί στα 5 ματς.Με μια πρώτη ματιά θα δούμε πως οι δυο ομάδες διαφέρουν αρκετά.Οι Τούρκοι αρέσκονται να ανοίγουν το ρυθμό στα παιχνίδια τους ενώ οι Ισπανοί το κάνουν ελεγχόμενα ( pace 71,7 και 70 αντίστοιχα.)

Ο Αταμάν έχει χτίσει ένα σύνολο  που σουτάρει πολύ και καλά από το τρίποντο  (περίπου 40% 3pt USG).Γενικά η Εφες σουτάρει καλά με το TRUE SHOOTING της να αγγίζει το 53%.

Tα στατιστικά και πινακες  αντλήθηκαν από το overbasket.com και τα shot charts από τη δουλειά του @lostgps στο basketballguru.

Το αξιοθαύμαστο με τους Τούρκους είναι πως διατηρούν τα ποσοστά τους είτε παίζουν εντός είτε εκτός έδρας.Ένα ακόμα χαρακτηριστικό της ομάδας του Αταμάν είναι πως καταφέρνει , αυτό είναι το μεγάλο της όπλο , να διατηρεί τον ίδιο υψηλό ρυθμό ανεξάρτητα από το ποιοι 5 βρίσκονται στο παρκέ.

Η παρουσιά των Λάρκιν και Μπουμπουά , που σπάνια συνδυάζονται σε σχήματα , δίνει πάντα μια επιλογή για score μέσα από iso , ενώ η παρουσία πολλών και καλών shooter εξασφαλίζει σχεδόν πάντοτε ένα άριστο spacing.

Ο Μοερμάν είναι ο ανθρωπος που προσφέρει πολλά στο πλάνο Αταμάν.Η ικανότητά του να απειλεί με πρόσωπο και με πλάτη , από το post ή την περιφέρεια παίζει σημαντικό ρόλο στο να ανοίξουν διάδρομοι για τους κοντούς της παρέας του.Ο Γάλλος είναι μαζί με τον Ντάνστον και τον Πλάις οι καλύτεροι rebounder της Έφες , σε ένα τομέα που η αλήθεια είναι πως δεν σκίζουν ακριβώς οι Τούρκοι.

Κινητήριος μοχλός του συνόλου από την Κωνσταντινούπολη είναι ο Μίσιτς.Ο Σέρβος γκαρντ απελευθερωμένος φέτος κάνει τη σεζόν της μέχρι τώρα καριέρας του όντας ο με διαφορά καλύτερος δημιουργός , ο άνθρωπος που αναλαμβάνει τις ειδικές αποστολές στην άμυνα και που γενικά φροντίζει να βάλει και τους υπόλοιπους στην εξίσωση.Ειδικά οι Ντάνστον και Μοερμάν του οφείλουν πολλά.Αν έχει κάποιο αδύνατο σημείο , αν και αυτό το έχει βελτιώσει φέτος , είναι πως δε σουτάρει αξιόπιστα behind the arc, συγκριτικά με τους υπόλοιπους της backcourt της Έφες. (37% 3πτ)

Ο Σέρβος μαζί με τον Σιμόν είναι οι κύριοι υπέυθυνοι για το γεγονός πως ενώ η ομάδα τους τρέχει αρκετά δεν κάνει πολλά λάθη (περίπου 12 για 20 ασσίστ).Ο Κροάτης μιας και τον ανέφερα είναι ο μετρονόμος του Αταμάν.Είναι ο πλάγιος που κινούμενος στο φτερό θα φροντίσει να επιτεθεί στο close out , να δημιουργήσει μέσα από πλάγια PnR για τη frontline του και φυσικά να τιμωρήσει με το σουτ του όποιον τον αφήσει ελεύθερο στην αδύνατη πλευρά.

Στην άμυνα στόχος του Αταμάν είναι να πιέσει αρκετά την μπάλα και να οδηγήσει τους αντιπάλους πάνω στον Ντάνστον που είναι αμυντικός ογκόλιθος .Σπάνια αλλάζει στα σκριν  και προσπαθεί να έχει πάντα κάποιον στη γραμμή πάσας.

