Η καλή εικόνα του Παναθηναϊκού απέναντι στη Μπαρτσελόνα δεν ήταν αρκετή την εβδομάδα που μας πέρασε για να κερδίσει ο ΠΑΟ ένα καλό αποτέλεσμα και η ομάδα γνώρισε δύο ήττες, αγωνιζόμενη χωρίς Νέντοβιτς και Παπαπέτρου.

Ο Κάτας χρησιμοποίησε (θέλοντας και μη) ψηλά σχήματα και η ομάδα έπιασε καλή απόδοση στην άμυνα κατά διαστήματα (είχε και προβλήματα), όμως η απουσία επιλογών στην περιφέρεια και η κακή κατάσταση του Μακ, αλλά και η αδυναμία του HSR να λειτουργήσει ως ο κύριος δημιουργός ήταν καταδικαστικά για την ομαλή επιθετική λειτουργία της ομάδας (σε μερικές περιπτώσεις και της αμυντικής, αφού τα λάθη έδωσαν την ευκαιρία στον αντίπαλο να τρέξει στο transition) με αποτέλεσμα να μην πιάσει τα απαιτούμενα επίπεδα παραγωγικότητας.

Το πρώτο δεκάλεπτο απέναντι στη Μπαρτσελόνα ήταν κάκιστο. Η ομάδα είχε πολλά προβλήματα στο κομμάτι της άμυνας. Η άμυνα στο transition εκτέθηκε με τη Μπαρτσελόνα να βρίσκει εύκολα το δρόμο προς το καλάθι έπειτα από τις κακές επιστροφές των παικτών. Πρόβλημα όμως είχε και η άμυνα στο μισό γήπεδο. Η άμυνα αλλαγών δημιούργησε πολλά mismatches στο χαμηλό ποστ, με τη Μπαρτσελόνα να κυκλώνει κυνικά αυτές τις υπέρ της καταστάσεις. Ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να αμυνθεί με παγίδες, αλλά οι φιλοξενούμενοι κυκλοφορούσαν τη μπάλα και έβρισκαν ελεύθερο σουτ ή κενό για να επιτεθούν προς το καλάθι. Στην επίθεση η ομάδα είχε ιδέες, αλλά το μήκος των παικτών του Σάρας έπνιξε την όποια προσπάθεια να επιτεθεί με συνέπεια μέσα από το ζωγραφιστό.

Με εξαίρεση ένα μικρό διάστημα η ίδια εικόνα συνεχίστηκε και στο δεύτερο δεκάλεπτο. Ο Χεζόνια ήταν αυτός που κράτησε την ομάδα μέσα στο παιχνίδι με προσωπικές προσπάθειες. 

Στο τρίτο δεκάλεπτο ο Κάτας περιόρισε τα double teams στο low post (μόνο όταν ήταν ο Καλάθης στο παρκέ τα επιχειρούσε) και τις αλλαγές στα screen μακριά από τη μπάλα ) και η ομάδα βελτιώθηκε αμυντικά. Η επιθετική της λειτουργία όμως ήταν προβληματική. Ο Ισραηλινός προπονητής δοκίμασε να αδειάσει το ζωγραφιστό των Καταλανών από τα ψηλά κορμιά, αλλάζοντας την 3-out, 2-in διάταξη της ομάδας σε 4-out, 1-in αλλά δεν κατάφερε να βρει λύση, ξαναλλάζοντάς το, στρεφόμενος σε high-low συνεργασίες μέσα από horns offence. 

Στο τέταρτο δεκάλεπτο ο Παναθηναϊκός μείωσε τη διαφορά στους 6, αλλά μερικά λάθη στην επίθεση από τον HSR, αλλά και η επιθετική αρτιότητα του Χίγκινς δεν του επέτρεψαν να διεκδικήσει κάτι καλύτερο. 

Χωρίς decision-makers σε κλειστό ματς κόντρα και στη Μπάγερν


Απέναντι στη Μπάγερν η ομάδα βίωσε ένα δράμα. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να περιγράψω αυτό που συνέβη. Ο Κάτας είχε διαβάσει σωστά το παιχνίδι και η ομάδα είχε τα ηνία του αγώνα για 18’ μέχρι τη στιγμή που πάτησε στο παρκέ αρχικά ο Μακ και στη συνέχεια ο Καλαϊτζάκης. Τα συνεχόμενα λάθη του Αμερικανού έδωσαν την ευκαιρία στους παίκτες του Τρινκέρι να τρέξουν στο transition και να βρουν ρυθμό, κάτι που είχε αποτρέψει η εξαιρετική μέχρι εκείνη τη στιγμή άμυνα του Παναθηναϊκού. Η άμυνα με αλλαγές δούλεψε απέναντι στους Βαυαρούς, διότι δεν είχαν πολλούς δημιουργούς να διαβάσουν τα mismatches που δημιουργούνταν, ενώ το αμυντικό transition του Παναθηναϊκού ήταν αρκετά καλό.

