Μετά από μια διπλή εβδομάδα αγώνων που επεφύλασσε αρκετές εκπλήξεις στην αγωνιστική δράση της Euroleague,είδαμε τις ελληνικές ομάδες να αποκτούν μια νέα οικειότητα με το status που έχει πλέον η καθεμία στη διοργάνωση και περνώντας στην προχωρημένη φάση του 1ου γύρου να ετοιμάζονται για ένα από τα πιο δυνατά κομμάτια της σεζόν με ένα πιο παγιωμένο αίσθημα ασφάλειας.Οι δύο αιώνιοι έχουν μπει ή ετοιμάζονται να μπουν για τα καλά στη φάση του update and restart για τη φετινή σεζόν με τις αλλαγές προπονητή και τη διαδικασία παγίωσης μιας νέας πραγματικότητας στην αγωνιστική τους καθημερινότητα.

Για τον Παναθηναϊκό…

Η μεταβατική εβδομάδα ανάμεσα σε Πεδουλάκη και Πιτίνο περιελάμβανε δύο αρκετά δύσκολες εκτός έδρας αποστολές και ο απολογισμός των 2 νικών με κυριαρχία εντός των παιχνιδιών κρίνεται εξαιρετικός και αποτελεί μία σημαντική επιτυχία του έμψυχου δυναμικού της ομάδας και του Γιώργου Βόβορα που βρέθηκε στον πάγκο.

Το τρις εξαμαρτείν..

Οι πράσινοι οδηγήθηκαν για άλλη μια φορά σε αλλαγή προπονητή μεσούσης της σεζόν,με τον Αργύρη Πεδουλάκη να πληρώνει ένα εξαρχής σπασμένο μάρμαρο ανάμεσα στον ίδιο και τη διάθεση του club να στηρίξει έμπρακτα τις αποφάσεις και τη δική του φιλοσοφία στο τιμόνι της ομάδας.Έπειτα από τον αποκλεισμό στο κύπελλο, η όλη γνωστή κατάσταση που επήλθε στις τάξεις της ομάδας απέβαλε κάθε πιθανότητα ομαλής συνέχειας και φυσιολογικής λύσης των κλυδωνισμών μέσα σε αυτή με φυσικό επακόλουθο την αποχώρηση του Έλληνα κόουτς.Φυσικά,η άμεση αντικατάσταση του με τον Ρικ Πιτίνο μόνο κακή εξέλιξη δε συνιστά,όμως αυτό αποτελεί ξεχωριστή συζήτηση.

Σε περασμένο άρθρο την περίοδο της έναρξης της σεζόν ασχοληθήκαμε με τη στελέχωση των πρασίνων και τις προσδοκίες που υπήρχαν από άποψη αγωνιστικής φιλοσοφίας και θαρρώ πως κοινή συνισταμένη ήταν οτι αυτό το σύνολο είχε την προοπτική μιας πιο παραγωγικής επίθεσης σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν αλλά το βασικό προαπαιτούμενο θα ήταν να ακουμπήσει τα στάνταρ που έχει σχηματίσει κατά το παρελθόν ο κόουτς στο κομμάτι της άμυνας.Μάλιστα,με την ιδιαιτερότητα της θέσης 5 και την μη παρουσία ενός πιο dominant στα δεδομένα του θεσμού center,είχαμε κυκλώσει το θέμα του ριμπάουντ.

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν σε αυτή την πρώτη στροφή της σεζόν παρουσίασε μια ομάδα η οποία συχνά ακουμπούσε πολύ ικανοποιητικούς δείκτες στο μπροστά μέρος του παρκέ,με την ικανότητα του γεμάτου αυτοπεποίθηση και σε leading role Νικ Καλάθη να σπρώχνει την ομάδα στο τρανζίσιον και να ακουμπά σε efficient συνεργασίες(όπως αυτή με τον Wiley στον άξονα ή τις ματιές που προσέφερε στον Fredette να μετατρέπονται σε instant scoring) για να βρει το δρόμο προς το καλάθι,όμως πραγματικά χαρακτηρίστηκε από αστάθεια στο πίσω μέρος του παρκέ.

Το ματς με την Κίμκι είναι χαρακτηριστικό αυτής της αδυναμίας να βρεθεί σταθερότητα σε αμυντική στόχευση με τον προπονητή να εγκλωβίζεται σε αδιέξοδα ανάμεσα σε σχήματα που έχουν versatility να αμυνθούν περιφερειακά αλλά είναι ευάλωτα στο κέντρο του ζωγραφιστού και σχήματα που δίνουν μεγαλύτερη ασφάλεια κοντά στο ζωγραφιστό αλλά δίνουν πολλά εκατοστά χώρου στους shooter του αντιπάλου.

