Με το ντέρμπι του ημιτελικού κυπέλλου ανάμεσα σε Πάο-Όσφπ να πλησιάζει σε λίγες ώρες και το κλίμα και στις δύο πλευρές να έχει φουντώσει,πάμε να κάνουμε μια σύντομη απόπειρα στοιχειοθέτησης της κατάστασης στους αιωνίους και τις τελευταίες εικόνες που συνοδεύουν τις δύο ομάδες.

Οι ερυθρόλευκοι ηττήθηκαν σε ένα κλειστό εκτός έδρας παιχνίδι απέναντι στην Μακάμπι,που μόνο εύκολο αντίπαλο πλέον δεν αποτελεί ενώ ο Παναθηναικός ηττήθηκε κατά κράτος στην Πόλη από την μακράν καλύτερη ομάδα της regular season για φέτος,τη Φενέρ του Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Αν διάβαζε κανείς τα κατά τόπους σχόλια που γράφτηκαν για τις 2 ομάδες τις τελευταίες μέρες θα υπέθετε πως υπέστησαν εντός έδρας ήττες από τις πιο αδύναμες ομάδες του θεσμού.Η καταστροφολογία και η τραγικοποίηση της κατάστασης στα δύο στρατόπεδα είναι χαρακτηριστική.Η αλήθεια είναι οτι οι εποχές αλλάζουν και δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τις ομάδες να είναι φτωχοί συγγενείς στο παιχνίδι του πλασαρίσματος.Όμως είναι ένα σχεδόν αναπόφευκτο αποτέλεσμα για ομάδες που μπαίνουν με χαμηλότερα μπάτζετ στον θεσμό απέναντι στον ανταγωνισμό να έχουν πολλές πιθανότητες κάποιες σεζόν να είναι “μαύρη τρύπα”.Ο Ολυμπιακός βρίσκεται εντός της 8άδας με το πλεονέκτημα έδρας πλέον να μοιάζει υπερβολικά αισιόδοξος στόχος,ενώ θα πρέπει να πάρει συγκεκριμένα παιχνίδια για να μην μπει σε περιπέτειες,ενώ ο Παναθηναϊκός βρίσκεται σε μη πλεονεκτική θέση στη μάχη της 8άδας και θα χρειαστεί το (εφικτό) 3 στα 3 στα παιχνίδια που έρχονται.

Βαρύς ψάχνοντας το ξεμπλοκάρισμα..

Ο Ολυμπιακός έχει συνεχόμενες ήττες στη διοργάνωση με πραγματικά κακή εικόνα βέβαια κυρίως απέναντι στη Μπαρτσελόνα.Η ουσία είναι πως παρουσιάζεται σε ένα mode ομάδας που ζορίζεται για να παίξει συνεχόμενα δύσκολα ματς.

Παρότι από το καλοκαίρι υπογραμμίζεται η ενίσχυση της ομάδας με νέους σε ηλικία παίκτες,αυτοί δεν έχουν ακριβώς το προφίλ και τον ρόλο για να αναβαθμίσουν πραγματικά σε αθλητικότητα μια μάλλον μέτρια στον τομέα ομάδα.Η βασική απεικόνιση είναι η επιθετική λειτουργία της ομάδας,όχι τυχαία.Ο Ολυμπιακός στερείται πολλών εναλλακτικών επιλογών στο playmaking και την ικανότητα παιχνιδιού με τη μπάλα στο ρόστερ του και σε συνδυασμό με την μη ύπαρξη ενός κλασικού point guard με ταχυδύναμη και ικανότητα στο να δημιουργήσει ρήγμα στηρίζει πολλά στην αφετηρία του low post και το τρίποντο για να κυλήσει η επίθεση του.

Στα τελευταία παιχνίδια,οι ερυθρόλευκοι μοιάζουν “κολλημένοι” στην ανάπτυξη τους ,δίχως το στοιχείο του απρόβλεπτου,δίχως ικανότητα να θέσουν την άμυνα σε βαθιές περιστροφές μέσα από ρήγμα και passing game,δίχως ιδιαίτερη αποτελεσματικότητα σε 1 on 1 παιχνίδι.

Η άλλη όψη του νομίσματος δείχνει μια ομάδα ικανή να παίξει εξαιρετική άμυνα και να διασφαλίσει το ριμπάουντ παίζοντας καλή άμυνα θέσης και επιλέγοντας να επιτρέψει τα σουτ εκείνα που θα της δώσουν τον έλεγχο στο να ελέγξει το ζωγραφιστό και το ριμπάουντ.Αντίστοιχα εδώ υπάρχει το ερωτηματικό με τον Μιλουτίνοφ να μην έχει ασφαλές backup πίσω του καθώς ο Λεντέι είναι επιλογή ασφαλείας στη θέση μόνο απέναντι σε συγκεκριμένους αντιπάλους.