Στην άλλη μεριά ο κόουτς Πέσιτς έχει στήσει την ομάδα του γύρω από το μέγεθος.Ο Σέρβος έχει στη διάθεσή του πολλά και μεγάλα κορμιά από το 3 εώς το 5 (Τόμιτς, Κλαβιερ, Σίνγκλετον , Σέραφιν ,Οριόλα ) και προσπαθεί να τα εκμεταλλευτεί σε άμυνα και επίθεση.

Η αναγέννηση του Τόμιτς επανέφερε τη σταθερα του σκοραρίσματος από το post και τη δημιουργία κυρίως από το high post.Ο Κροάτης είναι τεχνικά άριστα κατηρτησμένος και πλαισιωμένος από αρκετά αθλητικά κορμιά γύρω του καταφέρνει να κρύψει τις αδυναμίες του.Εκτελεί άριστα από το ζωγραφιστό ενώ είναι και ο κορυφαίος rebounder της ομάδας του.

Η παρουσία του φέτος έχει βοηθήσει αρκετά και τον Ερτέλ.Ο Γάλλος βρίσκοντας στήριγμα στη δημιουργία από τον Πάνγκος και τον Τόμιτς νιώθει πιο άνετα να εκτελέσει κάτι που του αρέσει και περισσότερο.Ο Καναδός μπορεί να χρειάστηκε αρκετό χρόνο προσαρμογής , μπορεί να μην έχει πιάσει τα περσινά στάνταρ αλλά παραμένει ένας ικανότατος δημιουργός που με την παράλληλη κίνησή του από τη βασική γραμμή τροφοδοτεί άριστα τους ψηλούς του.

Κομβικοί ειδικά στο αμυντικό κομμάτι για την Μπάρτσα είναι οι Χάνγκα και Κλαβέρ.Ο Ούγγρος μαρκάρει καλά πάνω στην μπάλα , πιέζει σωστά και βοηθάει πολύ στον ριμπάουντ.
Ο Ισπανός  χρησιμοποιεί σωστά το μέγεθός του σε άμυνα και επίθεση και εκμεταλλεύται όλα τα πιθανά miss match.

2019-04-13 (18).png

O Σίγκλετον μπορεί να μην έχει κάνει επιθετικά ανάλογες εμφανίσεις με το πράσινο παρελθόν του , αλλά αποτελεί εγγύηση στην άμυνα ψηλά , καλυπτει με την αθλητικότητά του τα αργά πόδια του Τόμιτς και μαζί με τον Κούριτς αποτελεί τις μοναδικές σταθερές της Μπάρτσα από το 3πτ.Γενικά το 3ποντο δεν είναι ένα από τα δυνατά χαρτιά των Καταλανών (38%).

Μια ακόμη παράμετρος του παιχνιδιού τους , ίσως η κυριότερη , είναι η άμυνά τους.Αρκετά συχνά ο Σβέτισλαβ Πέσιτς ανεβάζει την πίεση στα 4/4 του παρκέ με σκοπό να αποδιοργανώσει και να χαλάσει την εισαγωγική πάσα του αντίπαλου , αλλά σε δεύτερο χρόνο αυτό που θέλει να πετύχει είναι να θωρακίσει τη ρακέτα του με αποτέλεσμα να επιτρέπει αρκετά το τρίποντο(opp 3pt usg  43%).

Γίνεται λοιπόν αντιληπτό πως πάμε σε μια κόντρα δύο εντελώς διαφορετικών προσεγγίσεων του αθλήματος.Το τρίποντο θα είναι ο πρώτος παράγοντας που θα κρίνει τη σειρά.

Θα καταφέρει η Μπάρτσα να κρατήσει χαμηλά την Εφες σε αυτό τον τομέα;Θα καταφέρει να βρει σουτ ο Κούριτς πρωτίστως και οι Σίγκλετον Μπλάζιτς; Η Έφες πόσο θα καταφέρει να βάλει δύσκολα στον τομέα των ριμπάουντ στον οποίο κυριαρχεί η Μπάρτσα;Ο Ερτέλ θα μπορέσει να μείνει συγκεντρωμένος και σταθερός σε μια σειρά αγώνων που θα τον κυνηγάει ο σκληρός Μίστς;