Το αν ο Πεδουλάκης,ο οποίος με τον ένα ή τον άλλον τρόπο έχει κερδίσει την ταμπέλα του αμυντικού σπεσιαλίστα σαν προπονητής,θα μπορούσε να βρει φόρμουλα αντιμετώπισης του προβλήματος αποτελεί ερωτηματικό,όμως ίσως η πιο ενδεικτική πληγή που μείωσε το προσδόκιμο παραμονής του στον πράσινο πάγκο ήταν η διαχείριση του ρόστερ του και των προσωπικοτήτων που είχε στη διάθεση του.Ο Fredette αποτελεί το μεγαλύτερο στοίχημα του φετινού χτισίματος και η αγωνιστική φύση του ίδιου ευνοεί απανωτά limit up and down στη μετοχή του,όμως συνολικά η καθοδήγηση του Άρτζι έδειχνε να κλείνει χώρους ανάπτυξης σε μερικά πρότζεκτ της ομάδας που “τρέχουν”,ενώ οι δίαυλοι επικοινωνίας με τους παίκτες του έμοιαζαν με χαλασμένο τηλέφωνο.Μάλιστα,νομίζω πως η λύση που ίσως κάποια στιγμή να έβρισκε στο κομμάτι της άμυνας θα έκλεινε περισσότερο την έκταση χρησιμοποίησης των παικτών του και του rotation,που μπορεί να κατέληγαν σε πρακτικά αποτελέσματα όμως δύσκολα θα είχαν τα συνολικά οφέλη που ψάχνει το τριφύλλι σαν οργανισμός.Συνολικά,εν ολίγοις και κατά τη γνώμη μου,η επιλογή του Πεδουλάκη ήταν μια εξαρχής απόφαση ένταξης σε ένα comfort zone με την κακή έννοια.Η κριτική που δέχτηκε ήταν γραφική το λιγότερο,όμως ήταν μια κατάσταση που έδειχνε περιορισμένη χωρίς να δίνει την ευκαιρία στον ίδιο να φέρει το αποτέλεσμα που ίσως μπορούσε και στη δεδομένη στιγμή μεγαλύτερο καράβι από όσο γινόταν να κουμαντάρει.

Το bounce back

Η αποτίμηση της εικόνας της ομάδας την περασμένη εβδομάδα ήταν πραγματικά πολύ ικανοποιητική και δίνει μια πολύ ενδιαφέρουσα νότα αισιοδοξίας για τη συνέχεια,ιδίως σε πνευματικό επίπεδο και διάθεση.

Στο παιχνίδι του Κάουνας,οι πράσινοι πήραν το τιμόνι και τον έλεγχο του αγώνα σε μια μαγική βραδιά του Καλάθη ο οποίος όταν σουτάρει καλά και με σιγουριά,είναι άλυτος γρίφος για την αντίπαλη άμυνα.Ο κόουτς Βόβορας εμπιστεύτηκε αρκετά τις περιστροφές των παικτών του στο αμυντικό κομμάτι προσπαθώντας να κάνει πιο πιεστικό το πλάνο του στην άμυνα,κάτι για το οποίο αποζημιώθηκε καθώς η επιθετικότητα μεταφράστηκε διμερώς.Δηλαδή σε επιτυχημένες φάσεις στο ανοιχτό γήπεδο υπό την αιγίδα του απολαυστικού ηγέτη του Πάο,ενώ αντίστοιχα οι Λιθουανοί δεν τιμώρησαν την τακτική αυτή καθώς έγραψε στο παιχνίδι τους η μερική αστοχία που είχαν σε πολύ καλές ματιές από το τρίποντο και η επιμονή να βρουν τον ιδανικό παίκτη να το επιχειρήσει,μιας και έχουν αρκετούς παίκτες με αμφίβολη αποτελεσματικότητα σε αυτό. Η αντεπίθεση τους με αιχμή τη μακρινή εκτέλεση του Landale ώστε να δώσουν χώρους κοντά στο γεμάτο ζωγραφιστό και να τραβήξουν έξω από αυτό τον εκάστοτε βαρύ ψηλό του Πάο και ιδίως τον Παπαγιάννη, τους έβαλε πίσω στο ματς αργά,με τον Παναθηναικό όμως να βρίσκει τις λύσεις να πάρει τη νίκη έστω και δύσκολα.