Oυσιαστικά,η ομάδα βιώνει μια μίνι-κρίση,με τα όποια προβλήματα ή ερωτηματικά(ποια ομάδα δεν έχει όμως?) να εντείνονται πραγματικά λόγω μιας παρατεταμένης περιόδου πίεσης και ανάγκης να καλυφθούν προβλήματα όπως το στενό rotation ή απουσίες τραυματιών(όπως αυτή του -ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΟΥ- Μιλουτίνοφ για 2 ματς).

Ο Ολυμπιακός για μένα δεν παύει να είναι μια καλή ομάδα που έχει τα εργαλεία να παραμείνει ανταγωνιστική απέναντι σε υψηλού επιπέδου αντιπάλους.Όμως,μοιάζει να έχει ξεμείνει από φρεσκάδα,όπως επίσης και τη δυνατότητα να κάνει “θόρυβο” με το παιχνίδι του.Όπως έδειξε στο Τελ Αβίβ ή απέναντι στην Κίμκι,μπορεί πραγματικά να κλειδώσει αμυντικά έναν αντίπαλο και να ελέγξει το ματς με καλά read στην επίθεση,αλλά δείχνει να στρέφεται αποκλειστικά σε ένα παιχνίδι αρνούμενος να αλλάξει κέλυφος ανάλογα με τις συνθήκες.Η δυνατότητα να ανεβάσει το ρυθμό και το σκορ μοιάζει να λείπει καιρό,δεν μπορεί να ρίξει τους χρόνους εκτέλεσης στην επίθεση του ή να καταφέρει να κλέψει μπάλες και να πιέσει στην πρώτη γραμμή άμυνας.Θεωρώ πως ο Μπλατ,παρότι τα αμέσως επόμενα παιχνίδια “καίνε” από άποψη δυσκολίας και σημασίας,πρέπει να ρισκάρει περισσότερο,να κοιτάξει τον πάγκο του με περισσότερη εμπιστοσύνη και να βοηθήσει την ομάδα να χαιδέψει το γκάζι στις δράσεις της και να μην μένει προσκολλημένη μόνο στη low post δραστηριότητα απέναντι σε ομάδες που προστατεύουν καλά την εισαγωγή της μπάλας εκεί.Ο Γουέμπερ είναι μια κίνηση που σε όλη αυτή την κατέυθυνση μπορεί να βοηθήσει,όμως δεν είναι τόσο απλό ένα ολοκαίνουριο κομμάτι του παζλ και παίκτης χωρίς σουτ να κολλήσει στα θέλω και τις απαιτήσεις.

Μάχη απέναντι στον (κακό) εαυτό του

Ο Παναθηναικός μετράει ένα ακόμη κακό σερί στα τελευταία παιχνίδια,απόρροια των εκτός έδρας ματς που κλήθηκε να παίξει απέναντι σε υπολογίσιμους αντιπάλους.Η παραπάνω ανταγωνιστικότητα και ενεργητικότητα με την οποία μπήκε σε αγώνες μακριά από την έδρα του δεν ήταν αρκετή για να εξαργυρωθεί σε νίκη.

Ο Ρικ Πιτίνο έχει αλλάξει δέρμα στην ομάδα,βάζοντας τον Πάο σε μια διαφορετική φιλοσοφία στα μετόπισθεν με βασικότερη διαφορά την απομάκρυνση από άμυνα με αλλαγές και την προσπάθεια να γεμίσει τον κεντρικό διάδρομο και το ζωγραφιστό με κορμιά,κάτι που μπορεί να του δώσει περισσότερα ριμπάουντ και μεγαλύτερη προστασία στο ποστ.

Σε αντιστοιχία,έχει κάνει στροφή σε ένα aggressive,άμεσο παιχνίδι επιθετικής μετάβασης και επίθεσης σε μικρούς χρόνους στα πρώτα δευτερόλεπτα του χρονομέτρου.Νομίζω πως πρόκειται για μια σοφή απόφαση,λογικό απότοκο της ανάγκης να μακιγιάρει την αδυναμία της ομάδας στο σουτ,τη δημιουργία σε μισό γήπεδο και να δώσει το έδαφος στον Καλάθη να τρέξει την ομάδα στο δυνατό του σημείο,το transition.Μεταξύ άλλων,μοιάζει να δίνει πιο συγκεκριμένους ρόλους στην επίθεση από τον προκάτοχο του όπου η ομάδα έμοιαζε ασύνδετη χωρίς προτεραιότητες,με παίκτες πλέον όπως ο Τόμας να έχει σημαντική μερίδα στις εκτελέσεις ακουμπώντας στην επικίνδυνη δραστηριότητα του κοντά στο καλάθι,ενώ ο Λοτζέσκι(οδυνηρή απώλεια) έχει πιο αναβαθμισμένο ρόλο όσον αφορά το παιχνίδι με τη μπάλα στα χέρια.