Προσωπικά είναι η σειρά που με εξιτάρει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη και ανυπομονώ να δω την εξέλιξή της.Θα ήθελα πάρα πολύ να δω το project του Αταμάν να δικαιώνεται και να έχουμε την ευκαιρία να ζήσουμε ένα συναπάντημα του με τον Ζοτς στη Βιτόρια.Βέβαια από την άλλη δε θα ήταν άσχημη και μια κόντρα ανάμεσα σε 2 σέρβους μετρ.Η Έφες σε όλη τη χρονιά ήταν σταθερότερη και πειστικότερη αλλά η φανέλα και η εμπειρία της Μπάρτσα δεν είναι ευκαταφρόνητες.

Επειδή είμαι της άποψης πως το μπάσκετ είναι το άθλημα των κοντών ,γέρνω προς τη μεριά της ομάδας του Βοσπόρου.Ο Αταμάν απέδειξε πως μπορεί να χτίσει άριστα ένα ρόστερ , να του εμφυσήσει αρκετά γρήγορα μπόλικους αυτοματισμούς , να διατηρήσει ισορροπίες με αρκετούς σταρ(βλέπε Λάρκιν και τη χρηση του).Μέσα στα ματς  πιθανότατα να τα βρει σκούρα με ορισμένα old school κόλπα του Πέσιτς , αλλά η περιφερειακή του πληρότητα θα τον βγάλει ασπροπρόσωπο.Όσο καλος και να είναι ο Ερτέλ , όσο εγκεφαλικός και αν είναι ο Πάνγκος , η τετράδα Μίσιτς , Μπουμπουά , Λάρκιν , Σιμόν πλαισιωμένη μάλιστα από τον «κομάντο» Μπαλμπάι , που με την αθλητικότητα και τη μαχητικότητά του μπορεί να βγάλει εκτός ρυθμού τον οποιονδήποτε , δύσκολα μπορεί να χάσει σε σειρά αγώνων.

Πιστεύω και εύχομαι πως θα ζήσουμε τουλάχιστον 4 ματσάρες.Ας περάσει ο καλύτερος.

FENERBAHCE-ZALGIRIS (by Saras)

Ξεκινώντας να ευχαριστήσω το MindTheBasket και τον ιδιοκτήτη του, τον Peris για την τιμή που μου κάνει να είμαι ένας από τους “guest star” της σελίδας του για τα φετινά play-off της Euroleague. Γίνεται εξαιρετική δουλειά μέχρι στιγμής από τον ίδιο και απολαμβάνω να διαβάζω τις αναλύσεις του.

Πάμε όμως να πούμε δύο λόγια για την σειρά της Fenerbahce με την Zalgiris.

Οι Τούρκοι λοιπόν, ήταν με διαφορά η πιο σταθερή ομάδα της διοργάνωσης φέτος. Ο Zeliko διατήρησε τον κορμό της ομάδας του (πολύ σημαντικό, για παράδειγμα πέρυσι είχε χάσει βασικά στελέχη), ο οποίος βασικός κορμός έχει αναπτύξει τρομερή επικοινωνία, τόσο στο κομμάτι της επίθεσης, όσο και στο κομμάτι της άμυνας. Η ομάδα του Zeliko Obradovic είναι η πιο δουλεμένη επίθεση της Λίγκας σε set καταστάσεις. Οι επιθέσεις της στα close outs και η μεταφορά της μπάλας από την δυνατή στην αδύνατη πλευρά είναι κάτι το μαγικό.

Φυσικά όλο αυτό δεν είναι τυχαίο. Όλοι οι παίχτες του Zeliko μπορούν να πασάρουν εξαιρετικά και αυτό βοηθάει πολύ στην μέσα-έξω δημιουργία της ομάδας. Έτσι η μπάλα μπορεί να φύγει με ασφάλεια και με μεγάλη ταχύτητα από την strong side για να πάει στην weak side. Εκεί συνήθως περιμένει ο Datome ή ακόμα και ο Σλούκας (όταν δεν είναι αυτός που κάνει την πάσα) για να εκτελέσουν πίσω από την γραμμή των τριών πόντων. Καταλυτική η MVP παρουσία του διδύμου Σλούκα-Vesely, οι οποίοι θέλουν να αποδείξουν πολλά μετά την περυσινή τους κακή απόδοση στο F4. Ο Τσέχος ήταν dominant για το μεγαλύτερο κομμάτι της season, όμως ο τραυματισμός του που τον άφησε έξω για περίπου ένα μήνα φαίνεται να τον επηρέασε.