Αντίστοιχα,στο Μόναχο η ομάδα βρήκε μια διαφορετική κατάσταση αντιμετωπίζοντας τα κιλά και τις χορευτικές φιγούρες του Monroe στο low post και βρίσκοντας απέναντι μια πιο καλά στημένη άμυνα που προστάτευε την πίσω γραμμή της και τις passing lanes με τα μακριά κορμιά που παρέτασσε.Η λύση που ήρθε από staff και παίκτες και το bounce back που έκαναν στον αγώνα σε πνευματικό αλλά και τακτικό επίπεδο ήταν μια δυνατή στιγμή της σεζόν για τον Πάο,καθώς ίσως έδειξε μεγάλο μέρος του δρόμου για τη συνέχεια.Ο Βόβορας γύρισε το σχήμα σε μια multi-forward lineup και ένα γκαρντ και κατάφερε να αμυνθεί με την ίδια ένταση και συνέχεια σε όλες τις γραμμές του παρκέ.Οι αρκετοί versatile αθλητές στις θέσεις 3-5 που διαθέτει το ρόστερ του έδωσαν τη δυνατότητα να κρύψει το καλάθι αλλά και να διακόψει σε μεγάλο βαθμό την εισαγωγή της μπάλας στο low post και δη στον Αμερικανό σουπερ-σταρ με κλειδί το effort του Μήτογλου στην αποτροπή της εισαγωγικής αλλά κυρίως την ομαδική λειτουργία και την ευχέρεια να καλύψει αποστάσεις και διαδρόμους πάσας με το μάκρος της και τα switches που επέλεγε.

Στην επίθεση από την άλλη χτύπησε με τον Καλάθη και με τον πολύ θετικό Rice,την αχίλλειο πτέρνα του Monroe στα πίσω βήματα στον άξονα στήνοντας αρκετά ram screen και spain pick and roll στη ζώνη των 5 μέτρων για να εκθέσει τον ψηλό και να αναγκάσει τον Ράντονιτς να φέρει στο παρκέ τον Lessort.Mέσα από την επιτυχία μάλιστα της άμυνας τους και αυτού του συνδυασμού που έφερε αυτοπεποίθηση και ενέργεια,σούταραν με μεγάλη ευστοχία στο 2ο ημίχρονο και πήραν αυτή την εμφατική νίκη υποδοχής του Ρικ Πιτίνο.

Ο νόστος

Είχα γράψει για τον νόστο του Pitino στο πιο πάνω προαναφερόμενο άρθρο της πρόγνωσης και το πώς αυτός “ταλαιπωρούσε” το mindset όλου του οργανισμού,αν αυτό μπορεί να αποτυπωθεί.Η αποχώρηση του coach το περασμένο καλοκαίρι,άφησε ανοιχτές τις πόρτες της επιστροφής όπως και μερικές από τις επιλογές και τον τρόπο που έγιναν στη μεταγραφική περίοδο,οπότε η εν τέλει επιστροφή του εκτός από τα έμπρακτα γαλόνια που θα φέρει στην άκρη του πάγκου και την τεχνική καθοδήγηση της ομάδας,προσφέρει μια ψυχολογική λύτρωση στις τάξεις του συνόλου.

Το ρόστερ που θα παραλάβει τις επόμενες μέρες ο Αμερικανός hall-of-famer δε διαφέρει χαοτικά από αυτό που αποχαιρέτησε την περασμένη σεζόν.Στη frontline θα βρει τον Wiley και τον Bentil αντί του Gist(και του εξπρές Payne),στο 3 τον Johnson και τον Rion Brown αντί των Θανάση και Λοτζέσκι ενώ στην πιο διαφορετική περιφέρεια τους Rice,Fredette και Παππά αντί των Lekavicius,Langford και Kilpatrick.Για τη φιλοσοφία και την ιστορία του κόουτς μπορούν να γραφτούν τόμοι(έχουν γραφτεί ήδη),ενώ το έργο του και τη βασική πνοή και τακτική του στόχευση, όπως εγώ την αντιλήφθηκα πέρσι στην ομάδα, μπορείτε να τη βρείτε εδώ.