Απέναντι βέβαια σε ομάδες όπως η Φενέρ που ξέρουν να μετακινούν την άμυνα όπως επιθυμούν,να τηρούν αποστάσεις και να σουτάρουν καλά δεν είναι το ίδιο εύκολο να προβληματίσεις τις βασικές εκτελέσεις τους και αντίστοιχα να βρεις ευνοικές συνθήκες για γρήγορο παιχνίδι στο μπροστά μέρος του παρκέ.

Οι πράσινοι λοιπόν βρίσκονται σε ένα σημείο που η πραγματικότητα δεν τους επιτρέπει πολλές διαφορετικές εξηγήσεις.Ασφαλώς από το χτίσιμο του ρόστερ το καλοκαίρι έγιναν σοβαρά λάθη,με ξεκάθαρες ποιοτικές υποβαθμίσεις καθώς πίσω από τον Καλάθη κανένας παίκτης του ρόστερ δεν μπορούσε να θεωρηθεί πρώτου επιπέδου για τον θεσμό,ενώ ταυτόχρονα η σύνδεση των κομματιών ήταν αμφίβολη.Η αλλαγή προπονητή(το πόσο σωστή απόφαση ήταν είναι τεράστια συζήτηση-η αλήθεια είναι οτι ο Πασκουάλ για δεύτερο συνεχόμενο έτος χρεώνεται μια κακή στελέχωση) ουσιαστικά αλλάζει όλα τα δεδομένα στην υπόθεση κριτικής και την αφετηρία αυτής.Η επιλογή Πιτίνο σίγουρα ξένισε και το ποιος είναι ο άξονας γύρω από τον οποίο στηρίχθηκε η απόφαση(εξέλιξη των νέων?,magic tricks για να κάνει την υπέρβαση?,άφιξη μια νέας τεχνογνωσίας?) δεν έχει γίνει ξεκάθαρο.Η ομάδα έχει αποκτήσει μια πιο σαφή και ίσως “αιρετική” κατεύθυνση στο παιχνίδι της,κάτι που νομίζω πως το συγκεκριμένο νερόβραστο σύνολο είχε ανάγκη.Παρ’όλα αυτά,ιδίως μακριά από το Οάκα,ο καθρέπτης του μισού γηπέδου και η αδυναμία να εμφανίσει σταθερά ένα ικανοποιητικό επιθετικό execution καθιστά ως πολύ δύσκολη αποστολή τον έλεγχο ενός αγώνα και απαιτείται στάνταρ αμυντική υπέρβαση για να παίξει το ματς η ομάδα.Πλέον,ο περιορισμός σε παίκτες στην περιφέρεια με την ομάδα να μην έχει λύσεις είναι άλλο ένα σοβαρό αίνιγμα που για να βρει απάντηση θέλει πολύ άμεσο step-up του Κιλπάτρικ(ο οποίος όμως δεν έχει το παιχνίδι με τη μπάλα και το decision making) και ένα magic touch βοηθείας από τον Λάνγκφορντ του οποίου ίσως η individual ικανότητα στο σκοράρισμα μεταφράζεται καλύτερα στο νέο πλαίσιο,αν και η καταδικαστική αδυναμία του να βγάλει ένταση στα μετόπισθεν είναι η άλλη μισή αλήθεια.