Στο αμυντικό κομμάτι τώρα η Fenerbahce έκρυβε το φως στους αντιπάλους της. Ο Zeliko αρέσκεται να παίζει με ψηλά σχήματα (π.χ. Kalinic στο 3), για να προστατεύει πιο εύκολα το καλάθι του. Την ίδια στιγμή, έχει guards, οι οποίοι είναι εξαιρετικοί στην πίεση πάνω στην μπάλα (Σλούκας, Dixon, Guduric), ώστε να μην επιτρέψουν το εύκολο σουτ στην αντίπαλη επίθεση. Φυσικά οι αλληλοκαλύψεις είναι πλέον σεμιναριακού επιπέδου, καθώς σχεδόν κανένας δεν χάνεται στις περιστροφές.

Πάμε και στην Zalgiris τώρα, την οποία στην αρχή της χρονιάς περίμενα να δω με ιδιαίτερη αγωνία, μετά την εξαιρετική περυσινή της πορεία. Ο Saras το καλοκαίρι έχασε τους δύο βασικούς χειριστές του και όπως καταλαβαίνετε αυτό επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την φετινή πορεία της ομάδας. Ο Pangos και ο Micic αντικαταστάθηκαν από τους Wolters-Westermann, οι οποίοι όμως δεν μπόρεσαν ποτέ να πιάσουν το επίπεδο των δύο προκατόχων τους.

Αυτό δημιούργησε πρόβλημα στο μπάσκετ που ήθελε να παίξει ο Saras, καθώς πολλές φορές οι άμυνες έκλειναν, δίνοντας το σουτ στον ασταθή σουτέρ Wolters, επηρεάζοντας έτσι αρνητικά το inside game που προσπαθεί να παίξει η Zalgiris. Με λίγα λόγια ο Wolters δεν είχε τα skills του Pangos για να τρέξει μια τέτοια επίθεση. Πέρυσι όταν η μπάλα κολλούσε, ο Καναδός σταμάταγε την ντρίμπλα και εκτελούσε, είτε από το τρίποντο, είτε από mid range καταστάσεις. Αυτό εκτός από εύκολο σκορ στην ομάδα του έδινε και τους απαραίτητους χώρους για να κάνει το παιχνίδι της, καθώς ο βασικός χειριστής κρατούσε την αντίπαλη άμυνα συνεχώς απασχολημένη, κάτι που δεν μπορεί να κάνει ούτε ο Nate, ούτε ο Leo στο ίδιο επίπεδο.

Φυσικά οι περυσινοί X-factors (Ulanovas-Jankunas) δεν μπόρεσαν να πιάσουν την ίδια απόδοση (ο αρχηγός μάλιστα έχασε και μεγάλο κομμάτι της regular, λόγω τραυματισμού), ταβανιάζοντας ακόμα περισσότερο την φετινή προσπάθεια των Λιθουανών.

Ο Brandon Davies πάντως απέδειξε γιατί είναι ένας από τους κορυφαίους ψηλούς της διοργάνωσης. Τρομερή βελτίωση σε όλους τους τομείς. Εξαιρετικός φέτος στα τελειώματα των φάσεων κοντά στο καλάθι, ενώ δούλεψε και το σουτάκι από τα τέσσερα μέτρα.

Για να είμαι ειλικρινής μετά την ήττα τους στην Baskonia, τους Λιθουανούς τους είχα ξεγραμμένους. Δεν σκέφτηκα καν ότι μπορούν να κάνουν το 6/6 και να μπουν στην τελική οκτάδα, συνυπολογίζοντας και τις αυτοκτονίες του Ολυμπιακού και της Armani. Να όμως που ο Saras και οι παίχτες του δεν έπαψαν ποτέ να το πιστεύουν και με ένα τρομερό ντεμαράζ κατάφεραν να εξασφαλίσουν την πολυπόθητη 8η θέση. Τα διπλά σε Πειραιά και Μαδρίτη θύμισαν λίγο την περυσινή Zalgiris που δεν καταλάβαινε από έδρες.