Έχω την εντύπωση πως το υλικό δεν είναι ιδιαίτερα μακριά από τα ‘θέλω’ του κόουτς.Aυτά,συνοψίζοντας λίγο τα όσα είδαμε πέρσι,εμπεριέχονται στο aggressiveness,την ένταση-ταχύτητα δράσης και την απόλυτη ομαδική πειθαρχία-συνέπεια απέναντι στα τακτικά bullets.Πιο συγκεκριμένα,η βασική του αρχή στην αμυντική στρατηγική ήταν το deny the middle,όπως εγώ βαφτίζω τη συνολική στάση της ομάδας στο σύνηθες και επίμονο “ice the pick” ακόμα και πολύ ψηλά στην περιφέρεια και την έντονη βοήθεια στους χώρους του άξονα,από τους παίκτες της αδύνατης πλευράς.Μάλιστα,συνήθως οι επιλογές των σχημάτων γίνονταν με γνώμονα την αλληλοκάλυψη σε αυτούς τους τομείς(πχ.Θανάσης-Ίαν με τον 1ο να καλύπτει το έδαφος που θα παραχωρούσε ο 2ος στην τελική προσπάθεια αμυντικά ενώ επιθετικά αποτελούσε αποκούμπι με την “άγκυρα” που μπορείς να του ρίξεις στο χαμηλό ποστ).

Στο επιθετικό κομμάτι υπήρχε η ιδιαιτερότητα ενός “άσουτου” και χωρίς δημιουργικούς πόλους ρόστερ,κάτι το οποίο ο Ρικ κατάφερε να μακιγιάρει με την ροπή της ομάδας σε πιο συγκεκριμένες πρακτικές οδούς στην εκτέλεση της όπως τα early post και iso game των Τhomas και Langford,η απεμπλοκή του Νικ από το κεντρικό heavy pick and roll τοποθετώντας τον πολύ σε side καταστάσεις και η weave action σε μια αρκετά μετατοπισμένη σε χρόνους ανάπτυξης -αρωγούμενη από την επιθετική της άμυνα-early offense.

Βλέποντας λοιπόν την τωρινή εικόνα στο ρόστερ,εντοπίζω μια ανάλογης φύσης frontline η οποία μπορεί να “πατήσει” καλύτερα και στις δεξιότητες των 7footer της ενώ θα αγαπηθούν περισσότερο το αμυντικό versatility που φέρνουν οι Wiley και Bentil.Αντίστοιχα ο πιο διεκπεραιωτικός τους ρόλος ως finishers δεν είναι ανησυχητικός εφόσον δούμε μια ανάλογη στροφή σε πιο fast-paced game.Αν το τοπίο κάπου είναι λίγο πιο θολό,είναι η γενικότερη εικόνα του backcourt στην οποία μπορώ να περιμένω την όποια ενδεχόμενη προσθήκη.Ενώ περιμένω με ενδιαφέρον να δω ποια θα είναι η αξιοποίηση του Rice ως βασικού χειριστή όταν θα είναι στο παρκέ και σαφέστατα θα είναι και ο Fredette βασικό όπλο,αισθάνομαι πως λείπουν τα δυνατά πόδια δίπλα στον Καλάθη και πίσω από αυτόν που θα δώσουν στον κόουτς την ευχέρεια που ψάχνει να σπρώξει στις γωνίες και πιο ψηλά τους αντίπαλους χειριστές.Αφαιρετικά δηλαδή και με το ανάλογο ταίριαγμα με αυτούς τους παίκτες,το πακέτο που έδινε ο Κιλπάτρικ πέρσι με το κομβικό αμυντικό του προφίλ και την ενίοτε αποτελεσματική του περιφερειακή εκτέλεση.Αν δε δούμε κάποιο αξιοσημείωτο step-up του Παππά σε απαιτητική άμυνα ή ενεργοποίηση του Brown θα περίμενα ένα παίκτη με δυνατό αθλητικό πακέτο και ίσως δεξιότητες ελαφρώς χειριστή που τον τοποθετούσαν στο 1-2(ακόμα και ο ίδιος ο Κιλπάτρικ είναι πολύ κοντά σε αυτό που φαντάζομαι).