Η επίθεση της ομάδας βασίστηκε στο pnr. Είδαμε αρκετές ενδιαφέρουσες καταστάσεις, όπως ο Γουάιτ σε ρόλο handler, αλλά και το κεντρικό pnr με τη μπάλα να πηγαίνει στον παίκτη που βρισκόταν στις 45ο για να στηθεί εκ νέου pnr ή να περάσει η μπάλα στο ζωγραφιστό εάν ο center είχε κλειδώσει τον προσωπικό του αντίπαλο.   

Ο Παναθηναϊκός παρά το σοκ δεν τα παράτησε. Η ομάδα προσπάθησε να αντιστρέψει τη ροή του αγώνα με όπλο την ωμή δύναμη του Μπέντιλ, ο οποίος κυριάρχησε στο χαμηλό ποστ, αλλά ο Μπόλντγουιν ήταν ασταμάτητος στο 1vs1 νικώντας κατά σειρά τους HSR, Γουάιτ, Μακ. 

Η ομάδα πέρασε μπροστά στις αρχές του 4ου δεκαλέπτου, παίζοντας με δύο γκαρντ (Μποχωρίδη, Μακ), αλλά δε μπορούσε να πάρει διαφορά ασφαλείας μιας και οι επιπολαιότητες κάποιων παικτών κόστισαν στην επίθεση, αλλά και στην άμυνα (η απόφαση του Μακ να δώσει βοήθεια στον Παπαγιάννη στο μαρκάρισμα του Μπόλντγουϊν με αποτέλεσμα να μείνει ελεύθερος ο Λούσιτς και να ευστοχήσει σε τρίποντο ήταν τραγική). Στα τελευταία λεπτά φάνηκε η πνευματική σκληράδα της ομάδας του Τρινκέρι, με τους παίκτες να λαμβάνουν εξαιρετικές αποφάσεις υπό πίεση και τελικά να παίρνουν τη νίκη. 

Ο Παναθηναϊκός ήταν ανταγωνιστικός και πάλι παρά τις δύο σημαντικές απουσίες. Οι ψηλοί (Μήτογλου, Μπέντιλ, Παπαγιάννης και Γουάιτ) ήταν εξαιρετικοί σηκώνοντας το βάρος τις ομάδας σε άμυνα και επίθεση και αναλαμβάνοντας περισσότερες ευθύνες από όσες (θεωρητικά) τους αναλογούν. Ακόμη και ο Όγκαστ βοήθησε, ενώ ο Κασελάκης δήλωσε παρών για άλλη μια φορά, παλεύοντας σε κάθε κατοχή.

Ο Χεζόνια ήταν φοβερός στο ντεμπούτο του και έδειξε έτοιμος να ηγηθεί της ομάδας. Είναι σε αρκετά καλή κατάσταση παρά την αγωνιστική απραξία και συνεργάστηκε άψογα με τους συμπαίκτες του, δείχνοντας πως δε θα δυσκολευθεί να προσαρμοστεί πλήρως σύντομα. 

Δραματική ήταν η κατάσταση στην περιφέρεια. Ο μόνος που διασώθηκε ήταν ο Μποχωρίδης, χωρίς να αποφεύγει και αυτός τα λάθη. Οι υπόλοιποι ήταν σε κακή κατάσταση. 

 Αυτό που μου προκάλεσε μεγάλη εντύπωση ήταν η επιλογή του Κάτας να αμυνθεί σταθερά με αλλαγές στο pnr της Μπαρτσελόνα ειδικά από τη στιγμή που ο Σάρας φημίζεται για τη heavy post offense που τρέχει στη Βαρκελώνη και κυρίως όταν ο Καλάθης ήταν ο handler, χωρίς να δούμε καθόλου under.

Θεωρώ πως το παιχνίδι απέναντι στη Μακάμπι είναι do or die για τον Παναθηναϊκό. Το σερί ηττών πρέπει να σταματήσει απέναντι σε μία επιεικώς μέτρια ομάδα. Είναι σημαντικό να έρθει η νίκη ακόμη και εάν δεν αγωνιστεί ο Νέντοβιτς.  

Xωρίς βαθμολογικά κέρδη η διπλή εβδομάδα