Τoxic…

Το κλίμα με το οποίο μπαίνουμε στο ντέρμπι έχει γίνει δηλητηριώδες τις τελευταίες μέρες.Η εξωαγωνιστική επικαιρότητα έχει επισκιάσει την αντίστοιχη εντός των 4 γραμμών αν και η γκρίνια είχε ήδη κάνει την εμφάνιση της.Αυτή τη στιγμή καμία ομάδα δεν έχει το χρόνο στο πλευρό της…

Για την μεν ομάδα του Πειραιά,παρότι τονίστηκε από όλα τα πιθανά χείλη η ανάγκη υπομονής και στήριξης καθώς πρόκειται για μια μετάβαση της ομάδας σε ένα ελαφρώς διαφορετικό μοτίβο,έχει ξεκινήσει μια διαρκής αμφισβήτηση στην πορεία της ομάδας.Η άφιξη του Ντέιβιντ Μπλατ σήμανε την ένταξη της ομάδας σε μια διαφορετική φιλοσοφία,με τον ίδιο να είναι το νέο αφεντικό στο λιμάνι και να αποτελεί την υπόσχεση οτι η ομάδα,παρά την σταδιακή οπισθοχώρηση των δύο τοτέμ της,θα μπορέσει να είναι ανταγωνιστική και θα μπει σε μια διαφορετική λογική στελέχωσης και αγωνιστικής κατεύθυνσης που θα της δείξει το δρόμο να επιβιώσει με βάση τα νέα στάνταρ και τους περιορισμούς.

Σε αυτό το δρόμο κινήθηκαν και οι επιλογές στη φετινή σεζόν,με τον κόουτς βέβαια να καταπιάνεται στις “γλυκές” σταθερές των τελευταίων χρόνων και την ομάδα να μη θυμίζει την πιο μοντέρνα και διαφορετική εκδοχή που μπορεί να υποσχέθηκε στους φίλους της.Η αλήθεια είναι όμως οτι πραγματοποιεί μια χρονιά στην οποία έχει εμφανίσει πρόσωπο πολλά υποσχόμενο στην καλή του εκδοχή.Προβλήματα φυσικά υπάρχουν και ορισμένες καταστάσεις μοιάζουν παγιωμένες,όμως στην παρούσα φάση η κριτική που δέχεται μοιάζει άδικη…Το ψυχολογικό βάρος που θα πέσει στην ομάδα σε πιθανή ήττα σήμερα φαίνεται δυσβάσταχτο ενώ από την άλλη η κατάκτηση του κυπέλλου μπορεί να κερδίσει ηρεμία για την ομάδα και μεγαλύτερη άνεση στο να κλείσει την regular season.

Το πρόσφατο ηχητικό είναι το κερασάκι στην τούρτα.Βέβαια,δεν παύει να είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα που πρέπει να αντιμετωπίσει ο Όσφπ.Η σχέση του Πρίντεζη με την ομάδα φαίνεται να αποκαταστάθηκε σύντομα,(δεν λέω για την ανακοίνωση,αλλά την ομαλή συνεργασία) όμως θα πρέπει εκτός από τον έλεγχο της όλης κατάστασης και την μη κλιμάκωσή του ζητήματος να προβληματίσει το πώς όλο αυτό βγήκε παραέξω…

Αντίστοιχα,για το δε τριφύλλι θα έπρεπε στο σημείο που φτάσαμε να έχει γίνει σωστή αναπροσαρμογή στόχων και κατανόηση της κατάστασης.Το καλοκαίρι έγιναν αστοχίες,η χρονιά προχώρησε με σοβαρές αποτυχίες στο να χτίσει αγωνιστικούς δεσμούς και η ομάδα κατέληξε στο “σοκ” της αλλαγής προπονητή.

Παρότι μπορεί να υπήρξε ένας ενθουσιασμός στην απόκριση απέναντι στον Πιτίνο,η αμφισβήτηση πήρε γρήγορα σειρά.Και όπως συχνά γίνεται,δεν μας έφταιξε η εικόνα του αγωνιστικού χώρου.Το πανηγυράκι έχει στηθεί γύρω από τις (ομολογουμένως γραφικές ώρες ώρες) δηλώσεις του προπονητή,από τα ταξιδάκια και τις φοτό του ή τα ζωηρά tweet του.

Η πίεση και για τον Παναθηναικό μοιάζει να είναι τεράστια γύρω από το σημερινό παιχνίδι.Ουσιαστικά έχει ποντάρει εκ των άνωθεν όλη του την “υπόληψη” και η ήττα θα σημάνει και την απώλεια των μοναδικών σκήπτρων που είχε τρόπον τινά υπό έλεγχο.Πόσο παράδοξο μπορεί να είναι για μια ομάδα που θεωρητικά έπρεπε να έχει ήδη στρέψει το βλέμμα στην εξέλιξη και τα όποια κέρδη μπορεί να βρει από τη φετινή χρονιά ακόμα και χωρίς επιτυχίες? Πόσο ασφαλής μπορεί να είναι η καρέκλα του κόουτς σήμερα το βράδυ…?