Η χρυσόσκονη της επιστροφής πάντως,αν όχι πρόσκαιρη,τότε δεν είναι ανάλογη της περσινής με το λίφτινγκ που επήλθε σε όλα τα επίπεδα.Και παρά τα οφέλη που φέρνει σε πρώτη φάση,καλό θα είναι να αναμένουμε τη χειροπιαστή μετάφραση όταν αυτή κατακάτσει.Ο Παναθηναϊκός είναι μια ομάδα με δυνατότητες των οποίων το ταβάνι δεν έχει ακουμπήσει ακόμα,ίσως όμως στο τωρινό επίπεδο της διοργάνωσης ένα πλασάρισμα και μια κατάληξη σαν την περσινή(δε μιλώ για το αποτέλεσμα των πλέιοφ) δε θα έπρεπε να θεωρούνται ως παταγώδης αποτυχία.Εν ολίγοις θέλω να πω πως η επιτυχία δεν αγοράζεται και καλό είναι να μη συγχέουμε απαραίτητα το μέγεθος του Πιτίνο με το άμεσο μέλλον της ομάδας και κυρίως να σταθώ στην πιο μεγάλη εικόνα.Ρεαλιστικά,ο σύλλογος θα είναι κερδισμένος αν δείχνει να μπαίνει και πάλι στις ράγες το update που ξεκίνησε πέρσι.Μια διορατική ματιά και ένα ραβδάκι πάνω από την ανάπτυξη νέων παικτών,μια φιλοσοφία με βασική συνισταμένη και πολύ σκληρό κέλυφος στο αγωνιστικό τμήμα.Η άνοδος παικτών όπως ο Παπαπέτρου και ο Μήτογλου αυτό τον καιρό,η βελτίωση και το καμουφλάρισμα του Παπαγιάννη στα χέρια του Πιτίνο,η ξεκάθαρη αξιοποίηση και το αγωνιστικό connection με τα δυνατά σημεία των Αμερικανών σε ένα μπάσκετ στο ρυθμό του Καλάθη,αυτά ναι ίσως να συνηγορούν στην επιτυχία ενός club στον ανηφορικό και δύσβατο δρόμο που έχει μέχρι να φτάσει εκεί.

Για τον Ολυμπιακό…

Λόγους για συγκρατημένα χαμόγελα έδωσε η διαβολοβδομάδα της γερμανικής εκδρομής για τους ερυθρόλευκους οι οποίοι μετά από μια επώδυνη ήττα στο Μόναχο σε ματς που είχαν υπό έλεγχο,πέρασαν αέρα από το Βερολίνο με μια εμφατική νίκη.

Το meltdown και το ξέσπασμα

Ο Ολυμπιακός λοιπόν βίωσε μια δύσκολη βραδιά στην Audi Dome Αrena του Μονάχου αντιμετωπίζοντας τη Μπάγερν του Ράντονιτς η οποία μπορεί να είναι μια ομάδα δύσκολη και να παίζει με συγκεκριμένο πλάνο,αλλά δεν παύει να είναι κοντά στα μέτρα του.Αυτή τη βραδιά όμως διαδέχθηκε ένα εξαιρετικό παιχνίδι απέναντι στην Άλμπα του Ρενέσες και έτσι η ομάδα πιστοποίησε και σε επίπεδο αποτελεσμάτων τη σταδιακή βελτίωση της.

Οι ερυθρόλευκοι μπήκαν στο παιχνίδι με τη Μπάγερν με τον κλασικό δυσκοίλιο χαρακτήρα τους επιθετικά,όμως η αλλαγή σχημάτων και το ταίριαγμα των Rochestie-Βaldwin στην περιφέρεια με τους 2 Αμερικανούς να βρίσκουν πολλά unassisted midrange shots τιμωρώντας την αντίπαλη άμυνα σε πρώτο χρόνο,τους έδωσε το πάνω χέρι στον αγώνα.Οι Γερμανοί αποτελούν μια ομάδα μισού γηπέδου που ακουμπάει με μανία τη μπάλα χαμηλά στην επίθεση της και τους παίκτες στις θέσεις 3-4-5 να παίξουν με πλάτη,όμως η ελληνική ομάδα είχε αρκετά καλή αντιμετώπιση με τους Μιλουτίνοφ,Ρούμπιτ και Παπανικολάου να δίνουν πολύ σημαντικές λύσεις με τις μάχες στην πίσω γραμμή άμυνας.

Ο Όσφπ όμως δεν κατάφερε να ολοκληρώσει μια πετυχημένη εκτός έδρας εμφάνιση καθώς προχωρώντας στο 2ο ημίχρονο δεν μπόρεσε να εδραιώσει μια συνέχεια στις δύο πλευρές του παρκέ και τις εκφάνσεις του.Οι ερυθρόλευκοι παρότι βρήκαν καλά σουτ και σκοράρισμα,δεν είχαν την πλειάδα των λύσεων και τη φυσική ροή συνεργασιών στην επίθεση τους απέναντι σε άμυνα με τραχύτητα και μάκρος, για να κρατήσουν σταθερότητα στο σκοράρισμα τους αρχίζοντας να πέφτουν απέναντι στην πιο “σίγουρη” επίθεση της Μπάγερν η οποία πήρε και το momentum της ψυχολογίας μόλις ξαναπάτησε στα πόδια της.Η κακή συγκομιδή του παιχνιδιού ολοκληρώθηκε στα 2 πρόσωπα που έδειξε η ομάδα και την κακή διαχείριση που έδειξε ο Κεμζούρα.