Τέλος να πούμε δύο πράγματα και για το μεταξύ τους ματσάρισμα.

Θεωρώ πως η Zalgiris δεν έχει πολλές ελπίδες απέναντι στην Fener για μια σειρά από λόγους. Αρχικά οι Τούρκοι είναι μια ομάδα με τεράστια ποιότητα, με παίχτες παιγμένους στο υψηλότατο επίπεδο, με σταθερό κορμό και με τρεις συνεχόμενες παρουσίες σε τελικούς Euroleague. Φυσικά έχουν και τον άρχοντα των δαχτυλιδιών στον πάγκο τους, ο οποίος λογικά ούτε που θυμάται πότε αποκλείστηκε τελευταία φορά σε σειρά αγώνων.

Η Zalgiris δεν έχει ελπίδες γιατί θα προσπαθήσει να κερδίσει τον Obradovic στο “δικό του γήπεδο”, που δεν είναι άλλο από το set. Σίγουρα μπορεί να του βάλει δύσκολα χαλώντας τους χρόνους στην πάσα εξαιτίας των απλωμένων αμυνών που επιλέγει να παίξει ο Jasikevicius, όμως στο τέλος η Fener θα είναι αυτή που θα έχει πάρει το εισιτήριο για την χώρα των Βάσκων.

Ενδιαφέρον θα έχει πάντως να δούμε πως θα παίξει η Fenerbahce, αν τελικά ο Vesely δεν είναι έτοιμος να αγωνιστεί στο πρώτο παιχνίδι της σειράς με δεδομένο ότι ο Lauvergne δεν θα παίξει τουλάχιστον στους δύο πρώτους αγώνες. Λογικά θα δούμε πολλά σχήματα με τον Melli στο 5 και τον Kalinic στο 4 για να μην χάσει η ομάδα σε επίπεδα hustling. Πάντως προσωπικά θα ήθελα ο Τσέχος να είναι έτοιμος και να τον δούμε σε μια ακόμη κόντρα με τον Davies.


Για κάποιο λόγο περιμένω μεγάλα παιχνίδια από την τριάδα Dixon-Kalinic-Melli, ίσως επειδή έχουν καλή προϊστορία σε play-off matches (ναι με πόνεσαν αρκετά τα τρίποντα-μαχαιριές του Kalinic πριν δύο χρόνια)

Δάσκαλος εναντίον μαθητή λοιπόν, με τον μαθητή να θέλει να πάρει εκδίκηση για τον περυσινό αποκλεισμό στο F4. Ο Δάσκαλος βέβαια παραμένει το μεγάλο και αδιαφιλονίκητο φαβορί. Η Zalgiris και μόνο με την συμμετοχή της στα play-off είναι απόλυτα επιτυχημένη και θα παίξει στην σειρά χωρίς κανένα άγχος. Αυτό ίσως είναι και το μεγαλύτερο αβαντάζ της.

Σίγουρα θα δούμε παιχνίδια που θα πάνε σε λίγες κατοχές, πολύ set, post δράσεις και μέσα-έξω δημιουργία, από δύο ομάδες που μοιάζουν πολύ σε επίπεδο φιλοσοφίας. Πιστεύω πως η Zalgiris θα το παλέψει, θα είναι κοντά στο σκορ σε όλα τα παιχνίδια, αλλά προβλέπω να σκουπίζεται από τον Obradovic.

CSKA MOSCOW-BASKONIA ( by Peris )

To εισιτήριο για το F4 θα διεκδικήσουν 2 ομάδες που συναντήθηκαν σε ένα αρκετά ενδιαφέρον παιχνίδι την τελευταία αγωνιστική της regular season,η Τσσκα με την Μπασκόνια.

Οι Βάσκοι,που θα είναι οι διοργανωτές του final4 μπαίνουν ως το απόλυτο αουτσάιντερ της σειράς,καλούμενοι να φανούν ανταγωνιστικοί απέναντι στη σταθερή θαμώνα των final4 ρώσικη ομάδα.