Η μάχη του Οάκα

Απόψε το βράδυ οι 2 ομάδες καλούνται να κλείσουν τα αυτιά τους σε καθετί ξένο και να δουν στο παρκέ μόνο τον αντίπαλο τους και το δέλεαρ της πρώτης κούπας της σεζόν.

Πρόκειται για έναν αγώνα που αναμένεται να έχει μεγάλη ένταση και physicality ενώ αυτός που θα κερδίσει σε πρώτη φάση τη μάχη της τακτικής επιβολής μπορεί να έχει το πάνω χέρι. Το γεγονός πως ο Παναθηναικός παίζει στην καυτή έδρα του απέναντι στον αιώνιο του δίνει ένα πολύ σημαντικό πλεονέκτημα όσον αφορά την διάρκεια,την ένταση και τον ρυθμό του παιχνιδιού του.Από την άλλη ο Ολυμπιακός απαιτείται να έχει τεράστια συγκέντρωση και προσήλωση σε όλο το 40λεπτο ώστε να θέσει ο ίδιος τους κανόνες με τους οποίους θα παιχτεί το παιχνίδι.

Στο πρόσφατο ματς του Σέφ οι ερυθρόλευκοι κατάφεραν να επιβληθούν με όπλο την σωστή εισαγωγή της μπάλας στο ποστ και ανάγνωση των φάσεων από τους ψηλούς του,ενώ ταυτόχρονα έκοψε κάθε γραμμή επικοινωνίας στην επίθεση των πρασίνων.Ουσιαστικά,ο Ολυμπιακός πρέπει να αποφύγει με κάθε κόστος να επιτρέψει στον Παναθηναικό να παίξει σε γρήγορο τέμπο ή να βρει καλές ευκαιρίες για τρανζίσιον και να αναγκάσει τους γηπεδούχους σε σετ παιχνίδι οδηγώντας τους αποκλειστικά σε ατομικές εκτελέσεις.Ο άξονας γύρω από την επίτευξη αυτού είναι πρώτα απ’όλα η αποφυγή λαθών(η μεγαλύτερη πρόκληση) και η εκδήλωση επιθέσεων που θα του δώσει ομαλή αμυντική μετάβαση και αυτή δεν είναι άλλη από το low post game.Αν περιμένει τις σωστές γωνίες πάσας,επιτεθεί αποφασιστικά όταν δεχθεί έξτρα πίεση και βρει καλή περιφερειακή εκτέλεση(οι Στρέλνιεκς-Σπαν-Γκος ίσως έχουν περισσότερες αρμοδιότητες και σημασία να σουτάρουν καλά και μετά από τρίπλα) θα έχει πετύχει την βασική του στόχευση.

Οι πράσινοι θα κληθούν να κεφαλαιοποιήσουν το προτέρημα της έδρας και της αθλητικής υπεροχής,ιδίως στις θέσεις από το 3 και κάτω.Έτσι λοιπόν ο Πάο θέλει να ψάξει την αμφιβολία στο παιχνίδι του Όσφπ που θα δώσει στον Καλάθη την ευκαιρία να τρέξει την ομάδα και ενδεχομένως ξεκλειδώσει το ταμπού του τριπόντου για την ομάδα.Ενδεχόμενη επίτευξη του πρώτου θα αλλάξει συνολικά τον ψυχολογικό χάρτη του αγώνα και βάσει του προσανατολισμού των 2 ομάδων και της δυνατότητας των πρασίνων να διατηρήσουν τις φυσικές τους δυνάμεις μέσα στο παιχνίδι,θα τους δώσει αδιάψευστο προβάδισμα.Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον η αμυντική προσέγγιση απέναντι στους ψηλούς του Ολυμπιακού,Πρίντεζη-Μιλουτίνοφ(αναμένω να μην δώσει και πάλι βοήθειες χαμηλά ούτε αλλαγές-ακόμα και ρισκάροντας μερικά σουτ από τους κοντούς,αλλά να προσπαθήσει να αποτρέψει την πάσα χαμηλά και μετά δυνατή μονή άμυνα).Επίσης θεωρώ πολύ πιθανό να δούμε κάποια σύνθετη άμυνα από το προπονητικό επιτελείο του Πάο με σκοπό να σφίξει την θηλιά του λάθους γύρω από τον Παναθηναικό και να δώσει ένα χτύπημα προς τα πάνω στο tempo του ματς.

Η ευχή όλων φαντάζομαι είναι να δούμε ένα συναρπαστικό παιχνίδι,χωρίς παρατράγουδα και εξωαγωνιστικές σκοτούρες,εκτός αν μιλάμε για απλή καζούρα…

Time is (not) on my side…