Το παιχνίδι με την Άλμπα όμως ήταν μια διαφορετική υπόθεση,καθώς από το ξεκίνημα ο Ολυμπιακός καθάρισε τη μπουγάδα.Νομίζω πως για άλλη μια φορά,η αιχμή της ομάδας ήταν η άμυνα της,καθώς με την ικανότητα της να κλειδώνει με το μάκρος των περιφερειακών της την off-ball εκτέλεση του αντιπάλου μετά από αλλαγές στα screen,οδήγησε τους Γερμανούς στο να ψάξουν την προσωπική φάση στην οποία είναι πιο αδύναμοι όπως αντίστοιχα έγινε και στο ματς με τη Ζαλγκίρις.Η διάθεση να παγώσουν την επίθεση του αντιπάλου σε πρώτο χρόνο(πολύ σημαντικό και συνδεδεμένο επίσης με τον αριθμό λαθών στην επίθεση) ήταν καθοριστική ενώ ο χαμηλός βαθμός αθλητικότητας της Άλμπα έδωσε την ευκαιρία αντίστοιχα να υπάρξουν καλές προυποθέσεις δημιουργίας και οι ερυθρόλευκοι να αναπτυχθούν και να επιτεθούν ένα βήμα μπροστά τους, χτίζοντας συνεχόμενες καλές επιθέσεις και ματιές στο καλάθι που τους έδωσε το βήμα να σουτάρουν με καλά ποσοστά και να είναι παραγωγικοί.Βραδιά ξεμπουκώματος και αφορμής αισιοδοξίας για αγωνιστική άνοδο.

Η πτώση του κάστρου

Είναι κομματάκι άκαιρο και άκομψο μάλλον να γυρίσουμε το χρόνο πίσω στην περασμένη σεζόν και την αρχή της φετινής,όμως δε μου είχε δοθεί η αφορμή σχολιασμού και μια αναφορά είναι απαραίτητη στο χτίσιμο ενός σκεπτικού γύρω από την τωρινή κατάσταση και το status quo του Ολυμπιακού. Έπειτα από μια χρονιά χιλίων μυρίων κυμάτων για το σύλλογο,η αρχική “δήλωση” αλλαγής σελίδας και νέας ημέρας με τα κλειδιά του συλλόγου στον David Blatt,κατέρρευσε σαν πύργος από τραπουλόχαρτα και η τελική της σφραγίδα μπήκε στην αφετηρία της νέας σεζόν,κάτι που από μόνο του μοιάζει με επιβαρυντική συνιστώσα για να αποτελέσει αυτή η περίοδος καμμένο χαρτί.

Η ομάδα παρότι ξεκίνησε με καλούς οιωνούς την παραπάνω διαδικασία,παρέδωσε πνεύμα όταν ένας συνδυασμός από διοικητικά και οικονομικά προβλήματα,αγωνιστικές αστοχίες δόμησης και διαχείρισης αλλά και συγκυρίες την εξέθεσαν μπροστά στο τελικό στάδιο του ανταγωνισμού.Το καλοκαίρι ήταν μια εξίσου ιδιαίτερη φάση για μια ομάδα που είχε χρόνια συγκεκριμένης κατεύθυνσης στην πορεία της.Ο ΑμερικανοΙσραηλινός κόουτς προέβη σε ένα mini ξήλωμα του κορμού για να πάει σε μια total new λογική στελέχωσης.Αν και τα ερωτηματικά του αποτελέσματος είναι πολλά και εντοπίζονται πολλές παραδοξότητες σε θέμα ποιότητας αλλά και στρατηγικής,το διαζύγιο με τον πεπειραμένο coach,ήταν τόσο γρήγορο και άμεσο που φυσικά εξηγείται με απώλεια κυριαρχίας εντός των τοιχών της ομάδας.Μοιραία,το κάστρο έπεσε από μέσα και ο Μπλατ πλήρωσε λάθη ισορροπιών και ίσως υπαρκτής απώλειας προοπτικής στο σύνολο του.