Το κύριο πλεονέκτημα της αρκούδας στην αφετηρία αυτής της σειράς μοιάζει να είναι το μεγάλο της firepower και star quality που διαθέτει,με τους Χίγκινς και Κλάιμπερν να είναι το άρμα μάχης από τη θέση των wings/forwards και τους Ροντρίγκεθ-Ντε Κολό να αποτελούν περισσότερο τον “εγκέφαλο” της ομάδας.Glue guys σε αυτή τη μίξη ικανότατων παικτών στο 1 με 1 και την εκτέλεση, αποτελούν παιδιά όπως ο Χάκετ,ο Κουρμπανοφ και οι Αμερικανοί της frontline που εξασφαλίζουν υψηλό επίπεδο έντασης σε όλο το 40λεπτο.

Η επιθετική δραστηριότητα της ομάδας του Δημήτρη Ιτούδη κινείται και χτίζεται γύρω από την απόπειρα ρήγματος μιας και οι κάθετοι παίκτες που μπορούν να το δημιουργήσουν δεν είναι λίγοι,και μέσω αυτής της drive and kick ability ψάχνουν το καλό passing game για ελεύθερο σουτ ή close-out επίθεση παρότι συνήθως δεν ανταλλάσσουν πολλές πάσες στην επίθεση τους,ειδικά αν φτάσει η μπάλα σε χέρια ενός από τους Αμερικανούς αστέρες της.

Το συνολικό τους aggressive style δημιουργεί μια πολύ δυσκολοκατάβλητη ομάδα η οποία μπορεί να συνεχίσει να επιτίθεται στο καλάθι για όλο το παιχνίδι και δυσχεραίνει πολύ το αμυντικό έργο έτοιμη να επισκεφτεί πολύ συχνά τη γραμμή των βολών φορτώνοντας με φάουλ τον αντίπαλο.

Υποστηρίζει αυτό το παιχνίδι με την αμυντική της συμπεριφορά όπου παρουσιάζεται πολύ επιθετική στην πρώτη γραμμή,με παίκτες ικανούς να βάλουν χέρια στη μπάλα και να κόψουν διαδρόμους σε ανοιχτό γήπεδο(Χίγκινς-Χάκετ) αλλά είναι εξίσου αποτελεσματική στην αποτροπή της πάσας στο low post ακόμα και όταν πολύ συχνά επιλέγει switch άμυνες. Οι Χάινς και Μπολόμποι εκμεταλλεύονται το μάκρος τους ψηλά,ενώ παίκτες όπως οι 2 πρώτοι και ο Κλάιμπερν είναι εξίσου ικανοί να διατηρήσουν τη θέση τους και να παίξουν σε 4/4 την άρνηση εισαγωγικής στο low post απέναντι σε ψηλότερο αντίπαλο.(ο Κλάιμπερν με αυτό ως όπλο μπορεί συχνά να κατέβει στο 4,όπου έχει και περισσότερο χώρο να παίξει το ρόλο του διεμβολιστή στην επίθεση).

Μέσω αυτής της πίεσης που μπορούν να ασκήσουν και να δώσουν έμφαση στην κάλυψη των passing lanes και της απαγόρευσης ασφαλούς κυκλοφορίας της μπάλας,μπορούν να βρουν ζωτικές ευκαιρίες να τρέξουν το γήπεδο και να βρουν πάλι instant score,αυτή τη φορά από το transition.Όταν τα καταφέρνουν σε αυτό το κομμάτι,εκτοξεύουν την παραγωγικότητά τους και τα περιθώρια να ηττηθούν,στενεύουν επικίνδυνα.

Από την άλλη,η Μπασκόνια είναι μια από τις ευχάριστες εκπλήξεις της σεζόν έτσι όπως εξελίχθηκε.Παρότι είχε ξεκινήσει με καλές προσδοκίες,ο Μαρτίνεθ μέτρησε γρήγορα ένα κακό σερί και η διοίκηση βρήκε στον σπουδαίο Περάσοβιτς τον ιδανικό αντικαταστάτη.Ο Κροάτης κόουτς βρήκε έτοιμη ομάδα,συμμάζεψε τα όποια κακώς κείμενα,ταιρίαζοντας γρήγορα με την ταχύτητα του συνόλου και το dynamic basketball που μπορεί να πρεσβεύσει μαζί με την ομάδα.