Η συνολική πλεύση επιλογών του λοιπόν αυτό το καλοκαίρι,κατηγορήθηκε ως μία από τις πλέον ανεξήγητες ή ανορθόδοξες που θα μπορούσαμε να γίνουμε μάρτυρες.Παρότι δεν ασπάζομαι στο έπακρον αυτή τη θέση,οι κινήσεις είχαν ένα σπουδαίο ρίσκο και μάλιστα η ήττα είχε ήδη αρχίσει να έρχεται όταν πχ ένας κομβικός κρίκος σε αυτή την αλυσίδα όπως ο Baldwin έμοιαζε να καίγεται.O Όσφπ υποδέχθηκε τις ίσως πιο “σίγουρες” και πρωτοκλασάτες προσθήκες του στις ενδιάμεσες θέσεις με τους Paul και Kuzminskas,έντυσε τον Μιλουτίνοφ στο 5 με δύο αθλητές που μοιράζονταν το χαρακτηριστικό των ελαφρώς ελλιπών κυβικών εκατοστών για τη θέση και στα γκαρντ προσέθεσε αθλητές με μηδαμινή εμπειρία από το υψηλό επίπεδο τη στιγμή που κανένας δεν είχε το συνδυασμό εκτέλεσης και δημιουργίας ως χειριστής,κάτι που αποτελούσε ισχυρό τριγμό στα θεμέλια του ρόστερ.

Πρόκειται για ένα μείγμα το οποίο αν όχι εξ’ολοκλήρου καταδικασμένο,απαιτούσε μια σειρά από προαπαιτούμενα δύσκολα να πετύχουν και συνεπώς ένα πολύ καλό πλαίσιο και άπλετο χρόνο ώστε αυτό να ευδοκιμήσει.Θεωρώ πως ο Μπλατ,γύρω από μια heavy post offense όπου τα γκαρντ του απλά θα μετέφεραν το κέντρο αποφάσεων στους ψηλούς,είχε “δει” μια ομάδα που θα αμυνόταν με μεγάλο versatility όντας “φυσική” στην πρώτη γραμμή και “έξυπνη” στην πίσω,ενώ μπροστά θα έψαχνε συνθήκες για άμεση εκτέλεση που μπορεί να της είχαν δοθεί και αν δε το κατάφερνε θα ξεκινούσε κατά βάση μια προσπάθεια επίθεσης με άξονα το low post και εναλλακτικές την ικανότητα πλαγίων και forward να επιτεθούν με τη μπάλα στο παρκέ και κοντών να προσφέρουν instant offense.Aυτά όμως αποτελούν ιστορία και μάλιστα αποτυχημένη καθώς στα πρώτα παιχνίδια της σεζόν το πλάνο έδειχνε να μην τσουλάει με επίθεση χωρίς ικανότητα αφετηρίας και άμυνα ασύνδετη και με αδυναμία ανάγνωσης.

Η αναδιάρθρωση

Η σκυτάλη πέρασε στον Κemzura,ο οποίος αν και για αρχή έδειχνε παραδομένος στις ορέξεις και τις διαθέσεις αποκλειστικά του ελληνικού κορμού και της παλιάς συνταγής,σιγά σιγά έβαλε τις δικές του πινελιές αναδιάρθρωσης και δοκίμασε να εξορθολογίσει το ρόστερ.Με τον Happ(σωστά να μην καίγεται) να φεύγει δανεικός,στη θέση του ήρθε ο Reed ως κλασικό βαρύ κορμί και σκαρί με παρουσία above the rim για να “ασφαλίσει” το 5,ενώ στον άσσο ήρθε ένας κλασικός fundamental guard με μεγάλη πείρα στα ευρωπαϊκά παρκέ,ο Τaylor Rochestie.O Λιθουανός coach(βάζοντας το συμπατριώτη Kayris δίπλα του) όπως έχει δείξει και στη θητεία του στον πάγκο του Λιθουανικού συγκροτήματος,αποδεικνύεται γνήσιο τέκνο της σχολής του προσπαθώντας να εμφυσήσει στην επιθετική νοοτροπία της ομάδας μια αυθόρμητη νότα και να χαλαρώσει το ζωνάρι των “πρέπει”,δίνοντας την προτροπή της άφοβης εκτέλεσης και του πιο γρήγορου ρυθμού επιθέσεων.