Το κουμάντο έχει αναλάβει το Λατινοαμερικάνικο δίδυμο των Χουέρτας(ελίτ και απολαυστικός δημιουργός οτι και να λέγεται) και Βιλντόζα(ίσως το πιο δυνατό ζευγάρι λευκών ποδιών στην Ευρώπη) και μέσω της δικής τους οργάνωσης ξεδιπλώνεται μια ικανή και αθλητικότατη ομάδα που μπορεί να φτάσει στο καλάθι επιτιθέμενη σε ζώνες κοντά στο ζωγραφιστό.

Η Μπασκόνια έχει κερδίσει τις εντυπώσεις από τη στιγμή που κατάφερε να βγει μπροστά και να μείνει στον αφρό παρά τη σωρεία τραυματισμών που αντιμετώπισε τους τελευταίους μήνες.Οδηγός σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση συνέχισε να αποτελεί το σύστημα της ομάδας και η επιθετική της λειτουργία που χαρακτηρίζεται από continuity και έναν πολύ αποτελεσματικό τρόπο να χτυπάει στον άξονα με κεντρικό μοχλό τις συνεργασίες των Χουέρτας και Πουαριέ.(εξαιρετικός screener και finisher)

Έχουν ένα αξιοζήλευτο τρόπο να αλλάζουν γωνίες στις αφετηρίες των plays τους σημαδεύοντας τα αμυντικά δίδυμα που θέλουν,να εντάσσουν στο παιχνίδι και την αδύνατη πλευρά χρησιμοποιώντας την ικανότητα των ψηλών τους να λειτουργούν ως σκαλοπάτι(κλειδί ο Βόιτμαν) και των πλαγίων που έχουν παιχνίδι με τη μπάλα.

Συνολικά είναι ίσως η ομάδα που εκμεταλλεύεται καλύτερα από όλες της διοργάνωσης τα cuts των πλαγίων στο καλάθι(σε τρανζίσιον και σετ) και συγκεντρώνει εξαιρετική επικοινωνία ανάμεσα στους παίκτες με τα passing abilities να παίζουν σπουδαίο ρόλο ενώ οι χώροι χρησιμοποιούνται σωστά παρότι πρόκειται για σύνολο με μέτρια εκτελεστική ικανότητα από τα 6,75.

Η σύνοψη καταλήγει στο γεγονός πως πρόκειται για σύνολο με αγωνιστικό ρυθμό και ταυτότητα,με flow πλήρως συνυφασμένο με την νέα εποχή της πληθωρικότητας στις ευρωπαικές επιθέσεις παρά την όχι τεράστια ποιοτική του στάθμη και το ταβάνι που υπάρχει εκεί.

Η πρώτη μου εντύπωση στο ματσάρισμα των 2 ομάδων λειτουργεί θετικά για τους Ισπανούς.Έχουν ένα καλό βαθμό ετοιμότητας στο να αναχαιτίσουν τα όπλα των Ρώσων με παίκτες όπως ο Σιλντς,ο Γκαρίνο(δώστε ιδιαίτερη βάση εδώ,εξαιρετικό αμυντικό πακέτο και value for money περίπτωση) και ο Χίλιαρντ να μπορούν να δώσουν defensive stops στα μεγάλα ατού της Τσσκα.

Η σημαντικότερη διαφοροποίηση σε σχέση με πέρσι που μπορώ να βρω στους Βάσκους είναι η καλύτερη αμυντική συμπεριφορά που έχουν και που πέρσι ταβάνιαζε ένα ποιοτικό σύνολο όπου ο Σλούκας για παράδειγμα,κατεδάφισε κάθε αμυντική συνοχή στη σειρά με τη Φενέρ.Ο Περάσοβιτς είναι πιο απαιτητικός εδώ και η απόδοση τους στην pick and roll άμυνα είναι ικανοποιητική.