Παρότι ο Όσφπ απέχει αρκετά από το να θεωρηθεί ομάδα ανοιχτού γηπέδου και να δημιουργήσει όντως καλές συνθήκες ορθολογικής ανάπτυξης σε αυτό,δείχνει να απεμπολεί σε μεγάλο βαθμό τη διάθεση του heavy low post(ειδικά με τον Σέρβο σέντερ εκφραστή) και ψάχνει συνθήκες πιο τετραγωνισμένης με βάση τα ευρωπαϊκά στάνταρ επίθεσης,βάζοντας γωνίες με τη δραστηριότητα του Paul στα φτερά και με τον Rochestie να μεταμορφώνει σε πολύ σπουδαίο βαθμό τη φυσιογνωμία της επίθεσής της ομάδας,δυσανάλογα με το status του, καθώς μάλλον είναι ο μοναδικός true pg σε αυτό το σύνολο(είναι χαρακτηριστικό οτι είναι ο μόνος που βάζει στο παιχνίδι την αδύνατη πλευρά).Σταδιακά,οι ερυθρόλευκοι παίζουν καλύτερα και γίνονται κανονική ομάδα με αρχή,μέση και τέλος.Φυσικά,παρά το σουλούπωμα αυτό ή την ..ομαλοποίηση της επιθετικής εικόνας,δε νομίζω πως βρίσκονται κοντά στο να θεωρηθούν decent στο κομμάτι αυτό.Στο σημερινό μπάσκετ που γίνεται πιο απαιτητικό σε όρους πολυφωνίας και ανοίγματος του εύρους επιθετικής έκφρασης και εναλλακτικών χειριστών,ο Ολυμπιακός απλά έχει βρει έναν μπούσουλα και μια διάθεση να επιτεθεί πιο απλά και γρήγορα και ακόμα απουσιάζουν οι φοβεροί δεσμοί και διαδικασίες ανάπτυξης και φυσικά οι πολλαπλές και εναλλασσόμενες εστίες κινδύνου.

Από την άλλη,παρότι το σύνολο δεν έχει την πολυμορφικότητα και τους δεσμούς που ανέφερα,το υλικό δεν είναι τόσο κακό όσο έχει λοιδωρηθεί και οι παίκτες από το 3 ως το 5 σταδιακά πιστοποιούν την ποιότητα τους λαμβάνοντας τη μπάλα σε πιο σωστά σημεία για εκτέλεση/finishing και λιγότερη ανάγκη δημιουργίας.Ταυτόχρονα η ομάδα αρχίζει να κεφαλαιοποιεί καλύτερα τα αμυντικά της potential μιας και η αρκετή αθλητικότητα και παρουσία μακριών περιφερειακών από τη μία και ψηλών που “κατευθύνουν” σωστά τον αμυνόμενο συμπαίκτη και τη μπάλα από την άλλη, ανεβάζουν την ένταση της και το βασικότερο στοίχημα είναι να κρύψει την παρουσία των Rochestie/Σπανούλη(ειδικά αν αυτοί οι 2 είναι μαζί στο παρκέ ή δεν είναι πίσω τους ο Μιλουτίνοφ) και να γίνει πιο συμπαγής σε κώδικες επικοινωνίας.

Το re-establishment του Baldwin στο ρόστερ αποτελεί το καλύτερο και πιο ενθαρρυντικό νέο στα μάτια μου με τον αμερικανό “τάνκερ” να απελευθερώνεται σε θέση περισσότερο μακριά από τη μπάλα στην επίθεση έχοντας δίπλα του τον Rochestie και την ευκαιρία να βρει συνθήκες δράσης με την άμυνα ήδη σε κίνηση(close-outs) και όχι να τη μετακινήσει ο ίδιος και να δώσει έναυσμα στην επίθεση της ομάδας.Κι αυτό γιατί,παρά τη φαινομενική αδυναμία του club αυτή τη στιγμή να μεταδώσει μια αχτίδα φωτός για την σημερινή και την επόμενη μέρα,πρέπει να θεωρείται καλό νέο οτι έχει επανέλθει μια φάση σταθερότητας και συνάμα πιθανότητας του συλλόγου να βγάλει κέρδη από τη φετινή σεζόν και αποκούμπια συνέχειας για το μέλλον.Μπορεί η εναλλαγή των καταστάσεων να μην προήλθε από μακρόπνοο πλάνο,αλλά η τριβή των αγώνων για τον προπονητή και την ομάδα είναι πιθανό να κρύβει ευχάριστες εκπλήξεις μετά από αυτό το restart,ιδίως αν καταφέρει να είναι ανταγωνιστική για μια θέση κοντά ή μέσα στην πρώτη 8άδα.

Update and restart