Η Τσσκα υπερτερεί στον τομέα της διάρκειας καθώς η επιθετική της ποιότητα και τα ασφαλή χέρια που διαθέτει της δίνουν το πάνω χέρι σε μια σειρά αγώνων,καθώς επίσης είναι σημείο κλειδί η υπεροχή σε ποσότητα στη frontline που μπορεί να υπηρετήσει υψηλότερη ένταση μέσα στα παιχνίδια και να κάνει τη διαφορά στον τομέα της χρησιμοποίησης των φάουλ.

Θα είναι πολύ σημαντικό στη σειρά το αγωνιστικό στάτους των Σενγκέλια και Τζάνινγκ.Ο Γεωργιανός είναι ο go-to guy της ομάδας,αλλά θα πρέπει να εμπλακεί ομαλά στο παιχνίδι της και να μπει σε αυτό κυρίως από τα εξαιρετικά κατεβάσματα του σε ανοιχτό γήπεδο και από την αποτελεσματικότητα σε post game και φυσικά τη γραμμή των βολών.Θα ήταν ένα μεγάλο συν για τη Μπασκόνια να έχει έναν ακόμη ψηλό από τη θέση 5 να παίξει με πλάτη(ο Γάλλος Πουαριέ παρά το ύψος του,είναι καθαρά face up παίκτης) καθώς θα αποτελούσε δικλείδα ασφαλείας απέναντι στην πίεση της Τσσκα το να ακουμπήσει στη ρακέτα.

Παρ’όλα αυτά ο τρόπος που αλλάζουν χέρια στην επίθεση είναι υποδειγματικός και θεωρώ πως μπορούν να προστατέψουν τη μπάλα(το να μην τα καταφέρουν θα γείρει αυτομάτως την πλάστιγγα στην Τσσκα) ενώ δεν πρέπει να υποτιμηθεί η ικανότητα τους σε backdoor cuts από τον Ιτούδη που θα προσπαθήσει να πιέσει σε overplay για να κολλήσει η μπάλα και να τους στείλει σε ατομική εκτέλεση.

Ο παίκτης που δυνητικά μπορεί να κάνει τη διαφορά για την Τσσκα,τώρα που ίσως οι ικανότεροι σε individual scoring έχουν μερικούς καλούς αμυντικούς απέναντι τους είναι ο Σέρχιο Ροντρίγκεθ.Ο Ισπανός γκαρντ είναι ο καταλληλότερος να τιμωρήσει την show and recover τακτική στην πικ’ν’ρολ άμυνα των Βάσκων όντας ο ικανότερος εκτελεστής μετά από τρίπλα και ο ιδανικότερος να εξερευνήσει τις ευκαιρίες εκτέλεσης στην αδύνατη πλευρά δημιουργώντας με τη μπάλα στην κατοχή του.

All in all,πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα σειρά και αρκετά πιο ανταγωνιστική από οτι ίσως συζητιέται.Θα ήταν πολύ unpopular opinion και αιρετικό να δώσω προβάδισμα στην Μπασκόνια.Και φυσικά δε θα το κάνω.Οι Ρώσοι έχουν ένα σπουδαίο πλεονέκτημα διαθέτοντας ικανούς closer-παίκτες προσωπικής φάσης και “επαφή” με τη γραμμή των βολών,κάτι που μπορεί να τους αφαιρέσει πίεση ακόμα και αν φτάσουμε σε πολύ κλειστές καταστάσεις,ενώ οι Ισπανοί από την άλλη δεν έχουν ανάλογη ποιότητα και εναλλακτικές στο closing των παιχνιδιών(ο Χίλιαρντ που αποτελεί τον ικανότερο 1on1 μετά τον Σενγκέλια έχει θέμα στην ανάγνωση καταστάσεων).

Δεν θα εκπλαγώ παρ’όλα αυτά αν δούμε break στα 2 πρώτα παιχνίδια και τη σειρά να “κλείνει” επικίνδυνα πηγαίνοντας στο παραδοσιακό μπασκετικό στέκι της Βιτόρια.Όμως ακόμα και σε τέτοιες οριακές καταστάσεις,η αρκούδα συγκεντρώνει ένα βαρύ οπλοστάσιο και πείρα ανάλογων “εφιαλτών” που της δίνει το προβάδισμα έστω και για σειρά 4 ή 5 παιχνιδιών…

THE PLAYOFFS ARE COMING